«ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΕΣ. ΠΡΙΝ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΠΟΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΗΓΑΙΝΕ ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΡΤΟ ΣΤΗ ΧΑΡΗ ΤΗΣ ΛΑΡΝΙΩΤΙΣΣΑΣ. ΤΗΣ ΕΠΕΣΕ ΟΜΩΣ Ο ΑΡΤΟΣ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΑΥΤΗ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΗ ΒΛΑΣΤΗΜΙΣΕ ΘΥΜΩΜΕΝΗ ΤΑ ΘΕΙΑ. ΤΟΤΕ Ο ΑΡΤΟΣ ΠΕΤΡΩΣΕ».
Μαρμάρινη επιγραφή σε μια κοτρώνα που παριστάνει το…ψωμί! (Παναγία η Λαρνιώτισσα [Κάρπαθος])

Είναι απίστευτοι απατεώνες τελικά οι Ιουδαιοχριστιανοί. Δεν έχω λόγια… Η εικόνα μιλάει από μόνη της…

Η φωτογραφία από το kokorikoo.blogspot.com

Τα κρούσματα απανωτά…

Σε πορείες διαμαρτυρίας και διάφορες προσχηματικές διαδηλώσεις, ανάμεσα στα «οργισμένα νιάτα» (και εξοπλισμένα) που συλλαμβάνονται ξεχωρίζουν οι συλλήψεις γόνων «καλών» οικογενειών. Τέκνα βουλευτών, υπουργών, καθηγητών πανεπιστημίου και πάει λέγοντας.

Η πρώτη απορία που γεννιέται, είναι γιατί αυτοί οι αυτοαποκαλούμενοι «αντιεξουσιαστές» δεν ξεκινούν την «αντίσταση» μέσα απ’ το σπίτι τους, αφού οι γονείς τους είναι οι ίδιοι εκπρόσωποι της εξουσίας. Γιατί δεν γιαουρτώνουν τον μπαμπά τους; Γιατί δεν σπάνε το αυτοκίνητο της μαμάς; Γιατί δεν σκίζουν την πιστωτική τους, αντί να κατεβάζουν τις τζαμαρίες των τραπεζών;

Τι σκατά «αντιεξουσιαστές» είναι αυτοί, αφού έχουν την πολιτική δύναμη να χειραγωγούν και να χρησιμοποιούν τον νόμο και να αφήνονται ελεύθεροι, με ένα μόνο τηλέφωνο ενός «υπηρέτη» της εξουσίας, παρ’ ότι κουβαλούν πάνω τους, ένα κάρο μολότοφ, βαριοπούλες, μαχαίρια κ.ά.; Τι σκατά αναρχικοί είναι αυτοί που χρησιμοποιούν την εξουσία, για να τη «σκαπουλάρουν» μόλις βρίσκονται στον «λάκκο με τ’ αγγούρια», άγνωστο κι αυτό. Απλά καταδεικνύεται το γελοίον του πράγματος κι αποδεικνύεται και στην πράξη, πως κάποιοι πολίτες είναι πιο «ίσοι» απ’ τους υπόλοιπους…

Κι αν αυτοί οι βουτυρόμαγκες της πορδής προκαλούν το κοινό αίσθημα με την προνομιακή μεταχείρισή τους απ’ την εξουσία (που υποτίθεται ότι πολεμούν, γιατί οι ταγοί της «σκοτώνουν τα όνειρά τους» [αλήστου μνήμης παπαριά]), τι να πει κανείς για τους γονείς τους;

Αυτοί, αντί να κάνουν τουλάχιστον την πάπια και την αυτοκριτική τους, άλλοι βγαίνουν και δηλώνουν ξεδιάντροπα περήφανοι για τα «ηρωικά» τέκνα τους (που δεν έχουν τ’ αχαμνά να αναλάβουν την ευθύνη των πράξεων και των «ιδεών» τους), ενώ στο παρασκήνιο χρησιμοποιούν το «βύσμα», και άλλοι πουλάνε ευθαρσώς τρέλα, παίζοντας με την νοημοσύνη όλων μας, όταν προσπαθούν να μας πείσουν, πως τα βλαστάρια τους που συλλαμβάνονται εν μέσω πλήρους «εξοπλισμού» ενός «αντιεξουσιαστή», ήταν εκεί «για καφέ», ενώ τα άδεια μπουκάλια -υποψήφια για βόμβα μολότοφ- προορίζονταν για…ανακύκλωση (τι να πει κανείς τώρα, μπροστά σ’ αυτό το μεγαλείο…«οικολογικής συνείδησης»;).

Δεν είναι μόνο όμως αυτός ο εμπαιγμός και η προκλητική στάση τους, που μπορεί να εξοργίζει τον μέσο πολίτη, αλλά και η ουσιαστικά απροκάλυπτη προσπάθεια προκατάληψης της δικαιοσύνης. Γιατί τι νόημα μπορεί να έχει π.χ. η φράση «έχω εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη, αλλά γνωρίζω και πολύ καλά τα παιδιά μου» (είστε σίγουρος αγαπητέ μου; γιατί αν γνωρίζετε καλά αυτή την πλευρά των παιδιών σας που εμπίπτει στον κοινό ποινικό κώδικα, είστε κατά μίαν έννοια, συνένοχος).

Και μιλάτε για ισονομία βρε θρασίμια;…

Στο παγκόσμιο συνέδριο γενετικής και συνδυασμού DNA, συζητούν τα κατορθώματά τους οι επιστήμονες.

Σηκώνονται πρώτοι οι Αμερικάνοι:
– Εμείς κύριοι συνάδελφοι καταφέραμε το ακατόρθωτο, διασταυρώσαμε τη φώκια με το φίδι.
Άφωνοι οι άλλοι επιστήμονες ρωτάνε:
– Και τι καλό βγαίνει από αυτή τη διασταύρωση;
– Να, παλιότερα η φώκια εγκλωβίζονταν στα βράχια και ψοφούσε, τώρα μπορεί να γλιστρήσει σαν φίδι και να γλυτώσει.

Πετάγονται οι Ιάπωνες από απέναντι:
– Αυτά που φτιάχνετε είναι μαλακίες Αμερικάνοι! Εμείς καταφέραμε να διασταυρώσουμε το καρπούζι με τη μύγα!
Ακόμα πιο εντυπωσιασμένοι οι επιστήμονες ρωτάνε:
– Και τι καλό μπορεί να βγει από αυτό;
– Να, παλιότερα έτρωγες καρπούζι και όλη την ώρα έφτυνες κουκούτσια, τώρα ρίχνεις μια στο καρπούζι να ανοίξει και πετάγονται τα σπόρια σαν τις μύγες και έχεις ένα καρπούζι χωρίς κουκούτσια!

Σηκώνονται τελευταίοι και οι Έλληνες επιστήμονες, γεμάτοι αυτοπεποίθηση:
– Για μια ακόμα φορά θα σας απογοητεύσουμε συνάδελφοι, αλλά τα κατορθώματά σας είναι παπαριές. Εμείς καταφέραμε να διασταυρώσουμε την πυγολαμπίδα με τη μουνόψειρα!
Άφωνοι και εκστασιασμένοι οι υπόλοιποι επιστήμονες ρωτάνε:
– Καλά, και που μπορεί να χρησιμοποιηθεί μια τέτοια διασταύρωση;
– Ε, όπου φέγγει δεν πηδάμε!

Οι τρεις Ιεράρχες (Μέγας Βασίλειος, Ιωάννης Χρυσόστομος και Γρηγόριος Ναζιανζηνός), ελάχιστοι γνωρίζουν, ότι δεν είχαν και τις καλύτερες σχέσεις μεταξύ τους. Σύμφωνα και με την επίσημη ιστοσελίδα της Εκκλησίας, υπήρχε μια έριδα ανάμεσά τους, σε σχέση με το ποιος την…έχει πιο μεγάλη…(την πνευματικότητα). Αιώνες αργότερα*, οι «ιερές» αυτές κοκορομαχίες είχαν οδηγήσει σταδιακά μάλιστα και στην δημιουργία ομάδων από φανατικούς οπαδούς του κάθε «πατέρα»: Τους Βασιλείτες, τους Γρηγορίτες και τους Ιωαννίτες.

Ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου, Αλέξιος Α’ Κομνηνός, βλέποντας ότι η διαμάχη αυτή, ανάμεσα στις παρατάξεις των φανατικών οπαδών των τριών Ιεραρχών, είχε πάρει επικίνδυνες διαστάσεις (οι διάφοροι θρησκόληπτοι οπαδοί έκαναν πράξη τη ρήση «όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος») κι απειλούσε ακόμη και την ενότητα της αυτοκρατορίας, ανέθεσε στον Βυζαντινό συγγραφέα και επίσκοπο Ευχαϊτών, Ιωάννη Μαυρόπου (Μαυρόποδας), να βάλει τέλος σ’ αυτήν την διένεξη. Ο Ιωάννης Μαυρόπους, με μια απλή και «μπακαλίστικη» λογική, τους έκανε «3 σε 1». Δηλαδή δημιούργησε μια κοινή γιορτή και για τους τρεις («Γιορτή των γραμμάτων της ελληνοχριστιανικής παιδείας»), έγραψε και μια κοινή ακολουθία η οποία θα ψάλλονταν και για τους τρεις κι έτσι κατάφερε να ηρεμήσει κάπως τα πνεύματα και τα…αίματα των φανατικών οπαδών. Ο Μαυρόπους μάλιστα, τόνιζε ότι οι τρεις Ιεράρχες «Ψευδείς μεν εξέκλιναν Ελλήνων ύθλους, πειθώ δε την τύραννον, ανθρώποις μόνην είλκοντο υφ’ ης την αλήθειαν, οι τρεις τονώσαντες, ούτως άπαν σύστημα πιστών, χειρούνται λόγοις και καταπείθουσι».

Αυτά τα ολίγα για το τότε. Ερχόμενοι στην σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, ερχόμαστε αντιμέτωποι με την ελληνοχριστιανική προπαγάνδα, η οποία εμφανίζει ούτε λίγο, ούτε πολύ, τους τρεις Ιεράρχες ως Έλληνες και προστάτες των ελληνικών γραμμάτων. Καθιερώθηκαν δε, ως τέτοιοι, μετά την Απελευθέρωση και μάλιστα με την σφραγίδα του νεοσύστατου επίσημου ελληνικού κράτους και της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου Αθηνών, το 1842. Βρισκόμαστε ήδη στα πρώτα στάδια της δημιουργίας της ιδέας του ανύπαρκτου «Ελληνοχριστιανικού Πολιτισμού», με τον οποία η Εκκλησία, προσπαθεί να διαγράψει μονοκονδυλιά το ένοχο παρελθόν της (διωγμοί, σφαγές, αφορισμοί, προδοσίες, καταπίεση, οικονομική αφαίμαξη των πιστών κ.ά.). Και δεν περιορίζεται μόνο εκεί, αλλά κάνοντας το άσπρο μαύρο, προσπαθεί να παρουσιάσει εαυτόν ως θεματοφύλακα του ελληνικού γένους (οϊμέ…).

Οι τρεις Ιεράρχες, τιμώνται από την ελληνική Εκκλησία διότι, λέει, «διέσωσαν» τα ελληνικά γράμματα. Το ερώτημα βέβαια που προκύπτει, είναι, από ποιους τα διέσωσαν και πώς; Αφού η ελληνική γλώσσα ήταν, τότε, η επίσημη γλώσσα του γνωστού κόσμου! Επιπλέον, για τί είδους «γράμματα μιλάμε», απ’ τη στιγμή που ως γνωστόν οι επιστήμες στο θεοκρατικό Βυζάντιο ήταν υπό διωγμόν, ενώ τα αρχαία ελληνικά συγγράμματα καίγονταν σωρηδόν και δημοσίως; Ο συγγραφέας Τζόζεφ Μακ Κέιμπ μάλιστα έχει κάνει και την εξής θλιβερή διαπίστωση: «Το Βυζάντιο επί δέκα ολόκληρους αιώνες δεν κατόρθωσε να παράγει ούτε ένα βιβλίο που να διαβάζεται σήμερα από έναν καλλιεργημένο άνθρωπο». Και πως να παράγει, αφού ως «γράμματα» τότε θεωρούνταν τα θρησκευτικά συγγράμματα των «πατέρων» της Εκκλησίας και τα λοιπά σκοταδιστικά θρησκευτικά κείμενα;

Ας δούμε όμως πως «υπερασπίστηκαν» τον Ελληνισμό και το Ελληνικό Πνεύμα οι τρεις Ιεράρχες, μέσα απ’ τα κείμενά τους (τα πρωτότυπα κείμενα των παραπομπών, για τον όποιο ενδιαφερόμενο, υπάρχουν στην «Ελληνική Πατρολογία») …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »