Πηγαίνει κάποιος σ’ έναν ειδικό για να κάνει ένα τατουάζ.
– Τι θέλετε να σας ζωγραφίσω και που; τον ρωτάει αυτός.
– Θέλω να μου φτιάξεις το σήμα του ευρώ στο «πουλί» μου, απαντάει αυτός.
– Μα καλά, πως πήρατε μια τόσο εκκεντρική απόφαση; απόρησε ο ειδικός.
– Για τρεις λόγους:
1. Μου αρέσει να παίζω με τα λεφτά μου.
2. Θέλω να τα βλέπω να μου αυξάνονται.
3. Αν καμιά γυναίκα αποφασίσει να μου τα φάει, να το ευχαριστηθώ κιόλας…

Ο αμφιλεγόμενος ρόλος του Ελευθερίου Βενιζέλου στο Μικρασιατικό Ζήτημα, πριν αλλά και μετά την Μικρασιατική Καταστροφή, θα συνεχιστεί, όταν αποφεύγοντας να εκμεταλλευτεί την συνεργασία των αντικεμαλικών κινημάτων (ισλαμιστές, Αρμένιοι, Κούρδοι κ.ά.), που θα μπορούσε ενδεχομένως να χρησιμοποιήσει ενδεχομένως ως μοχλό πίεσης για την προάσπιση των ελληνικών συμφερόντων απέναντι στον Κεμάλ, ξεκίνησε μια «επίθεση» φιλίας απέναντι στην Τουρκία, τον μέχρι προ ολίγου δηλαδή, δήμιο των Ελλήνων, αλλά και των άλλων μη χριστιανικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας, στα πλαίσια της εθνοκαθαρτικής πολιτικής των Νεότουρκων. Η «φιλία» αυτή επισημοποιήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1930, όταν υπογράφτηκε στην Άγκυρα το Σύμφωνο Ελληνοτουρκικής Φιλίας.

Το Σύμφωνο αυτό, θα σχολιάσει με αιχμηρότατο τρόπο, ο εκδότης της Καθημερινής, Γεώργιος Βλάχος, με κύριο άρθρο στην εφημερίδα του (αντιτιθέμενος, όχι τόσο ως προς την υλοποίησή του, αλλά ως προς τις χρονικές συγκυρίες), «ερεθισμένος» από αποστροφές λόγων του Βενιζέλου, όπως «Τίποτα πλέον δεν χωρίζει τους δύο λαούς» και «Η επί εξ αιώνας συμβίωσις των Ελλήνων και Τούρκων επί των αυτών εδαφών επέτρεψε να γνωρισθούν και να εκτιμηθούν αμοιβαίως». Δεν θα αποφύγει δε, να σχολιάσει σε υπόστυλο της ίδιας έκδοσης και τις υπερβολές που δημιούργησε αυτό το κλίμα «φιλίας» που υποστήριζε με κάθε τρόπο ο Βενιζέλος: «Μεταξύ των ολίγων οι οποίοι εχειροκρότουν κατά παραγγελίαν εις την χθεσινήν συγκέντρωσιν του Συντάγματος, υπήρχον και ελάχιστοι «θερμόαιμοι» οι οποίοι ώθησαν τον ενθουσιασμόν των μέχρι των άκρων. Ούτω κατά τινάς στιγμήν εικούστηκαν μερικοί εξ αυτών κραυγάζοντες: “Ζήτω η Τουρκία”. Και εις απλοϊκός άνθρωπος του λαού, εψιθύρισε: “Ολίγον εάν ενθουσιαστούν ακόμη και θα φωνάξουν: “Κάτω η Ελλάς!”».

Το επικριτικό άρθρο του Γεωργίου Βλάχου, με ημερομηνία δημοσίευσης 30 Νοεμβρίου 1930, έχει ως εξής: …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Οι μουσουλμάνοι συχνά με ρωτούν γιατί έφυγα απ’ το Ισλάμ. Αυτό που με εντυπωσιάζει, είναι ότι οι μουσουλμάνοι δεν φαίνεται να κατανοούν ότι η απάρνηση του Ισλάμ είναι μια επιλογή που προσφέρεται σε όλους και ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να το πράξει. Θεωρούν ότι όποιος εγκαταλείπει το Ισλάμ είναι ένας πράκτορας ή κατάσκοπος κάποιου δυτικού κράτους, δηλαδή του εβραϊκού κράτους, και ότι πληρώνεται με δέσμες χρημάτων από τις κυβερνήσεις αυτών των χωρών και των μυστικών υπηρεσιών τους. Στην πραγματικότητα δεν κατανοούν ότι οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι να σκέφτονται και να πιστεύουν σε ό, τι τους ταιριάζει καλύτερα.

Πριν ξεκινήσω, θα ήθελα να τονίσω με έμφαση, πως γράφοντας αυτό το άρθρο, δεν υπονοώ ότι ο Χριστιανισμός και ο Ιουδαϊσμός είναι καλύτερες θρησκείες από το Ισλάμ, και ο αναγνώστης δεν θα πρέπει ανοήτως να σκέφτεται ότι απορρίπτω μόνο το Ισλάμ μεταξύ των θρησκειών, καθώς για μένα, όλες είναι ένα σύνολο θρύλων που μας εμφυσούν στο μυαλό και ένας σωρός ανοησίες που ανταγωνίζονται μεταξύ τους, όσον αφορά την ηλιθιότητα. Πρώτα απ’ όλα, έπρεπε ν’ απεκδυθώ τον ιερό χιτώνα της Σαρία (ισλαμική δικαιοδοσία) με τον οποίον ήμουν περιβεβλημένος, έτσι ώστε ν’ αναρωτηθώ, ν’ αμφισβητήσω και να μελετήσω με την διαπεραστική ματιά του αναζητητή της αλήθειας και όχι των γενειοφόρων σεΐχηδων που προβαίνουν σε μαζική πλύση εγκεφάλου του ακροατηρίου τους, προωθώντας το Ισλάμ ως θρησκεία της ειρήνης, της αδελφοσύνης, του ελέους, της δικαιοσύνης και την ισότητας· μιας θρησκείας που έσωσε γυναίκες από μια θλιβερή μοίρα και τις έφερε σε μια καλύτερη κατάσταση, εφαρμόζοντας επιπλέον και την κοινωνική δικαιοσύνη.

Εδώ είναι ένας κατάλογος από λόγους, οι οποίοι με οδήγησαν στην αποστασία: …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Στην πασαρέλα των υποψήφιων αιρετών των ημερών, φυσικά δεν έλειψε η στιβαρή παρουσία των κομμουνιστών που έκαναν κι αυτοί αισθητή την παρουσία τους με δηλώσεις, συνάξεις, “μενού” υποψηφίων και σωρούς από “έτοιμα” ψηφοδέλτια. Σε ένα από αυτά, που έφεραν με χαμόγελο και από το μαγαζί μου, ανάμεσα από τις ετικέτες με φωτογραφία και περιληπτική παρουσίαση των ηγετικών κι ένδοξων σταδιοδρομιών του καθενός, υπήρχε και η εξής:
Φωτογραφία: Άλουστο δεκαετίας μακρύ -φυσικά- μαλλί, παρομοίως αξυρισιά, και -φυσικά φυσικά- γύρω από τον λαιμό, παλαιστινιακό, τι άλλο; …
Κείμενο: “Τάδε Τάδε του Τάδε.
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι φοιτητής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας στο Τμήμα Υπολογιστών – Τηλεπικοινωνιών και Δικτύων. Συμμετείχε στο ΚΙΝΗΜΑ του άρθρου 16 ως μαθητής και στην ΕΞΕΓΕΡΣΗ του Δεκέμβρη ως φοιτητής”. (Τα κεφαλαία δικά μου).

Πείτε κάποιος και σε μένα τώρα, γιατί μάλλον έμεινα πίσω. Από πότε καταγράφηκε η, κομματικώς υποκινημένη του Δεκεμβρίου του 2008, καταστροφή του απλού Έλληνα και το πλιάτσικο του ιδρώτα του, ως ΕΞΕΓΕΡΣΗ αξιομνημόνευτης συμμετοχής κάποιου, στην προσπάθειά του εκεί που πριν έσπαγε και έκλεβε, τώρα να ζητάει ψήφο; (H δική μου αποτίμηση στην αξιοθαύμαστη εξέγερσή τους ήταν 2.600 €. Μείον…).

Και όλα αυτά με πρόφαση έναν νεαρό, θύμα κι αυτός των ίδιων συμφερόντων της “εξέγερσης”, που έπρεπε και να τον αγιοποιήσουν χάρη της κατάστασης, εφόσον “βρέθηκε” να ηγείται μιας ορδής αναρχικών (βλέπε αναπαράσταση), 2 η ώρα σε μια νύχτα συμπλοκών με την αστυνομία, πολύ μακριά από την Κηφισιά του -και που; στα Εξάρχεια. Και για όποιον αλτρουιστή ξεκινήσει να του σηκώνεται η τρίχα, λόγω της φαινομενικά σκληρής μου γλώσσας, θα ‘ταν συνετό, πρώτα να μου πει ποιές ήταν οι θέσεις του και που ήταν η συμπόνια του για τις οικογένειες των αστυνομικών (11 για το 2009!), των πιλότων και όλων των ένστολων που τους μετέτρεψαν σε κόκκινο πανί στα μάτια όλων των πιτσιρικάδων για να ρίξουν αυτοί μια κυβέρνηση.

Η απώλεια ανθρώπων πονάει. Γεγονός.
Ο πόνος πουλάει. Γεγονός.
Οι εθνομηδενιστές πουλάνε μόνο ότι συμφέρει. Γεγονός.

Θεσσαλός