Οι περισσότεροι άνθρωποι, έχουν την πεποίθηση, ότι «τα σαλιγκάρια βγαίνουν μετά τη βροχή». Κατά πόσον όμως ισχύει αυτό στην πραγματικότητα;

Οι οργανισμοί της χέρσου είναι υποχρεωμένοι να έχουν προστατευτικούς μηχανισμούς, όπως το δέρμα στα ζώα, με τους οποίους περιορίζουν τις απώλειες του νερού. Ειδικά στις περιοχές της χώρας όπου επικρατεί το μακρύ, θερμό και άνυδρο «μεσογειακό» καλοκαίρι, οι ευαίσθητοι στην απώλεια του νερού οργανισμοί όπως τα σαλιγκάρια (καθώς και τα σκουλήκια), το καλοκαίρι «αδρανοποιούνται», περιμένοντας τη νέα περίοδο αφθονίας, την περίοδο των βροχών. Κατά το «διαχειμάζουν», αυτά «διαθερίζουν».

Τα σαλιγκάρια, αφού κλείσουν το διάφραγμά τους, συνήθως κολλούν σε κλαριά θάμνων ψηλότερα από το έδαφος, επειδή εκεί έχει χαμηλότερη θερμοκρασία. Βεβαίως, στις περιοχές της χώρα μας με εύκρατο κλίμα -το χειμώνα με κρύο και το καλοκαίρι με βροχές-, όπως στα ψηλά βουνά, τα σαλιγκάρια πέφτουν σε χειμέρια νάρκη, επαναδραστηριοποιούμενα την άνοιξη.

Όταν, στις «μεσογειακές περιοχές», αρχίζουν οι βροχές, τα ετήσια φυτά φυτρώνουν και τα πολυετή ξαναζωντανεύουν. Όλοι οι οργανισμοί που το καλοκαίρι απλώς επιβίωσαν, ξανανιώνουν. Μόλις αρχίσει η βροχή και στο περιβάλλον η υγρασία αυξηθεί, τα σαλιγκάρια βγαίνουν από τα «καταφύγιά τους», ανοίγουν το διάφραγμα και αρχίζουν να βόσκουν. Η φύση επανενεργοποιείται.

Επομένως, η έκφραση «τα σαλιγκάρια βγαίνουν μετά τη βροχή» δεν είναι ακριβής. Τα σαλιγκάρια βγαίνουν κατά τη διάρκεια της βροχής. Απλώς, ο άνθρωπος που τα παρατηρεί ή τα μαζεύει, βγαίνει μετά τη βροχή…

Πηγή: techlink.gr

Είμαστε ένας λαός χωρίς ταυτότητα. Με μια ιστορία που ο ίδιος τη νομίζει λαμπρή. Και απορεί, πώς και δεν πέφτουν οι ξένοι ξεροί μπροστά στο μεγαλείο της. Οι ξένοι όμως, σαν συλλογιούνται την ελληνική ιστορία, την αρχαία εννοώ, γιατί για τη νέα δεν έχουν ακούσει, και βάλουν απέναντι της εμάς τους Νεοέλληνες, φέρνουν στο μυαλό τους άλλες παραστάσεις. Φέρνουν στο μυαλό τους κάποιους καμηλιέρηδες που περπατούν στο Καρνάκ και στη Γκίζα. Τι σχέση ημπορεί να ‘χουν, συλλογιούνται, ετούτοι οι φελλάχοι του Μισιριού σήμερα με τους αρχαίους Φαραώ, και το βασιλικό ήθος των πυραμίδων τους;

Την ίδια σχέση βρίσκουν οι ξένοι στους σημερινούς Έλληνες με τους αρχαίους. Οι θεωρίες των διάφορων Φαλμεράυερ έχουν περάσει στους Φράγκους. Εμείς θέλουμε να πιστεύουμε ότι τους αποσβολώσαμε με τους ιστορικούς, τους γλωσσολόγους, και τους λαογράφους μας. Λάθος. Κρύβουμε το κεφάλι με το λιανό μας δάχτυλο. Και βέβαια. Πώς μπορούσε να γίνει αλλιώς, αφού ο μέγας γλωσσολόγος Γ. Χατζιδάκις έλεγε αυτά που έλεγε, -ορθά- κι από την άλλη έβριζε το Σολωμό μας αγράμματο, και τη γλώσσα του σκύβαλα και μαλλιαρά μαλλιά;

Σχέση με τους αρχαίους Έλληνες έχουμε εμείς, λένε οι Γάλλοι, οι Εγγλέζοι και οι Γερμανοί. Εμείς, που τους ανακαλύψαμε, τους αναστυλώσαμε, τους εξηγήσαμε. Για τους Ευρωπαίους οι Νεοέλληνες είμαστε μια δράκα ανθρώπων απρόσωπη, ανάμεσα σε βαλκανιλίκι, τουρκολογιά και αράπηδες. Είμαστε οι ορτοντόξ. Με το ρούσικο τυπικό στη γραφή, με τους κουμπέδες και τους τρούλλους πάνω από τα σπίτια των χωριών μας, με ακτινογραφίες σωμάτων και σκουληκόμορφες φιγούρες αγίων στους τοίχους των εκκλησιών. Οι Ευρωπαίοι βλέπουνε τους πολιτικούς μας να ψηφίζουν στη Βουλή να μπει το «ορθόδοξος» στην ευρωπαϊκή μας ταυτότητα, κατά τη διαταγή των παπάδων, και κοιτάνε ανακατωμένοι και ναυτιάζοντας κατά το θεοκρατικό Ιράν και τους Αγιατολάχους. Τέτοιοι οι βουλευτές μας, ακόμη και της Αριστεράς. «Αυτοί οι πολιτικοί, αυτοί οι βουλεπταί (sic) εκατάστρεψαν το έθνος». Έτσι γράφει ο Παπαδιαμάντης.

Θέλεις νά ‘χεις πιστή την εικόνα του Νεοέλληνα; Λάβε το ράσο του γύπα και του κόρακα. Λάβε τις ασπιδωτές κοιλιές των ιερέων, το καλυμμαύκι του Μακαρίου Β’ της Κύπρου. Και τα γένεια τα καλογερικά, που κρύβουν το πρόσωπο, καθώς άκοσμοι αγκαθεροί φράχτες τους αγρούς. Και τις κουκουλωμένες καλόγριες, την άλλη έκδοση του φερετζέ της Τούρκισσας, και έχεις τον Νεοέλληνα φωτογραφία στον τοίχο …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Θέλει ο Θεός να αποτρέψει το κακό και δεν μπορεί;
Τότε δεν είναι παντοδύναμος…

Μπορεί να το αποτρέψει, αλλά δεν το επιθυμεί;
Τότε είναι κακός…

Είναι και ικανός και το επιθυμεί;
Τότε από πού προέρχεται το κακό;

Μήπως δεν μπορεί και δεν το θέλει;
Τότε γιατί τον αποκαλούμε Θεό;

Η Γιούλια Βοσνεσένσκαγια περιγράφει την εμπειρία της από δύο χρόνια φυλάκιση σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Σιβηρία. Η εφιαλτική καθημερινότητα του Μεσαίωνα του γκούλαγκ, για γυναίκες όπως και για άντρες.

Η μαρτυρία της Γιούλια Βοσνεσένσκαγια βγήκε έξω από την Ρωσία με μορφή κασέτας και δημοσιεύτηκε αρχικά στο Σαμιζντάτ των γυναικών του Λένινγκραντ. Πρόκειται για τη περιγραφή μιας εμπειρίας δύο χρόνων σε στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας, στο οποίο κλείνονται κύρια ποινικοί κρατούμενοι και κρατούμενες. Αυτή η μαρτυρία είναι εξαιρετική για πολλούς λόγους. Κατ’ αρχήν, βέβαια σ’ αυτό το στρατόπεδο -όπου η πλειοψηφία είναι γυναίκες- και έφταναν πριν από μια αμνηστία τα 2000 άτομα για τις γυναίκες και τα 1000 για τους άνδρες, οι γυναίκες υφίστανται τα ίδια και χειρότερα με τους άνδρες συγκρατούμενούς τους. Πρόκειται για την κατάχτηση της ισότητας άνδρας-γυναίκας σε μια ιδιότυπη εκδοχή!

Πάρα πέρα, στο βαθμό που πρόκειται για ένα «κανονικό» στρατόπεδο εργασίας παράλληλα με εκατοντάδες άλλα, δεν αποτελεί κάτι το ιδιαίτερο ή το εξαιρετικό, δεν αποτελεί το «Νταχάου» της Ρωσίας αλλά ένα απλό κομμάτι εκείνου του ωκεανού της υπόγειας εργασίας, που ονομάστηκε «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ».
Απόσπασμα απ’ τον πρόλογο του βιβλίου. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »