Στο παρακείμενο βίντεο, ο καθηγητής Νομικής του πανεπιστημίου Θράκης Κ. Πιτσάκης τοποθετείται για τα χρυσόβουλα και τα φιρμάνια, με αφορμή τις διεκδικήσεις από πλευράς Εκκλησίας και στην συγκεκριμένη περίπτωση της Μονής Βατοπεδίου.

Από αυτά που είπε υπάρχουν πολλά θέματα προς συζήτηση:

1) Καταρχάς ισχυρίζεται ότι κάθε Έλληνας κάθε περιουσιακό κομμάτι που έχει το απέκτησε με τρόπο παρόμοιο! Δηλαδή με χρυσόβουλα και φιρμάνια! Οπότε κάθε Νεοέλληνας ας ψάξει σε μπαούλα και σε υπόγεια σε παλιά σπίτια σε χωριά και αγροικίες και θα βρει προσωπικές αφιερώσεις αυτοκρατόρων και σουλτάνων οι οποίοι υπέγραφαν κατοχή γης στους προγόνους τους! Δεν έχουν λοιπόν μόνο τα μοναστήρια τέτοιους τίτλους στη κατοχή τους αλλά κάθε κάτοικος αυτής χώρας. Το ξέρατε; Θα μας τρελάνει ο καθηγητής!

2) Ένας άλλος τρόπος ήταν λέει η διανομή των εθνικών γαιών. Ενδιαφέρον έχει γενικά η άποψή του ότι η γη ανήκει σε μια χούφτα ανθρώπων στην κορυφή της εξουσίας και αν αυτοί είναι στις καλές τους ή έχουν κέφια δίνουν ή χαρίζουν μερικά οικόπεδα και στο πόπολο. Το γεγονός της αλλαγής των οικονομικών συνθηκών και σχέσεων μετά τη βιομηχανική επανάσταση μάλλον του διαφεύγει του καθηγητή. Βέβαια κάποιος θα αντέτεινε ότι στην Ελλάδα τα γεγονότα αυτά πέρασαν και δεν ακούμπησαν. Επίσης, ακόμη και τα σπίτια λέει ο καθηγητής, που έχει οι Έλληνες είναι χαρισμένα από αυτοκράτορες και σουλτάνους! Λες και δεν υπάρχει η περίπτωση κάποιος να έχει εργαστεί και να έχει αγοράσει ένα οικόπεδο ή ένα σπίτι. Μάλλον ζει σε άλλη διάσταση ο καθηγητής και δεν το ξέρει.

3) Εδώ βέβαια υπάρχει και το γεγονός ή μάλλον η αποκάλυψη ότι οι υπόδουλοι (οι ραγιάδες δηλαδή) δεν ήταν και τόσο υπόδουλοι, ούτε οι Οθωμανοί ήταν κατακτητές, βάρβαροι και σκληροί αφού οι σουλτάνοι ενδιαφέρονταν για τους υπηκόους τους ακόμη και τους χριστιανούς και τους χάριζαν στρέμματα. Και σπίτια φυσικά. Αυτά που έχουμε σήμερα! Όταν η κ. Ρεπούση ανέφερε στο περιβόητο βιβλίο της κάτι τέτοια ξεσηκώθηκε το νεοελληνικό πόπολο με επικεφαλής εκκλησία και εθνικώς ανησυχούντες και φώναζε για αναθεώρηση της Ιστορίας. Οι ίδιοι ακριβώς φορείς που στην υπόθεση αυτή χαίρονται με τα φιρμάνια στα χέρια.

4) Λέει ο κ. Πιτσάκης ότι υπάρχει μια ενιαία έννομη τάξη που ξεκινάει από το Βυζάντιο και συνεχίζεται στην Τουρκοκρατία και Ενετοκρατία και συνεχιστής είναι το σύγχρονο ελληνικό κράτος! Απίστευτη άποψη από νομικό. Λέτε να είμαστε και συνεχιστές του κώδικα του Χαμουραμπί! Μα καλά αναρωτιέμαι, η επανάσταση το 1821 δεν έγινε για να ΜΗΝ έχει ισχύ αυτή ακριβώς η έννομη τάξη. Δεν επρόκειτο για αυταρχικές και απολυταρχικές δομές; Δεν ήταν οι Τούρκοι κακοί; Η οθωμανική κυριαρχία σκληρή και άδικη; Αν η έννομη τάξη της Τουρκοκρατίας είναι αναγνωρίσιμη από τη Ελληνική Δημοκρατία ως δίκαιη τότε πώς ήταν υπόδουλοι οι Ρωμιοί; Μια χαρά ζούσανε από ότι αποδεικνύεται. Η καημένη η Ρεπούση ξαναδικαιώνεται.

5) Έχουν δίκιο λοιπόν όσοι ισχυρίζονται (π.χ Εκκλησία) ότι οι λαοί ζούσανε ειρηνικά και αδελφωμένα υπό τη δίκαιη και σοφή διοίκηση των σουλτάνων και «κάποιοι αλιτήριοι» με τη παρότρυνση των άθεων Φράγκων διαφωτιστών τα κατέστρεψαν όλα. Ε, αν είναι έτσι νομίζω χρωστάμε μια μεγάλη συγγνώμη στους Τούρκους για ότι έχουμε γράψει και πει για αυτούς.

6) Από ότι φαίνεται ο εκδημοκρατισμός της κοινωνίας στην Ελλάδα δεν παίζει κανέναν ρόλο. Οι νόμοι του κράτους μας είναι ακριβής συνέχεια της κάθε απολυταρχικής δομής που έχει υπάρξει στην περιοχή. Να δεχτούμε τότε και τη νομοθεσία των κατοχικών αρχών για τους Εβραίους, τους νόμους της δικτατορίας για τη λειτουργία των κομμάτων και άλλες παρόμοιες περιπτώσεις. Γιατί όχι;

7) Οι περίοδοι του Βυζαντίου και Τουρκοκρατίας επρόκειτο για εποχές και μεθόδους διακυβέρνησης όπου σήμερα είχες ένα μέρος για καλλιέργεια και αύριο δεν το είχες. Η κάθε αρχή εξουσίας δεν υπόκειταν πρακτικά σε νομικούς περιορισμούς (πιστεύει κανείς ότι δικάστηκαν ως φονιάδες αυτοκράτορες ή αυτοκρατόρισσες του Βυζαντίου ή σουλτάνοι που διέπραξαν φόνους για να ανέλθουν στο θρόνο;) και ατομική ιδιοκτησία δεν υπήρχε. Εδώ δεν σου ανήκε η ζωή η ίδια θα σου ανήκε η γη; Δηλαδή για να καταλάβω καλύτερα: Που τη βρήκαν την περιουσία οι αυτοκράτορες και οι σουλτάνοι και τη χάριζαν σε όποιον ήθελαν; Από την τσέπη τους τη βγάζανε; Η οθωμανική διοίκηση άρπαζε τις περιουσίες ραγιάδων ή ακόμη και φτωχών Οθωμανών και μετά την χάριζε σε μοναστήρια και δέχονταν η Εκκλησία προϊόντα αρπαγής; Δεν επέστρεφε τη γη στους προηγούμενους κατόχους της; Και ποιο ήταν το αντάλλαγμα για αυτή τη γενναιοδωρία των σουλτάνων;

8) Αναφέρει στο τέλος ο κ. Πιτσάκης ότι δεν πρέπει να υποτιμούμε τα φιρμάνια επειδή λέει μπορεί να τα χρησιμοποιήσουν και οι αγρότες της Ξάνθης για να αναιρέσουν τα χρυσόβουλα. Δεν ξέρω την περίπτωση πάντως είναι πραγματική κατάντια για το ελληνικό κράτος που κρέμεται από αυθαίρετες αποφάσεις ανθρώπων με απόλυτη εξουσία πριν από αιώνες.

9) Και αφού δεχόμαστε τα φιρμάνια ως τίτλους με ισχύ τότε τι θα γίνει αν απόγονοι Τούρκων που ζούνε στη Τουρκία αρχίζουν να διεκδικούν περιουσίες στην Ελλάδα π.χ δείχνοντας τέτοια χαρτιά; Τι θα γίνει αν δεκάδες χιλιάδες σημερινών Τούρκων αρχίζουν να κάνουν μαζικές αγωγές στα ελληνικά δικαστήρια και ζητούνε πίσω κτήματά που είχαν πρόγονοί τους; Αν τα ελληνικά δικαστήρια ή και ευρωπαϊκά δικαιώσουν τα χρυσόβουλα και τα φιρμάνια της Εκκλησίας ή των Ελλήνων αγροτών της Ξάνθης γιατί όχι και τα φιρμάνια Τούρκων που σίγουρα και αυτοί έχουν; Άντε λοιπόν εμπρός για ανασύσταση του Οθωμανικού κράτους μέσω δικαστηρίων. Φαίνεται μας έλειψε. Να χαρούνε και οι παπάδες που θέλανε οθωμανικό κράτος του ελληνικού έθνους (ή μήπως το έχουμε ήδη αφού ο καθηγητής λέει ότι είμαστε συνέχεια;).

10) Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι γαλλικά, γερμανικά και αγγλικά δικαστήρια (που το δίκαιό τους βασίζεται αρκετά στο ρωμαϊκό) να αναγνωρίζουν αποφάσεις του Νέρωνα, του Καλιγούλα, του Διοκλητιανού. Για τα ελληνικά δεν βάζω το χέρι μου στη φωτιά.

11) Το πρόβλημα για μένα είναι καθαρά πολιτικό. Θα έπρεπε αυτό το κακομοίρικο και άθλιο ελληνικό κράτος να έχει καταστήσει νομικά άκυρες τέτοιες παράλογες αποφάσεις και λογικές. Οι Ευρωπαίοι λύσανε το πρόβλημα της φεουδαρχίας. Έστω με επαναστάσεις, πολέμους και κοινωνικούς αγώνες που κράτησαν αρκετούς αιώνες. Στην Ελλάδα οι φεουδαρχικές δομές ζούνε και βασιλεύουν οπότε ζούμε με τις συνέπειες.

Πηγή: parisbrouzos.wordpress.com

Σχόλιο Π-Δ: Για να το πούμε και πιο απλά: Κατ’ αρχάς πως γίνεται να ισχύουν διατάξεις κρατικών οντοτήτων που δεν υπάρχουν πια; Γιατί αν υπήρχαν, θα μπορούσε να πει κάποιος, ότι βάσει κάποιων διακρατικών συμφωνιών, θα μπορούσαν υπό προϋποθέσεις να ισχύουν. Κατά δεύτερον, οι συμφωνίες αυτές δεν έγιναν με υπηκόους του ελληνικού κράτους, αλλά της Βυζαντινής και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Μήπως οι παπάδες έχουν ακόμη την εντύπωση ότι είναι υπήκοοι κάποιου αυτοκράτορα ή σουλτάνου; Ή μήπως θέλουν να μας πείσουν ότι το ελληνικό κράτος δεν είναι τίποτε άλλο από μια μετεξέλιξη του οθωμανικού κράτους;
(Για να είμαστε ειλικρινείς βέβαια, τον ραγιαδισμό και τα τουρκικά κατάλοιπα ακόμη τα κουβαλάμε).

Ας μας εξηγήσει κάποιος επίσης, γιατί σύμφωνα με άρθρο του ελληνικού συντάγματος (Μέρος Β, άρθρο 18, παράγραφος 8), «Δεν επιτρέπεται να απαλλοτριωθεί η αγροτική ιδιοκτησία των Σταυροπηγιακών Ιερών Μονών της Αγίας Αναστασίας της Φαρμακολύτριας στη Χαλκιδική, των Βλατάδων στη Θεσσαλονίκη και του Ευαγγελιστή Ιωάννη του Θεολόγου στην Πάτμο, με εξαίρεση τα μετόχια. Επίσης δεν επιτρέπεται να απαλλοτριωθεί η περιουσία που βρίσκεται στην Ελλάδα των Πατριαρχείων Αλεξάνδρειας, Αντιόχειας και Ιεροσολύμων, καθώς και της Ιερής Μονής του Σινά».
Το άρθρο αυτό βέβαια, δεν είναι το μοναδικό που έχει γράψει η ίδια η Εκκλησία στο ελληνικό σύνταγμα. Δείγμα της κατάντιας μας και της θεοκρατίας, αν μη τι άλλο…

Μια απ΄τις πρώτες εικόνες που συναντά κάποιος όταν φτάσει στο Ηράκλειο Κρήτης αεροπορικώς (αλλά και οδικώς από ανατολικά), είναι ένας καταυλισμός Τσιγγάνων (περίπου 150 οικογένειες), ο οποίος βρίσκεται σχεδόν απέναντι από το αεροδρόμιο «Νίκος Καζαντζάκης» πλάι στην κύρια οδική αρτηρία (θέση Δύο Αοράκια). Καλύτερο «καλώς όρισες» δεν γίνεται να υπάρχει απ’ αυτό. Ειδικά οι ξένοι τρώνε την πρώτη κρυάδα με το «καλημέρα». Η εικόνα «δένει» μάλιστα καταπληκτικά και με το νέο μέγαρο της Αστυνομίας Ηρακλείου που βρίσκεται εκεί κοντά.

Αυτό το χάλι (γιατί για χάλι πρόκειται) κρατά από την δεκαετία του ’80, όταν μεταφέρθηκαν εκεί προσωρινά από την Νομαρχεία Ηρακλείου. Στην Ελλάδα όμως είναι γνωστό, πως «ουδέν μονιμότερον του προσωρινού». Πότε με την αδιαφορία των αρχών, πότε με υπαιτιότητα των Τσιγγάνων, ο καταυλισμός παραμένει στο ίδιο σημείο για περισσότερες από δύο-τρεις δεκαετίες. Και το θέμα δεν είναι μόνο (αντι)αισθητικό. Η περιοχή είναι εστία μολύνσεως, καθώς ως γνωστόν οι Τσιγγάνοι δεν έχουν και τις καλύτερες σχέσεις με την υγιεινή (ειδικά οι νομάδες που ζουν σε τσαντίρια ή παραπήγματα, ουδέποτε είχαν).

Το κακό με τους Τσιγγάνους είναι, ότι εκτός των άλλων είναι και θρασύτατοι. Τους δόθηκαν δάνεια 60.000 ευρώ κατά οικογένεια (άτοκα) για ανεύρεση στέγης, παρ’ ότι οι εγγυήσεις που μπορεί να δώσει ένας Τσιγγάνος (μιλάω πάντα για τους νομάδες ή Γύφτους ή Τουρκόγυφτους που τους ξέρουν οι περισσότεροι) είναι ανύπαρκτες. Θα πει κάποιος ότι με 60.000 ευρώ δύσκολα βρίσκεις σπίτι. Δεκτό (αν και μερικοί που ήθελαν να βρουν, βρήκαν). Τα πήραν όμως. Τα πήραν και τα σπατάλησαν για άλλους σκοπούς (συνήθως σε αυτοκίνητα και άλλες «δραστηριότητες»). Όσοι έχουν ζήσει κοντά σε Τσιγγάνους, γνωρίζουν ότι δεν τους ενοχλεί καθόλου που ζουν μέσα στην βρομιά. Γνωρίζουν ότι εκτός από τις «νόμιμες» δραστηριότητες, όπως το εμπόριο, επιδίδονται και σε μερικές άλλες, όχι και τόσο «νόμιμες», όπως το εμπόριο ναρκωτικών. Όσοι τους έχουν ζήσει (κι ο γράφων τους έχει ζήσει), γνωρίζουν ότι έχουν την κλεψιά μέσα στο αίμα τους. Λίγοι είναι οι Γύφτοι που έχουν «μπέσα». Λόγω της ζωής που έχουν επιλέξει να ακολουθούν, είναι φυσικό ότι την νομιμότητα και το «φακέλωμά» τους με ότι αυτό συνεπάγεται (όπως η φορολόγηση), δεν τα αντιμετωπίζουν και με τόσο…θετικό τρόπο. Τον αράπη κι αν τον πλένεις, το σαπούνι σου χαλάς. Αν αυτοί οι τύποι έχουν επιλέξει, αντί να στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο, να τα στέλνουν στα φανάρια να ζητιανεύουν, δεν είναι πρόβλημα της πολιτείας, αλλά δικό τους. Αυτή ήταν η ζωή τους ανέκαθεν. Να κοιμούνται εκεί που χέσουν και κατουράνε. Το να ζουν στο περιθώριο και στην παρανομία, είναι επιλογή τους και όχι καταναγκασμός.

Όπως προαναφέρθηκε όμως, είναι θρασύτατοι κι αυτό θα πρέπει να αιτιολογηθεί επιπλέον. Προσφάτως, αποκαλύφθηκε, πως οι Τσιγγάνοι κλέβαν ρεύμα (εκτός από νερό) από ένα ραντάρ που βρίσκεται κοντά στον καταυλισμό, προκαλώντας σοβαρό κίνδυνο για την ασφάλεια των πτήσεων, αλλά και για την ίδια τους τη ζωή, καθώς η σύνδεση είχε γίνει με πρόχειρο και ερασιτεχνικό τρόπο. Παρ’ ότι τους ανακάλυψαν και υποβλήθηκαν μηνύσεις από την ΔΕΗ, αυτοί απτόητοι συνέχισαν να κλέβουν ρεύμα. Όταν η Αστυνομία επενέβη και ξήλωσε το αρκετών εκατοντάδων καλώδιο με το οποίο έπαιρναν παράνομα ρεύμα, είχαν το θράσος να μιλήσουν για…«ρατσισμό» σε βάρος τους. Το πιο καταπληκτικό; Ζήτησαν από πάνω και 2.000 ευρώ αποζημίωση γιατί, λένε, τόσο τους κόστισε το καλώδιο που ξήλωσε η Αστυνομία! Δηλαδή εκεί πως μας χρωστάνε, να μας παίρνουν και το βόδι!

Και για όσους μειδιάσουν ή απορήσουν που οι παράνομοι και οι κλέφτες μπορούν να αποκαλούν αυτούς πους τους ξεσκεπάζουν, ως «ρατσιστές» που «καταπατούν τα δικαιώματά τους», η απάντηση είναι απλή: «Παρατηρητήριο Συμφωνιών του Ελσίνκι», των γνωστών Δημητρά, Βαλλιανάτου και Σία, το οποίο έχει πάρει υπό την «προστασία» τους συγκεκριμένους κατσαπλιάδες. Μάθανε λοιπόν να πιπιλίζουν κι αυτοί την καραμελίτσα, που πιπιλίζει όλη η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια.

Κομμένες οι πίπες με τον «ρατσισμό» κατά των Τσιγγάνων. Υπάρχουν Τσιγγάνοι που ζουν δίπλα μας έντιμα και καθώς πρέπει και μπράβο τους. Αυτοί όμως πρέπει να φυλακή γιατί έχουν καταπατήσει τον μισό Ποινικό Κώδικα. Και το ότι έχουν υπηρετήσει την θητεία τους στον ελληνικό στρατό ή ψηφίζουν (συνήθη επιχειρήματα), δεν τους δίνει κανένα άλλοθι, ούτε νομιμοποιεί τις παρανομίες τους. Τέρμα λοιπόν στον «ωχαδελφισμό» της πολιτείας και το «βόλεμα» των Τσιγγάνων. Τελεία και παύλα.

Ο Ιουλιανός (πλήρες όνομα Φλάβιος Κλαύδιος Ιουλιανός), ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου (Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία) κατά τον 4ο αιώνα. Έμεινε στην ιστορία ως «Παραβάτης» και «Αποστάτης», χάριν της Εκκλησίας η οποία τον κατασυκοφάντησε (ο Ιουλιανός υπήρξε ο μόνος μη χριστιανός αυτοκράτορας του Βυζαντίου), όπως και όλους όσους στεκόταν εμπόδιο στα σχέδιά της.

Ο Ιουλιανός υπήρξε βαθύτατα μορφωμένος άνθρωπος. Επηρεασμένος από την ελληνική κλασική παιδεία, ο ίδιος θεωρούσε τον εαυτό του Έλληνα και δεν δίσταζε να να δηλώνει «Έλλην ειμί». Σε επιστολή του προς τον φιλόσοφο Θεμίσιο θα αναφέρει χαρακτηριστικά: «Φεύγοντας για την Ελλάδα, τότε που όλοι νόμιζαν πως με στέλναν εξορία, τάχα δε δόξασα την τύχη μου σαν να γιόρταζα τη μεγαλύτερη γιορτή, λέγοντας πως εκείνη η αλλαγή ήταν για μένα ό,τι καλύτερο και πως είχα ανταλλάξει, όπως λένε, “Χαλκό με χρυσάφι και εννιά βόδια με εκατό”; Τέτοια αγαλλίαση ένιωθα που μού ‘λαχε να πάω στην Ελλάδα αντί να μείνω σπίτι μου κι ας μην είχα εκεί ούτε χωράφι ούτε κήπο ούτε ένα σπιτάκι δικό μου». Σε κάποια άλλη του επιστολή («Εγκώμιον στην αυτοκράτειρα Ευσεβία»), δεν μπορεί να κρύψει την αγάπη του για την Ελλάδα: «Μα τι μ’ έχει πιάσει; Και τι είδους ομιλία είχα σκοπό να ολοκληρώσω αν όχι τον έπαινο της αγαπημένης μου Ελλάδας, που δεν μπορώ να τη φέρω στο νου χωρίς να μένω έκθαμβος με κάθε τι δικό της;».

Τον Ιουλιανό τον ενοχλούσε το φαινόμενο του Χριστιανισμού που ερχόταν σε ευθεία σύγκρουση με την ελληνική του παιδεία και μόρφωση, καθώς και με τον Ελληνικό Πολιτισμό που λάτρευε. Προσπάθησε να βάλει φρένο στην ασυδοσία των κληρικών και τον πλουτισμό της Εκκλησίας, χωρίς ωστόσο να προχωρήσει σε διώξεις εναντίον τους («Εγώ, μα τους θεούς, δε θέλω ούτε να σκοτώνονται οι χριστιανοί ούτε να δέρνονται άδικα ούτε άλλο κακό να παθαίνουν» [«Ιδιόχειρη επιστολή προς τον Ατάρβιο»]). Απεναντίας προσπάθησε να κρατήσει μια ισορροπία. Εκδίδει διατάγματα περί ανεξιθρησκείας, προσπαθώντας ταυτόχρονα να αναβιώσει την ελληνική (και ρωμαϊκή) θρησκεία. Επιστρέφει τις περιουσίες και ανακαλεί από την εξορία τους, διωχθέντες από τον -αρειανιστή- Κωνστάντιο, ορθόδοξους χριστιανούς. Καταργεί τις κρατικές χορηγήσεις στην χριστιανική εκκλησία. Εκδίδει πέντε διατάγματα για την ενίσχυση της εξουσίας των τοπικών βουλών. Απαγορεύει να τον προσαγορεύουν «Δεσπότη» και διακηρύσσει ότι θεωρεί τον εαυτό του μέλος της συγκλητικής τάξης. Στις επιστολές του απευθύνεται προς τις βουλές των πόλεων ως ίσος προς ίσον. Προωθεί μέτρα (φοροαπαλλαγές, παραγραφή χρεών κ.α.) για την ενίσχυση της αυτονομίας των πόλεων. Προσπαθεί να συμφιλιώσει τις αντιμαχόμενες μερίδες των χριστιανών και να αποτρέψει συγκρούσεις ανάμεσα σε εθνικούς και χριστιανούς («Σε όλους τους χριστιανούς έχω φερθεί με τέτοια πραότητα και φιλανθρωπία, που κανείς απ’ αυτούς δεν υφίσταται βία πουθενά ούτε τους σέρνουν με το ζόρι στα ιερά ούτε εξαναγκάζονται να κάνουν οτιδήποτε ενάντια στη θέληση τους» [«Προς του κατοίκους της Έδεσσας»]).

Επιχειρώντας να περιορίσει την χριστιανική προπαγάνδα και την εξάπλωση του Χριστιανισμού, εκδίδει διάταγμα αποκλεισμού των χριστιανών δασκάλων από την παιδεία· απαγορεύει τα κληροδοτήματα προς τις εκκλησίες· υποχρεώνει τους χριστιανούς να επανορθώσουν τις ζημιές που είχαν προξενήσει στα ιερά των εθνικών. Ο Ιουλιανός θα δικαιολογήσει το μέτρο που πήρε, να απαγορέψει στους χριστιανούς ρητοροδιδασκάλους και γραμματικούς να διδάσκουν ελληνική φιλολογία, συνοψίζοντας την όλη στάση του απέναντι τους στην φράση: «Πηγαίνετε στις εκκλησίες σας, να ερμηνεύσετε Ματθαίο και Λουκά»… Οι χριστιανοί θεώρησαν ότι το μέτρο εκείνο κατ’ επέκταση απαγόρευε και στα παιδιά τους να σπουδάζουν. Ως προς αυτό όμως ο Ιουλιανός, προς το τέλος της επιστολής («Επιστολή 42»), είναι σαφής …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

«Εάν διά τoυ ψεύδoυς μoυ η αλήθεια τoυ Θεoύ κατεδείχθη μεγάλη πρoς δόξαν τoυ, γιατί ακόμη κατακρίνoμαι ως αμαρτωλός;».
Απόστολος Παύλος (Προς Ρωμαίους Επιστολή, 3: 7).

Ο Παύλος ήταν ο θρησκευτικός ηγέτης που πραγματοποίησε το όνειρο της εξάπλωσης του Χριστιανισμού. Φέρεται να είναι αστός -Φαρισαίος- απόλυτα συμβιβασμένος, όπως κατηγορείται ότι είναι και ολόκληρη η ανώτερη κοινωνία της Παλαιστίνης, με ένα παραπανίσιο προνόμιο μιας κι έχει και υπηκοότητα Ρωμαίου πολίτη. Άκουγε ακόμη στο όνομα Σαύλος (Σαούλ) και ήταν απηνής διώκτης των χριστιανών. Αργότερα, όμως, ύστερα από το θαύμα στο δρόμο προς Δαμασκό -όπου πήγαινε για να συλλάβει χριστιανούς- ασπάστηκε τον Χριστιανισμό (που δεν ονομαζόταν ακόμη έτσι), μετονομάστηκε σε Παύλος -όνομα Ρωμαίων που σημαίνει «μικρός»- και κήρυξε τον Χριστιανισμό σε Μικρά Ασία, Ελλάδα, Ρώμη, Ισπανία.

Ο Παύλος δεν άνηκε στον κύκλο των μαθητών του Χριστού. Εμφανίστηκε στο προσκήνιο τρία χρόνια μετά την σταύρωση του Ιησού και κατάφερε να χριστεί απόστολος ως άμεσα «διορισμένος» από τον Χριστό, που…παρουσιάστηκε μπροστά του και του ζήτησε να γίνει απόστολος.

Ο ρόλος του θρησκευτικού αστυνόμου στον Παύλο δεν φαίνεται να αφυπνίστηκε μέχρι τις παραμονές του θανάτου του Ιησού. Αυτή καθ’ αυτή η διαπίστωση οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η εμφάνιση του Ιησού από την Ναζαρέτ δεν ήταν κάτι ιδιαίτερα εντυπωσιακό. Εν πάση περιπτώσει, ο Σαύλος ήταν σύγχρονος και συντοπίτης του Ιησού, μεγάλωσε στα Ιεροσόλυμα (στα πόδια του Γαμαλιήλ- Πράξεις 22,3) την ίδια ακριβώς περίοδο που ο θεάνθρωπος ανέτρεπε τους πάγκους των εμπόρων στον περίβολο του ναού και γενικά προκαλούσε Φαρισαίους και Σαδδουκαίους. Κι αν τα πράγματα ήταν έτσι δεν θα διέσχιζε ο Σαύλος, αυτός ο νεαρός θερμοκέφαλος θρήσκος, τα πλήθη για να στριμώξει με ερωτήσεις, να αποδοκιμάσει και να επιτεθεί στον ίδιο τον Ναζωραίο; Δεν θα ‘ταν ένας ενθουσιώδης μάρτυς κατηγορίας για βλασφημία του Ιησού ενώπιον του Συνεδρίου; Και επιτέλους που ήταν κατά την «εβδομάδα των παθών»; Σίγουρα στα Ιεροσόλυμα μαζί με άλλους ζηλωτές γιορτάζοντας την ιερότερη των εορτών. Και παρόλα αυτά στα γραπτά του δεν αναφέρει λέξη για την σταύρωση…

Ο Παύλος, ένας ακόμη «αυτόπτης μάρτυρας του Ιησού», που δεν είδε ούτε άκουσε τίποτε! …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »