Μια μέρα ένας ξυλοκόπος εκεί που πελεκούσε ένα κορμό δίπλα σ’ ένα ποτάμι, του φεύγει το τσεκούρι και πέφτει μέσα στο θολό νερό. Μεγάλη η ζημιά και τον είχαν πάρει σχεδόν τα κλάματα, όταν εμφανίζεται ο Χριστός και τον ρωτάει:
– Γιατί κλαις;
Ο ξυλοκόπος τού λέει για το τσεκούρι, ο Κύριος βυθίζεται στο ποτάμι και, όταν ξαναεμφανίζεται, κρατάει ένα χρυσό τσεκούρι:
– Αυτό είναι το τσεκούρι σου; τον ρωτάει.
Ο ξυλοκόπος απαντάει:
– Όχι!
Ο Κύριος ξαναβυθίζεται και εμφανίζεται με ένα ασημένιο τσεκούρι:
– Αυτό είναι το τσεκούρι σου; ρωτάει.
Ο ξυλοκόπος:
– Όχι!
Τρίτη βουτιά ο Κύριος και βγαίνει με ένα σιδερένιο τσεκούρι:
– Μήπως, αυτό είναι το τσεκούρι σου;
– Ναι!

Ο Κύριος χάρηκε για την τιμιότητα του ξυλοκόπου και του χάρισε και τα άλλα δυο πολύτιμα τσεκούρια. Ο ξυλοκόπος γύρισε σπίτι του πανευτυχής…

Μετά από καιρό, καθώς έκαναν βόλτα με τη γυναίκα του άκρη-άκρη στο ποτάμι, τρώει αυτή μια γλίστρα και παρ’ την μέσα. Ο ξυλοκόπος, που δεν ήξερε μπάνιο, το ‘ριξε στο κλάμα, οπότε να σου πάλι ο Κύριος:
– Γιατί κλαις;
– Κύριε, η γυναίκα μου έπεσε μέσα στο ποτάμι!
Ο Κύριος ρίχνει μια βουτιά και βγαίνει με την Κλόντια Σίφερ:
– Αυτή είναι η γυναίκα σου;
– Ναι! φώναξε ο ξυλοκόπος.
Ο Κύριος έγινε έξαλλος:
– Τι λες, ρε ψεύτη του κερατά!
Ο ξυλοκόπος:
– Συγχώρεσέ με, Κύριε… Πρόκειται για παρανόηση… Αν έλεγα «όχι» στην Κλόντια Σίφερ, μετά θα μου έβγαζες τη Σάρον Στόουν… Και αν έλεγα «όχι» και σ’ αυτήν, μετά θα μου έβγαζες τη γυναίκα μου… Εγώ θα έλεγα «ναι» και θα μου τις έδινες και τις τρεις… Αλλά, Κύριε, εγώ είμαι ένας φτωχός ξυλοκόπος, πώς να τις συντηρώ ΤΡΕΙΣ γυναίκες;… Γι’ αυτό είπα «ναι»!

Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας:
Όταν ένας άντρας λέει ψέματα, το κάνει για κάποιον αξιοπρεπή και συνετό λόγο.

«Το κόλπο με τους κροτάφους
Ένα καταπληκτικό κόλπο που χρειάζεστε την βοήθεια ενός «έμπιστου» βοηθού. Όσο εσείς είσαστε στο άλλο δωμάτιο, λέει κάποιος στον βοηθό σας έναν αριθμό από το 1 έως το 9. Όταν έλθετε εσείς καθίζετε τον βοηθό σας σε μια καρέκλα, πηγαίνετε από πίσω του και λέτε: «Τώρα θα μαντέψω τον αριθμό που βάλατε, επικοινωνώντας τηλεπαθητικά με την σκέψη αυτού που τον ξέρει, χωρίς να μου πει τίποτε». Ακουμπάτε τα δάκτυλά σας απαλά και ακίνητα πάνω στους κροτάφους του προσώπου του. Αυτός τώρα με χείλη και μάτια κλειστά ώστε να μην υπάρχει καμιά καχυποψία από το ακροατήριο, δαγκώνει τα δόντια του σφιχτά τόσες φορές, όσες είναι ο αριθμός, προκαλώντας «κουνήματα» των μινιγγίων του πάνω στα ακροδάκτυλά σας. Μετρήστε τα «κουνήματα» και φωνάξτε τον αριθμό!
Αυτό το τρυκ είναι εντυπωσιακό και πετυχαίνει πάντα. Καλό είναι για να μην μπερδευτείτε να ορίσετε από πριν έναν αριθμό από το 1 έως το 20, αλλά όχι πιο πάνω».
Απόσπασμα από το βιβλίο.

Ο οποιοσδήποτε μπορεί να γίνει ταχυδακτυλουργός, φτάνει να ξέρει να εκμεταλλεύεται ορισμένες καταστάσεις, που πολλές φορές δημιουργεί ο ίδιος. Το μυστικό κλειδί είναι δύο λέξεις: ΕΞΑΣΚΗΣΗ και ΕΠΙΜΟΝΗ! Δεν είναι διόλου τυχαίο που τα βιβλία με τρικ, κόλπα και ταχυδακτυλουργίες, όσο σπάνια είναι, τόσο ανάρπαστα γίνονται από το ευρύ κοινό. Φαντάζεστε πόσο δύσκολο είναι να καταφέρουμε να «αποκρυπτογραφήσουμε» όλον αυτό τον θησαυρό που φυλάνε σαν κόρη οφθαλμού και έχει ηλικία αρκετούς αιώνες;
Σας παρουσιάζουμε λοιπόν τα καλύτερα πρωτότυπα τρικ όλων των ειδικοτήτων. Έτσι διασφαλίζεται απόλυτα η επιτυχία σας στα μάτια της παρέας σας, χωρίς να χρειάζεται αποκλειστικά μια κοπιώδης εξάσκηση και εξονυχιστική προετοιμασία από την μεριά σας.
Απόσπασμα από την εισαγωγή του βιβλίου.

Λήψη αρχείου (4 MB)

Μπέμπελη, είναι η ιλαρά (μεταδοτική, εξανθηματική νόσος). Η λέξη είναι σλαβικής προέλευσης (pepeli=στάχτη).

Η φράση «έβγαλε την μπέμπελη», σημαίνει ότι κάποιος ζεσταίνεται και ιδρώνει υπερβολικά.

Ο συσχετισμός της ζέστης με την ιλαρά, προκύπτει από την πρακτική ιατρική, σύμφωνα με την οποία, κάποιος που νοσεί από ιλαρά θα πρέπει να ντύνεται βαριά, έτσι ώστε να ζεσταθεί και να ιδρώσει και να «βγάλει» ή να «χύσει» έτσι από πάνω την αρρώστια (δηλαδή την μπέμπελη).

Αν και το Βυζάντιο στην εποχή του ήταν η πλουσιότερη χώρα του κόσμου, τα πλούτη του αυτά τα νέμονταν ορισμένοι άρχοντες μονάχα. Ο λαός υπέφερε σε αφάνταστο βαθμό κι είναι γνωστό ότι η «βασιλίδα» των πόλεων -η Κωνσταντινούπολη- είχε πολλές συνοικίες, που οι κάτοικοί τους ζούσαν από τα αποφάγια των αρχόντων.

Οι περισσότεροι από τους ανθρώπους αυτούς δε φορούσαν ρούχα -επειδή δεν είχαν- αλλά μερικά παλιοκούρελα, που σκέπαζαν το γυμνό τους σώμα. Τα σπίτια τους ήταν αληθινές τρώγλες κι όταν τύχαινε να πέσει καμιά επιδημία, πέθαιναν εκατοντάδες άνθρωποι την ημέρα χωρίς βοήθεια. Η χειρότερη συνοικία της Κωνσταντινούπολης ήταν η Μπάρα, που την κατοικούσαν αποκλειστικά εταίρες και άποροι. Οι τελευταίοι δεν είχαν δει στη ζωή τους κρεβάτι και κοιμόντουσαν πάνω σε ψάθες, που τις έφτιαχναν οι ίδιοι. Γι’ αυτό το πράγμα έχουν διασωθεί πολλές μαρτυρίες. Ο Θεόδωρος ο Πρόδρομος π.χ. στα ποιήματά του, λέει ότι ο ηγούμενος τού είπε:

Ο Πολυδεύκης στο «Ονομαστικόν» του γράφει: «Τοις οικέταις εν κοιτώνι αναγκαία σκεύη χαμεύνια και ψίαθοι και φορμοί», ο δε Φρύνιχος: «Χαυμένιον Αττικοί,
ψίαθος Έλληνες».

Γι’ αυτό και σήμερα, όταν πεθαίνει κανείς πολύ φτωχός, λέμε: «Αυτός πέθανε στην ψάθα…».