Υπεύθυνοι για αυτήν την άθλια ονοματοδοσία είναι ο προοδευτισμός μας, η υπαρκτή αριστερά και ο σύγχρονος «επιδοτούμενος» συνδικαλισμός. Μια κατ’ ουσία προσβλητική ονομασία για τους νέους ανθρώπους η οποία αποκαλύπτει τα νέα ήθη των νονών της. Είσαι δηλαδή ότι ορίζει η τσέπη σου. Είσαι ότι μπορείς να αγοράσεις. Που βρίσκεται μέσα σ’ αυτόν τον τίτλο ο έρωτας και η έλλειψή του; Που βρίσκονται οι φίλοι και οι προσμονή τους; Που βρίσκεται το όνειρο και η αναζήτησή του; Που είναι οι «υπόγειες στοές» και οι ελπιδοφόρες συναντήσεις;

Ο τίτλος είναι απόλυτα σύμφωνος με την ιδεολογική και ηθική κατηφόρα της σύγχρονης «προοδευτικής-αριστερής» σκέψης. Έτσι μετριούνται αυτοί που σας δώρισαν αυτήν τη ρετσινιά. Άλλωστε και στο στενά οικονομικό πεδίο αυτοί κυρίως εργάστηκαν γι’ αυτόν σας τον τίτλο.

Τι προοπτική μπορεί να ορίσει αυτός ο μίζερος υπολογισμός; Ας πούμε αύριο ότι «αναβαθμίζεστε» σε γενιά των 900€ ή γιατί όχι των 1100€. Τι θα απαντηθεί από τα βαθύτερα ζητήματα που σας απασχολούν; Μήπως οι κοινωνικές σχέσεις, οι ερωτικές και οι φιλικές σας συνευρέσεις, μήπως η χαμένη στην λογιστική αμνησία επικοινωνία; Πως θα αντισταθούμε χωρίς εσάς στον νευρωτικό καταναλωτισμό;

Αν αφεθείτε στον στείρο ρεαλισμό θα χαθείτε, πριν βρεθείτε, με το όμορφό και το δίκιο που φέρνετε.
Οι γενιές υπάρχουν πάντα σαν κύματα καλυτέρευσης της ανθρώπινης ζωής. Αυτό που μας σκοτώνει είναι η έλλειψη νοήματος και όχι χρήματος. Εσείς το έχετε, έστω θολό και τραυματισμένο από τον ανούσιο προοδευτισμό μας και το αφυδατωμένο του πρόσωπο.

Δεν είναι βέβαια παρήγορο το γεγονός ότι οι νέοι δεν έχουν αντιδράσει σ’ αυτήν την υποτιμητική παρασημοφόρηση. Οι bloggers έχουν ελαφρά την καρδία ανεχθεί ή και υιοθετήσει αυτήν την προσβολή. Πρέπει να απαντήσουν και να τακτοποιήσουν μέσα τους το βάρος της οικονομικής τους δυσκολίας στο επίπεδο που του αξίζει. Δεν υποτιμά κανένας την οικονομική διεκδίκηση αλλά δεν ορίζεται ως άνθρωπος απ’ αυτήν.

Εσείς που βρίσκεστε στις σκοτεινές πλευρές της πόλης και στις ερημωμένες, από τους κυριλέδες, πλατείες, εσείς που ανυψώνετε την επικοινωνία μαζί με την μοναξιά της στον ουρανό, πρέπει να απαντήσετε. Είσαστε/είμαστε κάτι πολύ περισσότερο από την αγοραστική σας/μας δύναμη και τη θέση σας/μας στην παραγωγή.

Δώστε τουλάχιστον, για πρώτη δόση, ένα τίτλο στους τιτλούχους. Ας πούμε, επί παραδείγματι, οι ηγεσίες των 700 πορδών.

Πηγή: filomantis.gr (Αλέκος Βαρβέρης)

Παρά τη λυσσαλέα αντίδραση της Καθολικής Εκκλησίας, ο Θαπατέρο τα κατάφερε. Πέρασε το νόμο για τη νομιμοποίηση των αμβλώσεων έως και τη 14η εβδομάδα κύησης. Η Εκκλησία της Ισπανίας θεωρήθηκε, και όχι άδικα, ως η πιστότερη «θυγατέρα» του Χριστού. Εκεί πρωτοεμφανίστηκε η Ιερά Εξέταση.
Εκεί συγκροτήθηκε το Τάγμα των Ιησουιτών. Στην Ισπανία επιχειρήθηκε με εντυπωσιακή αποτελεσματικότητα μία από τις σκοτεινότερες ενέργειες θρησκευτικού περιεχομένου εθνοκάθαρσης, με την εκρίζωση των Εβραίων και τον εξαναγκασμό τους σε εξορία. Το Βατικανό υπήρξε διαχρονικά απόλυτα ικανοποιημένο από τις επιδόσεις των επισκόπων και τοποτηρητών του στη χώρα των Ιβήρων. Η πολιτική εμπιστοσύνη του σοσιαλιστή Θαπατέρο στον εκσυγχρονισμό της κοινωνίας της Ισπανίας, τον οδήγησε σε μία κατά μέτωπο επίθεση κατά των ιερών και οσίων της Καθολικής Εκκλησίας. Καμιά φορά οι σημαντικές μεταρρυθμίσεις είναι απλώς αποτέλεσμα ενός καλομελετημένου timing.
Πέρασε στα ψιλά των εφημερίδων, και πάντως όχι από τα στομφώδη τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων. Ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος καθαίρεσε 56 ιερωμένους, διότι δεν του απέστειλαν εκθέσεις με τα οικονομικά δεδομένα των υπηρεσιών τους. Προσοχή. Δεν τους έψεξε. Δεν τους έδωσε μια νέα ευκαιρία. Οι εκθέσεις όφειλαν να έχουν αποσταλεί από τον Ιούνιο. Ο αρχιεπίσκοπος απλώς τους καθαίρεσε, χωρίς δεύτερη συζήτηση. Δεν συμβαίνει συχνά, και πάντως δεν συμβαίνει καθόλου συχνά, στην ελληνική Εκκλησία.

Γιατί όχι εδώ και τώρα
Ο διαχωρισμός κράτους – Εκκλησίας στην Ευρώπη αποτέλεσε το κλειδί για την εγκαθίδρυση της αστικής δημοκρατίας. Συνέβη διά πυρός και σιδήρου τόσο στην Αγγλία του Κρόμγουελ όσο και στη Γαλλία του Ροβεσπιέρου. Στην Ισπανία του ’36 επιχειρήθηκε το «ξεκαθάρισμα». Ήταν βίαιο, όσο βίαιη υπήρξε η Καθολική Εκκλησία αυτής της χώρας. Τελικά επικράτησαν οι φασίστες του Φράνκο. Η Εκκλησία εξήλθε νικήτρια. Μετά το θάνατο του «Χενεραλίσιμο» η ισπανική Κεντροαριστερά επέφερε σειρά χτυπημάτων κατά του «προαιώνιου εχθρού». Σε όλα αυτά τα χτυπήματα καταλυτικό ρόλο έπαιξε το timing.
Στην Ελλάδα του 2009, ένα από τα ζητούμενα που η ίδια η κοινωνία θέτει είναι το ξεκαθάρισμα ρόλων μεταξύ κράτους και Εκκλησίας. Για λόγους πολιτικού αριβισμού και ψευδεπίγραφου πατριωτισμού το πολιτικό προσκήνιο δεν αγγίζει το ζήτημα, παρά μόνο το θωπεύει. Τα δύο τρίτα των βουλευτών της ΝΔ και ένα 40% των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ εκλέγονταν έως το 2007 με άμεση ή έμμεση βοήθεια από εκκλησιαστικούς παράγοντες. Τίποτε δεν έχει αλλάξει την τελευταία διετία, για να ανατραπούν αυτά τα δεδομένα. Υπουργοί που εκλέγονται ακόμη και στις εκλογικές περιφέρειες Α΄ και Β΄ Αθηνών και των δύο κομμάτων εξουσίας διατηρούν σχέσεις εξάρτησης και διαπλοκής με την Εκκλησία αλλά και το διεφθαρμένο κορμό της. Δηλαδή με ιδρύματα, οργανώσεις, εκκλησιαστικά παραμάγαζα, όπως ΜΚΟ κ.λπ. Για τους βουλευτές της περιφέρειας οι εξαρτήσεις είναι ακόμη πιο άμεσες. Σχεδόν «αποκλειστικές», σε ορισμένες περιπτώσεις.

Το «λάβαρο» που κάηκε
Η πρόσφατη ακόμη σύγκρουση μεταξύ εκτελεστικής εξουσίας και Εκκλησίας, επί περιόδου Κώστα Σημίτη, κατέδειξε και τα όρια εξάρτησης του κράτους και της πολιτικής από τις διαθέσεις του κλήρου. Ο Κώστας Σημίτης πέρασε το νόμο με τις ταυτότητες, αλλά απώλεσε την εξουσία. Ένας από τους κρίσιμους παράγοντες που καθόρισαν την ήττα του ήταν και η εχθρική στάση της Εκκλησίας. Η περίοδος Χριστόδουλου στιγμάτισε τις σχέσεις κράτους – Εκκλησίας σε τρία επίπεδα. Λόγω της συνεχούς παρέμβασης του τότε ιεράρχη στα πολιτικά πράγματα της χώρας. Λόγω της απόλυτα διεφθαρμένης διαχείρισης εκ μέρους της Αρχιεπισκοπής Αθηνών της υπόθεσης του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, με σημαντικές εμπλοκές του κοινού ποινικού δικαίου (Βαβύλης). Λόγω της επικίνδυνης φιλοδοξίας του τότε αρχιεπισκόπου, που κατέληξε στη ρήξη των σχέσεών του με το Οικουμενικό Πατριαρχείο απορρυθμίζοντας σημαντικούς τομείς της εξωτερικής πολιτικής. Κατά την ίδια περίοδο η Εκκλησία της Ελλάδος και ακόμη ειδικότερα το Ιερατείο της αποτέλεσε το βασικό ιδεολογικό χώρο συνεύρεσης – συλλογής όλων των ακραίων στοιχείων του νεοελληνικού εθνικισμού και του κατά κυριολεξία και με διαχρονική παρουσία φαύλου πατριωτισμού όλων των πολιτικών αποχρώσεων. Παράλληλα, στομφώδης και επί της ουσίας ακροδεξιός λόγος της τότε ηγεσίας της Εκκλησίας αποτέλεσε το άλλοθι για κάθε φασιστική παρεκτροπή…από την υπόθεση Ρεπούση και την καύση του βιβλίου του Μίμη Ανδρουλάκη έως τη φαρσοκωμωδία που ακούει στο όνομα «σκοπιανό ζήτημα» ή, ακόμη χειρότερα, με τη «συστράτευση» στην υπόθεση του σχεδίου Ανάν.
Ο Γιώργος Παπανδρέου επέλεξε τον πλέον ανώδυνο πολιτικά τρόπο για να «θωπεύσει» τα ώτα των αριστερών ψηφοφόρων, θέτοντας ζήτημα φορολόγησης των εισοδημάτων της Εκκλησίας. Έθεσε δηλαδή ως μεταρρυθμιστική προοπτική το απολύτως αυτονόητο για κάθε χώρα της σύγχρονης Ευρώπης. Πρόκειται περί τεχνάσματος, και μάλιστα με λαϊκιστική δυναμική, αφού σε εποχή μείζονος οικονομικής κρίσης ο κάθε πολίτης, ακόμη και ο συντηρητικότερος, αντιλαμβάνεται πως οι πάντες πρέπει να φορολογούνται. Ο κ. Γιώργος Παπανδρέου, ακόμη και μετά από την αφάνταστα επώδυνη εμπειρία της περιόδου Χριστόδουλου, δεν αναλαμβάνει την πολιτική δέσμευση για τον θεσμικά, οικονομικά και διοικητικά κατοχυρωμένο διαχωρισμό κράτους και Εκκλησίας. Είναι απορίας άξιον ότι και τα βασικά στελέχη που συγκροτούν την ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ αρνούνται να θέσουν επί τάπητος το ζήτημα αυτό και περιορίζονται μόνον σε κατ’ ιδίαν εξομολογήσεις στα μπαράκια. Οι λόγοι είναι σαφείς. Άρρωστα ψηφοθηρικοί.

Το “Timing”
Μετά το σκάνδαλο των Βατοπεδινών και το διαγραφόμενο στον ορίζοντα έτι μεγαλύτερο σκάνδαλο της Σκύρου με βασικό εμπλεκόμενο τη Μονή Μεγίστης Λαύρας, μετά την απείρου κάλλους υπόθεση του μητροπολίτη Αττικής, μετά από τη διαπίστωση της κολάσιμης ποινικά και ηθικά σχέσης της Εκκλησίας με πάσης φύσεως ορατά και αόρατα και πάντα ιδιοτελή συμφέροντα, μετά από όλα αυτά, θα πίστευε κανείς πως ο αρχηγός του κεντροαριστερού ΠΑΣΟΚ θα κατάφερνε να «ψελλίσει» έστω κάτι το ελάχιστο. Είχε και έχει ακόμη μία μοναδική ευκαιρία να εκμεταλλευτεί. Την παρουσία του αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου, όστις διαθέτει τη διάθεση να συζητήσει τα ζητήματα και να κατοχυρώσει νέες σχέσεις της Εκκλησίας με την κοινωνία, οι οποίες δεν θα εφάπτονται της λειτουργίας του κράτους. Ο αρχιεπίσκοπος ενδεχομένως να αποδειχθεί «σκληρό καρύδι», αλλά μόνο με «σκληρά καρύδια» μπορεί κανείς να διαπραγματευτεί αποτελεσματικά. Άλλωστε τέτοιο timing θα είναι δύσκολο να υπάρξει ξανά στο άμεσο μέλλον. Ο μόνος τρόπος για να επιβιώσει κατά την επόμενη δεκαετία ένα σοσιαλδημοκρατικό σχήμα, είναι να αποκτήσει μετωπικές συμμαχίες με κομμάτια της Αριστεράς. Το παράδειγμα του γαλλικού και του γερμανικού πολιτικού σκηνικού είναι αρκετό για να πείσει τους γραφειοκράτες της Ιπποκράτους. Η Σοσιαλδημοκρατία «μπατίρισε» σε ιδεολογικό επίπεδο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Γιώργος Παπανδρέου οφείλει να πείσει την κοινωνία για τις ρήξεις που είναι διατεθειμένος να διαχειριστεί. Ρήξεις που θα οικοδομήσουν πλατύ εσωτερικό μέτωπο. Όλα είναι ζήτημα timing, αρκεί κανείς να διαθέτει την αίσθηση του χρόνου.

Ευαγγελία (athensvoice.gr – Νίκος Γεωργιάδης)

Απόσταγμα μακροχρόνιας έρευνας και ανάλυσης ομιλιών πολιτικών προσώπων.
Μπορείτε να κόψετε τη σελίδα και, κρατώντας την διακριτικά μπροστά σας (στο βήμα, στο πόντιουμ ή στο πάνελ), να απευθυνθείτε στο ακροατήριό σας με την άνεση και την αυτοπεποίθηση της σίγουρης επιτυχίας.

Η χρήση είναι απλή: Ξεκινάτε με κάποια φράση της στήλης Α, συνεχίζετε με οποιαδήποτε άλλη της στήλης Β, μετά της στήλης Γ και καταλήγετε με μια της στήλης Δ. Επαναλαμβάνοντάς το 10 φορές θα έχετε μια πολιτική ομιλία, πλήρη νοημάτων. Μπορείτε να σχηματίσετε περισσότερες από 6.000 προτάσεις για καυτές ομιλίες. Μπορείτε να εξαντλήσετε το κοινό σας λέγοντας μπούρδες και κενές ουσιαστικού λόγου προτάσεις.

Απευθύνεται σε πολιτικούς, υποψήφιους πολιτευτές, παράγοντες της δημόσιας ζωής.

Μικρό εγχειρίδιο του καλού ομιλητή

Πηγή: efhbos.wordpress.com

«[…]Η αποβλάκωση του “ψηφοφόρου” και η απληστία και διαφθορά που επικρατεί παντού στην Ελλάδα, προέρχονται από την λεγόμενη περιρρέουσα πολιτική και κοινωνική ατμόσφαιρα που δημιουργούν η συνεχής αντιπαράθεση των πολιτικών κομμάτων και η δημοσιογραφία της καταστροφής από τα ΜΜΕ[…]

[…]Κατά την προεκλογική περίοδο, θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε τα αποτελέσματα των εμπρηστικών λόγων των πολιτικών και της παρόμοιου χαρακτήρα ειδησεογραφίας των ΜΜΕ σαν την αισθησιακή διέγερση που προηγείται τού αυνανισμού: Όσο αυξάνονται οι κατηγορίες εναντίον τού αντιπάλου και παράλληλα οι πληθωρικές υποσχέσεις για αλλαγή, για κυβέρνηση τού λαού, ή για παροχές και λεφτά σε όλους και οι αλαλαγμοί των “διατεταγμένων” με τις πλαστικές σημαίες, όσο εντονότερες οι κοκορομαχίες και οι θεατρινισμοί των πολιτικών στα τηλεπαράθυρα και τα στρογγυλά τραπέζια, το ρίγος από το αναμενόμενο “Debate” στην τηλεόραση και η αγωνία για το προεκλογικό βαρόμετρο, τόσο μεγαλύτερη και η παραγωγή της τεστοστερόνης, η αύξηση των ερυθρών αιμοσφαιρίων, η λίμπιντο και η ηδονή των “ψηφοφόρων”. Με αποκορύφωμα την εκτόνωση την ημέρα των εκλογών και –αμέσως μετά- την ψυχική κατάπτωση που διαδέχεται το “άδειασμα”, ιδιαίτερα όταν το κοπάδι των ψηφοφόρων έχει συνειδητοποιήσει, ότι τίποτε δεν άλλαξε. Tο ίδιο φτου κι’ απ’ την αρχή, η ίδια στασιμότητα και η ίδια –ίσως και χειρότερη- καθημερινότητα και μιζέρια».
Εμμανουήλ Σαρίδης.

Πηγή: seferou.blogspot.com

Το βιβλίο «Ατατούρκ – Μια Ψυχοβιογραφία» το έγραψαν δύο ψυχαναλυτές, ο ένας Τουρκοκύπριος (Βολκάν) και ο άλλος Αμερικανοπολωνός (Ίτσκοβιτς). Τα στοιχεία που αναφέρονται παρακάτω, αφορούν επί τα πλείστα τις αρνητικές πτυχές της προσωπικότητάς του, κυρίως επειδή για τέτοιες φυσιογνωμίες της ιστορίας, διαβάζουμε πάντα τις θετικές πλευρές του βίου τους, αλλά σπανίως τις κρυμμένες πτυχές του χαρακτήρα τους. Οι αξιοπιστότατοι όπως φαίνονται συγγραφείς, με όλο τον θαυμασμό που εκφράζουν στο είδωλό τους, κατέβαλαν μεγάλες προσπάθειες να περάσουν «στα μαλακά» τις αδυναμίες του, τις νευρώσεις του και τις ιδιοτροπίες του. Χωρίς μεγάλη προσπάθεια, κατά την ανάγνωση ανακαλύπτεις στο βιβλίο πολλές άρρωστες πτυχές του ήρωα και συνειδητοποιείς ξαφνικά ότι όπως πολλές μεγάλες μορφές της ιστορίας, έτσι κι αυτός ήταν μια καθαρά ψυχοπαθολογική περίπτωση.

Ο Κεμάλ Ατατούρκ είχε έντονα πληθωρική και μεγαλειώδη εικόνα για τον εαυτό του. Αυτό εξηγείται με την ιδιαίτερη πρώιμη σχέση που είχε ο Ατατούρκ με την μητέρα του. Μια μητέρα ψυχρή που τον άφησε συναισθηματικά πεινασμένο. Μια «καταβροχθιστική», όπως την αναφέρει ο Βολκάν, μάνα. Αυτό δίνει στο παιδί μια ροπή προς τις ιδέες μεγαλείου και τις δυνάμεις να σταθεί αργότερα πάνω από τις δυνάμεις που τον πλήγωσαν.

Ο Κεμάλ Ατατούρκ γεννήθηκε το 1881 στη Θεσσαλονίκη, οθωμανική τότε επαρχία. Αν ο Κεμάλ Ατατούρκ είχε κάποιες ιμπεριαλιστικές βλέψεις αυτές ήταν μόνο για την Θεσσαλονίκη! Ποτέ όμως δεν τις εξέφρασε δημοσίως. Ήταν η αγαπημένη πόλη της μάνας του και η οποία συχνά του εξέφραζε τη νοσταλγία της γι αυτήν. Η μάνα του η Ζουμπέιντε ήταν μια παραδοσιακή μουσουλμάνα και ήθελε να τον στείλει σε παραδοσιακό σχολείο. Ο πατέρας του όμως ο Αλί Ριζά ήταν προοδευτικός άνθρωπος και εκεί θα βρούμε τα «πρότυπα» του Κεμάλ Ατατούρκ. Οι γονείς του χτυπήθηκαν άσχημα από την μοίρα: Τρεις φορές είδαν να πεθαίνουν τα παιδιά τους πριν τη γέννηση του Κεμάλ Ατατούρκ. Ο Κεμάλ Ατατούρκ ήταν το 4ο παιδί και το κυριότερο: Ξανθός με γαλάζια μάτια!

Ο πατέρας του πέθανε, όταν ο Κεμάλ Ατατούρκ (Μουσταφά λεγόταν τότε) ήταν 7 ετών και η μάνα του 27. Ο θάνατος του πατέρα του, ενώ το παιδί βρισκόταν στο αποκορύφωμα της οιδιπόδειας περιόδου, φόρτωσε το παιδί με ένα μεγάλο τραύμα. Κατά την οιδιπόδεια περίοδο, το παιδί ως γνωστόν, έχει αιμομικτικές τάσεις προς τον γονέα του αντίθετου φύλου, «επιθυμώντας» ταυτόχρονα την εξαφάνιση ή τον θάνατο του άλλου. Ο θάνατος του πατέρα του στη διάρκεια αυτής της περιόδου, κάνει το παιδί Κεμάλ Ατατούρκ, να αισθάνεται θριαμβευτής, αλλά ένοχος. Η υπερβολική αυτή ενοχή, παρεμποδίζει την διαδικασία της φυσιολογικής λήξης της περιόδου αυτής: Το παιδί περιμένει να τιμωρηθεί και έχει φόβους αντεκδίκησης.

Έτσι λοιπόν ο Κεμάλ Ατατούρκ, από τη σχέση του με τη μάνα του, ανέπτυξε 2 βασικές πλευρές στην αίσθηση για τον εαυτό του: Από τη μία ήταν στερημένος, εξαρτημένος από αυτήν και συναισθηματικά πεινασμένος, από την άλλη ήταν παντοδύναμος, αυτάρκης και ιδιαίτερος. Την απώλεια του πατέρα του την βίωσε διατηρώντας κι από κει 2 εικόνες: Η πρώτη εικόνα του πατέρα του ήταν αυτή του εξιδανικευμένου, ριψοκίνδυνου άνδρα της οθωμανικής μεθορίου (ήταν υλοτόμος στα σύνορα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με την ελληνική Θεσσαλία και του επιτίθεντο συχνά Έλληνες ληστές) και η άλλη αυτή του ξεπεσμένου, καταθλιπτικού πότη (τα έτσουζε ο πατέρας του). Παρακολούθησε λοιπόν στρατιωτικό σχολείο, που εκείνη την εποχή ακολουθούσε δυτικό τρόπο εκπαίδευσης. Ο ναρκισσιστικός χαρακτήρας του επιθυμούσε να φορέσει στολή. Ένας καθηγητής του του κόλλησε και το όνομα Κεμάλ που σημαίνει «τελειότητα».

Ο δεύτερος γάμος της μάνα του τον εξοργίζει. Άλλη μια επιβάρυνση για τον εικοσάχρονο τότε νεαρό, που μέχρι να τους σκοτώσει είχε σκεφτεί! Πάντως, από το Μοναστήρι που πήγαινε στη σχολή, επισκεπτόταν τη μάνα του στη Θεσσαλονίκη η οποία έκανε προσπάθειες να συμφιλιώσει το γιο της με τον πατριό του. Τι προσπάθειες; Υποχρέωνε τον άντρα της να σηκώνεται όρθιος όταν έμπαινε ο Κεμάλ! Το κόλπο άρχισε να πιάνει και ο Κεμάλ Ατατούρκ άρχισε να τον αποδέχεται. Προφανώς μια τέτοια πρωτοφανής για τα μουσουλμανικά δεδομένα συμπεριφορά, θα πρόσθετε κι άλλες ιδέες μεγαλείου στον νεαρό …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »