Η φράση «έπιασε τον παπά απ’ τ’ αρχίδια» χρησιμοποιείται για να δηλώσει πως κάποιος είναι προνομιούχος, αλλά το προνόμιό του, είναι ευτελές και υποτιμητικό. Η κανονική φράση όμως είναι «Έπιασε τον Πάπα απ’ τ’ αρχίδια», κι αυτό γιατί προέκυψε από τον μεσαιωνικό θρύλο της πάπισσας Ιωάννας, που έγινε γνωστή και μέσα από το μυθιστόρημα τού Εμμανουήλ Ροΐδη «Πάπισσα Ιωάννα», με τον επεξηγηματικό υπότιτλο «Μεσαιωνική μελέτη».

Σύμφωνα μ’ αυτόν τον θρύλο, που κινείται στα όρια τού μύθου και της πραγματικότητας, μια γυναίκα, μεταμφιεσμένη σε άντρα, κατάφερε να αναρριχηθεί με την ιδιότητα αυτή στην ιεραρχία της ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και να φτάσει να αναλάβει μέχρι και το αξίωμα του Πάπα, σε μια εποχή που τοποθετείται στο 855-858. Σ’ αυτή την περίοδο, ιστορικά, ως πάπας διατέλεσε ο Βενέδικτος Γ΄.

Έκτοτε, σύμφωνα με τον θρύλο, προς αποφυγήν του ίδιου παθήματος, σε κάθε εκλογή Πάπα, ο καμεράριος (το δεξί του χέρι και αναπληρωτής του) αναλαμβάνει να διαπιστώσει τον…ανδρισμό του, ψηλαφίζοντας τους…όρχεις του.

Εξαιτίας, αυτού του μοναδικού «προνομίου», που έχει ο καμεράριος (να πιάνει δηλαδή τους όρχεις τού Πάπα), προέκυψε και η αντίστοιχη παροιμιώδης έκφραση.

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για τον ανθελληνισμό που αποδίδεται στην Γενική Γραμματέα τού Υπουργείου Παιδείας, Θάλεια Δραγώνα. Η «πέτρα τού σκανδάλου», απ’ ότι φαίνεται είναι το βιβλίο της «Τι είν΄ η Πατρίδα μας;», μέσα στο οποίο, σύμφωνα με ένα κείμενο που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο, γράφονται «σημεία και τέρατα».

Ο στόχος τού συγκεκριμένου θέματος, δεν είναι να «χαϊδέψει» την κυρία Δραγώνα, ούτε και να την «στήσει» στον τοίχο για όσα άλλα τής αποδίδονται. Ο αντικειμενικός σκοπός είναι να διερευνηθεί η βασιμότητα τού συγκεκριμένου κειμένου και μόνο αυτός.

Το βασικό κείμενο έχει ως εξής:

Μας έκαναν Έλληνες ενώ δεν ήμασταν!

 

Ας δούμε τώρα μερικά απ΄ όσα γράφει στο κακογραμμένο βιβλίο της «Τι είν΄ η Πατρίδα μας;» η νέα βουλευτίνα Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ κ. Θάλεια Δραγώνα:

 

1) Η Ελληνική Εθνική Ταυτότητα δεν υπήρχε πριν από τον 19ο αιώνα. Δημιουργήθηκε έξωθεν σε μια εποχή έντονου εθνικισμού, αποικιοκρατίας και επεκτατικού ιμπεριαλισμού (σελ. 16). Κοντολογίς, κάποιοι από το εξωτερικό μας είπαν τον 19ο αιώνα ότι είμαστε Έλληνες κι εμείς το δεχτήκαμε για να τα κονομήσουμε, πουλώντας το παραμύθι ότι είμαστε απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων.

 

2) Όποιος αξιολογεί τους Πολιτισμούς σε κατωτέρους και ανωτέρους είναι ρατσιστής και δεν το ξέρει! (σελ. 16). Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει με όποιον θεωρεί ανεπιθύμητους τους μετανάστες και τους πρόσφυγες (σελ. 20).

 

3) Εξίσου ρατσιστής είναι και όποιος αποσιωπά την σημασία, την τεράστια δύναμη, την έκταση και το κύρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας! Επίσης, όποιος αρνείται τις τουρκικές επιρροές στον Νεοελληνικό μας Πολιτισμό (σελ. 81), κι όποιος ισχυρίζεται ότι ο τουρκικός πολιτισμός έχει επιδράσει αρνητικά στους Έλληνες!… (σελ. 82).

 

4) Ένδειξη ρατσισμού και στείρου εθνοκεντρισμού είναι και ο ισχυρισμός ότι οι Έλληνες ήσαν πάντα οι αδικημένοι της Ιστορίας (σελ. 84) κι ότι για τις ήττες και τις καταστροφές που υποστήκαμε, φταίνε πάντα οι Μεγάλες Δυνάμεις.

 

5) Κλασική ένδειξη ρατσισμού είναι και η γνωστή ρήση «Όταν εμείς φτιάχναμε Παρθενώνες, αυτοί τρώγανε βελανίδια!» (σελ. 85). Ψιλορατσιμός είναι επίσης το να ισχυρίζεσαι πως είμαστε οι συνεχιστές του Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού.

 

6) Κατά την κ. Θάλεια Δραγώνα, εθνικιστικές τάσεις κρύβει και η επιθυμία να διδάσκεται στην μέση εκπαίδευση η αρχαία Ελληνική Γλώσσα (σελ. 86), ενώ το να μιλάμε για απόλυτη ομοιογένεια του πληθυσμού της Ελλάδος και να αποσιωπούμε την ύπαρξη χιλιάδων Εβραίων στην Θεσσαλονίκη και σε άλλες πόλεις επί 450 χρόνια είναι καθαρός ρατσισμός! (σελ. 95).

 

7) Ρατσιστικό είναι και το να ανησυχούμε για την ύπαρξη πολλών ξένων μεταναστών στην χώρα μας, ή το να λέμε ότι «σε λίγο θα ψάχνουμε να βρούμε Έλληνα στην Ελλάδα», ή ότι «πρέπει να κρατήσουμε την εθνική μας ομοιογένεια και να μην διαβρωθούμε εθνολογικά»! (σελ. 96).
Εξίσου ρατσιστικό είναι το να λέμε ότι το κέντρο της Αθήνας αλβανοκρατείται ή ότι «οι Έλληνες δεν είναι ρατσιστές»! (σελ. 9. Το ίδιο συμβαίνει κατά την κ. Δραγώνα, αν τολμήσουμε να πούμε πως με την είσοδο των Ξένων Μεταναστών στην Ελλάδα αυξάνεται η εγκληματικότητα και η ανεργία των Ελλήνων! (σελ. 100). Στην σελίδα 105, η αυριανή βουλευτίνα του ΠΑΣΟΚ μας προειδοποιεί ότι ο εθνικισμός εύκολα μπορεί να γλιστρήσει στην ξενοφοβία, στον ρατσισμό και στην μισαλλοδοξία.

Προσωπικά δεν έχω διαβάσει το βιβλίο, και δεν έχω ιδία άποψη. Απ’ ότι φαίνεται όμως, μπήκαν στον πειρασμό να το διαβάσουν άλλοι. Σύμφωνα με έρευνα τού ιστολογίου «Jungle-Report», το κείμενο που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο, από το 2007 (και που εικάζεται ως αρχική πηγή διάδοσης, το περιοδικό «Ρεσάλτο»), παραποιεί συνειδητά τα πραγματικά γραφόμενα τής Δραγώνα, εξάγοντας αυθαίρετα συμπεράσματα, με μοναδικό σκοπό να δημιουργήσει εντυπώσεις. Θεωρώντας λοιπόν ως δεδομένο, ότι τα αποσπάσματα από το βιβλίο τής Θάλειας Δραγώνα, είναι αληθή (χωρίς να αποκρύπτεται κάτι, που αλλάζει το νόημα) και αντίστοιχα με τις παραγράφους τού διαδικτυακού κειμένου, αναδημοσιεύονται εδώ, τα βασικά σημεία τού άρθρου. Στον ακόλουθα πίνακα παρατίθενται δίπλα δίπλα, οι ισχυρισμοί τού ανώνυμου κειμένου και οι παράγραφοι τού βιβλίου, στο οποίο παραπέμπει. Όποιος διαθέτει κριτικό πνεύμα, ας βγάλει τα δικά του συμπεράσματα …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Ως γνωστόν, πριν λίγες ημέρες, απεβίωσε ο γνωστός δημοσιογράφος Νίκος Κακαουνάκης.

Παρ’ ότι δεν είχα καμμία διάθεση ν’ ασχοληθώ με το συγκεκριμένο γεγονός, εντούτοις κάποια πράγματα που συμβαίνουν, δεν σ’ αφήνουν «ν’ αγιάσεις».

Θα πρέπει να διευκρινίσω, πως από ένα σημείο και μετά, ο Κακαουνάκης, προσωπικά, έπαψε να μου είναι αντιπαθής. Δεν μου ήταν αντιπαθής, με την έννοια ότι γελούσα μαζί του, καθώς δεν μπορούσα να τον πάρω στα σοβαρά (περί ορέξεως δηλαδή…).

Βεβαίως, δεν το συζητάμε, ο άνθρωπος είναι άνθρωπος… Αλλά…

1. Η φράση «ο νεκρός δεδικαίωται», επαληθεύθηκε για μια ακόμα φορά. Το τι «κοπλιμάν» και «αγιογραφία» έπεσε δεν περιγράφεται. Κι όλα αυτά, όταν ο Κακαουνάκης ήταν ο ορισμός του δημαγωγού, του «κομματόσκυλου» και της «βαμμένης» δημοσιογραφίας. Κι αυτός ο δημοσιογράφος μνημονεύεται ως μεγάλος δάσκαλος και μαχητής τής ασυμβίβαστης και αντικειμενικής δημοσιογραφίας. Μάλιστα… Ότι πείτε…

2. Η οικογένεια τού Κακαουνάκη, υποστηρίζει ότι πέθανε λόγω απανωτών ιατρικών λαθών. Δεν θα μπω στην διαδικασία να το αμφισβητήσω αυτό. Απ’ ότι φαίνεται, μάλλον ισχύουν όσα λέει. Η «διαφωνία» μου έγκειται στο εξής: Αν στη θέση τού Κακαουνάκη, ήταν ο απλός ο «λαουτζίκος», θα γινόταν αυτό το «σούσουρο» στο διαδίκτυο και την τηλεόραση; Πως εκτιμάται τελικά η αξία τής ζωής;

3. Δημοσιεύθηκε στο διαδίκτυο, η φωτογραφία τής σορού τού Κακαουνάκη. Έμεινα έκπληκτος με τις υστερικές «κραυγές» που ακολούθησαν. Τί «σοκ», τί «φρίκη», τί «ντροπή» και άλλα τινά γράφτηκαν. Ρε σεις, πάτε καλά; Τώρα σας έπιασαν οι σεμνοτυφίες; Έχετε πάει ποτέ σε κηδεία; Έχετε δει ποτέ από κοντά, νεκρό σε φέρετρο; Πού το είδατε το παράξενο; Η σορός βρισκόταν σε δημόσιο χώρο, παρουσία των οικείων του και η φωτογραφία απ’ ότι φαίνεται τραβήχτηκε μπροστά στα μάτια τους. Πού ακριβώς εντοπίζεται η «φρίκη»; Είναι συνηθισμένη πρακτική, κατά την διάρκεια τής νεκρώσιμου ακολουθίας, το φέρετρο να είναι ανοιχτό, εκτός κι αν ο νεκρός βρίσκεται σε άσχημη κατάσταση εμφανισιακά.

Πριν έναν χρόνο περίπου, είχα αποφασίσει να κάνω ένα μικρό αφιέρωμα-βιογραφικό για έναν απ’ τους πιο διάσημους παίκτες τυχερών παιχνιδιών στον κόσμο, του οποίου το όνομα έχει καταστεί θρύλος στον χώρο αυτό: Τον Nick the Greek, ή κατά κόσμον Νικόλαο Δάνδολο.

Για τον σκοπό αυτό, ανέτρεξα στο διαδίκτυο και αφού συγκέντρωσα μερικά κείμενα που μιλούσαν γι’ αυτόν, τα έβαλα σε μια σειρά και συνέθεσα μια όσο πληρέστερη εικόνα γινόταν για τον άνθρωπο αυτόν. Στο τέλος του τελικού κειμένου, ως όφειλα, παρέθεσα και τις ιστοσελίδας από τις οποίες «δανείστηκα» τα κείμενα.

Θα πρέπει να σημειώσω εδώ, ότι με την αναφορά στις σελίδες από τις οποίες αντιγράφω κείμενα για να τα χρησιμοποιήσω, δεν προσδοκώ να προσδώσω εγκυρότητα στο τελικό γραπτό κείμενο. Η αναφορά γίνεται κυρίως για ηθικούς λόγους, που οι περισσότεροι πιστεύω ότι αντιλαμβάνεστε (πέστε το κι απόδοση ευσήμων). Η μόνες περιπτώσεις, στις οποία ενδέχεται να μην αναγράφω πηγή, είναι όταν γράφω όλο το κείμενο με δικά μου λόγια, ή όταν το κείμενο λαμβάνεται μέσω κάποιου ανώνυμου PDF, που τέτοια υπάρχουν πολλά στο διαδίκτυο. Σε σπανιότερες περιπτώσεις, μπορεί να οφείλεται σε αμέλεια, πραγματική, και όχι δήθεν. Οι αναγνώστες, πιστεύω ότι είναι σε θέση, διαβάζοντας μερικά θέματα, να διαπιστώσουν αν η ιστοσελίδα διακατέχεται από σύνδρομο «απόκρυψης πηγών». Σε κάποια θέματα δε, έχω παραθέσει και παραπομπές, σε ιστοσελίδες, με τις οποίες δεν έχω και τις καλύτερες σχέσεις, ή έχουμε εντελώς διαφορετική φιλοσοφία.

Η αντιγραφή, χωρίς αναφορά στην πηγή προέλευσης του κειμένου (πρακτική που γνωρίζουν πολύ καλά οι «δημοσιογράφοι»), δυστυχώς είναι κάτι συνηθισμένο στο διαδίκτυο και για να είμαι ειλικρινής, όταν βλέπω, είτε 100% δικά μου κείμενα, είτε κείμενα προϊόν σύνθεσης, βάσει άλλων κειμένων (με αναφορά στην πηγή πάντα), χωρίς καμμία αναφορά στην πηγή, δεν εκπλήσσομαι, ούτε και εξανίσταμαι (τουλάχιστον, όχι τόσο όσο τις πρώτες φορές που έβλεπα κείμενα που φιλοξενούνται στην παρούσα ιστοσελίδα, να οικειοποιούνται από άλλους, με ένα απλό «copy-paste»). Εν τέλει, δεν πολυασχολούμαι, αν και όταν υποπίπτει κάτι στην αντίληψή μου, φροντίζω να το θίξω.

Ενώ, όπως προανέφερα, η πρακτική αυτή, πλέον δεν με ξαφνιάζει και πολυενοχλεί, εν τούτοις, όταν διαπιστώνω, ότι αντιγραφείς είναι δημοσιογράφοι, κάτι παθαίνω …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Όπως θα διαπιστώσουμε, καλοί μου συμπατριώτες, πρόκειται για μια κανονική…ψωλογιορτή! Δεν υπάρχει περίπτωση να βρει κανείς ημερολόγιο που να μη γράφει ότι την πρώτη πρώτου του κάθε έτους εορτάζεται η περιτομή του Χριστού. Εκτός βεβαίως των ελαχίστων περιπτώσεων που αφορούν ημερολόγια που εκδίδονται από ελληνοκεντρικούς φορείς.

Συμπέρασμα: Το κάθε έτος ξεκινά με την περίλαμπρη εορτή του κοψίματος της πόσθης του πέους (ήμαρτον Κύριε) του Ιησού του Ναζωραίου!

Έπεται δε πάντοτε αυτής η εορτή του Μεγάλου Βασιλείου. Αυτού του υψίστου πατρός της χριστιανικής Εκκλησίας, ο οποίος ήταν τόσο σοφός, ώστε όταν ο Ρωμαίος αυτοκράτωρ της εποχής του κατήργησε τους Ολυμπιακούς Αγώνες ξεστόμισε την εξής χοντρομαλακία: «Καλά έκανε ο αυτοκράτορας και έκλεισε το Ολυμπιακό στάδιο, διότι μέσα στα πάμπολλα αγάλματα που το περιέβαλαν, κατοικούσαν τρομεροί δαίμονες»!

Τι εορτάζουμε δηλαδή την Πρωτοχρονιά;
Αφ’ ενός μια εβραιοψωλοτομή, κι αφ’ ετέρου ένα ανθελληνικό δαιμονόπληκτο βλήμα. Και μη βιάζεστε να με χαρακτηρίσετε ως ανάγωγο καλοί μου άνθρωποι διότι όποιο λεξικό κι αν ανοίξετε στην λέξη «ψωλή» θα διαβάσετε ότι πρόκειται για το πέος έχον την βάλανον (κεφαλήν) αποκεκαλυμμένην. Επίσης, ιδού η καταλυτική απόδειξη από το λεξικό L&S: «Ψωλός=ο περιτετμημένος, έχων την βάλανον του αιδοίου γυμνήν». Ίσως μάλιστα να μη λέγεται τυχαίως ότι στην χώρα της Ελλάδος, όλοι ψωλοκοπανάνε.

Άντε λοιπόν πατριώτες, με το καλό και φέτος να καταστεί ψωλός ο Χριστούλης μας.

Σταύρος Βασδέκης