Η Ζάρα Χάρτσορν (Zara Hartshorn), είναι ένα παιδί, που στην πραγματικότητα δεν ζει παιδική/εφηβική ηλικία, λόγω μια σπάνιας ασθένειας, που την κάνει να δείχνει συνομήλικη με την σαραντάχρονη μητέρα της Τρέισι (που κι αυτή δείχνει μεγαλύτερη απ’ την πραγματική της ηλικία). Πάσχει από λιποδυστροφία, για την οποία δεν υπάρχει κάποια γνωστή θεραπεία. Είχε προηγηθεί ήδη μια πλαστική προσώπου, πριν καταλήξουν η γιατροί στην διάγνωση της ασθένειας.

Στο σχολείο της, λόγω της εμφάνισής της, την αποκαλούσαν «γιαγιά» και «μαϊμού», ενώ όταν θέλησε να βγάλει μαθητικό εισιτήριο στο λεωφορείο, ο οδηγός και οι επιβάτες ξέσπασαν σε γέλια, νομίζοντας ότι αστειεύεται. Αναγκάστηκε να αποσυρθεί από το σχολείο, καθώς η κατάσταση ήταν ψυχολογικά ανυπόφορη.

Την ασθένεια, καθώς φαίνεται, η Ζάρα, όπως και τ’ άλλα αδέρφια της, την κληρονόμησε από την μητέρα της, που λόγω αυτής, είχε αναγκαστεί να κάνει κι αυτή πλαστική εγχείρηση στο παρελθόν, χωρίς όμως θεαματικά αποτελέσματα. Η διαφορά είναι, πως η μικρή Ζάρα εμφάνισε τα συμπτώματα σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό απ’ την μητέρα της και τ’ αδέρφια της.

Οι δίδυμοι πύργοι είχαν πέσει μόλις πριν από τρεις ημέρες αλλά εκατομμύρια Έλληνες και λάτρεις της μουσικής ανά τον κόσμο θυμούνται τη 14η του Σεπτέμβρη του 2001 για ένα τελείως διαφορετικό λόγο. «Η τηλεόραση ήταν, ως συνήθως, ανοικτή στο ελληνικό κανάλι όταν ξαφνικά ο εκφωνητής ανακοίνωσε ότι ο Στέλιος Καζαντζίδης ήταν νεκρός», θυμάται ο Raz Kedar. «Έμεινα άναυδος. Ήξερα ότι είχε όγκο στον εγκέφαλο και ότι νοσηλευόταν αλλά όταν λατρεύεις κάποιον δεν πιστεύεις ότι θα πεθάνει».

Μετά τον θάνατο του Καζαντζίδη, ενός από τους μεγαλύτερους Έλληνες τραγουδιστές του τέλους του 20ου αιώνα, ο Kedar έκανε ένα τεράστιο κολάζ με δεκάδες φωτογραφίες του ειδώλου του και το κρέμασε στο δωμάτιό του, απέναντι από το κρεβάτι του. «Κάθε πρωί ανοίγω τα μάτια μου και βλέπω τον Καζαντζίδη. Έτσι υποδέχομαι την ημέρα», λέει ο 54χρονος Kedar από την Ιερουσαλήμ. Κάποτε εργαζόταν στην Intel αλλά τώρα διευθύνει ένα σχολείο για μαγειρική γλυπτική. «Ο καθένας με την τρέλα του», χαριτολογεί για να προσθέσει: «Ο θαυμασμός μου για τον Στέλιο Καζαντζίδη είναι ένα καλό είδος τρέλας».

Είναι αμφίβολο αν άλλοι άνθρωποι έχουν τεράστιες εικόνες του Καζαντζίδη στα δωμάτια τους αλλά είναι γεγονός ότι πολλοί Ισραηλινοί έχουν έντονα συναισθήματα για τον άνθρωπο που ο Shlomi Saranga χαρακτηρίζει ως τον «Έλληνα Farid al-Atrash» (Σύριος 1915-1974. Ο δημοφιλέστερος στον αραβικό κόσμο τραγουδιστής) και οι περισσότεροι γνωρίζουν τα τραγούδια του αν όχι τ’ όνομά του. Το «Elinor» του Zohar Argov (σ.σ.: διασκευή του «Υπάρχω») όπως και τα «Zingwalla» και «Nitzotz Ha’ahava» του Yehuda Poliker που εκτέλεσαν, μεταξύ πολλών άλλων, οι Ehud Banai και Daklon (Yosef Levy) …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Φιλοσοφία
Τον όρο «φιλοσοφία» χρωστάμε στον Πυθαγόρα που εξοργιζόταν κάθε φορά που τον αποκαλούσαν «σοφό». «Δεν είμαι σοφός», έλεγε, «αλλά φίλος της σοφίας», δηλαδή «φιλόσοφος».

Το μέλι είναι, ή απλά μας φαίνεται γλυκό;
«Αρνούμαι να υποστηρίξω πως το μέλι είναι γλυκό. Μπορώ, όμως, να εγγυηθώ πως μου φαίνεται γλυκό!». Αυτή η φράση συνοψίζει τη σκέψη των «Σκεπτικών». Πλήρης άρνηση του δογματισμού, απολυτοποίηση της αμφιβολίας. Ας φανταστούμε πόσο θα άλλαζε η ζωή μας αν σε κάποιες καταστάσεις, προτού φανούμε ιδιαίτερα μαχητικοί, αναρωτιόμασταν: «Αυτό που τώρα πιστεύω ως απόλυτα αληθινό, μήπως αύριο μου φανεί απλώς πιθανό;».

Λένε πως…
…μια γυναίκα, σπάνια εγκαταλείπει ένα θύμα χωρίς να έχει βρει άλλο.

Πατέρα, να παντρευτώ αυτή τη γυναίκα;
Άκου παιδί μου… Η δοκιμασία είναι απλή: Κάνε κάτι εντελώς τρελό, αγενές και απαράδεκτο μπροστά της… Κατόπιν παρατήρησε το μίσος και την περιφρόνηση στο βλέμμα της κι αναρωτήσου αν την αγαπάς αρκετά ώστε να ανέχεσαι αυτό το βλέμμα κάθε μέρα για το υπόλοιπο της ζωής σου…
Αν ναι, τότε με την ευχή μου!

Άντε βρες άκρη…
Ο Βολτέρος, αστός στοχαστής του 18ου αιώνα, ισχυριζόταν: «Ακόμη κι αν δεν υπήρχε Θεός θα έπρεπε να τον επινοήσουμε».
Ο Μπακούνιν, επαναστάτης αναρχικός στοχαστής του 19ου αιώνα, δήλωνε: «Ακόμη κι αν υπάρχει Θεός θα πρέπει να τον καταργήσουμε».

Η «τριπλή διύλιση» του Σωκράτη
Μια μέρα, εκεί που ο Σωκράτης έκανε βόλτα στην Ακρόπολη, συνάντησε κάποιον που του ανακοίνωσε ότι έχει να του πει κάτι πολύ σημαντικό που άκουσε για έναν απ’ τους μαθητές του.
Ο Σωκράτης τον παρακάλεσε, πριν του πει τι είχε ακούσει, να κάνει το τεστ της «τριπλής διύλισης».
– Τι πράγμα είναι τούτο; τον ρώτησε εκείνος.
– Να, πριν μου πεις τι άκουσες για τον μαθητή μου, θα ήθελα να κάτσουμε λίγο να το φιλτράρουμε. Το πρώτο φίλτρο είναι αυτό της αλήθειας. Είσαι, λοιπόν, εντελώς σίγουρος ότι αυτό που πρόκειται να μου πεις είναι αλήθεια;
– Ε… όχι εντελώς, απλώς το άκουσα όμως και…
– Μάλιστα… Άρα δεν έχεις ιδέα αν αυτό που θέλεις να μου πεις είναι αλήθεια ή ψέματα. Ας δοκιμάσουμε τώρα το δεύτερο φίλτρο, αυτό της καλοσύνης! Αυτό που πρόκειται να μου πεις για τον μαθητή μου είναι κάτι καλό;
– Καλό; Όχι… Το αντίθετο μάλλον…
– Άρα, θέλεις να πεις κάτι κακό για τον μαθητή μου αν και δεν είσαι καθόλου σίγουρος αν είναι αλήθεια. Αλλά μην απογοητεύεσαι… Μπορεί να περάσεις το τεστ γιατί υπάρχει και τρίτο φίλτρο. Αυτό της χρησιμότητας. Είναι, αυτό που θες να μου πεις, κάτι που μπορεί να μου φανεί χρήσιμο;
– Όχι… Δεν νομίζω…
– Άρα, αυτό που θα μου πεις δεν είσαι σίγουρος αν είναι αλήθεια και είσαι βέβαιος πως δεν είναι ούτε καλό ούτε χρήσιμο. Γιατί, λοιπόν, θα πρέπει να το ακούσω; …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Κάποτε ο χρόνος είχε τέσσερις εποχές, σήμερα έχει δύο.
Κάποτε δουλεύαμε οκτώ ώρες, σήμερα έχουμε χάσει το μέτρημα.
Κάποτε είχαμε χρόνο να πάμε για καφέ με τους φίλους μας… Τώρα τα λέμε μέσω MSN και Skype.
Κάποτε είχαμε χρόνο να κοιτάξουμε τον ουρανό, να δούμε το χρώμα του, να ακούσουμε το κελάηδημα των πουλιών, να νιώσουμε την ευωδιά του βρεγμένου χώματος. Σήμερα τα βλέπουμε στην τηλεόραση.
Κάποτε παίζαμε με τους φίλους μας ποδόσφαιρο στις αλάνες. Σήμερα παίζουμε ποδόσφαιρο στο Playstation.
Κάποτε ζητάγαμε συγγνώμη από κοντά, σήμερα το λέμε και με SMS.
Κάποτε κυκλοφορούσαμε με ταπεινά αυτοκίνητα 1.000 κυβικών και ήμασταν χαρούμενοι…
Κάποτε αγοράζαμε ένα παντελόνι και το είχαμε για δύο χρόνια. Τώρα το έχουμε δύο μήνες και μετά παίρνουμε άλλο.
Κάποτε ζούσαμε σε σπίτι 65 τετραγωνικών και…ήμασταν ικανοποιημένοι. Σήμερα ζούμε σε σπίτια μεγαλύτερα και δε χωράμε μέσα…
Κάποτε λέγαμε καλημέρα σε έναν περαστικό και τον ρωτούσαμε για την τάδε οδό. Σήμερα μας το λέει ο navigator.
Κάποτε πίναμε νερό της βρύσης και ήμασταν μια χαρά. Σήμερα πίνουμε εμφιαλωμένο και…αρρωσταίνουμε.
Κάποτε είχαμε τις πόρτες των σπιτιών ανοικτές, όπως και τις καρδιές μας. Σήμερα κλειδαμπαρωνόμαστε, βάζουμε συναγερμούς και έχουμε και 5-6 λυκόσκυλα για να μην αφήσουμε κανέναν να μας πλησιάσει. Είτε είναι καλός, είτε κακός.
Κάποτε είχαμε 2 τηλεοπτικά κανάλια και πάντα βρίσκαμε κάτι ενδιαφέρον να δούμε. Σήμερα έχουμε 100 κανάλια και δεν μας αρέσει κανένα πρόγραμμα.
Κάποτε μαζευόμασταν όλη η οικογένεια γύρω από το κυριακάτικο τραπέζι και αισθανόμασταν ενωμένοι και ευτυχισμένοι. Σήμερα, έχει ο καθένας το δικό του δωμάτιο και δε βρισκόμαστε μαζί στο τραπέζι ποτέ…
Κάποτε η σκληρή δουλειά ήταν ιδανικό. Σήμερα είναι βλακεία.
Κάποτε τα περιοδικά έπαιρναν συνέντευξη από τον Σεφέρη. Σήμερα παίρνουν από τον …πρώτο τυχόντα.
Κάποτε μας μάγευε η φωνή του Στέλιου Καζαντζίδη, σήμερα μας ξεκουφαίνει η…Σούλα Μπούλα.
Κάποτε ντοκουμέντο ήταν μια επιστημονική ανακάλυψη. Σήμερα ντοκουμέντο είναι ένα ερασιτεχνικό βίντεο που δείχνει δύο οπαδούς ομάδων να ανοίγουν ο ένας το κεφάλι του άλλου.
Κάποτε βλέπαμε στην τηλεόραση κινούμενα σχέδια με τον Μίκι Μάους, τον Σεραφίνο και τον Τιραμόλα. Σήμερα βλέπουμε τους Power Rangers και τους Monsters με όπλα και χειροβομβίδες να σκοτώνουν και να ξεκοιλιάζουν τους κακούς.
Κάποτε μας αρκούσε μια βόλτα με την κοπέλα μας σε ένα ταπεινό δρομάκι της γειτονιάς. Χέρι χέρι, να κοιτάμε τον ουρανό, να σιγοψιθυρίζουμε ένα ρομαντικό τραγουδάκι και να ταξιδεύουμε νοητά. Σήμερα πάμε διακοπές στο Ντουμπάι, στο Μαρόκο και στο Μεξικό κι ονειρευόμαστε ταξίδια στο Θιβέτ.
Κάποτε είχαμε το θάρρος και τη λεβεντιά να λέμε «έκανα λάθος». Σήμερα λέμε «αυτός φταίει»…
Κάποτε νοιαζόμασταν για τον γείτονα, σήμερα τσαντιζόμαστε αν αγοράσει καλύτερη τηλεόραση από εμάς.
Κάποτε ζούσαμε με τον μισθό μας. Σήμερα ζούμε με τους μισθούς που ΘΑ πάρουμε…
Κάποτε δεν είχαμε δραχμή στην τσέπη, μα ήμασταν τόσο, μα τόσο ευτυχισμένοι… Σήμερα έχουμε τα πάντα και τρωγόμαστε με τα ρούχα μας.
Κάποτε ιδανικό ήταν να γίνεις αναγνωρισμένος. Σήμερα, ιδανικό είναι να γίνεις απλά αναγνωρίσιμος.
Κάποτε μας δάνειζε λεφτά ο αδελφός μας. Σήμερα μας δανείζουν οι τράπεζες.
Κάποτε κοιτούσαμε στα μάτια τους ανθρώπους. Τώρα τους κοιτάμε στην τσέπη.
Κάποτε δουλεύαμε για να ζήσουμε. Σήμερα ζούμε για να δουλεύουμε.
Κάποτε είχαμε χρόνο για τον εαυτό μας. Σήμερα δεν έχουμε χρόνο για κανέναν…

Αυτό το «Κάποτε», το έλεγαν «Ζωή»…

Πηγή: «Αδέσποτο» κείμενο του διαδικτύου

Τα παρακάτω άρθρα -που μάλλον οι φαλλοκράτες θα τα λατρέψουν- δημοσιεύθηκαν στην στήλη «ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΙ» της αθηναϊκής εφημερίδας «ΝΕΑ ΗΜΕΡΑ», στις 30 Μαρτίου 1928.

Το πρώτο εξ αυτών, αφορά το αίτημα των γυναικών για την απόκτηση δικαιώματος ψήφου στις εκλογές. Ο αρθρογράφος, καθώς φαίνεται, δεν συμφωνεί καθόλου μ’ αυτή την προοπτική κι απ’ την φαρέτρα των επιχειρημάτων του, βγάζει μια «επιστημονική» έρευνα, η οποία «τεκμηριώνει» τους λόγους για τους οποίους, δεν θα έπρεπε να γίνει δεκτό το αίτημα αυτό.

Απολαύστε το…

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΨΗΦΟΥ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

 

Ωρισμένα τινά Ελληνικά θήλεα ζητούν να δοθή ψήφος εις τας γυναίκας. Σχετικώς με το ίδιο τούτο θέμα διαπρεπέστατος επιστήμων είχε άλλοτε αναπτύξη από του βήματος της Βουλής το επιστημονικώς πασίγνωστον, άλλως τε, γεγονός, ότι παν θήλυ διατελεί εις ανισόρροπον και έξαλλον πνευματικήν κατάστασην ωρισμένας ημέρας εκάστου μηνός. Επειδή, εν τούτοις, αι ημέραι αύται δεν συμπίπτουν ως προς όλα τα θύλεα, είνε αδύνατον να ευρεθή ημέρα πνευματικής ισορροπίας και ψυχικής γαλήνης όλων των θηλέων, ώστε την ευτυχή εκείνην ημέραν να ωρίζονται αι εκάστοτε εκλογές. Η γυναικεία, συνεπώς, ψήφος είνε πράγμα επικίνδυνον, άρα αποκρουστέον, εφ’ όσον ουδεμία δύναται να υπάρξει εγγύησις ότι ο γυναικείος πληθυσμός, προσερχόμενος εις τας κάλπας, θα είνε εν τω συνόλω του εις πνευματικήν και ψυχικήν ομαλότητα. Επαναλαμβάνομεν ότι χρησιμοποιούμε επιχειρήματα αυστηρώς επιστημονικά αναπτυχθέντα άλλοτε εις την Βουλήν. Και ναι μεν θα ηδύνατο να προβληθή ως αντεπιχείρημα η επί κεφαλής του παρ’ ημίν γυναικείου κινήματος παρουσία ενός κάποιου ιατρού με μακρυά μαλλιά και με μακρυά γένεια, μορφής, εν γένει λίαν γλυκαναλάτου, αλλ’ ιατρός δεν σημαίνει πάντοτε κι επιστήμων. Εις αυτά δε τα ζητήματα γνώμην επιτρέπεται να έχουν μόνον οι επιστήμονες, εν εκ των γνωρισμάτων των οποίων είνε ότι δεν έχουν καιρό διά χάσιμον εις γυναικεία συνέδρια.

Στο δεύτερο κείμενο, ο αρθρογράφος εκφέρει καθαρά την άποψή του, για ένα πολύ…«σοβαρό» θέμα οικογενειακής φύσεως, που αφορά το δικαίωμα ή όχι, της γυναίκας, να κόβει κατά το δοκούν τα…μαλλιά της, χωρίς την συγκατάθεση του συζύγου της. Και είναι «σοβαρό», γιατί μπορεί να οδηγήσει μέχρι και στον…Άρειο Πάγο!

ΑΠΡΟΟΠΤΑ

 

Φανταζόμεθα την σκηνήν.
– Είδες;
– Τί;
– Τα μαλλιά μου.

 

Και το κομψό φρέσκο κουρεμένο κεφάλι, θα εκινήθη επί του λαιμού δεξιά και αριστερά, διά να ανεμισθούν οι μόλις καλύπτοντες τα ώτα, πρώην βόστρυχοι. Αποτέλεσμα· Συζυγική κατάπληξις, σκηνή, ρήξις, αίτησις διαζυγίου, «διότι άνευ της αδείας του συζύγου της έκοψε τα μαλλιά της». Το πρωτοδικείον απέρριψε την πρότασιν, το Εφετείο επίσης. Ο Άρειος Πάγος όμως χθες, ότε και εις αυτόν έφθασεν η υπόθεσις, φαίνεται να ευρίσκη σοβαρόν το αιτιολογικόν της αιτήσεως. Τουλάχιστον, υπάρχει ήδη εκπεφρασμένη η γνώμη του Εισαγγελέως, καθ’ ην, αν αποδειχθή ότι «η εναγομένη έκοψε εκουσίως τα μαλλιά της και όχι παρασυρθείσα από τον κουρέα της, ως υπεστήριξε, η αίτησις περί διαζυγίου πρέπει να γίνει δεκτή». Αν το δικαστήριον αποδεχθή την γνώμην του Εισαγγελέως, τα γυναικεία κεφάλια, είνε βέβαιον ότι θα σκεφθούν πολύ εις το μέλλον, πριν κουρευθούν.

Άλλοι καιροί, άλλα ήθη…