«Από το 1981 ανήκουμε στην ίδια οικογένεια. Μόνο που εμείς έχουμε συνεισφέρει όσο κανείς άλλος στο κοινό ταμείο, δηλαδή γύρω στα 200 δις €, ενώ εσείς έχετε, αντίθετα, εισπράξει κατά κεφαλήν όσα κανείς άλλος, δηλαδή σχεδόν 100 δις €. Ουδέποτε λαός βοήθησε μέχρι τώρα με τη θέλησή του σε τέτοιο βαθμό και για τόσο μακρύ διάστημα άλλον λαό. Είσαστε, κυριολεκτικά οι πιο ακριβοί μας φίλοι.

Οι Έλληνες είναι εκείνοι που μας είχαν δείξει τον δρόμο της Δημοκρατίας και της Φιλοσοφίας, καθώς και τις πρώτες γνώσεις Εθνικής Οικονομίας. Τώρα μας δείχνετε και πάλι τον δρόμο. Μόνο που αυτή τη φορά είναι λάθος δρόμος. Κι από το σημείο που εσείς έχετε τώρα φτάσει, δεν πάει παραπέρα».
Walter Wüllenweber, επιστολή στο γερμανικό περιοδικό «Stern»

Αγαπητέ Walter, ας αρχίσουμε από τα βασικά –έτσι κάνουμε εμείς εδώ, στη βορειότερη χώρα της Αφρικής, όπως λένε τα ΜΜΕ της χώρας σου αλλά και άλλων «συμπατριωτών» μας στην Ενωμένη Ευρώπη (αφού όλοι είμαστε στην ενωμένη Ευρώπη –χα χα χα χα χα χα– είμαστε συμπατριώτες!)– ας συστηθώ λοιπόν: Ονομάζομαι Γεώργιος Π. Ψωμάς (το Π. σημαίνει Παναγιώτης και είναι το όνομα του πατέρα μου, βλέπεις εμείς στο Ελλάντα δε ντρεπόμαστε ν’ αναφέρουμε το όνομα των προγόνων μας γιατί το μόνο κακό που έκαναν, ήταν να μας διδάξουν ήθη και αξίες που εσύ δυστυχώς δε γνωρίζεις ότι μας δίνονται από τους γονείς μας).

Είμαι Δημόσιος Λειτουργός και όχι υπάλληλος όπως κατά κόρον τα ΜΜΕ των «συμπατριωτών» σου (μας) και άλλων «συμπατριωτών» (μας) αναφέρουν σαν βρισιά και με περίσσεια χλεύη.

Ο μισθός μου είναι 1.000 €. Το μήνα, όχι την ημέρα, όπως ίσως σ’ έχουν παρασύρει να νομίζεις. ΟΥΤΕ 1.000 € λιγότερα από σένα. Είμαι σίγουρος ότι εσύ δε με πιστεύεις ακόμα, αλλά δείξε λίγο υπομονή και περίμενε, διάβασέ με κι αν δε σε πείσω τότε διώξε με από την Ευρωζώνη, τον τόπο της Αλήθειας και της Ευημερίας, του Δίκαιου και του Σωστού. Διώξε με και άσε με να πεθάνω στη ψάθα όπως οι πρόγονοί μου (σαν αυτούς που είχαν στη δούλεψή τους οι δικοί σου πρόγονοι)!

Αγαπητέ Walter, είμαι απόγονος του Γεωργίου Μπακόλα, που πολέμησε στα χιονισμένα βουνά της Βορείου Ηπείρου (ξέρω, ξέρω για σας είναι Νότια Αλβανία) και επέστρεψε στο σπίτι του με παράσημο…κρυοπαγήματα, τα οποία τον κατέστησαν ανίκανο να ξαναεργαστεί όπως τότε που ήταν νέο παλικαράκι. Ναι τότε που πήγε να υπερασπιστεί την Ελλάδα από τους τότε φίλους σας, τους τωρινούς «συμπατριώτες» μας Ιταλούς.

Μα θα μου πεις τώρα εσύ Walter: Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος πέρασε, τελείωσε…φρέσκα κουλούρια…που λένε και στο χωριό μου!

Ξέρεις Walter, εμείς εδώ στο Ελλάντα έχουμε μερικά κουσούρια, μερικά ελαττώματα, κάποιες παραξενιές, πως το λένε ρε συμπατριώτη…έχουμε κάποια κολλήματα: ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΧΑΡΙΣΤΟΙ και ΔΕ ΞΕΧΝΑΜΕ! Αγαπητέ Walter, στο Ελλάντα έχουμε μια λέξη, που δεν υπάρχει σε καμιά άλλη γλώσσα του κόσμου: ΦΙΛΟΤΙΜΟ! Και συ βρε συμπατριώτη Walter μου έθιξες το ΦΙΛΟΤΙΜΟ! Θα καταλάβεις τι έκανες, μάλλον, μετά από πολύ καιρό, αλλά θα το καταλάβεις!

Ξέρω αγαπητέ Walter ότι μακρηγορώ, αλλά συγχώρεσέ με, δε θέλω να σε κουράσω, αλλά να σε αφυπνίσω. Να σε ξυπνήσω (βλέπεις Walter για το ίδιο πράγμα εμείς οι gasterbeiter έχουμε δύο λέξεις, γιατί φίλε Walter άλλο εννοεί η μία και άλλο η άλλη!).

Ξέρω Walter ότι οι πολλοί Πολιτικοί που «υπηρέτησαν» τον τόπο μου ήταν «λίγοι», κατώτεροι των περιστάσεων, διεφθαρμένοι και αλαζόνες, αλλά αυτό συνέβη και στη χώρα σου που προκάλεσε δύο (2!) Παγκόσμιους Πολέμους κι όμως τώρα η χώρα σου είναι η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΝΙΚΗΤΡΙΑ!

Αγαπητέ Walter δε ξέρω την ηλικία σου και κατά πόσο εσύ έχεις συνδράμει στην άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία (εύχομαι πως όχι, γιατί εγώ σίγουρα ΟΧΙ), αλλά οι λαοί κατά καιρούς κυβερνούνται από ανθρώπους ακατάλληλους γι’ αυτή τη «δουλειά»…εσύ και οι «συμπατριώτες» μας οι Γερμανοί σίγουρα ξέρετε κάτι παραπάνω!

Φίλτατε Walter, έχω τη λύση για τα προβλήματα που έχει δημιουργήσει το Ελλάντα στην Πανμέγιστη Γερμανία σου! Εγώ μπορώ να σου δώσω τα φώτα, έτσι ώστε να διαφωτίσεις τους φίλους σου, αλλά και να δώσεις σε όλους τους Ευρωπαίους (αχ και να ‘ξερες από πού πήρε το όνομα Ευρώπη ο τόπος που ζεις και περνάς καλά απ’ ό,τι καταλαβαίνω!)

Λοιπόν Walter για να τελειώνουν τ’ αστεία και οι κουβέντες του καφενείου –που λέμε εδώ στο Ελλάντα: …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Ο πατέρας Γεώργιος Μεταλληνός είναι γνωστός στους περισσότερους, κυρίως μέσω των τηλεοπτικών του εμφανίσεων. Συμπαθέστατος και ευγενέστατος θα πουν πολλοί και μάλλον όχι άδικα. Αυτή είναι η εικόνα που προβάλλει ο συγκεκριμένος ιερέας στο «γυαλί». Πίσω απ’ το «γυαλί» βέβαια, είναι κάπως διαφορετικά τα πράγματα. Σ’ αυτόν τον χώρο, ο παπα-Μεταλληνός, σαν άνθρωπος που είναι, κάποιες φορές ξεχνά να φορέσει τον καθωσπρεπισμό και το χριστιανικό του ήθος που φορά στις τηλεοπτικές του εμφανίσεις κι αφού αφήνει κατά μέρος την γλώσσα του σαλονιού δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει και την γλώσσα του λιμανιού.

Στον κόσμο του διαδικτύου, είναι γνωστές οι σχέσεις του παπα-Μεταλληνού με την απολογητική ιστοσελίδα ΟΟΔΕ, η οποία υπό τις ευλογίες του έχει επιδοθεί σε έναν μαραθώνιο θρησκευτικής προπαγάνδας (με έντονη πολεμική εναντίον του αρχαιοελληνικού πολιτισμού και πνεύματος) με θεμιτούς και αθέμιτους τρόπους (πληροφορίες εδώ), κάτω από τον μανδύα της…δογματικής έρευνας (πόσο «αρμονικά» δένουν αυτές οι δυο λέξεις…).

Γνωστός από τις τηλεοπτικές του εμφανίσεις, είναι κι ένας άλλος άνθρωπος της θρησκείας, ο θεολόγος Γιώργος Μουστάκης. Το ίδιο συμπαθής και ευγενής θα έλεγε κανείς. Βέβαια υπάρχει μια διαφορά ανάμεσα σ’ αυτούς τους δυο: Ο Μουστάκης, παρ’ ότι είναι υπηρέτης της θρησκείας, εν τούτοις θα πρέπει να του αναγνωρίσει κανείς πως δεν διστάζει να διακρίνει τον ανθελληνισμό του Χριστιανισμού και να τον στηλιτεύσει. Όπως και έκανε με μια επιστολή του, πριν μερικά χρόνια στο γνωστό περιοδικό «Δαυλός». Μόνο που, ανάμεσα στα όσα έγραψε, έκανε το «λάθος» να αναφερθεί και στις αντιλήψεις του παπα-Μεταλληνού -κι όχι μόνο αυτού:

«…Οι θέσεις των γραικύλων της «Νεορθοδοξίας» με αιχμή του δόρατος τον θλιβερό παπα-Καντιώτη, τον αντικανονικό τυραννικό δεσπότη της Φλώρινας (που ποτέ δεν εκλέχτηκε κανονικά από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος, αλλά διορίσθηκε από επταμελή παρασυναγωγή που παρίστανε την Ιερά Σύνοδο, τον Μάιο του 1967, διορισμένη κι αυτή με Αναγκαστικό Νόμο της απριλιανής δικτατορίας του 1967 -ενέργειες και πράξεις καταλυτικές των Ιερών Κανόνων), καλλιέργησαν συμφέροντα και υπέθαλψαν φιλοδοξίες με αποτέλεσμα δύο τραγικά επακόλουθα: Τον εκκλησιαστικό διχασμό του ελληνορθόδοξου ποιμνίου στις νευραλγικές Μητροπόλεις Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας, Λαρίσης και Τυρνάβου, Τρίκκης και Σταγών, Αττικής και Περιχώρων, καθώς και την ανιστόρητη και ύποπτη καντιωτική εκστρατεία μεταφοράς του Οικουμενικού Πατριαρχείου από την προαιώνια εστία του στην Πόλη «δίκην νομάδος» σε κάποια γωνιά του κρατιδίου μας… Αφήνουμε ότι ο Καντιωτισμός επαίρεται ότι καταστρέφει αρχαιολογικούς θησαυρούς κι επάνω τους την σήμερον ημέραν κτίζει κακότεχνα και κακόγουστα εκκλησιαστικά ντουβάρια (ίδε: «Σάλπιγξ Ορθοδοξίας»). […]

Αλλά και για τον άλλο Ηρακλέα τής βυζαντιvογενούς ναφθαλίνης παπα-Γιώργη Μεταλληνό, καθηγητή της δοκησισοφίας, τί να πει κανείς; Δεν πρέπει, λέει, να λεγόμαστε Έλληνες, αλλά Γραικοί. Οι Έλληνες ήταν κακά παιδιά, δηλαδή περίπου ερίφια της ειδωλολατρείας, ενώ καλοί είναι οι Γραικοί (όπως ειρωνικά και περιφρονητικά παρατσούκλιασαν οι Ρωμαίοι τους δοξασμένους Έλληνες και Γραικία την πανέμορφη γη τους). Προτιμά το ύποπτο ντουέτο παπά-Γιώργη Μεταλληνού και Δ. Κιτσίκη τον όρο Γραικία για την Ελλάδα γιατί ίσως κάνει παρήχηση με to Γραικυλία -είναι πιο κοντά τα δύο αυτά! Για τον φθοροποιό ρόλο του ντουέτου αυτού ας ερωτηθεί ο διακεκριμένος καθηγητής Νεοκλής Σαρρής τής Παντείου και ο πρώην πρόεδρος των Κωνσταντινουπολιτών κ. Ν. Ατζέμογλου».

Ο παπα-Μεταλληνός προφανώς δεν ενστερνίζεται την θεία επιταγή που λέει πως αν δεχτείς ράπισμα στο ένα μάγουλο να γυρίσεις και το άλλο κι αποφασίζει να απαντήσει «φιλικά» στον Γιώργο Μουστάκη. Έτσι, αφού εμμέσως πλην σαφώς, αποκαλεί τον «αδελφό» του Γιώργο Μουστάκη μαλάκα(!), κωλόπανο(!), γυναικούλα, ανέντιμο, και ψεύτη, στον τέλος δεν παραλείπει να του υπενθυμίσει και πόσο τον…«αγαπά»! Όπως λέμε δηλαδή «να σε κάψω Γιάννη, να σ’ αλείψω λάδι».

Θαυμάστε …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Στις 9 Οκτωβρίου 1944 ο Τσόρτσιλ συναντιόταν με τον Στάλιν στην Μόσχα, όπου μοιράσανε τα Βαλκάνια σε ένα κομμάτι χαρτί. Η Ελλάδα έπεσε στο «μερτικό» της Αγγλίας. Περιγράφοντας ωμά την συνάντηση εκείνη ο Ουίνστον Τσόρτσιλ αποκαλύπτει τα ακόλουθα («Απομνημονεύματα», τόμος 6ος, βιβλίο 1, σελίδες 202‐203. Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας!):
«Δήλωσα: Ας τακτοποιήσουμε τις υποθέσεις μας στα Βαλκάνια. Τα στρατεύματά σας βρίσκονται στη Ρουμανία και στη Βουλγαρία. Έχουμε στις χώρες αυτές συμφέροντα, αποστολές, πράκτορες. Ας αποφύγουμε να συγκρουσθούμε επί θεμάτων που δεν αξίζουν τον κόπο. Ως προς ό,τι αφορά τη Μεγάλη Βρετανία και τη Ρωσία, τι θα λέγατε για μια υπεροχή κατά 90% υπέρ ημών στην Ελλάδα και για μια ισοτιμία 50% στη Γιουγκοσλαβία;

Τελικώς είπα:
– Δεν θα βρουν λίγο κυνικό να φαινόμαστε ότι ρυθμίζουμε κατά τρόπο τόσο πρόχειρο αυτά τα προβλήματα, από τα οποία εξαρτάται η τύχη πολλών εκατομμυρίων ανθρώπων; Ας το κάψουμε αυτό το χαρτί.
– Όχι, κρατήστε το, είπε ο Στάλιν».
Πηγή: «Τα 10 θανάσιμα αμαρτήματα του ΚΚΕ», Νικόλαος Μέρτζος

Με αυτόν τον απλό και μπακαλίστικο τρόπο, τα Βαλκάνια διανεμήθηκαν σε σφαίρες επιρροής, χωρίς φυσικά να ερωτηθεί κανείς απ’ τους «διαμοιραζόμενους». Κι όμως, κάποιοι χαχόλοι εξακολουθούν να μνημονεύουν τους περίφημους επαίνους αυτών των δύο (Τσόρτσιλ: «Η λέξη ηρωισμός φοβάμαι ότι δεν αποδίδει το ελάχιστο εκείνων των πράξεων αυτοθυσίας των Ελλήνων, πού ήταν καθοριστικός παράγων τής νικηφόρου εκβάσεως τού κοινού αγώνα των εθνών, κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, διά την ανθρώπινη ελευθερία και αξιοπρέπειαν. Αν έλειπε η ελληνική ανδρεία κανείς δεν ξέρει ποια θα μπορούσε να ήτανε η έκβαση του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου», «Στο εξής πρέπει να λέμε όχι ότι οι Έλληνες πολεμούν σας ήρωες, αλλά ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες» και Στάλιν: «Όταν νικήσουμε, θα μπούμε στη Βουλγαρία ως τιμωροί, στη Γιουγκοσλαβία ως ελευθερωτές και στην Ελλάδα ως προσκυνητές», «Λυπάμαι διότι γηράσκω και δεν θα ζήσω επί μακρόν διά να ευγνωμονώ τον ελληνικόν λαόν, τού οποίου ή αντίστασις έκρινε τον 2ον Παγκόσμιον Πόλεμον»). Βεβαίως, αυτοί οι δύο, έχουν πει κι άλλα πράγματα στα οποία δίνουμε ελάχιστη σημασία (Τσόρτσιλ: «Αν οι Έλληνες αποκτήσουν μόρφωση και ενότητα, αλίμονό μας» και Στάλιν: «Οι Έλληνες δεν έχουν συνηθίσει να συζητούν, γι’ αυτό αλληλοσφάζονται»).

Υπάρχει η γενική αίσθηση, πως η εμφάνιση του ομφαλού του ανθρώπου, εξαρτάται εν πολλοίς από το πόσο καλό…κόμπο κάνει ο γιατρός όταν τον αποκόπτει κατά τον τοκετό. Κάτι τέτοιο δεν είναι αληθές. Όπως και να τον δέσει τον ομφαλό ο γιατρός, ακολουθείται μια φυσική διαδικασία στο τέλος της οποίας ο λώρος στεγνώνει, ξεραίνεται και πέφτει μόνος του από την ρίζα του. Ο λόγος που ο ομφαλός (αφαλός) ορισμένων είναι διογκωμένος προς τα έξω, οφείλεται σε κάποιου είδους κοίλης που εντοπίζεται στο σημείο εκείνο και αναγκάζει τον ομφαλό να «πεταχτεί» προς τα έξω.

Η διαφορά ανάμεσα σ’ έναν «πεταχτό» ομφαλό και σε έναν «φυσιολογικό» εντοπίζεται μόνο στην αισθητική άποψη, καθώς ιατρικά δεν δημιουργεί κανενός είδους πρόβλημα.

«Είπε ο Διδάσκαλος: Μεταδίδω, δεν δημιουργώ κι αγαπώ τους Παλαιούς…».

«Μόνο οι πιο σοφοί και οι πιο ηλίθιοι δεν αλλάζουν γνώμη».

«Ό,τι αναζητεί ο άριστος στον εαυτό του, ο μικρός άνθρωπος το αναζητεί στους άλλους».
Κομφούκιος, «Ανάλεκτα»

Τα «Ανάλεκτα» είναι μία συλλογή ρήσεων και διαλόγων του Κινέζου στοχαστή και φιλοσόφου Κομφούκιου με τους μαθητές του. Συνιστά ένα από τα πλέον αντιπροσωπευτικά γραπτά κείμενα για τη ζωή, τις ιδέες και τη διδασκαλία του, το οποίο άσκησε σημαντική επίδραση στην κινεζική σκέψη. Η καταγραφή του πραγματοποιήθηκε από τους μαθητές τού Κομφούκιου, μετά το θάνατο του, και ολοκληρώθηκε πιθανώς κατά την Περίοδο των Μαχομένων Βασιλείων (5ος αιώνας π.Χ. – 221 π.Χ.) της Κίνας. Ο τίτλος του έργου συγκροτείται από τα δύο ιδεογράμματα «lun» (論) και «yu» (語), τα οποία σημαίνουν εξετάζω, κρίνω ή συζητώ και ομιλία, λέξη ή γλώσσα αντίστοιχα.

Μετά το θάνατο του Κομφούκιου, οι μαθητές του άρχισαν να καταγράφουν στοιχεία από τις διδασκαλίες του δασκάλου τους, παράδοση που συνεχίστηκε επίσης από τις επόμενες γενιές μαθητών του. Περίπου δύο αιώνες μετά το θάνατό του υπήρχαν δεκάδες κείμενα, τα οποία τελικά συγκεντρώθηκαν και συγκρότησαν, με παραλλαγές, το έργο που είναι σήμερα γνωστό ως τα «Ανάλεκτα».

Τα «Ανάλεκτα» μεταφράστηκαν για πρώτη φορά σε δυτική γλώσσα, στα τέλη του 16ου αιώνα, όταν ο Ιταλός ιησουίτης Matteo Ricci, με τη βοήθεια πολυάριθμων συνεργατών, μετέφρασε το κείμενο στα λατινικά, εργασία που ωστόσο δεν δημοσιεύτηκε. Ακολούθησε η μετάφραση των Prosper Intercetta (1625-96) και Ignatius da Casta (1599-1666), η οποία εκδόθηκε το 1697 στο Παρίσι από τον μοναχό Philippus Couplet (1624-92) και έφερε τον τίτλο Confucius Sinarum Philosophus.

Ο τίτλος «Ανάλεκτα» (Analects) χρησιμοποιήθηκε, για πρώτη φορά, από τον Σκώτο ιεραπόστολο James Legge (1815-97) στη μετάφραση που δημοσιεύτηκε το 1861 στα πλαίσια μίας δίγλωσσης έκδοσης, και αποτέλεσε το πρότυπο για τις μεταγενέστερες εκδόσεις. Αξιοσημείωτη είναι επίσης η μετάφραση του Arthur David Waley (1889-1996), η οποία χαρακτηρίζεται ως λιγότερο επηρεασμένη από τη νεοκομφουκιανική ερμηνεία του κειμένου.
Κείμενο: el.wikipedia.org