Παλαιότερα, όταν τα παιδιά μάθαιναν τα υποκοριστικά, ο δάσκαλος τούς έλεγε ότι η αρχική τους κατάληξη ήταν σε -ιo και ότι στα μεσαιωνικό χρόνια ήταν σε -ιον και -ιν, για να καταλήξει στο τέλος στο απλό -ι. Π.χ. παιδίον, παιδίν, παιδί. Επίσης, τους δίδασκε ότι ο τύπος των θηλυκών τριτόκλιτων ήταν σε -ις και κατέληξε να φύγει το τελικό -ς. Π.χ. πόλις, πόλι.

Όταν στους τελευταίους αιώνες άρχισαν να γράφουν το χέρι, το πόδι, χωρίς το -ν και η πίστι, η πόλι χωρίς το -ς, οι τύποι που είχαν το νι και σίγμα θεωρούνταν οι πιο σωστοί και οι κομψότεροι. Γι’ αυτό, όποιος μιλούσε με το νι και με το σίγμα, μιλούσε σωστό και τέλεια. Απ’ αυτό, λοιπόν, βγήκε η φράση: «Του τα είπα με το νι και με το σίγμα», που σήμερα σημαίνει επακριβώς, αυτολεξεί, με κάθε λεπτομέρεια.

Η ταινία «Agora» (Αγορά) τού Ισπανοχιλιανού σκηνοθέτη, Αλεχάντρο Αμενάμπαρ, εξιστορεί την ζωή της Ελληνίδας φιλοσόφου και επιστήμονος Υπατίας και τον φρικτό της θάνατο από τούς φανατικούς χριστιανούς τού πατριάρχη Αλεξανδρείας Κύριλλου.

Η Υπατία, που έζησε και δίδαξε τον 4ο αιώνα μ.Χ. στην Αλεξάνδρεια τής Αιγύπτου, ως μια μορφωμένη και χειραφετημένη γυναίκα, όπως ήταν, ήταν εξαιρετικά δύσκολο να έχει θέση μέσα σε μια θεοκρατική και σκοταδιστική κοινωνία, η οποία άρχισε να οικοδομείται σε πιο σταθερά θεμέλια εκείνη την εποχή.

Δυστυχώς, ακόμη και στις μέρες μας, πολλοί έχουν ακουστά τον «άγιο» Κύριλλο, τού οποίου η μνήμη τιμάται από την Εκκλησία στις 18 Ιανουαρίου (το έργο του μάλιστα, είναι τόσο «θεάρεστο», ώστε τιμάται και δεύτερη φορά στις 9 Ιουνίου), αλλά λιγότεροι την μοναδική φιλόσοφο τής ύστερης αρχαιότητας, που ο θάνατός της ωφείλεται στις επιθυμίες κι επιταγές τού εν λόγω «αγίου».

Στο πρόσωπο τής Υπατίας (την υποδύεται η Ρέιτσελ Βάις), δολοφονείται η γνώση και η πρόοδος και σηματοδοτείται το τέλος μιας εποχής μέσα σ’ ένα κλίμα θρησκευτικού φανατισμού, κάτι το οποίο, απεικονίζεται αρκετά παραστατικά στην ταινία αυτή.

Προειδοποίηση: Η ταινία είναι «ακατάλληλη» για Ιουδαιοχριστιανούς και δη «Ρωμιούς»…

Βρισκόμαστε στην εποχή που οι ρωμαϊκές αρένες βρίσκονται στα «πάνω» τους. Τα λιοντάρια έχουν γίνει τετράπαχα, καθώς έχουν εξασφαλισμένο το καθημερινό τους φαγητό, το οποίο αποτελείται επί το πλείστον από «καθαγιασμένο» κρέας χριστιανών «μαρτύρων».

Το φιλοθεάμον κοινό της Ρώμης, προσέρχεται στην αρένα για να παρακολουθήσει έναν ακόμα άνισο αγώνα επιβίωσης μεταξύ λιονταριού και «μαρτύρων». Τα υποψήφια γεύματα βρίσκονται έντρομα στο κέντρο της αρένας. Οι θεατές περιμένουν με ανυπομονησία να σκάσει μύτη και το λιοντάρι για ν’ αρχίσει το θέαμα. Και σκάει…

Οι χριστιανοί μαζεύονται φοβισμένοι γύρω από τον μεγαλύτερο απ’ αυτούς, που είναι ο ποιμένας τους κι αρχίζουν να προσεύχονται. Κι ίδιος όμως δεν είναι περισσότερο ψύχραιμος. Το λιοντάρι αρχίζει να κόβει βόλτες γύρω γύρω και τους περιεργάζεται, κάνοντας αναγνωριστικές κινήσεις. Κάποια στιγμή, αρχίζει να πλησιάζει απειλητικά πλέον, έτοιμο να χυμήξει κατά πάνω τους.

Ο χριστιανός ποιμένας τότε, αποφασίζει να χρησιμοποιήσει το μόνο όπλο που διαθέτει: Την προσευχή και την πίστη του στον Θεό. Ενώνει λοιπόν τις παλάμες του και κοιτάζοντας ευλαβικά προς τον ουρανό ψιθυρίζει μέσα απ’ τα δόντια του: «Θεέ μου, κάνε ετούτο το θηρίο να σκεφτεί σαν άνθρωπος και ενέπνευσέ το με χριστιανικά συναισθήματα».

Και τότε συμβαίνει κάτι απίστευτο… Ένα «θαύμα»… Το άγριο λιοντάρι, εκεί που είχε πάρει φόρα για να ορμήξει στους χριστιανούς, κόβει απότομα ταχύτητα, σαν μια αόρατη δύναμη να το συγκρατεί. Πλησιάζει ήρεμο τον χριστιανό, κάθεται στα πίσω πόδια του, ενώνει τα δυο μπροστινά του και κοιτάζοντας προς τον ουρανό, προσεύχεται με ανθρώπινη φωνή και λέει: «Κύριε, ευλόγησε το πλούσιο ετούτο γεύμα μου. Αμήν…».

Γνωρίζατε ότι υπάρχει ψωμί που φέρνει τύχη;
Καλά, αυτό δεν είναι τίποτε, θα πείτε, υπάρχουν ένα σωρό πράγματα στα οποία αποδίδουμε τύχη (γούρια).
Γνωρίζετε όμως ότι το συγκεκριμένο ψωμί είναι αγιασμένο και συνοδεύεται κι από…οδηγίες χρήσεως;

Είναι κάμποσα χρόνια τώρα, που κάποιοι πυροβολημένοι (δεν θα μπορούσα να τους αποκαλέσω απατεώνες, γιατί δεν αποκομίζουν, απ’ όσο γνωρίζω, οικονομικά οφέλη, τουλάχιστον άμεσα) χρησιμοποιούν την τακτική του αλυσιδωτού e-mail επί το εκκλησιαστικότερον. Με μια μικρή παραλλαγή: Δεν στέλνουν e-mails, αλλά μοιράζουν…προζύμι. Το προζύμι υποτίθεται ότι προέρχεται από ψωμί που το έφτιαξε με τα χεράκια του ο γέροντας Παΐσιος (κατά κόσμον Αρσένιος Εζνεπίδης). Σε μια άλλη εκδοχή, το «ιερό» προζύμι προέρχεται από τα Ιεροσόλυμα (αγνώστου αρτοποιού δημιούργημα).

Όπως είπαμε όμως, αυτό το προζύμι, δεν είναι ένα…τυχαίο προζύμι. Έχει και οδηγίες χρήσεως, ή όπως θα λέγαμε στην γλώσσα της τεχνολογίας, συνοδεύεται κι από έγγραφο τεκμηρίωσης (documentation). Για να φέρει τύχη το ψωμί, θα πρέπει αφού ζυμωθεί, να χωριστεί σε τέσσερα (4) τεμάχια. Απ’ αυτά τα τεμάχια, ο ευσεβής πιστός, θα πρέπει να ψήσει μόνο το ένα και τα υπόλοιπα τρία «ιερά» ζυμάρια θα πρέπει να τα προωθήσει σε άλλους τρεις ευσεβείς χριστιανούς, οι οποίοι με την σειρά τους θα πρέπει να επαναλάβουν την ίδια διαδικασία κ.ο.κ.

Υπάρχει και μια λεπτομέρεια, πολύ σημαντική, στην οποία το χριστεπώνυμο πλήθος, θα πρέπει να δείξει ιδιαίτερη προσοχή. Το εγχειρίδιο παρασκευής τυχερού άρτου, διευκρινίζει ότι για την ζύμη του ψωμιού, θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί «όχι αλεύρι ότι κι ότι, αλλά μόνο φαρίνα Γιώτης» (προσοχή λοιπόν εδώ μην γίνει κανέναν λάθος κι αντί για τύχη πλακώσει η γκαντεμιά).

Ίσως αρκετοί μειδιάσετε διαβάζοντας τα παραπάνω. Δεν είναι για γέλια όμως. Με κάτι τέτοιες δεισιδαιμονίες και προλήψεις, βουτήχτηκε ο κόσμος στο σκοτάδι και γεννήθηκε ο Μεσαίωνας και πόσο μάλλον, ο Μεσαίωνας του Βυζαντίου για το οποίο αρκετοί «Ρωμιοί» νιώθουν ιδιαίτερα υπερήφανοι.