«Περιδιαβαίνοντας» σήμερα το διαδίκτυο, έπεσα σε ένα άρθρο του Μητροπολίτη Καλαβρύτων Αμβροσίου, που γράφτηκε με αφορμή το περιβόητο (και αρχικά λογοκριμένο) βίντεο Γαβρά, το οποίο παίζεται στο Νέο Μουσείο της Ακρόπολης και εμφανίζει χριστιανούς να καταστρέφουν το παγκόσμιο αυτό μνημείο.

Παραθέτω μια παράγραφο, η οποία πραγματικά με «ερέθισε» (ολόκληρο το άρθρο εδώ):
«Οι επισκέπτες του Μουσείου οδηγούνται στην ασέβεια προς το τιμημένο ράσο, παρά το γεγονός ότι σ’ αυτό το ράσο οφείλεται η υπόσταση της νεώτερης Ελλάδας! Αν δεν ήσαν οι Μοναχοί, οι Ιερείς, οι Αρχιερείς και οι Πατριάρχες της σκλαβωμένης Ελλάδας, αν δεν ήσαν Δεσποτάδες ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, ο Κερνίτσης Προκόπιος, ο Σαλώνων Ησαΐας, παπάδες όπως ο Παπαφλέσσας, Διάκοι όπως ο Αθανάσιος Διάκος ο κ. Γαβράς θα φορούσε ακόμη το τούρκικο φέσι!».

Σχόλια:
1. Ο κύριος αυτός που τολμά να βάζει δίπλα δίπλα τους ΗΡΩΕΣ Διάκο και Παπαφλέσσα με τον Γερμανό και το υπόλοιπο «συνάφι», είναι ένας κρατικοδίαιτος χριστέμπορας, που δυστυχώς ελάχιστοι Έλληνες γνωρίζουν, ότι τον πληρώνουν (όπως και όλο το παπαδαριό) από το υστέρημά τους, μόνο και μόνο επειδή η Εκκλησία μετά την Απελευθέρωση βρέθηκε να είναι ουσιαστικά ιδιοκτήτης ολόκληρης της ελληνικής επικράτειας (ελέω Βυζαντινών αυτοκρατόρων και Οθωμανών σουλτάνων). Το «τιμημένο» ράσο λοιπόν, αποζημιώνεται εώς και σήμερα, παρασιτώντας, γιατί το εξουθενωμένο οικονομικά ελληνικό κράτος αναγκάστηκε για διάφορες εθνικές ανάγκες (πρόσφυγες, πόλεμοι, ακτήμονες) να εκποιήσει εκτάσεις της.
2. Το «τιμημένο» ράσο έκανε ότι μπορούσε για να ΜΗΝ έχει υπόσταση το ελληνικό κράτος, είτε αφορίζοντας, είτε προδίδοντας, είτε υπονομεύοντας (ακούγεται απίστευτο, αλλά είναι απολύτως αληθινό: το Πατριαρχείο είχε ξαμολύσει τους δεσποτάδες του στην ποτισμένη με αίμα Ελλάδα, για να πείσει τους Έλληνες να γυρίσουν στην αγκαλιά του Σουλτάνου και τη θέση του…ραγιά!).

Κατάλαβες λοιπόν τίμιε αναγνώστη, πως το «τιμημένο» ράσο συνέβαλε στην δημιουργία του ελληνικού κράτους;

Έκλεισε ένα ιστολόγιο, που έκλεβε ασύστολα θέματα, χωρίς να έχει το φιλότιμο να αναφέρει την πηγή, κρυπτόμενο τις περισσότερες φορές πίσω από τον «ανώνυμο αναγνώστη».
Έκλεισε ένα ιστολόγιο, που τα 99 στα 100 θέματά του, ήταν σκουπίδια. Προσωπικά το έχω χαρακτηρίσει σαν «Star Channel του ίντερνετ»
Έκλεισε ένα ιστολόγιο, το οποίο έβαζε στο στόμα του «ανώνυμου αναγνώστη» (και πάλι), πράγματα που δεν τολμούσε να «πει» το ίδιο.
Έκλεισε ένα ιστολόγιο, που δημοσίευσε ασύστολα ψεύδη και ηλιθιότητες, χωρίς τον στοιχειώδη έλεγχο και διασταύρωση αυτών.
Έκλεισε ένα ιστολόγιο, που δεν έδινε τη δυνατότητα απάντησης (σχόλια) στους αναγνώστες του.
Έκλεισε ένα ιστολόγιο, που λυπήθηκε να δώσει 5-10 $ (ούτε καν ευρώ) τον μήνα, για να είναι απεξαρτημένο από τους κανόνες της Google (τους οποίους σίγουρα γνωρίζει πολύ καλά, είτε του αρέσουν, είτε όχι) και έρχεται υποκριτικά να μιλήσει για λογοκρισία και πραξικόπημα.
Έκλεισε ένα ιστολόγιο, που ούτε που κοιτούσε τι θέματα ανέβασε. Ότι να’ ναι, μόνο και μόνο για να κρατά σε εγρήγορση τους αναγνώστες και να διατηρήσει την πρωτιά των επισκέψεων.
Έκλεισε ένα ιστολόγιο, που χρησιμοποιώντας την πρωτιά του, «αυθαδίασε» σε βαθμό που η αλαζονεία του εκτινάχθηκε στα ύψη.
Έκλεισε ένα ιστολόγιο, που εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο την όποια περιέργεια του αναγνώστη, με πολλά υποσχόμενους τίτλους (και συνάμα φτηνιάρικους), όπως «τι είναι αυτό;», «μας πως έγινε έτσι αυτή;», «ε, δε γίνονται αυτά τα πράγματα!» κ.ά., για να «χτυπάνε κόκκινο» οι επισκέψεις.
Έκλεισε ένα ιστολόγιο, το οποίο προσφάτως μόνο σαμπάνιες δεν άνοιξε για το λογοκριμένο βίντεο της Ακρόπολης και τολμά τώρα να μιλά για λογοκρισία, όταν βαρύνεται με συγκεκριμένες κατηγορίες (το αν στέκουν, είναι θέμα δικαιοσύνης).
Έκλεισε ένα ιστολόγιο, που η θρησκοληψία του, το είχε καταντήσει το καλύτερο φερέφωνο της Εκκλησίας.
Έκλεισε ένα ιστολόγιο, που πήγαινε όπου φυσούσε ο άνεμος.

Κι όμως, τα περισσότερα ελληνικά ιστολόγια, μίλησαν (κι αυτά) για λογοκρισία και πραξικόπημα (λες και τα blogs έχουν κάποιο είδος ασυλίας, στην οποία μπορεί να προσκρούσει ακόμα και η δικαιοσύνη). Μόνο πανό με το σύνθημα «αδέρφια ζείτε, εσείς μας οδηγείτε» κι «ένας στο χώμα, χιλιάδες στον αγώνα» δεν βγήκαν. Μίλησαν για το κλείσιμο και φίμωση του μεγαλύτερου και λαοφιλέστερου blog και το λυπηρό είναι, ότι αυτές τις φανφάρες, τα «αγωνιστικά» συνθήματα και τα δακρύβρεχτα σχόλια τα γράφουν ιστολόγια, που η θεματολογία τους και το ύφος τους, δεν έχουν καμμία σχέση -ως προς το επίπεδο τουλάχιστον- μ’ αυτή του Τρωκτικού.

Κάθονται και χολοσκάνε ακόμα και οι αγνοί και ανιδιοτελείς bloggers (ναι, υπάρχουν και τέτοιοι) για το κάθε Τρωκτικό που τρώγεται με τον κάθε Τριανταφυλλόπουλο. Για τον κάθε επαγγελματία, που βρήκε έναν σχετικά παρθένο χώρο να κάνει το παιχνίδι του.

Περαστικά μας…

Ενημέρωση: Οι εξελίξεις μας πρόλαβαν κι όπως θα διαπιστώσετε «τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου» (επαληθεύεται η προηγούμενη παράγραφος).

Ενημέρωση 2 (24-7-2010): Το Τρωκτικό μας «αποχαιρετά» για μία ακόμη φορά. Μόνιμα; Άγνωστον… Λεπτομέρειες στα σχόλια.

Το «1984» ή «Μεγάλος Αδερφός» είναι η τελευταία μυθιστορηματική εργασία του Τζορτζ Όργουελ. Θεωρείται βιβλίο-σταθμός του 20ού αιώνα στην πολιτική σκέψη.

Περιγράφει την ιστορία ενός ανθρώπου, του Γουίνστον Σμιθ, στον εφιαλτικό κόσμο της Ωκεανίας, μιας χώρας που βρίσκεται κάτω από ένα απολυταρχικό καθεστώς στο οποίο όλοι οι κάτοικοι βρίσκονται υπό συνεχή παρακολούθηση. Η χώρα βρίσκεται σε συνεχή πόλεμο με δύο άλλες υπερδυνάμεις και θυμίζει τα απολυταρχικά καθεστώτα του Στάλιν και του Χίτλερ και οι άνθρωποί της ζουν υπό ιδιαίτερα καταπιεστικές συνθήκες.

Παρά το γεγονός ότι παντού υπάρχει αναρτημένη η επιγραφή «Ο Μεγάλος Αδελφός σε παρακολουθεί», ο Σμιθ βρίσκει τον τρόπο να ξεγελάσει για μικρό διάστημα το σύστημα ελέγχου και παρακολούθησης, ακόμη και να ζήσει τον έρωτα. Δεν ξέρει και δεν θα μάθει ποτέ αν ο Μεγάλος Αδελφός υπάρχει ή αν είναι απλώς η εικόνα η οποία παρακολουθεί τους πολίτες μέσα από τις τηλεοπτικές οθόνες που βρίσκονται παντού. Όταν ο Σμιθ συλλαμβάνεται, ρωτάει την ώρα που τον ανακρίνουν:
– «Υπάρχει ο Μεγάλος Αδελφός;».
– «Φυσικά και υπάρχει. Το Κόμμα υπάρχει. Ο Μεγάλος Αδελφός είναι η ενσάρκωση του Κόμματος», απαντά ο ανακριτής του.
– «Υπάρχει όπως υπάρχω εγώ;», ξαναρωτά ο Σμιθ, για να κατακεραυνωθεί από τον ανακριτή:
– «Εσύ δεν υπάρχεις».

Ο Όργουελ έγραψε το βιβλίο το 1948 (από αναριθμητισμό αυτού του έτους προέρχεται και ο τίτλος του έργου) και το εξέδωσε το 1949. Έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και έχει επηρεάσει σημαντικά τον παγκόσμιο πολιτισμό. Χαρακτηριστική είναι η αναφορά στον Μεγάλο Αδελφό, τον (ανύπαρκτο) πολιτικό ηγέτη της χώρας, «Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΔΕΛΦΟΣ ΣΕ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙ». Ο Μεγάλος Αδελφός αποτελεί σήμερα έκφραση που υποδηλώνει καθεστώς παρακολούθησης.

Το έτος 1984 αναπτύχθηκε ένας τεράστιος διάλογος σχετικά με το ποια από όσα προέβλεψε ο Όργουελ στο μυθιστόρημά του έγιναν πραγματικότητα και ποια όχι. Κάποιοι μάλιστα ισχυρίστηκαν ότι το σοβιετικό πείραμα υπήρξε η αφορμή και πως αυτό που ενέπνευσε τον συγγραφέα ήταν στην πραγματικότητα το επερχόμενο τέλος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Σε τελική ανάλυση, μικρή σημασία έχει. Εκείνο που καθιστά ανατριχιαστικά προφητικό το «1984» είναι η διαπίστωση ότι σήμερα όχι μόνο ο Μεγάλος Αδελφός βρίσκεται παντού, αλλά και ότι δεν είναι λίγοι όσοι συνεπαίρνονται από τη «χαρά» της σκλαβιάς…

Λήψη αρχείου (14 MB)

Μια παράξενη συνήθεια στην Αγγλία ήταν να κατραμώνουν τους λαθρέμπορους. Τους κρεμούσαν στις ακτές της θάλασσας, τους άλειβαν με πίσσα και τους άφηναν εκεί να αιωρούνται βδομάδες, μήνες και χρόνια, καμιά φορά. Έβαζαν δε τις κρεμάλες σε απόσταση πάνω στους βράχους της παραλίας. Αυτή η απάνθρωπη συνήθειο κράτησε ως τα τελευταία, σχεδόν, χρόνια. Στα 1822, έβλεπε κανείς στον πύργο του Δούβρου τρεις τέτοιους κρεμασμένους. Η Αγγλία έκανε τα ίδια με τους κλέφτες, τους εμπρηστές και τους δολοφόνους. Ο Τζον Πέιvτερ, που έβαλε φωτιά στα ναυτομάγαζα του Πόρτσμουθ, κρεμάστηκε και κατραμώθηκε στα 1776. Ο αβάς Κόγερ τον ξαναείδε στα 1777. Ο Πέιντερ ήταν αλυσοδεμένος και κρεμασμένος πάνω από τα ερείπια που είχε προξενήσει ο ίδιος, τον φρεσκοπίσσωναν δε από καιρό σε καιρό, για να διατηρείται. Τέλος, τον αντικατέστησαν ύστερα από τέσσερα χρόνια.

Με τον ίδιο τρόπο αι Βυζαντινοί τιμωρούσαν πολλούς εγκληματίες, που έκαναν, όμως και χρέη φαναριών!
Τους έβαζαν, δηλαδή, φωτιά στα πόδια και τους άφηναν να καίγονται σαν λαμπάδες. Και φαίνεται πως οι δολοφόνοι ήταν πολλοί την εποχή εκείνη, αφού για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα φώτιζαν τον Κεράτιο κόλπο. Αργότερα, όμως, τους αντικατέστησαν με αληθινούς πυρσούς. Αυτοί ωστόσο, που ήθελαν να καίγονται οι εγκληματίες, έλεγαν δυσαρεστημένοι: «Μας άλλαξαν τα φώτα».