Η Άννα Φρανκ (το πλήρες όνομά της προφέρεται Αννελίς Μαρί Αννέ Φρανκ) ήταν μια νεαρή Γερμανoεβραία, η οποία έγινε γνωστή μετά θάνατον όταν και δημοσιεύτηκε από τον πατέρα της Ότο Φρανκ, το προσωπικό της ημερολόγιο, το οποίο έγραψε μεταξύ 1942 και 1944 κρυμμένη σε μια σοφίτα κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής στην Ολλανδία. Η Άννα Φρανκ και όλη της η οικογένεια συνελήφθη απ’ τους Γερμανούς και κατόπιν ή ίδια εστάλη στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως Μπέργκεν-Μπέλσεν, όπου και πέθανε από τύφο, σε ηλικία 15 ετών, τον Μάρτιο του 1945. Ο μόνος που διασώθηκε από την οικογένεια, ήταν ο πατέρας της.

Η οικογένεια Φρανκ, ήταν μια ευκατάστατη μεγαλοαστική οικογένεια. Ο Ότο Φρανκ ήταν τραπεζίτης στην Φρανκφούρτη, επιδιδόμενος ταυτόχρονα και σε άλλες επιχειρηματικές δραστηριότητες, ενώ η σύζυγός του, Έντιθ, ήταν κόρη βιομηχάνου. Το 1933, η οικογένεια Φρανκ θα μετακομίσει στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας, καθώς αντιμετώπιζε προβλήματα με την γερμανική δικαιοσύνη, και θα αγοράσει ένα εργοστάσιο παρασκευής καρυκευμάτων και συντηρητικών τροφίμων, ενώ θα δραστηριοποιηθεί και σε μια εταιρεία που παρήγαγε την πεκτίνη, ένα εκχύλισμα φρούτων με το οποίο παρασκευάζονταν ζελέ. Με την γερμανική κατοχή το 1940, ο Φρανκ θα μεταβιβάσει εικονικά τις επιχειρήσεις του σε συνεργάτες του για να μην τις κατάσχουν οι Γερμανοί. Έτσι, οι Φρανκ θα εξακολουθήσουν να έχουν εισόδημα και να ζουν αξιοπρεπώς.

Τον Ιούλιο του 1942, καθώς οι διώξεις εναντίον των Εβραίων εντείνονται, ο Ότο Φρανκ, η σύζυγός του, οι δυο τους κόρες, Άννα και Μαργκότ, και τέσσερις ακόμη Εβραίοι, θα κρυφτούν σε μερικά δωμάτια των γραφείων του Φρανκ και την επίβλεψή τους θα αναλάβει η γραμματέας του, Μιπ Γκις με τον σύζυγό της, οι οποίοι δεν ήταν Εβραίοι. Κατά την διαμονή τους εκεί, η 13χρονη Άννα Φρανκ θα γράψει τις εμπειρίες της σε ένα ημερολόγιο που της έκαναν δώρο οι γονείς της για τα γενέθλιά της. Το ημερολόγιο αυτό, θα δημιουργούσε αργότερα αρκετές συζητήσεις, που κρατάνε έως και τις μέρες μας, καθώς υπάρχουν πλήθος ενστάσεων και αμφισβητήσεων για την αυθεντικότητά του και τις συνθήκες κάτω υπό τις οποίες γράφτηκε.

Στο σημείο αυτό, γίνονται και κάποιες ειρωνικές κριτικές (πέραν της κριτικής στον Ότο Φρανκ για την εμπορευματοποίηση της μνήμης της κόρης του), για το κατά πόσον ήταν αντίξοες οι συνθήκες που ζούσαν οι Φρανκ στα μυστικά δωμάτια και κατά πόσον ήταν μυστικά αυτά τα δωμάτια. Όπως προκύπτει και μέσα από το ημερολόγιο, οι Φρανκ ζούσαν σχετικά πλουσιοπάροχα (οι αναφορές σε άφθονες κονσέρβες, αλεύρι, κρέας, γάλα, βούτυρο, πατάτες, φράουλες, γιαούρτι, αρακά κ.ά. που τους έφερνε η Μιπ Γκις «σαν φορτωμένη γαϊδούρα» όπως περιγράφεται, δεν παραπέμπουν σε οικογένεια που λιμοκτονεί), ενώ ο Ότο Φρανκ κατά διαστήματα επισκέπτονταν και το γραφείο του για να δει πως πάνε οι δουλειές. Η δε παραμονή τους σ’ αυτό το σπίτι (που έβλεπε σε κοινό ακάλυπτο χώρο μαζί με άλλα 50 διαμερίσματα) ήταν κοινό μυστικό στην περιοχή (μέχρι κι ο οπωροπώλης τους έφερνε παραγγελίες στο σπίτι). Και το σίγουρο είναι πάντως, πως κάποιος που κρύβεται δεν δίνει στόχο, φωνασκώντας ή χρησιμοποιώντας…ηλεκτρική σκούπα …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Απέναντι στις δογματικές «αλήθειες» των διάφορων θρησκειών και ειδικότερα του Χριστιανισμού, τα επιχειρήματα που τις καταρρίπτουν είναι πάμπολλα και ατράνταχτα. Αν και για μερικές απ’ αυτές τις «αλήθειες» δεν χρειάζονται καν επιχειρήματα, καθώς οι εξελίξεις πάνω στην επιστήμη και στις συνεχόμενες ανακαλύψεις της, έχουν οδηγήσει την θρησκεία και την Εκκλησία στην ουρά αυτών των εξελίξεων, όσο κι αν προσπαθεί με διάφορες θεαματικές κωλοτούμπες να συμμαζέψει τ’ ασυμμάζευτα και να εξηγήσει τ’ ανεξήγητα (βλέπε π.χ. «Ευφυής Σχεδιασμός»). Ίσως πολλοί να συμφωνούν, ότι η διακωμώδηση και η παρωδία της θρησκείας, είναι πολλές φορές πολύ πιο αποτελεσματικές απ’ ότι τα ίδια τα λογικά τα επιχειρήματα, γιατί ακριβώς χτυπάνε τον θρησκευτικό παραλογισμό, όχι με τον ορθολογισμό, αλλά με…παραλογισμό. Κάτι σαν την ομοιοπαθητική ας πούμε. Κατά το σχετικά πρόσφατο παρελθόν, δεν ήταν λίγες οι «θρησκείες» που γεννήθηκαν, διανθισμένες φανερά από μια διάθεση αστεϊσμού και σάτιρας, με μοναδικό σκοπό να καταδείξουν το γελοίον του πράγματος. Ας γνωρίσουμε μερικές απ’ αυτές…

Τσαγιέρα του Ράσελ (Russell’s Teapot)
Η «Τσαγιέρα του Ράσελ», συχνά αποκαλούμενη και «Θεϊκή» ή «Επουράνια Τσαγιέρα», είναι μία μεταφορά που χρησιμοποίησε ο φιλόσοφος Μπέρτραντ Ράσελ (1872-1970), σύμφωνα με την οποία το βάρος της απόδειξης το φέρει αυτός που κάνει τον ισχυρισμό, και όχι αυτός που προσπαθεί να τον καταρρίψει. Χρησιμοποιείται κυρίως ως επιχείρημα για τη μη-ύπαρξη του Θεού από τους σκεπτικιστές.

Σε ένα αδημοσίευτο άρθρο του περιοδικού «Illustrated», το 1952, με τίτλο «Is there God?» (Υπάρχει Θεός;), ο Ράσελ έγραψε:
«Αν έλεγα ότι μεταξύ Γης και Άρη υπάρχει μία πορσελάνινη τσαγιέρα σε ελλειπτική τροχιά γύρω από τον ήλιο, κανείς δεν θα μπορούσε να διαψεύσει τον ισχυρισμό μου, αρκεί να προσέθετα ότι η τσαγιέρα είναι τόσο μικρή, που δεν θα μπορούσαν να την ανιχνεύσουν ούτε τα πιο ισχυρά τηλεσκόπιά μας.

Όμως, αν στη συνέχεια έλεγα ότι, αφού ο ισχυρισμός μου δεν μπορεί να διαψευστεί, θα ήταν ασυγχώρητη απρέπεια να τον αμφισβητούμε με την λογική μας, τότε οι περισσότεροι δικαίως θα θεωρούσαν ότι έλεγα ανοησίες.

Αν όμως η ύπαρξη μιας τέτοιας επουράνιας τσαγιέρας αναφερόταν σε πανάρχαια βιβλία, και διδασκόταν ως ιερή αλήθεια κάθε Κυριακή, και ενσταλαζόταν στα μυαλά μικρών παιδιών σε όλα τα σχολεία, τότε ακόμα και ο παραμικρός δισταγμός, θα ήταν τέτοιο δείγμα εκκεντρικότητας, που σε φωτισμένους καιρούς θα απέφερε στον αμφισβητία το επίζηλο προνόμιο της ψυχιατρικής φροντίδας, ενώ σε πιο πρώιμη περίοδο την Ιερά Εξέταση».

Ο άθεος συγγραφέας και επιστήμονας Ρίτσαρντ Ντόκινς, στο βιβλίο του «Ο εφημέριος του Διαβόλου» (A Devil’s Chaplain), χρησιμοποίησε την «Τσαγιέρα του Ράσελ» ως εξής:
«Ο λόγος που οι υπάρχουσες οργανωμένες θρησκείες εισπράττουν απερίφραστη εχθρότητα είναι ότι, σε αντίθεση με την πίστη στην “Τσαγιέρα του Ράσελ”, έχουν ισχύ, επιρροή, απαλλάσσονται από φόρους και προπαγανδίζονται συστηματικά σε παιδιά πολύ νεαρά για να αντιδράσουν και να προστατευθούν. Tα παιδιά δεν είναι υποχρεωμένα να απομνημονεύουν τρελά βιβλία για τσαγιέρες στα χρόνια που διαπλάθεται η προσωπικότητά τους. Κρατικά επιχορηγούμενα σχολεία δεν αποκλείουν παιδιά των οποίων οι γονείς προτιμούν τσαγιέρες με άλλο σχήμα. Οι “τσαγιεροπιστοί” δεν λιθοβολούν “τσαγιεροάπιστους”, “τσαγιεροαιρετικούς” και “τσαγιεροβλάσφημους” μέχρι θανάτου. Οι μητέρες δεν απαγορεύουν στα παιδιά τους να παντρεύονται άτομα, των οποίων οι γονείς πιστεύουν σε τρεις τσαγιέρες αντί για μία. Οι άνθρωποι που βάζουν πρώτα το γάλα δεν επιτίθενται σ’ αυτούς που βάζουν πρώτα το τσάι…». …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Οι αδελφοί Κύριλλος και Μεθόδιος (κοσμικά ονόματα Κωνσταντίνος και Μιχαήλ αντίστοιχα) που τιμώνται σήμερα κι από την ελληνική Εκκλησία ως ισαποστόλοι άγιοι και η μνήμη τους εορτάζεται στις 11 Μαΐου, είναι ευρέως γνωστοί για την δημιουργία του κυριλλικού αλφαβήτου που χρησιμοποιούν οι Σλάβοι και τον εκχριστιανισμό τους. Θεωρούνται δε απ’ τους Έλληνες (καλύτερα, απ’ τους Ρωμιούς) και φορείς διάδοσης του ελληνικού πολιτισμού στα σλαβικά φύλα, μέσω του εκχριστιανισμού.

Όπως διαπιστώνετε όμως, ο τίτλος του θέματος έχει μερικά ερωτηματικά.

Ας τα πάρουμε ένα-ένα:

1. Βάσει ποιων ιστορικών τεκμηρίων προκύπτει η πεποίθηση και η βεβαιότητα ότι οι δύο αδελφοί ήταν Έλληνες; Γιατί για τους γονείς τους δεν γνωρίζουμε σχεδόν τίποτε. Ο πατέρας τους αναφέρεται ως ένας Βυζαντινός αξιωματούχος, αδιευκρίνιστης εθνικότητας, ενώ η μητέρα τους είναι πολύ πιθανό ότι ήταν Σλάβα. Έτσι εξηγείται άλλωστε και το γεγονός της διγλωσσίας των δυο αδελφών. Γνώριζαν πολύ καλά τα σλαβικά, ενώ φυσικά μιλούσαν και τα ελληνικά, τα οποία όμως, ούτως ή άλλως, ήταν η επίσημη γλώσσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (ή για να το θέσουμε ορθότερα, της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας). Το γεγονός ότι γεννήθηκαν στην Θεσσαλονίκη, δεν τους κάνει αυτομάτως Έλληνες, καθώς ως γνωστόν, η πόλη δεν κατοικούνταν μόνο από Έλληνες, αλλά αποτελούσε ένα πολυεθνικό μωσαϊκό.

2. Παραβλέποντας το γεγονός, ότι οι Έλληνες ουδέποτε επιδόθηκαν σε διάδοση του πνεύματος και του πολιτισμού τους, μέσω…ιεραποστολών· απ’ την στιγμή που παράλληλα με τον εκχριστιανισμό που επιχείρησαν, είχαν σκοπό οι δύο αδελφοί να διαδώσουν και τον ελληνικό πολιτισμό, γιατί πολύ απλά δεν δίδαξαν στους Σλάβους το ελληνικό αλφάβητο (το οποίο βεβαίως γνώριζαν), το οποίο χρησιμοποιούνταν και στο Βυζάντιο, και του οποίου οι ίδιοι ήταν υπήκοοι; Το ερώτημα γίνεται πιο βασανιστικό, αν λάβουμε υπόψιν μας, ότι το σημερινό κυριλλικό αλφάβητο που χρησιμοποιούν οι σλαβικοί λαοί δεν είναι αυτό που δημιούργησε ο Κύριλλος. Είναι μια παρανόηση που υπάρχει ακόμη και μέχρι τις μέρες μας. Ο Κύριλλος δεν δημιούργησε το κυριλλικό, αλλά το γλαγολιτικό αλφάβητο, το οποίο ουδεμία σχεδόν σχέση έχει με το ελληνικό και ελάχιστη με το κυριλλικό, το οποίο θεωρείται μετεξέλιξή του. Αντιθέτως, το κυριλλικό αλφάβητο (η ονομασία του είναι συμβατική, αν όχι αυθαίρετη), το οποίο στην πραγματικότητα είναι δημιούργημα των Βούλγαρων, έχει αρκετές ομοιότητες με το ελληνικό, την γνώση του οποίου, δεν την αγνοούσαν μέχρι τότε (ο βασιλιάς Κρούμος εξέδιδε τα διατάγματά του στα ελληνικά). Εξ ου και οι ομοιότητες, καθώς τους φαινόταν πολύ πιο οικείο απ΄τα ορνιθοσκαλίσματα του Κύριλλου, τα οποία εγκατέλειψαν πολύ σύντομα (σε λιγότερο από έναν αιώνα). H δημιουργία του κυριλλικού αλφάβητου απ’ τους Βούλγαρους, με βάση το ελληνικό, καταρρίπτει και το αστείο επιχείρημα, ότι το ελληνικό αλφάβητο δεν μπορούσε να αποδώσει όλους τους φθόγγους της σλαβικής γλώσσας. Γιατί ακόμη κι έτσι, θα μπορούσε απλά να γίνει η προσθήκη των ζητούμενων φθόγγων στο υπάρχον ελληνικό αλφάβητο και να παραδοθεί στους Σλάβους.

3. Για ποια διάδοση ελληνικού πολιτισμού και ελληνικού πνεύματος μιλάμε, όταν όλα όσα μετάφρασαν οι Κύριλλος και Μεθόδιος, ήταν καθαρά θρησκευτικού περιεχομένου, όπως η Αγία Γραφή (αυτό το τερατούργημα) και μερικά ακόμη εκκλησιαστικά κείμενα; Μετέφρασαν Όμηρο, Αριστοτέλη, ή Πλάτωνα και το αγνοούμε; Και πως θα μπορούσαν άλλωστε να κάνουν κάτι τέτοιο, απ’ την στιγμή που το Ελληνικό Πνεύμα κυνηγήθηκε ανελέητα από το θεοκρατικό Βυζάντιο και τα αρχαία ελληνικά συγγράμματα αποτελούσαν υλικό για προσάναμμα; Αρκεί να αναφερθεί ένα ακόμη έργο που μετέφρασαν οι αδελφοί Κύριλλος και Μεθόδιος: «Αγίων ανδρών Βίβλος», το οποίο αποτελεί μια συλλογή κειμένων των «Πατέρων» της Εκκλησίας. Μήπως δεν γνωρίζουμε τι γνώμη είχαν οι «άγιοι Πατέρες» για το ελληνικό πνεύμα και τον ελληνικό πολιτισμό; Ξεχνάμε επίσης, ότι ακόμη και όρος «Έλληνας», ήταν εξοστρακισμένος επί ποινή θανάτου από το ανθελληνικό Βυζάντιο και αντικαταστάθηκε απ’ το «Ρωμιός»; Επομένως τι είδους (ελληνικά) φώτα έδωσαν στους Σλάβους; Απεναντίας, τους βύθισαν κι αυτούς στο σκοτάδι -όπως και τόσους λαούς- της θρησκείας. Και αφού η ελληνική Εκκλησία πιστεύει ότι συντέλεσαν ένα τόσο σημαντικό έργο, γιατί καθυστέρησε τόσο πολύ να τους αγιοποιήσει; Γιατί μέχρι και τον 19ο αιώνα, οι αδελφοί Κύριλλος και Μεθόδιος, απολάμβαναν γενικής ανυποληψίας, τόσο απ’ την Εκκλησία όσο κι απ’ το Κράτος. Να υποθέσει κανείς ότι αγιοποιήθηκαν και εξυψώθηκαν λόγω εθνικών προβλημάτων με τους γείτονες Σλάβους;

Στην πραγματικότητα, τίποτε αυθόρμητο ή άδολο δεν υπάρχει σ’ αυτή την ιστορία. Η δήθεν διαφώτιση των Σλάβων, δεν ήταν παρά μια απόρροια των τότε πολιτικοστρατιωτικών σκοπιμοτήτων. Οι Σλάβοι (με πρώτους τους Μοραβούς [Μοραβία: Περιοχή πρώην Τσεχοσλοβακίας]) εμφανίστηκαν πρόθυμοι να εκχριστιανιστούν σε αντάλλαγμα παροχής προστασίας από το Βυζάντιο, έναντι των Φράγκων και των άλλων εχθρών (συμπεριλαμβανομένων και των Βούλγαρων) που τους απειλούσαν. Κάτι φυσικά που δεν αρνήθηκε το θεοκρατικό Βυζάντιο διακρίνοντας καθαρά τα όποια ωφέλη, εμποδίζοντας παράλληλα την εξάπλωση της επιρροής του Πάπα.