– Ποια η διαφορά μεταξύ Καπιταλισμού και Κομμουνισμού;
– Στον Καπιταλισμό ο ένας άνθρωπος εκμεταλλεύεται τον συνάνθρωπό του. Στον Κομμουνισμό συμβαίνει ακριβώς το αντίστροφο…

– Τι εθνικότητας ήταν ο Αδάμ και η Εύα;
– Σίγουρα Ρώσοι. Μόνο οι Ρώσοι θα μπορούσαν να τρέχουν πέρα δώθε ξυπόλητοι και ξεβράκωτοι, να μην έχουν σκεπή να βάλουν το κεφάλι τους, να έχουν από μισό μήλο ο καθένας για να φάνε και παρόλα αυτά να φωνάζουν πως βρίσκονται στον…παράδεισο.

– Πότε έγιναν οι πρώτες σοβιετικές εκλογές;
– Όταν ο Θεός έβαλε την Εύα μπροστά απ’ τον Αδάμ και του είπε: «Αδάμ, διάλεξε τη γυναίκα σου».

Το 1970 στο Έρφουρτ συναντήθηκαν ο Δυτικός Βίλι Μπραντ και ο Ανατολικός Βίλι Στοφ. Ακολούθησε ο εξής διάλογος:
– Μπραντ: «Εγώ μαζεύω ανέκδοτα που λένε οι άνθρωποι για μένα».
– Στοφ: «Εγώ μαζεύω ανθρώπους που λένε ανέκδοτα για μένα…».

Ένας Σοβιετικός εργάτης επιστρέφει σπίτι νωρίτερα και βρίσκει τη γυναίκα του στο κρεβάτι να του «λουστράρει το κέρατο». Αυτός συγχύζεται και αρχίζει να της φωνάζει:
– Μα καλά, τά ‘χεις χάσει τελείως μωρή; Κάθεσαι εδώ και ασχολείσαι με μπουρζουαζίδικες μαλακίες, ενώ έξω έχουν κάνει ουρά και μοιράζουν βούτυρο;

Στις ΗΠΑ και στην Σοβιετική Ένωση υπήρχε η ίδια ελευθερία λόγου. Μπορούσε κάποιος να πάει στον Ρίγκαν και να του πει «Ρίγκαν, δεν μου αρέσεις!».
Στην ΕΣΣΔ ίσχυε το ίδιο. Μπορούσε κάποιος να πάει στον Τσερνιένκο και να πει «Δεν μ’ αρέσει ο Ρίγκαν!».

Τα παιδάκια στη Ρουμανία μάθαιναν από το νηπιαγωγείο να αποκαλούν τον Τσαουσέσκου πατέρα και το Κόμμα μητέρα. Η δασκάλα λοιπόν, ρωτά τα παιδάκια:
– Ποιος είναι ο πατέρας σας;
– Ο αγαπημένος μας ηγέτης, το φωτεινό αστέρι του ουρανού, ο σύντροφος Νικολάι Τσαουσέσκου.
– Ποια είναι η μητέρα σας;
– Το ένδοξο, ηρωικό, νικηφόρο Κόμμα μας.
– Και όταν μεγαλώσετε τι θέλετε να γίνετε;
– Ορφανά, ορφανά, ορφανά…

Σε αγώνα ταχύτητας 100 μέτρων, μεταξύ 2 αθλητών, ενός Αμερικανού κι ενός Σοβιετικού, νικητής βγαίνει ο Αμερικανός. Τα σοβιετικά ΜΜΕ, σπεύδουν αμέσως να μεταδώσουν την είδηση στη χώρα τους: «Η κατάταξη των δύο αθλητών έχει ως εξής: Ο Σοβιετικός δεύτερος και ο Αμερικανός προτελευταίος».

– Πότε πάνε οι κομμουνιστές στην εκκλησία;
– Την Μεγάλη Παρασκευή γιατί έχει πορεία μετά!

Ένας Σοβιετικός και ένας Αμερικανός συζητούν για την ειρηνική συνύπαρξη των λαών. Ο Σοβιετικός πιστεύει ότι ο Σοσιαλισμός και ο Καπιταλισμός μπορούν να ζήσουν ειρηνικά ο ένας δίπλα στον άλλο. Ο Αμερικανός φυσικά διαφωνεί. Για να του αποδείξει ότι έχει δίκιο, ο Σοβιετικός τον πάει στον Ζωολογικό Κήπο της Μόσχας, όπου σ’ ένα κλουβί, είναι κλεισμένα ένα λιοντάρι κι ένα πρόβατο και κοιμούνται.
– Βλέπεις; λέει ο Σοβιετικός. Όπως αυτό το αρνί και αυτό το λιοντάρι κοιμούνται μαζί, έτσι και ο Σοσιαλισμός και ο Καπιταλισμός, δύο συστήματα τόσο ανταγωνιστικά, μπορούν να συνυπάρξουν ειρηνικά στον ίδιο πλανήτη.
Ο Αμερικανός έχει μείνει άναυδος.
– Μα πώς καταφέρατε να κάνετε να ζήσουν μαζί αυτά τα δύο ζώα στο ίδιο κλουβί;
– Α, είναι απλώς θέμα οργάνωσης… Κάθε πρωί αντικαθιστούμε το αρνί. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Η γέννηση του μύθου
Τον Φεβρουάριο του 1997, το μηνιαίο περιοδικό «Νέμεσις» της Λιάνας Κανέλλη (η οποία δεν είχε ακόμη αρχίσει τη στενή συνεργασία της με το ΚΚΕ) δημοσίευσε ένα απόσπασμα ομιλίας του Χένρι Κίσινγκερ από τη βράβευσή του από προσωπικότητες του επιχειρηματικού κόσμου των ΗΠΑ στην Ουάσιγκτον», που (υποτίθεται ότι) είχε γίνει το Σεπτέμβριο του 1994:

«Ο ελληνικός λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος και γι’ αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετισθεί. Εννοώ, δηλαδή, να πλήξουμε τη γλώσσα, τη θρησκεία, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητά του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει, για να μη μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, να μη μας παρενοχλεί στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή τη νευραλγική περιοχή μεγάλης στρατηγικής σημασίας για μας, για την πολιτική των ΗΠΑ».

Ως πηγή του δημοσιεύματος υποδεικνύεται η αγγλόγλωσση τουρκική εφημερίδα «Turkish Daily News» της 17/2/97. Τον μύθο (διότι για μύθο πρόκειται) τον κατάπιαν αμάσητο πολλά έντυπα, δημοσιογράφοι, σχολιαστές, πολιτικοί αναλυτές.

Ο Κίσινγκερ δεν άργησε να πληροφορηθεί, από συνεργάτη του περιοδικού «Πολιτικά Θέματα», ότι κυκλοφορούσε πλαστή δήλωσή του. Η διάψευσή του δημοσιεύτηκε στα «Πολιτικά Θέματα» (13/6/97): «Το απόσπασμα για το οποίο με πληροφορήσατε είναι ψευδές. Κάθε λέξη σ’ αυτό είναι ένα ψεύδος και το νόημά του είναι επίσης ψευδές». Ωστόσο, η διάψευση αγνοήθηκε (σ.σ.: ή δεν έγινε αντιληπτή) και ο μύθος συνέχισε να αναμεταδίδεται. Επιπλέον, όταν ζητήθηκε από την Λιάνα Κανέλλη να παρουσιάσει την πηγή της, εκείνη ισχυρίστηκε ότι το συγκεκριμένο φύλλο της τουρκικής εφημερίδας έχει γίνει άφαντο από τα γραφεία της εφημερίδας και από την ηλεκτρονική της έκδοση! Ειρήσθω εν παρόδω, η Κανέλλη έκτοτε δεν φάνηκε διατεθειμένη να υποστηρίξει το δημοσίευμά της.

Λίγο αργότερα, η είδηση για τη δήλωση Κίσινγκερ έφτασε στον Γιάννη Μαρίνο, που τότε ήταν εκδότης του «Οικονομικού Ταχυδρόμου», όπου διατηρούσε τη στήλη «Αντιοικονομικά», που διαβαζόταν πολύ (την υπέγραφε ως «Κριτόβουλος»). Ένας αναγνώστης της στήλης, του απέστειλε φωτοτυπία από την μηνιαία εφημερίδα «Δικαίωμα» (Μάρτιος 1997). Ο Γιάννης Μαρίνος πείσθηκε ότι η επιστολή είναι γνήσια και τη δημοσίευσε στη στήλη του. Αμέσως τη σχολίασε ο Χρήστος Γιανναράς στην «Καθημερινή», ο οποίος στη συνέχεια πέρασε γενεές δεκατέσσερις όποιον αμφισβητούσε τη γνησιότητά της. Με τη δημοσιότητα που πήρε το θέμα, ήρθε στο φως και η προηγούμενη διάψευση Κίσινγκερ στα «Πολιτικά Θέματα». Τελικά, μπροστά στο θόρυβο που δημιουργήθηκε, ο Γιάννης Μαρίνος αποφάσισε να ερευνήσει το θέμα. Έγραψε στον Κίσινγκερ, ο οποίος του απάντησε ότι πρόκειται για μύθο (φωτοτυπία εδώ). Το κείμενο της διάψευσης έχει ως εξής: …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Το βασικό σημείο εδώ είναι να κρατηθεί το οξυγόνο μακρυά από το κρασί. Όταν το κρασί οξειδώνεται, χαλάει γρήγορα και μπορεί σύντομα να μετατραπεί σε ξύδι.

Βρείτε λοιπόν, μία μικρή φιάλη (μπουκάλι κρασιού 375 ml είναι καλό) που θα κρατήσει το κρασί και γεμίστε τη στο σημείο που να ξεχειλίσει. Κλείστε τη φιάλη με έναν φελλό ή ένα βούλωμα έτσι ώστε λίγο από το κρασί να χυθεί έξω. Με αυτό το τρόπο δεν θα υπάρχουν φυσαλίδες αέρα μέσα στη συσκευασία.

Αποθηκεύστε τη φιάλη στο ψυγείο σας. Όταν είστε έτοιμοι να το πιείτε πάλι, βγάλτε τη φιάλη απ’ το ψυγείο και αφήστε το κρασί να έρθει στην επιθυμητή θερμοκρασία, ανάλογα με εάν είναι κόκκινο ή λευκό.

Μπορείτε να αποθηκεύσετε το κρασί σας με αυτό το τρόπο για περίπου 5 έως 7 ημέρες. Αλλά όχι για πολύ περισσότερο από αυτό.

Μια άλλη ιδέα -για τους μάγειρες- είναι να παγώσετε το εναπομείναν κρασί σε παγοκυψέλες και στη συνέχεια να το χρησιμοποιήσετε σε σάλτσες κ.λ.π.

Πηγή: wines.gr

To 1798 εκδίδεται από το σουλτανοπατριαρχικό τυπογραφείο η «Πατρική Διδασκαλία» (πρωτότυπος τίτλος: «Διδασκαλία Πατρική»), ένα εμετικό τουρκόφιλο έντυπο, αντάξιο του Πατριαρχείου, που επιτίθεται εναντίον των ιδεών της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας και ουσιαστικά κατά των ιδεών του Ρήγα. Πρόκειται για ένα από τα πολλά έντυπα που εκδιδόταν από το Πατριαρχείο και τους παρατρεχάμενούς του, στην προσπάθεια των τουρκοϋπαλλήλων να διατηρήσουν τον ραγιαδισμό.

Ως συγγραφέας του αναφέρεται ο ετοιμοθάνατος πατριάρχης Ιεροσολύμων Άνθιμος, αλλά πολλοί ιστορικοί πιστεύουν πως ήταν ο Γρηγόριος ο Ε’ αυτός που το συνέταξε (κατ’ άλλους, αποτελεί «πόνημα» του Αθανάσιου Πάριου, «άγιου» της Ορθόδοξης Εκκλησίας).

Το Πατριαρχείο δεν είχε τυπογραφικό πιεστήριο από την εποχή της πατριαρχίας του Κύριλλου Λούκαρη, στις αρχές του δέκατου εβδόμου αιώνα. Το γεγονός ότι μπόρεσε να επανασυγκροτηθεί, εκείνη ακριβώς την εποχή και με την έγκριση των οθωμανικών αρχών, τυπογραφείο υπό τον άμεσο έλεγχο του Πατριαρχείου ήταν ενδεικτικό της πιεστικής ανάγκης πού ένιωθαν τόσο ή Εκκλησία όσο και ή Πύλη να καταπολεμήσουν τα ρεύματα των νέων Ιδεών, πού διαδίδονταν μέσω των εκδόσεων των τυπογραφείων της διασποράς και ιδιαίτερα εκείνων της Βενετίας και της Βιέννης. Η «Διδασκαλία Πατρική» προειδοποιούσε αυστηρά για «τας νεοφανείς ελπίδας της Ελευθερίας», τις οποίες ο συγγραφέας θεωρούσε ως «νεοφανή και έντεχνον παγίδα», το τελευταίο τέχνασμα το όποιο «εμεθοδεύθη» «ο πρώτος αποστάτης Διάβολος» για να παραπλανήσει τους ευσεβείς. Ως αντίδοτο στην επώδυνη φωνή της ελευθερίας, ο συγγραφέας συμβούλευε υποταγή στην «ισχυράν βασιλείαν των Οθωμανών», ή οποία ήταν το δώρο του Θεού προς τους ορθόδοξους χριστιανούς, σταλμένο για να τους προστατεύει από τις αιρέσεις. Σύμφωνα με τον συγγραφέα, ή Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε δημιουργηθεί από τον Θεό εκ του μηδενός, σε μια εποχή πού ή χριστιανική ρωμαϊκή αυτοκρατορία άρχισε να «χωλαίνει εις τα της ορθοδόξου πίστεως φρονήματα», με σκοπό να «είναι εις μεν τους Δυτικούς ωσάν ένας χαλινός, εις δε τους Ανατολικούς ημάς πρόξενος σωτηρίας».

Οι πραγματικοί ορθόδοξοι χριστιανοί, κατά συνέπεια, όφειλαν να υποταχθούν με ευγνωμοσύνη στους θεόσταλτους αφέντες τους και να ξεχάσουν κάθε μάταιη συζήτηση για απατηλές ελευθερίες πάνω σ’ αυτή τη γη. Το «νυν θρυλλούμενον σύστημα της ελευθερίας», πού είχε εμφανισθεί στις χώρες της Δύσης εκείνη την εποχή, αντέβαινε προς «τα ρητά της θείας Γραφής και των Αγίων Αποστόλων, οπού μας προστάζουν να υποτασσόμεθα εις τας υπερέχουσας αρχάς». Δεν αντιπροσώπευε παρά αναρχία και «ακαταστασία», οπού «το καθ’ αυτό σκοπούμενον ταύτης της ελευθερίας μία μισητή ολιγαρχία και τυραννία, ως εκ της πείρας φαίνεται». Ο υπαινιγμός σε σχέση με τις πολιτικές περιπέτειες της Γαλλικής Επανάστασης ήταν σαφής σ’ αυτές τις τελευταίες προειδοποιήσεις.

Όταν ο Κοραής (που απάντησε στην «Διδασκαλία Πατρική» με το φυλλάδιό του «Αδελφική Διδασκαλία») έμαθε αργότερα τον θάνατο του πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄, αναφώνησε: «Τώρα ο Σουλτάνος σκοτώνει και τους φίλους του;». Κι ο Άνθιμος όμως δεν απόλαυσε για πολύ την εύνοια του Σουλτάνου, καθώς τον καθαίρεσε με φιρμάνι, χαρακτηρίζοντάς τον ως «κακότροπο, ραδιούργο, φιλοχρήματο και αρχομανή που καταβρόχθιζε τα χρήματα που του έστελναν οι Έλληνες του εξωτερικού, για την παιδεία των Ελληνοπαίδων». Αξίζει δε να σημειωθεί, πως ο συγκεκριμένος πατριάρχης Άνθιμος είχε εκδώσει και διέθετε σε κάθε ενδιαφερόμενο, ορθόδοξα (δηλαδή καλά) «συγχωροχάρτια», ήδη από το έτος 1789.

Θα πρέπει να προειδοποιήσουμε πως τα αποσπάσματα που παρέχονται παρακάτω δεν είναι κατάλληλα για Έλληνες, καθώς σ’ αυτούς παρατηρούνται συμπτώματα ναυτίας, εμετού, αηδίας, σιχασιάς, αεισιχτιρισμού και φασκελώματος προς την ανατολή. Αντίθετα, είναι απολύτως κατάλληλα και εύπεπτα για «Ρωμιούς» ορθόδοξους χριστιανούς, για τους οποίους άλλωστε αποτελούν φυσική τροφή.

Ακολουθούν ενδεικτικά αποσπάσματα (με ανάλογο σχολιασμό) …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »