H τσουκνίδα ανήκει στην οικογένεια των κνιδοειδών, από την οποία έχουν λάβει το όνομά τους οι κνιδώσεις. «Ένοχοι» γι’ αυτό είναι κυρίως δύο βασικά συστατικά που περιέχονται στις τρίχες του φυτού (η τσουκνίδα είναι χνουδωτό φυτό, το οποίο στο σύνολό του καλύπτεται από τρίχες): Πρόκειται για την ισταμίνη και το φορμικό οξύ, που απελευθερώνονται με την αφή και προκαλούν αίσθημα καψίματος στο δέρμα. Οι τρίχες της τσουκνίδας, που είναι λεπτές μυτερές και μοιάζουν με τη βελόνα μιας σύριγγας, στο πάνω μυτερό άκρο είναι καλυμμένες με ένα εύθραυστο κυστίδιο, ενώ το κάτω άκρο είναι ελαφρώς διογκωμένο καθώς εκεί υπάρχουν δραστικές ουσίες. Όταν κάποιος αγγίζει την τρίχα, τότε η πίεση που ασκείται οδηγεί την τρίχα μέσα στο δέρμα, όπως ακριβώς μια σύριγγα. Οι δραστικές ουσίες που απελευθερώνει η τρίχα στο δέρμα προκαλούν την ενόχληση που ακολουθεί το τσίμπημα της τσουκνίδας. Το άτομο που ξύνεται, προκαλεί μηχανικό ερεθισμό του δέρματος, με επακόλουθο την αναπαραγωγή του εξανθήματος και, αν και σπάνια, την επιμόλυνσή του.

Παραδοσιακά αντίδοτα στην φαγούρα που προκαλεί το άγγιγμα της τσουκνίδας, είναι:
Το πλύσιμο με νερό και σαπούνι.
Η εναπόθεση στο ερεθισμένο σημείο 2-3 φύλλων μολόχας.
Αλλαγή ρούχων. Είναι πιθανόν να έχουν μολυνθεί με τα «καυστικά» συστατικά της τσουκνίδας και να σας προκαλέσουν επαναμόλυνση.
Χρήση υγρού αλλά και στεγνού υφάσματος σε συνδυασμό, για να ανακουφίσετε τη φαγούρα.

Ιατρικά, ακολουθείται συμπτωματική θεραπεία με κάποιο αντιϊσταμινικό ή, σε σοβαρότερες περιπτώσεις, κορτικοστεροειδές.

Σύμφωνα με την ομοιοπαθητική, η φαγούρα θεραπεύεται με τσουκνίδα, γιατί η τσουκνίδα προκαλεί φαγούρα.

Η λαϊκή αυτή έκφραση που γεννήθηκε κάπου μεταξύ 1900 και 1905 και σήμερα δηλώνει άρνηση (εναλλακτικά «να (μού) λείπει το βύσσινο» ή «να μου λείπει»), προέρχεται από ένα περιστατικό που συνέβη σ’ ένα καφενείο μεταξύ ενός βουλευτή κι ενός ψηφοφόρου του.

Ο ψηφοφόρος παρήγγειλε στον σερβιτόρο του καφενείου που συναντήθηκαν ένα γλυκό βύσσινο, για να κεράσει τον βουλευτή κι έτσι να πετύχει το -τί άλλο;- το ρουσφετάκι του. Ο βουλευτής, όμως, σκληρό καρύδι, δε φαινότανε διατεθειμένος να τον βοηθήσει. Αγανακτισμένος τότε ο ψηφοφόρος, που έβλεπε πως δε θα γινότανε τίποτα, φώναξε δυνατά στον σερβιτόρο: «Να μένει το βύσσινο!».

Σας έχει ποτέ συμβεί να χτυπήσει το τηλέφωνο την ώρα που μπήκατε στο μπάνιο; Ή να φτάσει το λεωφορείο τη στιγμή ακριβώς που ανάψατε τσιγάρο; Σας έτυχε καμιά φορά να πιάσει ξαφνική βροχή μόλις τελειώσατε το πλύσιμο τού αυτοκινήτου σας, ή να σταματήσει να βρέχει ενώ πριν από δύο λεπτά είχατε αγοράσει ομπρέλα; Ίσως να σκεφτήκατε τότε ότι όλα αυτά δεν μπορεί να είναι τυχαία κι ότι όλα κατευθύνονται από κάποιο νόμο που απλώς εσείς δεν γνωρίζετε. Εκτός κι αν είχατε ακούσει για το Νόμο τού Μέρφι, τη βασική αρχή του Peter ή τον Νόμο της Επιλεκτικής Βαρύτητας. Τότε όλα γίνονται κατανοητά.

Οι νόμοι τού Μέρφι, που συνοψίζονται στη φράση «Αν κάτι μπορεί να πάει στραβά, θα πάει…», γεννήθηκαν στην αεροπορική βάση Edwards τών Η.Π.Α. το 1949. Ο μηχανικός αεροσκαφών Edward Murphy δούλευε ένα σχέδιο και επιδίωκε να διαπιστώσει πόσο ισχυρή απότομη επιβράδυνση μπορεί να δεχτεί το άτομο σε μία σύγκρουση. Όμως, τα πράγματα δεν πήγαιναν πολύ καλά και δεν οδηγούνταν σε αποτέλεσμα, ώσπου μια μέρα ανακάλυψε πως ένα καλώδιο δεν είχε συνδεθεί σωστά και δημιουργούσε το πρόβλημα. Εκείνη την ημέρα ο ανώτερός του τού είπε την εξής φράση: «Αν υπάρχει τρόπος να κάνεις κάτι λάθος, τότε σίγουρα εσύ μπορείς να τον ανακαλύψεις…».

Έκτοτε, δημιούργησε και έναν κατάλογο με τα λάθη του… Με αυτό τον απίστευτο και κάπως άκομψο τρόπο γεννήθηκαν οι νόμοι τού Μέρφι που σήμερα εξηγούν πολύ πειστικά την καθημερινότητά μας. Όσο για τον Μέρφι, λέγεται πως σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό ατύχημα. Όχι, όμως τόσο συνηθισμένο… Είχε μείνει από βενζίνη στη μέση τής διαδρομής του και άρχισε να περπατάει προς το πλησιέστερο βενζινάδικο, όταν χτυπήθηκε από έναν Άγγλο τουρίστα που οδηγούσε στη λάθος μεριά τού δρόμου…
Είναι αυτό που λένε, αν έχεις τύχη, διάβαινε…

Ο Νόμος τού Μέρφι: Αν κάτι μπορεί να πάει στραβά, θα πάει.
Συνακόλουθα:
1. Τίποτα δεν είναι τόσο εύκολο όσο φαίνεται.
2. Τα πάντα διαρκούν περισσότερο χρόνο από όσο νομίζεις.
3. Αν από διάφορα πράγματα ένα έχει την πιθανότητα να πάει στραβά, θα είναι αυτό που θα δημιουργήσει τη μεγαλύτερη ζημιά.
4. Αν ξέρεις ότι υπάρχουν μόνο τέσσερις δυνατοί τρόποι για να πάει κάτι στραβά και φροντίσεις να τους προλάβεις, τότε αμέσως θα εμφανιστεί ένας πέμπτος.
5. Αν αφήσεις τα πράγματα στην τύχη τους, έχουν την τάση να πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο.
6. Όποτε ξεκινάς να κάνεις κάτι, κάτι άλλο πρέπει πρώτα να γίνει.
7. Κάθε λύση γεννάει ένα καινούριο πρόβλημα.
8. Είναι αδύνατον να προφυλάξεις κάτι από τη βλακεία, γιατί οι βλάκες είναι ικανότατοι.
9. Η φύση είναι πάντα με το μέρος τού κρυμμένου ελαττώματος.
10. Η Μητέρα Φύση είναι τσούλα.

Η φιλοσοφία τού Μέρφι:
Χαμογελάστε… Το αύριο θα είναι χειρότερο.

Το δόγμα τού Μέρφι:
Η καταστροφή τών πραγμάτων είναι ευθέως ανάλογη τής αξίας τους.

Κβαντική θεώρηση τού Νόμου τού Μέρφι:
Τα πάντα πάνε στραβά ταυτόχρονα.

Λήψη αρχείου (30 MB)

Ο χαμαιλέοντας είναι ένα είδος ερπετού (σαύρα), συνήθως γκριζοπράσινου χρώματος, που απαντάται σε πολλά μέρη του κόσμου, κυρίως δε στην Αφρική και στην Ασία. Η ονομασία του ετυμολογείται από το «χάμαι» και «λέων». Το μήκος του κυμαίνεται, αναλόγως το είδος, από 3 εώς 70 εκατοστά.

Η ιδιαιτερότητα αυτού του ζώου, έγκειται στο ότι είναι «προικισμένο» απ’ τη φύση μ’ ένα μοναδικό χάρισμα που του επιτρέπει σε μεγάλο βαθμό να προστατεύεται απ’ τους εχθρούς του, αλλά και να πλησιάζει αθέατο το θήραμά του: Αλλάζει το χρώμα του δέρματός του, ανάλογα με το περιβάλλον που βρίσκεται και δείχνει να γίνεται «ένα» μ’ αυτό. Έτσι, όταν βρίσκεται ανάμεσα στις φυλλωσιές ενός δέντρου μπορεί να έχει πράσινο χρώμα, ή όταν βρίσκεται στο έδαφος να έχει καφετί ή γκρίζο (αναλόγως με το χρώμα του εδάφους).

Μεταφορικά, όταν λέμε ότι κάποιος είναι χαμαιλέοντας ή χαμαιλεοντίζει, εννοούμε ότι είναι συμφεροντολόγος, υποκριτής, ασταθής, αναξιόπιστος, πάει όπου φυσάει ο άνεμος, προσαρμόζοντας κατά περίσταση τα πιστεύω του, τις αρχές του και τις ιδέες του, έτσι ώστε να αποκομίσει τα περισσότερα δυνατά οφέλη, συνήθως για ιδιοτελείς σκοπούς.