Το διάβασα στον Αλφειό Ποταμό και πόνεσαν τα μυαλά μου…
Χάρις στις προσπάθειες του αρχιμανδρίτη Χαρίτωνα Αθανασόπουλου και εφημέριου τού ναού «Παναγία η Βοήθεια» που βρίσκεται στον χώρο του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Πατρών, το Υπουργείο Υγείας μετονόμασε το νοσοκομείο σε Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Πατρών «Παναγία η Βοήθεια».
Ιδού και το τεκμήριο:

Εννοείται βέβαια, πως η Εκκλησία δεν παρέλειψε να ευχαριστήσει την ηγεσία του Υπουργείου Υγείας, που κατέστησε συνώνυμα θρησκεία και επιστήμη.

Μπράβο ρε «καρντάσια» πολιτικοί. Αφού μπροστά ζοριζόμαστε να πάμε, ας κάνουμε όπισθεν ολοταχώς προς τον Μεσαίωνα. Τουλάχιστον δεν μένουμε στάσιμοι. Άντε και με το καλό, η κατάργηση τού Όρκου τού Ιπποκράτη, γιατί Απόλλωνας και Ασκληπιός (προς τούς οποίους απευθύνεται ο όρκος) και Παναγία δεν πάνε μαζί… Βγάζει σπυράκια η «Μεγαλόχαρη».

Κι έπειτα απορείτε γιατί μάς θεωρούν τριτοκοσμικούς. Μην απορείτε καθόλου. Διαβάστε ξανά μανά τον «Ελληνοέλληνα» του Λιαντίνη και ίσως σάς λυθεί η απορία αυτή.

Πραγματικά περιμένω την ώρα, που κάποιοι μουσουλμάνοι θα θελήσουν να χτίσουν κι αυτοί ένα τζαμί μέσα στον περίβολο κάποιου δημόσιου νοσοκομείου, δίπλα δίπλα στον χριστιανικό ναό. Τότε είναι που θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι…

Στην παλιά Αθήνα, κοντά στο Θησείο, υπήρχε κάποτε η συνοικία τής Αγίας Παρασκευής, που δεν υπάρχει σήμερα. Σε κάποιο μοναχικό σπιτάκι κατοικούσε ένα αντρόγυνο: Ο Θάνος και η Παγώνα Παγιαυλή. Ο κόσμος τούς έβλεπε και τούς ζήλευε, γιατί έμοιαζαν «σαν δύο αληθινά πιτσουνάκια», όπως γράφει ένας παλιός χρονικογράφος.

Το ζευγάρι αυτό είχε γίνει υπόδειγμα για τούς άλλους παντρεμένους κι όλοι προσπαθούσαν να μιμηθούν «το αντρόγυνο τής Αγίας Παρασκευής». Ένα βράδυ όμως, μερικοί φίλοι πέρασαν έξω από το σπίτι τους κι άκουσαν γυναικείες φωνές και κλάματα. Κατάλαβαν τότε πως ο άντρας έδερνε τη γυναίκα του. Δεν είπαν τίποτε κι έφυγαν. Την επομένη το αντρόγυνο παρουσιάστηκε σαν να μη συνέβαινε απολύτως τίποτε.

Αυτό κράτησε περισσότερο από μήνα, ώσπου από στόμα σε στόμα μαθεύτηκε το μυστικό: Κάθε νύχτα τις έτρωγε η Παγώνα από το Θάνο και την ημέρα παρουσιάζονταν σαν το πιο αγαπημένο κι ευτυχισμένο ζευγάρι τής Αθήνας. Από τότε, όταν βλέπουμε κανένα αντρόγυνο να υποκρίνεται το αγαπημένο, λέμε ότι μοιάζει με «το αντρόγυνο τής Αγίας Παρασκευής».

Όταν ο 72χρονος συνταξιούχος ζωγράφος και διακοσμητής, Κεν Μόρις (Ken Morrish), έκοψε αυτό το μήλο που απεικονίζεται στην παρακείμενη φωτογραφία, από το δέντρο τού κήπου του στο Colaton Raleigh, νόμιζε ότι κάποιος ήθελε να τού κάνει πλάκα. Εξετάζοντάς το όμως προσεκτικότερα, συνειδητοποίησε ότι τα χρώματα δεν ήταν τεχνητά, αλλά φυσικά, και από τότε έγινε ένα είδος διασημότητας στο χωριό του.

Οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι το να βρει κανείς ένα δίχρωμο μήλο με τόσο τέλεια διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο πράσινο και στο κόκκινο είναι λιγότερο από μία στο εκατομμύριο και οφείλεται πιθανών σε τυχαία γενετική μετάλλαξη. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η κόκκινη πλευρά έχει συνήθως πιο γλυκιά γεύση από την πράσινη πλευρά, γιατί έχει δει περισσότερη ηλιοφάνεια κατά τη διάρκεια τής ανάπτυξής της.

Όπως ήταν φυσικό, ο συνταξιούχος δεν έφαγε το μήλο, αλλά το έχει αποθηκεύσει στο ψυγείο του, έτσι ώστε να συνεχίσουν να το βλέπουν οι συγχωριανοί και να βγάζουν φωτογραφίες μαζί του.

Πηγή: psaxtiria.com (από dailymail.co.uk)

Το ακόλουθο σύντομο κείμενο αποτελεί απόσπασμα από ομιλία τού πρώτου Κυβερνήτη της νεότερης Ελλάδος, Ιωάννη Καποδίστρια, κατά την διάρκεια τής Δ’ Εθνοσυνελεύσεως του Άργους (11 Ιουλίου – 6 Αυγούστου 1829):
«…Ελπίζω ότι όσοι εξ´ υμών συμμετάσχουν εις την Κυβέρνησιν θέλουν γνωρίσει μεθ´ εμού ότι εις τας παρούσας περιπτώσεις, όσοι ευρίσκονται εις δημόσια υπουργήματα δεν είναι δυνατόν να λαμβάνουν μισθούς αναλόγως με τον βαθμό του υψηλού υπουργήματός των και με τας εκδουλεύσεις των, αλλ´ ότι οι μισθοί ούτοι πρέπει να αναλογούν ακριβώς με τα χρηματικά μέσα, τα οποία έχει η Κυβέρνησις εις την εξουσίαν της…».

Το πιθανότερο είναι, διαβάζοντας κάποιος τίς άνωθεν γραμμές, να μειδιάσει -πικρά- κάνοντας κάποιους αναπόφευκτους συνειρμούς. Να συγκρίνει το αθώο τότε, με το σάπιο σήμερα (τηρουμένων πάντα των αναλογιών, των συνθηκών, αλλά και των ηθών τής εκάστοτε εποχής). Αλλά και πάλι θα αναλογιστεί: «Ε καλά, από λόγια…». Σωστό κι αυτό. Ας θυμηθούμε όμως και ποιοι τον «έφαγαν λάχανο»: Οι κοτζαμπάσηδες. Δηλαδή τα «διαπλεκόμενα συμφέροντα» τής εποχής, οι οποίοι ένιωσαν να χάνουν τη γη κάτω απ’ τα πόδια τους με τα «μυαλά» που κουβαλούσε ο έντιμος Κυβερνήτης και τα σχέδια που είχε για την ανόρθωση τής μπαρουτοκαπνισμένης ακόμα Ελλάδος (μα τι θράσος κι αυτός…).

Δώστε όμως τώρα βάση και στην παρακάτω αποστροφή τού λόγου του, όπου το θέμα το κάνει απολύτως προσωπικό…:
«…εφ´ όσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν διά να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν».

Και πάλι όμως θα μπορούσε να βρεθεί κάποιος κακόπιστος και καχύποπτος και να πει: «Ε και; Επειδή το ‘πε, σημαίνει ότι το ‘κανε κιόλας;».
Κι όμως…«καχύποπτε» αναγνώστη, το έκανε. Αρκεί να πούμε, ότι στην ίδια Εθνοσυνέλευση, ο Γέρος τού Μοριά, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης έκανε έγγραφη αίτηση (η οποία και εγκρίθηκε) για ετήσια επιχορήγηση 180.000 φοινίκων στον Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια. Η αντίδραση τού Καποδίστρια; Τήρησε κατά γράμμα (τουλάχιστον για τον εαυτό του) το «αμ’ έπος, αμ’ έργον» (ότι λέμε το κάνουμε κιόλας): Αρνήθηκε να δεχθεί τα χρήματα…

Ίσως ο μοναδικός Έλληνας πολιτικός που δεν πήρε τίποτα απ’ την Πατρίδα, αλλά τουναντίον, έδωσε τα πάντα σ’ αυτήν. Ακόμα και τη ζωή του… Τη ζωή του, που δεν περίμενε ότι θα την αφαιρέσει ελληνικό χέρι, όπως ο ίδιος γράφει σε επιστολή του:
«Οι Έλληνες δεν θα φθάσουν ποτέ μέχρι του σημείου να με δολοφονήσουν. Θα σεβασθούν την λευκή κεφαλή μου…»
Παρ’ όλη όμως την λανθασμένη πεποίθηση που είχε, ήταν αποφασισμένος:
«…Είμαι αποφασισμένος να θυσιάσω την ζωήν μου δια την Ελλάδα και θα την θυσιάσω. Εάν οι Μαυρομιχαλαίοι θέλουν να με δολοφονήσουν, ας με δολοφονήσουν. Τόσον το χειρότερον δι’ αυτούς. Θα έλθη κάποτε η ημέρα, κατά την οποίαν οι Έλληνες θα εννοήσουν την σημασίαν της θυσίας μου».

Δυστυχώς φίλε αναγνώστη, ο Καποδίστριας (και ενδεχομένως και κάποιοι άλλοι, ελάχιστοι), αποτελεί την εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα, και που όντως κάνει την φράση «έντιμος πολιτικός» να ακούγεται σαν ανέκδοτο. Γιατί κοτζαμπάσηδες υπάρχουν και σήμερα, με ότι αυτό συνεπάγεται. Καποδίστριας δεν υπάρχει…

Ποια είναι η σχέση του Θεού με τον πόλεμο; Καμία θα απαντήσουν αναφανδόν οι εκπρόσωποι όλων των θρησκευτικών δογμάτων. Η ειρήνη και η αγάπη προβάλλονται από όλες ανεξαιρέτως τις θρησκείες, ως οι δυο σημαντικότερες πανανθρώπινες αξίες, όμως οι πιο αιματοβαμμένες σελίδες της ανθρωπότητας, είναι εκείνες στις οποίες οι θρησκείες έπαιξαν τον πρωταγωνιστικό ρόλο, σε εμπόλεμες συρράξεις και αδελφοκτόνους πολέμους. Οι θρησκευτικοί πόλεμοι υπήρξαν ανέκαθεν αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης κοινωνίας και στο όνομα του θεού σφαγιάστηκαν, βασανίστηκαν και εκτοπίστηκαν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι.

Το οξύμωρο, της αδιαμφισβήτητης αυτής ιστορικής πραγματικότητας δεν καταδικάζει αυτομάτως τις θρησκείες στο «πυρ το εξώτερον», αρκεί να αναγνωρίσει κανείς ότι τα θρησκευτικά δόγματα δεν είναι τίποτα περισσότερο από προϊόντα των ανθρώπων και αποτέλεσμα των σύνθετων διανοητικών διαδικασιών που ανέπτυξε ο άνθρωπος στη πορεία της εξέλιξης του. Αποτελούν στην ουσία την αντανάκλαση των υπαρξιακών αναζητήσεων του ανθρωπίνου είδους που διαβαθμίζονται από ερωτήματα όπως «ποιο είναι το νόημα της ζωής;» ή «τι γίνεται μετά το τέλος της;», αλλά περιλαμβάνουν ταυτόχρονα κώδικες ηθικών κανόνων και αξιών, που ενσωματώθηκαν σε μια μορφή πρώιμου δικαίου το οποίο οργάνωσε και οργανώνει ακόμη και σήμερα τις ανθρώπινες κοινωνίες. Είναι αναπόφευκτο οι θρησκείες να διαπλέκονται άμεσα στο κοινωνικό ιστό και να λαμβάνουν λόγω της υπερφυσικής τους διάστασης ένα ισχυρό ρόλο, επιβάλλοντας τέτοια εξουσία στους ανθρώπους, ικανή να τους φανατίσει ή να τους προτρέψει σε ακραίες συμπεριφορές.

Οι θρησκευτικοί πόλεμοι ανέκαθεν υπήρξαν το πρόσχημα εγκόσμιων διεκδικήσεων και επιδιώξεων κάθε άλλο παρά πνευματικών. Η κινητήριος δύναμη της θρησκείας κινητοποιούσε τις μάζες οι οποίες αγωνίζονταν για ένα δίκαιο, ιερό σκοπό, για ένα σκοπό που αξίζει να πεθάνεις, να χάσεις την οικογένεια σου, τα υπάρχοντα σου, οτιδήποτε σε συνδέει με αυτόν τον κόσμο, μια θυσία όμως που οπωσδήποτε θα ανταμειφθεί σε ένα άλλον, καλύτερο κόσμο. Το αίσθημα δικαίου που προσδίδει η θρησκευτική πίστη σε όλες τις αιμοβόρες ανθρώπινες διενέξεις, τις κάνει λιγότερο ευτελής, λιγότερο αποτρόπαιες. Κι αυτό ήταν κάτι που αντιλήφθηκαν οι άνθρωποι από την αρχή της ανθρώπινης ιστορίας.

Σε όλα τα ιερά κείμενα διαπιστώνεται η αντίφαση της φιλειρηνικής θεϊκής επίκλησης και της προτροπής ή καταγραφής της βίας στο όνομα του Θεού …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »