Πώς δημιουργήθηκε το πολυτονικό σύστημα
Είναι γνωστό ότι οι αρχαίοι Έλληνες δεν χρησιμοποιούσαν τόνους (δες επιγραφές). Το πολυτονικό σύστημα (βαρεία, δασεία, οξεία, περισπωμένη, υπογεγραμμένη, ψιλή), δηλαδή τα τρία τονικά σημάδια και τα δύο πνεύματα επινοήθηκαν από τον Αριστοφάνη τον Βυζάντιο γύρω στα 200 π.Χ, για να βοηθήσει τους ξένους μελετητές της αρχαίας ελληνικής γλώσσας να την διαβάζουν και να την προφέρουν σωστά, καθώς η αρχαία ελληνική προφορά ήταν μουσική και τονική, δηλαδή τα φωνήεντα προφέρονταν πολύ διαφορετικά απ’ ότι προφέρονται στη γλώσσα μας. Δεν έγινε για την απόδοση της νέας (κοινής) ελληνικής γλώσσας, αλλά για τα αρχαία ελληνικά. Τα πρώτα δείγματα τέτοιων συμβόλων που σώζονται βρίσκονται σε παπύρους του 2ου αι. π.Χ. και τα κείμενα είναι ποιητικά, κυρίως διαλεκτικά ή αρχαϊκά: έχουν δηλαδή μεγάλες ιδιαιτερότητες, εμφανίζουν απόσταση από τον κοινό, πεζό λόγο και ο τονισμός είναι εξαιρετικά σημαντικός.

Ένας άλλος λόγος, για το οποίο δημιουργήθηκαν τα τονικά σημάδια, εικάζεται πως είναι η παρακμή της προφορικής παράδοσης της επικής ποίησης (που σημαίνει ότι οι ίδιοι οι Έλληνες χρειάζονταν καθοδήγηση για να προφέρουν σωστά λέξεις που δεν χρησιμοποιούσαν στην καθημερινή τους ομιλία).

O τονισμός της αρχαίας ελληνικής ήταν κύρια «μουσικός» (μελωδικός, προσωδιακός) και όχι δυναμικός όπως της νέας ελληνικής. Σχετιζόταν δηλαδή βασικά με το ύψος της φωνής και όχι την έντασή της. Στους κλασικούς χρόνους (και συγκεκριμένα από την εποχή του Πλάτωνα) χρησιμοποιούνται για τον τόνο οι όροι «οξύς» και «βαρύς» που αναφέρονται και στο ύψος και στην ένταση.

Δεν ξέρουμε ούτε ποια έκταση είχε η τονική ποικιλία, ούτε πότε υπερίσχυσε ο δυναμικός τονισμός του μουσικού. Ξέρουμε όμως ότι ο μουσικός τονισμός αρχίζει να αντικαθίσταται από τον δυναμικό κατά την τελευταία περίοδο π.Χ., οπότε αρχίζει να εξαφανίζεται και η διάκριση μεταξύ μακρών και βραχέων φωνηέντων. Στην ελληνιστική περίοδο (δηλαδή μετά τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου) η προφορά της γλώσσας έχει απομακρυνθεί από αυτή της κλασικής περιόδου (5ος και 4ος αι. π.Χ.) σε βαθμό ώστε να κρίνεται απαραίτητο να συνταχθούν βοηθήματα για την ανάγνωση των αρχαίων κειμένων. Τότε λοιπόν εμφανίζονται τα πρώτα τονικά σύμβολα.

Όταν ο Χριστιανισμός εξαπλώθηκε και η διάδοση του συνδέθηκε με τα ελληνικά (μετάφραση της Παλαιάς Διαθήκης στα ελληνικά, επιστολές Αποστόλου Παύλου κ.λπ.), η ελληνική γλώσσα έμεινε συνυφασμένη στην Δύση με το πολυτονικό σύστημα. Οι βυζαντινοί μελετητές, γύρω στα 800-850 μ.Χ, όταν και γενικεύτηκε η χρήση των πεζών γραμμάτων (μικρογράμματη γραφή), θεώρησαν καλό να χρησιμοποιήσουν το τονικό σύστημα του Αριστοφάνη του Βυζάντιου, το οποίο όμως δεν είχε πρακτική σημασία για τα βυζαντινά και νέα ελληνικά. Οι Νεοέλληνες κληρονόμησαν το πολυτονικό σύστημα από τους Βυζαντινούς και για πολλά χρόνια, αρκετοί θεωρούν τη χρήση του επιβεβλημένη για τη σωστή γραφή της ελληνικής γλώσσας, θεωρώντας την θέμα εθνικό και γοήτρου, αγνοώντας ή αποκρύπτοντας το γεγονός ότι όχι μόνο είναι περιττό, αλλά και δαπανηρό για την απόδοση της νέας ελληνικής γλώσσας. Η σκέψη για κατάργησή του άρχισε από τα την εποχή της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού, αλλά δεν γενικεύτηκε μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, όπου και ερχόταν αρωγός στο άλλο μείζον θέμα, την κατάργηση της καθαρεύουσας και την υιοθέτηση της δημοτικής …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Ο Λάμπης Ν. Βολονάκης, λοχίας του Α’ λόχου του 17ου Συντάγματος Πεζικού υπηρετούσε στην Μικρά Ασία το 1920. Καθαρίζοντας το όπλο του, βρήκε ένα σημείωμα και μία…πεντάρα.

Τί έγραφε το σημείωμα;

Εν Μπιζανίω 20 Φεβρουαρίου 1913

 

Αγαπητέ Συνάδελφε,
Σε χαιρετώ,

 

Σε, που θα έχης την τύχη να ανοίξης το πέλμα του όπλου αυτού, θα εύρης την πεντάρα αυτή και να πάρης ένα τσιγάρο, να το καπνίσης στην υγεία μου.

 

Το όπλο αυτό το έφερα επί πέντε έτη. Το δόξασα και με δόξασε και τώρα αναγκάζομαι, να το εγκαταλείψω, λόγω τραυματισμού μου.
Πέρασα τόσες και τόσες στιγμές και δεν το εγκατέλειψα και εάν η πατρίς σε χρειασθή, να το τιμήσης.

 

Νικ. Καββαδίας
Κοθρέα – Ένωσις Κεφαλληνίας

Ο Λάμπης Βολονάκης, φύλαξε το σημείωμα και την τρύπια πεντάρα, μέχρι την επιστροφή του στην πατρίδα και τα κατέθεσε στην Ιστορική και Εθνολογική Εταιρία της Ελλάδος.

Πηγή: zosimaia.gr

«Ελπίζω να μπορείς να με βοηθήσεις! Τις προάλλες, έφυγα για τη δουλειά μου αφήνοντας τον σύζυγό μου στο σπίτι να βλέπει τηλεόραση όπως συνήθως. Δεν είχα απομακρυνθεί πάνω από 500 μέτρα όταν το αυτοκίνητο άρχισε να κάνει διακοπές και έσβησε. Το πάρκαρα στην άκρη και πήγα με τα πόδια πίσω στο σπίτι για να ζητήσω βοήθεια από τον σύζυγό μου.
Όταν μπήκα στο σπίτι δεν πίστευα στα μάτια μου! Τον βρήκα στην κρεβατοκάμαρά μας με την κόρη των γειτόνων μας. Εγώ είμαι 52, ο σύζυγός μου 54 και η κόρη των γειτόνων μας 22. Είμαστε χρόνια παντρεμένοι. Όταν άρχισα να τον ρωτάω, μου αποκάλυψε ότι έχει σχέση μαζί της τους τελευταίους 6 μήνες. Του είπα να διακόψει αλλιώς θα έφευγα. Είναι άνεργος τους τελευταίους 6 μήνες και νιώθει άχρηστος και θλιμμένος. Τον αγαπώ πάρα πολύ, αλλά από τη μέρα που του έθεσα το τελεσίγραφο γίνεται όλο και πιο απόμακρος. Δε θέλει να πάει σε σύμβουλο γάμου και φοβάμαι ότι δεν αντέχω άλλο αυτή τη κατάσταση. Μπορείς να με βοηθήσεις;

Μαρία»

Απάντηση:
«Αγαπητή Μαρία,

Γιώργος»

Καθώς τα τελευταία χρόνια, με την εκρηκτική άνοδο του διαδικτύου και την απρόσκοπτη διάδοση της πληροφορίας, οι συζητήσεις περί θρησκείας, Εκκλησίας, Χριστιανισμού κ.λπ. δίνουν και παίρνουν, ουκ ολίγες φορές έχει τεθεί το ερώτημα: Θα πρέπει οι άθεοι, άθρησκοι κ.ά. να μπαίνουν στην διαδικασία να απαντούν στους σύγχρονους χριστιανούς απολογητές, απ’ τη στιγμή που γνωρίζουν ότι δεν πρόκειται να πειστούν για την απάτη που πιστεύουν και ερμηνεύουν τις «ιερές γραφές» κατά το δοκούν; Μήπως θα ήταν καλύτερα να γίνονται παράλληλοι μονόλογοι;

Η (προσωπική) απάντηση είναι ναι, πως θα πρέπει να αντικρούεται κάθε θέση και κάθε επιχείρημα των απολογητών, ακόμα και αν ο διάλογος είναι καταδικασμένος σε αποτυχία. Και η αιτιολόγηση:
Το βασικό ζητούμενο, δεν είναι πειστούν οι απολογητές, γιατί αυτοί βρίσκονται σε «διατεταγμένη υπηρεσία». Ο αντικειμενικούς σκοπός είναι, αν όχι να πειστεί, τουλάχιστον να προβληματιστεί το αναγνωστικό κοινό. Δηλαδή εσύ αγαπητέ αναγνώστη.

Εώς τώρα, οι επαγγελματίες της θρησκείας χαίρονταν το σκότος και την άγνοια που είχαν επιβάλλει. Η διακίνηση της πληροφορίας, σε σχέση με ότι τους αφορούσε τουλάχιστον, ήταν ελεγχόμενη. Ειδικά στην Ελλάδα, με το θεοκρατικό καθεστώς που την διέπει, το έργο τους ήταν και εξακολουθεί να είναι σχετικά εύκολο. Στο διαδίκτυο όμως τα βρήκαν «μπαστούνια». Γιατί εδώ έχουν να κάνουν με Λερναία Ύδρα. Ακόμα κι αν φιμώσουν μια φωνή, θα ξεπηδήσουν άλλες δέκα στη θέση της.

Βρέθηκαν ως εκ τούτου, στην πολύ δυσάρεστη θέση, όπου πλέον θα έπρεπε να δίνουν απαντήσεις σ’ αυτούς που δεν ενστερνίστηκαν το «πίστευε και μη ερεύνα» και σε όσους γενικότερα αποκάλυπταν τα διαχρονικά ψεύδη και τις χριστιανικές απάτες, που η Εκκλησία ενίοτε επέβαλλε με την βία και την τρομοκρατία, ως «υπέρτατη αλήθεια».

Αν λοιπόν αφήνονται αναπάντητα τα θρησκευτικά ψεύδη και γενικότερα η θρησκευτική (κι εν προκειμένω η χριστιανική) προπαγάνδα, τότε δημιουργούνται εντυπώσεις. Η απουσία απάντησης, εκλαμβάνεται ως αδυναμία θέσεων και επιχειρημάτων. «Δόξα τω Θεώ» (που δεν πιστεύω) όμως, η ίδια η «Αγία Γραφή» παρέχει πλούσιο υλικό που καταρρίπτει την «υπέρτατη αλήθεια».

Άρα θα πρέπει να δίνονται απαντήσεις, ακόμα και στις πιο εξωφρενικές θέσεις των απολογητών, ακόμα κι αν αυτοί εβρισκόμενοι μπροστά σε αδιέξοδο ή θέλοντας να αποφύγουν «σκοπέλους», είτε καταφεύγουν στο στερεότυπο «δεν μπορείτε να αντιληφθείτε το πραγματικό νόημα του λόγου του Θεού, γιατί δεν πιστεύετε σ’ αυτόν», είτε καταφεύγουν σε ύβρεις, προσβλητικούς και μειωτικούς χαρακτηρισμούς (συνηθισμένη πρακτική των ηθικολόγων χριστιανών), επιβεβαιώνοντας την ρήση του Γκάντι: «Πρώτα προσπαθούν να σε αγνοήσουν, μετά να σε γελοιοποιήσουν, μετά να σε πολεμήσουν και μετά τους νικάς». Μια άλλη τακτική των απολογητών, όταν τα βρίσκουν σκούρα, είναι να αποπροσανατολίζουν τη συζήτηση, είτε ανταπαντώντας με άλλο ερώτημα (συνήθως άσχετο με το θέμα), είτε δίνοντας άσχετες απαντήσεις. Σκόπιμο είναι λοιπόν να «επαναφέρονται στην τάξη» και στην επικέντρωση του αρχικού ερωτήματος.

Συμπερασματικά λοιπόν, αν οι διάφοροι προπαγανδιστές εξακολουθούν ν’ «αλωνίζουν» ανενόχλητοι, χωρίς να δίνονται απαντήσεις στην προπαγάνδα τους, τότε ο Τερτυλλιανός θα εξακολουθεί να είναι επίκαιρος: «Αν γνωρίζετε ό,τι πρέπει να γνωρίζετε, είναι συμφέρον να αγνοείτε τα υπόλοιπα, από φόβο μη μάθετε αυτά που δεν πρέπει καθόλου να γνωρίζετε».