Τα Κράβαρα -κι όχι «Γκράβαρα», όπως λανθασμένα έχει επικρατήσει να προφέρεται- είναι μια ορεινή περιοχή της επαρχίας Ναυπακτίας, στον Νομό Αιτωλοακαρνανίας που περιλαμβάνει περίπου 45 χωριά. Επί Ιωάννη Καποδίστρια αποτελούσε ιδιαίτερη διοικητική περιφέρεια αποτελούμενη από 10 χωριά, η οποία έπαψε να υφίσταται επί βασιλείας του Όθωνα.

Η φράση «κατέβηκε απ’ τα Κράβαρα» έχει αρνητική σημασία και δηλώνει τον άνθρωπο χαμηλής κοινωνικής στάθμης, καθώς και τον άσχετο, αμόρφωτο, φτωχό, απολίτιστο κ.λπ. Το κακό όνομα οι Κραβαρίτες το απέκτησαν, σύμφωνα με την λαογραφία, κυρίως εξαιτίας της «τέχνης» της επαιτείας που εξασκούσαν, επισκεπτόμενοι διάφορα μέρη της Ελλάδος, ωθούμενοι από την φτώχεια που μάστιζε τον άγονο τόπο τους. Γνωστοί έγιναν οι Κραβαρίτες και σε άλλους τομείς, όπως ο κομπογιαννιτισμός και η μαγεία. Υπήρχαν βέβαια και οι Κραβαρίτες που προσπαθούσαν έντιμα και εργαζόμενοι ποικιλοτρόπως, να βγάλουν τα προς το ζην, αλλά επισκιάστηκαν απ’ την κακή φήμη των έτερων Κραβαριτών.

Όσον αφορά την προέλευση της ονομασίας, υπάρχουν μερικές εκδοχές:
1. Βάσει γραπτών στοιχείων τουρκικών πηγών, το όνομα «Κράβαρα» δόθηκε σε αυτή την περιοχή, από τους τιμαριούχους, που ανήκαν στην ελίτ (εκλεκτή) χριστιανική οικογένεια Kravar και στους απογόνους της, όπως αποδεικνύεται από επίσημα Φορολογικά Κατάστιχα (Defteri) των Τρικάλων του 1454-55 και του 1466-67, σύμφωνα και με τις συνήθειες εκείνων των εποχών. Εξάλλου, σε χάρτη Άγγλου αυτοκρατορικού γεωγράφου (1827), η εν λόγω περιοχή ονομάζεται «Kravari», από το όνομα εξέχοντα φεουδαλικού ηγέτη της βυζαντινής περιόδου (324-1453), οι οικογένειες του οποίου ήταν ιδιοκτήτες μεγάλου τιμαρίου στην περιοχή, μετά την προσάρτησή της από τους Οθωμανούς.
2. Η λαϊκή παράδοση αναφέρει ότι οι κάτοικοι της ορεινής Ναυπακτίας κατά τους χρόνους της Τουρκοκρατίας πολεμούσαν με ανδρεία και μένος εναντίον του εχθρού. Από την υπόδειξη και κραυγή των παλικαριών, «στη κάρα βαρείτε» (κάρα=κεφάλι, δηλαδή κατακέφαλα), ώστε το χτύπημα να είναι εξοντωτικό, προήλθε η προσωνυμία Κράβαρα και Κραβαρίτες, κόβοντας το «α».
3. Ο Γ. Βλαχογιάννης γράφει πως η λέξη «Κράβαρα» προέρχεται από το όνομα του ηπειρωτικού χωριού Καράμπαρα.
4. Ο καθηγητής Φουρίκης, που ασχολήθηκε με τη γλώσσα των αλβανοφώνων της Αττικής, υποστηρίζει πως η λέξη «Κράβαρα» προέρχεται από την λατινοαλβανική λέξη «Cravel», που σημαίνει φαράγγι, μέρος με πέτρες, βράχος.
5. Σύμφωνα με τον Γ. Κωτσόπουλο, η λέξη «κράβαρα» είναι σλαβική και σημαίνει γελαδότοπος, βοϊδολίβαδο. Και η λέξη κραβαρίτης σημαίνει βουκόλος, γελαδάρης.

Μια μέρα στην τάξη του Τοτού η δασκάλα βάζει την εξής εργασία στα παιδιά:
– Θέλω να κάνετε το εξής: Θα μου πείτε μια μικρή πρόταση, από την οποία θα βγαίνει ένα συμπέρασμα, που θα εκφράζεται με την λέξη «προφανές». Παράδειγμα: «Στο σπίτι έχουμε ανάψει το τζάκι. Είναι προφανές λοιπόν ότι κάνει κρύο».

Αρχίζει πρώτη η Ελενίτσα:
– Εμένα ο μπαμπάς μου έχει ιδιωτικό αεροπλάνο, η μητέρα μου σκάφος, εγώ έχω αυτοκίνητο με προσωπικό οδηγό που με φέρνει στο σχολείο. Είναι προφανές λοιπόν ότι είμαστε μια πλούσια οικογένεια!
– Μπράβο, μπράβο Ελενίτσα!, επικροτεί η δασκάλα…

Ακολουθεί ο Νικολάκης:
– Εμένα ο πατέρας μου είναι καθηγητής πανεπιστημίου, η μητέρα μου έχει διπλώματα σε δυο επιστήμες, εγώ ξέρω τρεις γλώσσες και έχω μια τεράστια βιβλιοθήκη. Είναι προφανές λοιπόν ότι είμαστε μια μορφωμένη οικογένεια!

Συνεχίζει η Σούλα:
– Ο μπαμπάς μου είναι πρωταθλητής Ευρώπης, η μητέρα μου έχει τρέξει σε Ολυμπιάδα, εγώ από 5 χρονών ασχολούμαι με την κολύμβηση. Είναι προφανές λοιπόν ότι είμαστε μια αθλητική οικογένεια!

Έρχεται και η σειρά (αναπόφευκτα) του Τοτού:
– Ο δικός μου ο πατέρας είναι βοσκός. Η μητέρα μου, οι παππούδες και οι γιαγιάδες μου, το ίδιο. Κι εγώ δε, κάπου-κάπου βοσκάω πρόβατα. Μια μέρα λοιπόν, βλέπω τον παππού μου, ξαφνικά να αφήνει τα πρόβατα και να ανηφορίζει τρέχοντας στον λόφο, κρατώντας τους…«Φαϊνάνσιαλ Τάιμς». Ο παππούς μου όμως, όχι μόνο δεν ξέρει αγγλικά, αλλά είναι τελείως αγράμματος…

Είναι προφανές λοιπόν ότι πήγαινε για…χέσιμο!

Στην ενημερωτική εκπομπή τού Βρετανού ορθολογιστή και επιστήμονα Ρίτσαρντ Ντόκινς (γνωστός κι από το βιβλίο του «Η περί Θεού αυταπάτη»), «Η αιτία παντός κακού» (The root of all evil), γίνονται αναφορές στον παραλογισμό τής τυφλής θρησκευτικής πίστης και στην επίδραση τής θρησκείας στον ψυχικό κόσμο τών παιδιών, τα οποία απ’ την τρυφερή τους ηλικία εκπαιδεύονται ως πιστοί. Ο Ντόκινς συνομιλεί με φανατικούς χριστιανούς και Εβραίους με αναφορές στα θρησκευτικά εγκλήματα, στην απόσταση μεταξύ θρησκείας και επιστήμης κ.ά. Δεν παραλείπεται επίσης η αναφορά στις επιλεκτικές ερμηνείες της Αγίας Γραφής και στο πως φτάνει να διαμορφώνει πρότυπα ηθικής.

Η εκπομπή αποτελείται από δύο μέρη …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

«Σήμερα το να διαβάζει κανείς τους προφήτες είναι σαν να διαβάζει εφημερίδα, τόσο ξεκάθαρα είναι γραμμένα».
Μοναχός Παΐσιος

Ξεκάθαρα, δεν λες τίποτε. Το λέει και το φλιτζάνι -για να δανειστούμε μια ατάκα του παλιού ελληνικού κινηματογράφου.

Μετά τον θάνατο του μοναχού Παΐσιου (1994), ξεφύτρωσαν σαν τα μανιτάρια διάφορα βιβλία και κείμενα, που αποδίδουν στον εν λόγω ιερωμένο, διάφορες «προφητείες», οι οποίες περιστρέφονται κυρίως γύρω από εθνικά θέματα, και με μια ιδιαίτερη εμμονή στην εκπόρθηση της Κωνσταντινούπολης από τους Ρώσους και την παράδοσή της στους Έλληνες. Ο Παΐσιος βέβαια δεν ζει για να επιβεβαιώσει ή να διαψεύσει τους «χρησμούς» που του αποδίδονται, αν και φέρονταν να μην εγκρίνει την διάσταση που έπαιρναν τα λεγόμενά του, στα οποία μάλλον μπήκαν και αρκετές «σάλτσες» από τους διάφορους φερόμενους ως -συνήθως ανώνυμους- συνομιλητές του που δημοσιοποίησαν τις προσωπικές τους εμπειρίες.

Ιδιαίτερη σπουδή στην διάδοση αυτών των προφητειών και την δημιουργία του θρύλου του «προφήτη» Παΐσιου -εκτός της πάσης φύσεως θρήσκους ή θρησκόληπτους- δείχνουν κάποιοι στρατιωτικοί. Υπάρχει μάλιστα και κάποιος, που ισχυρίζεται πως ο Παΐσιος, σε αντίθεση με όσους άλλους στρατιωτικούς συνομίλησε, έδωσε σ’ αυτόν το «προνόμιο» της εισόδου στην Πόλη ως ηγέτη στρατιωτικού τμήματος των Ελλήνων, όταν θα συμβεί η (ανα)κατάληψη της Κωνσταντινούπολης. Ο εν λόγω στρατιωτικός βέβαια, δεν αποκαλύπτει το όνομά του, προφανώς γιατί κατανοεί το βλακώδες του πράγματος και δεν θέλει να εκτεθεί δημοσίως. Σε κάθε περίπτωση πάντως, αποτελεί θλιβερό φαινόμενο η εμπλοκή στρατιωτικών σ’ αυτή την ακατάσχετη μπουρδολογία.

Ας δούμε όμως μερικές από τις πιο δημοφιλείς «προφητείες» και ρήσεις του Παΐσιου, που μόνο θυμηδία μπορούν να προκαλέσουν σε υγιώς σκεπτόμενους ανθρώπους …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Η ακόλουθη φωτογραφία προέρχεται από την ιστοσελίδα του γνωστού και μη εξαιρετέου «φιλέλληνα» Νικόλαου Στοΐδη (ή Στογιάνοφ· ας μην του αρνούμαστε την βουλγαρική καταγωγή του). Απεικονίζει μερικούς άνδρες ενός λόχου πεζικού του ελληνικού στρατού, στον οποίο ήταν επικεφαλής ο αξιωματικός Βασίλειος Γεννηματάς, μπροστά στον σιδηροδρομικό σταθμό Εδέσσης (πρώην Βοδενά) στις 18 Οκτωβρίου 1912. Είναι η ημέρα, που και τυπικά η πόλη απελευθερώνεται από τον ελληνικό στρατό, μετά από 530 χρόνια τουρκικής κυριαρχίας.

Παρατηρείτε όμως κάτι περίεργο στην φωτογραφία;
Λίγο…κακογραμμένη δεν είναι η επιγραφή του σιδηροδρομικού σταθμού;

Νικολιό παλικάρι μου, αφού δεν το κατέχεις το «άθλημα», άσ’ το να πάει στον διάολο. Δεν το ξέρεις ότι το ψέμα έχει κοντά ποδάρια; Και το ψέμα δεν είναι ότι η Έδεσσα λεγόταν Βοδενά τότε. Το ξέρουμε αυτό. Αλλά βρε αδελφέ παίζεις με την νοημοσύνη και την ιστορική άγνοια του κόσμου. Κατ’ αρχάς, όπως προαναφέρθηκε, η Έδεσσα βρισκόταν υπό τουρκική κυριαρχία και όχι υπό βουλγαρική, όπως θες να παρουσιάσεις ή να υπονοήσεις με το τσαπατσούλικο «VODENA» που έγραψες μόνος σου (αλήθεια, γιατί δεν το έγραψες με κυριλλικό αλφάβητο; [Воден]). Κατά δεύτερον, όπως είναι λογικό, οι επιγραφές μέχρι και το 1912 αναγράφονταν στα τούρκικα. Δηλαδή με αραβικούς χαρακτήρες (το νεοτουρκικό αλφάβητο δημιουργήθηκε το 1928). Επιπλέον, αναγράφονταν και στα γαλλικά (αν δεν κάνω λάθος, ως «Vodine»), λόγω του ότι, την κατασκευή του σιδηροδρομικού δικτύου Θεσσαλονίκης-Μοναστηρίου, είχε αναλάβει η γαλλική εταιρεία «Societe de Construction de Chemin de Fer Salonique a Monastir», θυγατρική της «Societe de Construction et Exploitation de Chemin de Fer».

Για την ιστορία να αναφέρουμε, πως ουσιαστικά, την Έδεσσα δεν την απελευθέρωσε ο ελληνικός στρατός, καθώς οι Τούρκοι είχαν ήδη λακίσει 2-3 μέρες πριν την είσοδό του στην πόλη, όταν είδαν ότι πλησίαζε το μοιραίο.

Τι λες; Θα βάλεις την κανονική φωτογραφία τώρα, ή θα μας παιδέψεις μέχρι να βρούμε την απείραχτη;