Η «Πέμπτη φάλαγγα» είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται κυρίως στην πολιτική και θέλει να δηλώσει, πως ένας σχηματισμός (π.χ. κόμμα), εκτός από από τις επιθέσεις των άλλων που δέχεται, υπονομεύεται κι εκ των έσω.

Ο όρος γεννήθηκε κατά τον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο (1937-1939), όταν ο στρατηγός του Φράνκο, Εμίλιο Μόλα, επιτέθηκε κατά της Μαδρίτης με τέσσερις φάλαγγες. Όταν ο υπερασπιστής της Μαδρίτης, στρατηγός Χοσέ Μιάχα, ενημερώθηκε πως τέσσερις φάλαγγες κατευθύνονται προς την Μαδρίτη, έχοντας υπόψιν και «φωτογραφίζοντας» μια σημαντική μερίδα πολιορκημένων που υποστήριζαν τους πολιορκητές, απάντησε: «Φοβάμαι μόνο την πέμπτη…».

Τα πρώιμα χρόνια της ελληνικής Αριστεράς και η Φεντερασιόν του Αβραάμ Μπεναρόγια
Μέχρι τα πρώτα χρόνια του 20ού αιώνα η ελληνική Αριστερά διέπονταν από την ιδεολογία της κοινωνικής απελευθέρωσης, σε συνδυασμό με το αίτημα για την απελευθέρωση των λαών που ήταν υπόδουλοι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Με κεντρικές μορφές, όπως ο σημαντικότερος Έλληνας σοσιαλιστής της εποχής, ο Σταύρος Καλλέργης, ο Μαρίνος Αντύπας, ο Νίκος Γιαννιός, ο Γεώργιος Σκληρός κ.ά., το σοσιαλιστικό κίνημα που κινούνταν στα όρια του ελλαδικού χώρου, θα ερχόταν αντιμέτωπο με νέα δεδομένα, όταν θα πραγματοποιούνταν η ενσωμάτωση της Θεσσαλονίκης και της Μακεδονίας: Στην Βόρεια Ελλάδα, το εβραιοβουλγαρικό σοσιαλιστικό κίνημα είχε πολύ μεγαλύτερη επιρροή, σε μια βάση διαφόρων εθνοτήτων που αποτελούσαν την περίφημη «μακεδονική σαλάτα».

Όταν απελευθερώθηκε η Θεσσαλονίκη από τον ελληνικό στρατό τον Οκτώβριο του 1912, οι μόνοι που αισθάνθηκαν απελευθερωμένοι, ήταν οι Έλληνες, οι οποίοι όμως μειοψηφούσαν σε πληθυσμό εκείνη την εποχή στην πόλη (σε σύνολο 150.000, οι Έλληνες ήταν 40.000, οι Εβραίοι 60.000, οι Τούρκοι 45.000 και οι λοιπές εθνότητες 5.000). Η μεγαλύτερη κοινότητα της Θεσσαλονίκης, η εβραϊκή, δεν είδε με καθόλου καλό μάτι την αλλαγή του καθεστώτος. Οι Εβραίοι, στα πλαίσια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, την οποία θεωρούσαν ως πατρίδα τους, έλεγχαν κάθε οικονομική δραστηριότητα. Τα νέα δεδομένα, προκαλούσαν γι’ αυτούς οικονομικές απώλειες, καθώς η αποχώρηση των ηττημένων αποτελούσε και απώλεια χρεών. Επιπλέον, τα όρια της ελληνικής επικράτειας, ήταν σαφώς πιο στενά απ’ αυτά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στα οποία δρούσαν πριν εμπορικά και αυτή τη φορά έβλεπαν στα πρόσωπα των Ελλήνων τον κίνδυνο του ανταγωνισμού, τον οποίον δεν είχαν με τους μουσουλμάνους και τους Βούλγαρους, οι οποίοι περιορίζονταν στις αγροτικές ασχολίες και στο «χαμαλίκι». Εκτός όμως των οικονομικών λόγων, υπήρχε και ο φόβος των αντιποίνων, καθώς η εβραϊκή κοινότητα, όχι μόνο είχαν ενισχύσει οικονομικά τον πόλεμο των Τούρκων εναντίον των Ελλήνων, πραγματοποιώντας έρανο, με το τεράστιο ποσό των 650.000 χρυσών λιρών, αλλά μέλη της είχαν δημιουργήσει στρατιωτικό σώμα εθελοντών, για να πολεμήσουν στο πλευρό των Τούρκων κι εναντίον των Ελλήνων (δημοσίευμα εφημερίδας «Εστία», 9 Οκτωβρίου 1912). Εξ άλλου, ήταν ακόμη νωπές οι μνήμες από τον λιθοβολισμό Ελλήνων αιχμαλώτων, από Εβραίους στην Θεσσαλονίκη. Υπό αυτές τις συνθήκες και παρ’ ότι ο Βενιζέλος είχε φροντίσει να καθησυχάσει την εβραϊκή κοινότητα παραχωρώντας τους και ιδιαίτερα προνόμια (π.χ. εξαγορά στρατιωτικής θητείας, διατήρηση της αργίας του Σαββάτου, διατήρηση της ισπανοεβραϊκής γλώσσας στις οικονομικές συναλλαγές κ.ά.), οι Εβραίοι ξεκίνησαν προσπάθειες «διεθνοποίησης» της πόλης στέλνοντας εκκλήσεις, πότε στους Βούλγαρους για να προστατέψουν με περιπολίες τις εβραϊκές συνοικίες, πότε στους Αυστριακούς, με αίτημα αυτή τη φορά, να προσαρτήσουν την Θεσσαλονίκη και την Μακεδονία, στην Αυστρουγγαρία, και πότε αποστέλλοντας επιτροπή στο Λονδίνο με αίτημα την αυτονόμηση της Μακεδονίας.

Ένα από τα κινήματα αυτονόμησης της Μακεδονίας και της Θράκης, ήταν το εργατικό σωματείο «Εργατική Σοσιαλιστική Ομοσπονδία Θεσσαλονίκης» πιο γνωστό με τον ισπανοεβραϊκό τίτλο «Φεντερασιόν», το οποίο είχε ιδρυθεί το 1909 από τον Εβραίο τυπογράφο, βουλγαρικής καταγωγής, Αβραάμ Μπεναρόγια και τον επίσης Εβραίο Κουν Βεντούρα. Η Φεντερασιόν, που αποτελούνταν κυρίως από Εβραίους και Βούλγαρους, αρχικά ήταν ανοιχτά υπέρ των Νεότουρκων και κατά του διαμελισμού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η οργάνωση εκπροσωπούνταν μάλιστα από το 1910 στο οθωμανικό κοινοβούλιο, με τον Βούλγαρο Ντίμιταρ Βλάχοφ. Προσγειωμένος όμως στην ωμή πραγματικότητα της προσάρτησης της Μακεδονίας στην Ελλάδα και κάτω από την διεθνή αντίληψη που υπήρχε για το μέλλον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ο Μπεναρόγια αναπροσάρμοσε την τακτική του και κάτω από τον σοσιαλιστικό μανδύα, προπαγάνδιζε μέσα από την εφημερίδα της οργάνωσης «Αβάντι», την αυτόνομη ομοσπονδία της Μακεδονίας, ως τμήμα μιας Βαλκανικής Ομοσπονδίας.

Γράφει για την Φεντερασιόν, ο διατελέσας προσωρινός Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ (1925-1926) και βουλευτής (1926-28), Ελευθέριος Σταυρίδης («Τα Παρασκήνια του ΚΚΕ»): …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Οι ακόλουθες φωτογραφίες προέρχονται από προεκλογική συγκέντρωση της Νέας Δημοκρατίας στην πλατεία Κοτζιά στην Αθήνα (2009) και πιο συγκεκριμένα της Ντόρας Μπακογιάννη.

Φαντάζεστε βέβαια τις σκηνές…
«Σεληνιασμένοι» οπαδοί, να κουνούν πέρα δώθε τις σημαίες, σε κάθε πατριωτική κορώνα του κάθε πολιτικάντη που υπόσχεται ότι θα κάνει την Ελλάδα μεγάλη και τρανή.

Η ομιλία κάποια στιγμή τελειώνει. Οι οπαδοί άκουσαν αυτά που ήθελαν ν’ ακούσουν και «χορτάτοι» πλέον από υποσχέσεις, και με το εθνικό φρόνημα στα ύψη, παίρνουν τον δρόμο της επιστροφής για τα σπίτια τους…

Η συνέχεια γνωστή…

Ξέρετε τώρα… Αυτοί που πετάνε την ελληνική σημαία στα σκουπίδια, είναι οι ίδιοι που «ωρύονται» όταν οι αναρχικοί την καίνε επιδεικτικά μέσα στη μέση του δρόμου. Τουλάχιστον, ας αναγνωρίσουμε στους τελευταίους ότι έχουν «οικολογική συνείδηση»…

Περισσότερες φωτογραφίες…

Το διάβασα σε μερικά από τα λεγόμενα «πατριωτικά» ιστολόγια. Στην αρχή λέω, «μπα, δεν μπορεί, υπερβολή θα είναι». Το ψάχνω στον «Γούγλη» και μένω άναυδος…

Κάποιοι Γερμανοί «φίλοι» μας, αφού άφησαν τις χυδαιότητες (βλέπε σχόλια), πέρασαν στις γελοιότητες, ζητώντας να πουλήσουμε μερικά από τα νησιά μας και την…Ακρόπολη, την αξία της οποίας υπολόγισαν μάλιστα σε 100 δις ευρώ!

Και τα «σαΐνια» μας, αντί να αγνοήσουν αυτές τις βλακείες, ή τουλάχιστον να τις απαξιώσουν, βγαίνουν με αιχμή του δόρατος τον αναπληρωτή υπουργό Εξωτερικών, Δημήτρη Δρούτσα, ο οποίος πολύ σοβαρά σχολίασε: «Άκουσα επίσης τη συμβουλή ότι πρέπει να πουλήσουμε την Ακρόπολη. Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για τέτοιες προτάσεις».

Ρε παιδιά, πάμε καλά, ή έχουμε χάσει το αυτονόητο, που έλεγε κι ο Μπένι (Ευάγγελος Βενιζέλος) κάποτε; Τελικά ποιοι είναι πιο γελοίοι; Οι Γερμανοί οι Έλληνες πολιτικοί; Και το κακό δεν είναι ότι είναι γελοίοι, το κακό είναι ότι είναι επικίνδυνοι.

Για την ιστορία, ολόκληρο το δημοσίευμα από την «Ελευθεροτυπία»:

«Πουλήστε τα νησιά σας και την Ακρόπολη μαζί» είναι ο τίτλος άρθρου της γερμανικής εφημερίδας Bild Zeitung, η οποία αναφέρεται στην οικονομική κρίση που διέρχεται η Ελλάδα και στα σκληρά μέτρα που έλαβε, χθες, η ελληνική κυβέρνηση. Κοστολογεί μάλιστα το σημαντικότερο μνημείο της ανθρωπότητας στα 100 δισ. ευρώ.

 

Η εφημερίδα μάλιστα διενεργεί και ηλεκτρονικό δημοψήφισμα για το εάν πρέπει η Ευρώπη να σώσει οικονομικά την Ελλάδα.

 

Σε δηλώσεις του, στο ίδιο δημοσίευμα, ο Γερμανός βουλευτής των Ελευθέρων Δημοκρατών (FDP) και εκπρόσωπος της επιτροπής Οικονομικών του Γερμανικού κοινοβουλίου, Φρανκ Σέφλερ, υποστηρίζει ότι «το ελληνικό κράτος θα πρέπει να πουλήσει κρατικές επιχειρήσεις και ακίνητη περιουσία, για παράδειγμα ακατοίκητα νησιά».

 

Επίσης καλεί την καγκελάριο Μέρκελ να μην υποσχεθεί καμία οικονομική βοήθεια προς την Ελλάδα.

 

Ταυτόχρονα, ο βουλευτής της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης Μάρκο Βάντερβιτς δήλωσε ότι «εάν η Ευρωπαϊκή Ένωση και άρα και η Γερμανία βοηθήσει οικονομικά την Ελλάδα, αυτή θα πρέπει να δώσει εγγυήσεις σε αντάλλαγμα. Λίγα νησιά μπορούν να κάνουν τη δουλειά».

 

Η Bild επισημαίνει ότι ιδιωτική εταιρεία με έδρα το Αμβούργο επιδιώκει την πώληση ελληνικού ακατοίκητου νησιού προς 45 εκατομμύρια ευρώ.

 

Ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών, Δημήτρης Δρούτσας, μιλώντας στο τηλεοπτικό κανάλι ARD, επανέλαβε ότι η Ελλάδα δεν ζητά οικονομική βοήθεια από τη Γερμανία και τους άλλους Ευρωπαίους εταίρους, επισημαίνοντας, ωστόσο, ότι είναι αναγκαίο να υπάρξει ξεκάθαρη δήλωση στήριξης προς την χώρα.

 

Ερωτηθείς για τις δηλώσεις Σέφλερ, ο κ. Δρούτσας δήλωσε: «Άκουσα επίσης τη συμβουλή ότι πρέπει να πουλήσουμε την Ακρόπολη. Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για τέτοιες προτάσεις».

 

Το 1993 πολλοί Γερμανοί βουλευτές είχαν προκαλέσει έντονη αντιπαράθεση με την Ισπανία, προτείνοντας την αγορά από το Βερολίνο του νησιού Μαγιόρκα, τουριστικού προορισμού των Γερμανών.

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: Ο Γιώργος Παπανδρέου ξαναχτυπά…