Ήταν Αποκριές, ξημερώματα της 25ης Φεβρουαρίου του 1973, όταν στο νυχτερινό κέντρο διασκεδάσεως των Αθηνών, «Νεράιδα», η κραυγή «Παραγγελιά ρεεε!» έσχιζε το μουσικό άκουσμα και με την συνοδεία ενός μαχαιριού η νύχτα εκείνη ποτίστηκε με αίμα.

Λίγες ώρες πριν, ο 35χρονος Νίκος Κοεμτζής, μαζί με τον μικρότερο 27χρονο αδερφό του Δημοσθένη, έναν φίλο τους, τον 31χρονο Θωμά Καραμάνη και με την συνοδεία δύο γυναικών, τις Σοφία Χαρατζή και Γιάννα Χρηστάκη, επισκέπτονται το κέντρο όπου τραγουδούσε ο Κώστας Καρουσάκης, αφού προηγουμένως είχαν διασκεδάσει στην ντισκοτέκ «2001». Στον ίδιο χώρο παραβρίσκεται και μια παρέα 15 περίπου αστυνομικών με πολιτικά, εκτός υπηρεσίας, που γιόρταζε τον επικείμενο αρραβώνα ενός εκ των μετέπειτα θυμάτων, του Μανώλη Χριστοδουλάκη. Ο Κοεμτζής δεν θεώρησε συμπτωματική αυτή την παρουσία, καθώς είχε προηγούμενα με την αστυνομία. Άλλωστε ο ίδιος, είχε πρόσφατα αποφυλακιστεί, εκτείοντας ποινή τριών ετών φυλάκισης επειδή έκλεψε τον εργοδότη του (ο Κοεμτζής ισχυρίστηκε ότι τον έκλεψε επειδή σταμάτησε να τον πληρώνει), ενώ στο παρελθόν είχε καταδικαστεί μαζί με τον αδελφό του και δύο ακόμη άτομα, για 18 διαρρήξεις (ανάλογο παρελθόν είχε και ο τρίτος της παρέας, Θωμάς Καραμάνης). Πίστευε ότι τον παρακολουθούσαν. Ο πατέρας του είχε αντιμετωπίσει διώξεις ως κομμουνιστής και αντάρτης του Εμφυλίου. Στην γενέτειρά του, αντιμετωπίζονταν με κάποια επιφύλαξη, καθώς κουβαλούσε κι αυτός το οικογενειακό «στίγμα», κάτι που τον οδήγησε αρχικά στην Θεσσαλονίκη και στην συνέχεια στην Αθήνα, όπου αφού έκανε διάφορες δουλειές, έμπλεξε και με την παρανομία. Ο ίδιος ισχυρίζεται ότι λόγω των οικογενειακών πολιτικών φρονημάτων κι επειδή δεν δεχόταν να γίνει πληροφοριοδότης, η αστυνομία τού δημιουργούσε προβλήματα, που έφταναν μέχρι και την διάλυση του αρραβώνα του, μετά από πιέσεις που ασκήθηκαν στην μνηστή του και την οικογένειά της. Κατά μία άλλη εκδοχή, ο Κοεμτζής, εκβιαζόμενος, ήταν ήδη «χαφιές» (πληροφοριοδότης) και ήθελε να ξεκόψει (γι’ αυτόν τον λόγο εικάζεται πως παρακολουθούνταν και από ομοφρονούντες του).

Στην παρέα του Κοεμτζή, υπήρχε ήδη κάποια ένταση, καθώς είχε προηγηθεί καβγάς, μεταξύ του Νίκου Κοεμτζή και της φίλης του Σοφίας Χαρατζή, όταν αυτή βγήκε επίτηδες ημίγυμνη στο μπαλκόνι του σπιτιού τους, για να προκαλέσει τους γείτονες που την έβλεπαν από την απέναντι πολυκατοικία. Το θερμόμετρο ανέβηκε ακόμη περισσότερο, στο νυχτερινό κέντρο όπου μετέβησαν για να διασκεδάσουν και να εκτονώσουν την ένταση, όταν η Σοφία Χαρατζή αρνήθηκε στον Κοεμτζή να την συνοδέψει μέχρι την τουαλέτα (χωρίς πονηρό σκοπό όπως ισχυρίστηκε ο ίδιος), κάτι που ο αυτός θεώρησε προσβλητικό. Εκνευρισμένος ο Κοεμτζής, τις διώχνει και τις δυο κι έτσι απομένουν στην παρέα, οι τρεις άντρες.

Το σκηνικό του θανάτου στήθηκε, περίπου στις 4 το πρωί, όταν …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Στις 30 Μαΐου 1942 το γερμανικό Φρουραρχείο Ηρακλείου Κρήτης εξέδιδε την ακόλουθη ανακοίνωση:

«Επειδή κατά τη νύκτα της 28ης προς την 29ην Μαΐου 1942 άγνωστοι επυρπόλησαν αυτοκίνητον της Γερμανικής Υπηρεσίας εις την πόλιν του Ηρακλείου, τιμωρείται, κατόπιν διαταγής του κ. Διοικητού του Φρουρίου Κρήτης, ολόκληρος ο Νομός».

Λίγες μέρες αργότερα, Έλληνες και Άγγλοι καταδρομείς υποστηριζόμενοι από τις ανταρτικές ομάδες της Κρήτης, έφθασαν από την Μέση Ανατολή και ανατίναξαν επί του εδάφους 13 γερμανικά πολεμικά αεροπλάνα. Στις 14 Ιουνίου 1942, δεκάδες όμηροι, έφεδροι αξιωματικοί, δημοσιογράφοι, εργάτες, δικηγόροι, αγρότες, έμποροι, μικροεπαγγελματίες εκτελούνταν σε αντίποινα στα Χανιά.

Ανάμεσά τους ήταν και ο έφεδρος ανθυπολοχαγός Αριστείδης Όθων Ραγκαβής 23 ετών, που είχε αποκλειστεί στο νησί. Ήταν γιος του αντιστρατήγου Νικόλαου Ραγκαβή και ανηψιός του πρέσβη Αλέξανδρου Ραγκαβή. Η μητέρα του ήταν Γερμανίδα, κόρη ενός εκ των στρατηγών τού Κάιζερ.

Ο Αριστείδης Ραγκαβής αρνήθηκε να επικαλεστεί την συγγένειά του με τον Γερμανό παππού του, στρατηγό της Βέρμαχτ, για να σώσει τη ζωή του και έπεσε υπό τα πυρά της. Ο στρατάρχης φον Λιστ, όταν πληροφορήθηκε το γεγονός, μετέβη να συλλυπηθεί την οικογένειά του. Ο αντιστράτηγος Ραγκαβής δεν τον δέχθηκε. Η Γερμανίδα μητέρα του, είπε στον Γερμανό στρατάρχη: «Δεν καταλαβαίνω γιατί εκφράζετε την λύπη σας. Ο γιος μου ήταν Έλληνας και πέθανε σαν Έλληνας».

Πηγή: «Τα 10 θανάσιμα αμαρτήματα του ΚΚΕ» (Νικόλαος Μέρτζος)

Ο Niko Ago είναι ένας Αλβανός δημοσιογράφος, που αρθογραφεί στην «Αυγή» και 1-2 ακόμη εφημερίδες μικρής κυκλοφορίας. Διατηρεί επίσης το ιστολόγιο «Ανταποκριτής | Correspondent». Ο Ago ήρθε στην Ελλάδα με τον γνωστό παραδοσιακό τρόπο: Λαθραία από τα βουνά της Αλβανίας. Σήμερα όμως ως νόμιμος πλέον, υπεραμύνεται στην ουσία αυτής της πρακτικής, η οποία έχει μετατρέψει την Ελλάδα σε Καμπούλ.

Το ιστολόγιο αυτό, το παρακολουθώ αρκετό καιρό, καθώς μου έκανε εντύπωση η μετριοπάθεια που διατηρούσε αρχικά. Μια μετριοπάθεια όμως που φάνηκε εν τέλει επίπλαστη. Ενώ συχνά πυκνά γράφει «μετριοπαθή» άρθρα και στις δύο γλώσσες (ελληνικά και αλβανικά), τον τελευταίο καιρό που έχει προκύψει το μεγάλο ζήτημα των μεταναστών (νομίμων και μη) και της απόδοσης ιθαγένειας, έχει εγκαταλείψει το προσωπείο της μετριοπάθειας και απλά αναδημοσιεύει οτιδήποτε ανθελληνικό και «μεταναστολαγνικό» κυκλοφορεί στην «πιάτσα».

Ο τύπος αυτός, που φαινομενικά συνομιλεί δημοκρατικότητα με τους αναγνώστες του μέσα από το ιστολόγιό του, δεν είναι παρά ένα πιστό αντίγραφο του άλλου Αλβανού «φιλέλληνα», του Γκασμέντ Καπλάνι. Λέμε φαινομενικά, γιατί στην πραγματικότητα, είναι blogger του φαίνεσθαι, που υποτίθεται ότι σέβεται την γνώμη των άλλων, δεν λογοκρίνει κ.τ.λ. κ.τ.λ., αλλά στην πραγματικότητα, αυτό που τον ενδιαφέρει, είναι να κάνει την προπαγάνδα του, συνεπικουρούμενος από μερικούς χειροκροτητές-σχολιαστές, που συνειδητά ή μη, παίζουν το παιχνίδι του.

Το πόσο δημοκράτης είναι, είχε την ευκαιρία να το διαπιστώσει και ο γράφων, όταν επιχείρησε να αφήσει σχόλιο σε ένα αναδημοσιευμένο άρθρο του, με τίτλο «Γιατί όχι και δήμαρχος αλλοδαπός;». Ο τίτλος του άρθρου νομίζω ότι τα λέει όλα. Το κείμενο βέβαια, που μπουσουλώντας έσπευσε να αναδημοσιεύσει, δεν είναι δικό του, αλλά του δημάρχου Σαγιάδας Θεσπρωτίας, Βαγγέλη Μάστορα. Ως πηγή, ο Ago αναφέρει τα «Νέα». Τί έκπληξη όμως! Ο σύνδεσμος οδηγεί στον πάντα «πρόθυμο», Γκασμέντ Καπλάνι.

Αν και όλο το άρθρο είναι «άξιο» σχολιασμού, προτίμησα να περιοριστώ μόνο στην τελευταία παράγραφο, όπου για πολλοστή φορά αναπαράγεται η γνωστή μπούρδα που βάζουν στο στόμα του Ισοκράτη: «Έλληνες εισίν οι της ελληνικής παιδείας μετέχοντες». Προτίμησα ν’ ασχοληθώ μόνο μ’ αυτήν την παράγραφο, γιατί καθώς έβλεπα μόνο κολακευτικά και συγκαταβατικά σχόλια στις αναρτήσεις του Ago, υποψιάστηκα ότι θα έχει ενεργοποιημένη την λογοκρισία και θα το φάει η μαρμάγκα το κατεβατό μου. Και δεν έπεσα έξω. Το σχόλιο μπήκε στην αναμονή για έγκριση δημοσίευσης. Τελικά, μετά από λίγη ώρα, ο Ago έστειλε το σχόλιό μου, στον κάλαθο των αχρήστων, γιατί απλά του χάλαγε τη «σούπα». Για την ιστορία πάντως, φρόντισα να πάρω ένα στιγμιότυπο του σχολίου μου, καθ’ όσον βρισκόταν στην αναμονή. Όχι τίποτε άλλο, απλά για να μην διανοηθεί ο Ago και πει ότι δεν έστειλα ποτέ σχόλιο.

Βέβαια, ο Ago έχει δώσει κατά το παρελθόν δείγματα για την άποψη που έχει για την ελευθεροτυπία και ελευθερογνωμία. Για να μην σας κουράζω, σας παραπέμπω στις ακόλουθες σελίδες:
1. Niko Ago και Αθηναίος: Όταν η λογοκρισία μας βολεύει, είναι καλή.
2. Σε καταγγέλλω από σήμερα στην Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος.
3. Εγώ αποφασίζω ποιος είναι ο φασίστας: Εσύ!

Κλείνω, με δύο απορίες μόνο:
1. Οι «δημοκράτες» αυλοκόλακες του Ago, τι γνώμη έχουν για την πρακτική του;
2. Έχει ρωτήσει τους Αλβανούς συμπατριώτες του, για να του πουν τη γνώμη τους για όλους τους τριτοκοσμικούς λαθρομετανάστες, με τους οποίους πλέον είναι αναγκασμένοι να συγκατοικούν κι αυτοί, κι επιπλέον να μοιράζονται την ήδη περιορισμένη αγορά εργασίας;

Είναι άγνωστο αν η παρακάτω «επιστολή» είναι πραγματική ή ένα ευφάνταστο δημιούργημα. Όπως και να έχει όμως, είναι αρκετά έξυπνη κι αστεία.

Η υπόθεση: Ο φυλακισμένος (αγράμματος;) επιστολογράφος αποφασίζει να χτυπήσει το καμπανάκι στο έτερο ήμισυ, καθώς του έχουν μπει ψύλλοι στ’ αφτιά πως «του τα φοράει» κανονικά και με τον νόμο.

Μπορείτε να φανταστείτε τι ακριβώς θέλει να πει ο ποιητής με την εκφραστική επιστολή του;