Πεθαίνοντας (ανασφάλιστος) στο υπουργείο Εργασίας

Ο 44χρονος Αιγύπτιος Ασίζ Εμάντ έχασε τη ζωή του πέφτοντας από τον τρίτο όροφο, ενώ καθάριζε τα τζάμια της Γενικής Γραμματείας Διαχείρισης Κοινοτικών Πόρων που στεγάζεται σε κτίριο της οδού Κοραή. Από την έρευνα του Σώματος Επιθεωρητών Εργασίας προέκυψε ότι η εταιρεία που είχε αναλάβει τη συγκεκριμένη εργασία δεν είχε λάβει τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας, ενώ ταυτοχρόνως παραβίαζε την εργατική νομοθεσία, αφού δεν είχε δηλώσει την απασχόληση του άτυχου εργάτη (αδήλωτη εργασία) …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

«Ό,τι λέει το Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης είναι νόμος για το ΚΚΕ. Το Κόμμα μας είναι απόλυτα αφοσιωμένο στη μάνα μας την ΕΣΣΔ».
Νίκος Ζαχαριάδης (7η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, «Νέος Κόσμος», Οκτώβριος 1952)

Έχοντας υπόψιν, την παραπάνω θέση-δόγμα του ΚΚΕ ως προς τον τρόπο του πολιτεύεσθαι, δεν θα πρέπει να αποτελούν έκπληξη οι περισσότερες από τις κινήσεις του «κόμματος του λαού» οι οποίες οδήγησαν στο αιματοκύλισμα τους Έλληνες την δεκαετία του ’40.

Είναι γεγονός όμως, ότι κάποιες απ’ αυτές τις θέσεις, προκαλούσαν θυμηδία ή στην χειρότερη περίπτωση έκπληξη και αντίδραση, ακόμα και σε στελέχη του ίδιου του κόμματος. Όπως για παράδειγμα ένα περιστατικό που αναφέρεται στο βιβλίου του πρώην υπουργού Δημήτριου Θεοχαρίδη, «Το “κατηγορώ” των νεκρών της Ναούσης κατά του Κομμουνισμού».

Την μαρτυρία, την δίνει σημαίνον στέλεχος του ΚΚΕ και του ΕΛΑΣ την περίοδο εκείνη. Όπως σημειώνει ο συγγραφέας, «Με την βοήθεια Ναουσσαίων συναντήθην σε ένα εμπορικό και παρουσία τριών εγκρίτων πολιτών της πόλεως, με ένα από τα σημαίνοντα στελέχη του ΚΚΕ και του ΕΛΑΣ, που υπήρξε μάλιστα για μεγάλο χρονικό διάστημα κομματικός υπεύθυνος της πολιτικής οργανώσεως κι εν συνεχεία αξιωματούχος του ΕΛΑΣ… Θέλησε να κρατήση την ανωνυμία όχι από φόβο ή υπολογισμό, αλλά κυρίως γιατί δεν θέλει να κάμουν γύρω απ’ αυτόν συζητήσεις οι συμπολίτες του…».

Μεταφέρεται αυτούσιο το απόσπασμα που αναφέρεται στην συγκεκριμένη μαρτυρία (τα έντονα δικά μου): …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Οι ακόλουθες σκηνές προέρχονται από την ορκωμοσία του δημοτικού συμβουλίου της Γορτυνίας στην Δημητσάνα (19/12/2010).

Αφού ολοκληρώθηκε η τελετή και εκφώνησε έναν σύντομο χαιρετισμό ο Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως, Ιερεμίας, προς την νέα εκλεγμένη τοπική ηγεσία, ένα μέλος του δημοτικού συμβουλίου που ανήκει στον σχηματισμό «Λαϊκή Συσπείρωση», υπενθυμίζει πως σύμφωνα με τους νόμους του κράτους (άρθρα 52 και 54 του νόμου 3852/2010) ορίζεται πως ο όρκος είναι πολιτικός («Ορκίζομαι να είμαι πιστός στην πατρίδα, να υπακούω στο Σύνταγμα και στους νόμους και να εκπληρώνω τίμια και ευσυνείδητα τα καθήκοντά μου») και δεν προβλέπεται η παρουσία ιερέων σ’ αυτήν και ούτε φυσικά θρησκευτικός όρκος και τελετή.

Ο ιεράρχης, αντί να γυρίσει και το άλλο μάγουλο, όπως ορίζει η θρησκεία του, άρχισε να λούζει με διάφορες «ευχές» τον προλαλήσαντα, γεμάτες από το γνωστό «χριστιανικό ήθος». Δεν παρέλειψε δε να επικαλεστεί τον «πατριωτικό» ρόλο της Εκκλησίας και τον «εθνομάρτυρα» πατριάρχη Γρηγόριο Ε’ (ναι, αυτόν που αφόρισε την Επανάσταση και απαγόρευε στους ραγιάδες να δίνουν αρχαιοελληνικά ονόματα στα παιδιά τους).

Το θλιβερόν του πράγματος στο όλο θέαμα δεν είναι το παραλήρημα του εν λόγω ιερέα, αλλά το χειροκρότημα που απέσπασε η παράσταση που έδωσε. Οι νομίμως εκλεγμένοι δηλαδή, αποδοκίμασαν τον νόμο που επικαλέστηκε ο συγκεκριμένος, κι επίσης νομίμως εκλεγμένος, σύμβουλος και με το χειροκρότημά τους επιδοκίμασαν την άτυπη εκκλησιαστική συμμετοχή στις πολιτικές διεργασίες.

Είμαστε δηλαδή, πάνω απ’ όλα «ορτοντόξ» …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Το πιο κάτω κείμενο (σχόλιο), το έστειλα στον ιστοχώρο του ΚΩΣΤΑ ΧΑΡΔΑΒΕΛΑ για το άρθρο του που έχει τον ίδιο τίτλο. Δεν ξέρω αν κάνω καλά που το αναδημοσιεύω κι εδώ κι αν σκέφτομαι στοιχειωδώς λογικά. Πάντως “όσοι πιστοί…”.

Το άρθρο:

«Δεν είσαι μόνος σου. Εγώ είμαι εδώ!»

 

“Παρασκευή 24 Δεκεμβρίου 2010, παραμονή Χριστουγέννων” γράφουν τα ημερολόγια αλλά η διάθεση όλων θυμίζει περισσότερο Μεγάλη Παρασκευή. Δεν θυμάμαι να έχω ζήσει πιο μελαγχολικά, συννεφιασμένα, γκρίζα Χριστούγεννα. Η αγορά περνάει την χειρότερη περίοδο της, οι έμποροι ξέρουν ότι το στοίχημα των γιορτών χάθηκε και οι εργαζόμενοι “κρατούν την ανάσα τους” για την επόμενη μέρα.

 

Οι ειδικοί λένε ότι τα ποσοστά μελαγχολίας -που έτσι κι αλλιώς αυξάνονται μέσα στα Χριστούγεννα- βρίσκονται πλέον σε όρια συναγερμού! Η συντριπτική πλειοψηφία των ελληνικών οικογενειών βιώνει τις γιορτές με ένα “πλάκωμα” στην ψυχή- τα λεφτά δεν φτάνουν, δουλειές δεν υπάρχουν, οι υποχρεώσεις αυξάνονται, τα ΜΜΕ τρομοκρατούν, οι πολιτικοί μας είναι “λίγοι” και ανεπαρκείς, το ρημάδι το “φως” δεν φαίνεται πουθενά στην άκρη του τούνελ!

 

Τι μας απομένει; Μιλώντας με φίλους ψυχολόγους μου είπαν ότι η μόνη διέξοδος για να μείνουμε όρθιοι και να μην βυθιστούμε στην μελαγχολία, είναι να έχουμε ο ένας τον άλλο τις δύσκολες αυτές στιγμές!

 

Τα παιδιά μας, οι σύντροφοι, οι γονείς -για όσους έχετε την ευλογία να τους έχετε κοντά σας-, τα αδέλφια μας, οι λίγοι έστω φίλοι, ο κουμπάρος, ο συγγενής, ο συνάδελφος που λέμε κάθε πρωί τον πόνο μας, ο συγχωριανός στο καφενείο, ο κολλητός που πάμε μαζί του στο γήπεδο, ο συμπαίκτης στο τάβλι, η γειτόνισσα που κάνουμε κουτσομπολιό … η φράση “όλα θα πάνε καλά, δεν είσαι μόνος σου”– αυτά είναι τα μόνο που μπορούν να μας σώσουν τα φετινά Χριστούγεννα!

 

Κι ας ξέρουμε ότι στην ουσία δεν μπορούμε να βοηθήσουμε τον διπλανό μας- δεν έχουμε τον τρόπο να τον στηρίξουμε οικονομικά, δεν μπορούμε να τον σώσουμε από την ανεργία, δεν έχουμε το μαγικό ραβδί που θα σβήσει τα χρέη του. Έχουμε όμως αυτό που οι παλιότεροι λέγανε “την έγνοια του”!

 

Ας μοιραστούμε λοιπόν με τους δικούς μας τον “πόνο” μας και ας αναζητήσουμε την συντροφιά τους, τις μέρες των Χριστουγέννων. Ας μην τους αφήσουμε μόνους και ας μην μείνουμε μόνοι μας. Το καλύτερο δώρο για φέτος, είναι το “εγώ είμαι εδώ” και δεν κοστίζει τίποτα!

 

Είναι δύσκολα τα πράγματα, αλλά θα περάσουν- αλλά πρέπει να φροντίσουμε να είμαστε ΟΛΟΙ ΕΔΩ όταν θα συμβεί. Γιατί όπως λέει και ο φίλος μου ο Μαχαιρίτσας στην συνέντευξη που έδωσε στο newsbomb και τον Αντώνη Ανδρικάκη “κουφάλες, δεν ξοφλήσαμε”!

 

Αν η σημερινή ήταν η τελευταία ημέρα του κόσμου, αισθάνεστε ότι έχετε προλάβει να πείτε και να δείξετε την αγάπη σας στους δικούς σας ανθώπους;

Η απάντηση: …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

«Αν αφαιρέσεις από την ιστορία την αλήθεια, αυτό που μένει γίνεται ανώφελη, άχρηστη διήγηση».
Πολύβιος

Παλαιότερα, στα σχολικά εκπαιδευτικά βιβλία, υπήρχε αναφορά στην σφαγή της Νάουσας που συνέβη το 1822. Πριν μερικά χρόνια όμως, το ιστορικό αυτό γεγονός «εξομαλύνθηκε» ή και απαλείφθηκε απ’ αυτά. Ο λόγος καθώς φαίνεται, είναι η αρνητική παρουσία των Εβραίων στην ιστορία αυτή κι έτσι με την δικαιολογία ή το πρόσχημα του Αντισημιτισμού, το κεφάλαιο που αφορά την συνδρομή τους στην σφαγή των Ναουσαίων, έχει απλά εξαφανιστεί.

Θυμηθείτε κι αυτή την δήλωση του Γιώργου Παπανδρέου που έγινε το 2000, ενώπιον της Αμερικανικής Εβραϊκής Επιτροπής, ο οποίος καυχήθηκε για το «έργο» του ως Υπουργός Παιδείας: «Όταν ήμουν Υπουργός Παιδείας πριν από λίγα χρόνια, είχα σχηματίσει μια επιτροπή που είχε ως καθήκον να ψάξει σε όλα τα ελληνικά σχολικά βιβλία για την αφαίρεση τυχόν αναφορών που θα μπορούσαν να θεωρηθούν αντισημιτικές. Είμαι ευτυχής να πω ότι αυτό το έργο ολοκληρώθηκε υπό την αιγίδα μου».

Ας θυμηθούμε όμως εν συντομία την ιστορία της σφαγής της Νάουσας…

Τον Φεβρουάριο του 1822, η πόλη της Νάουσας αριθμούσε περίπου 1.000 οικογένειες, εκ των οποίων το 90% ελληνικές (οι περισσότερες απ’ τις υπόλοιπες, ήταν βουλγαρικές). Ήταν αρκετά εύπορη και ευημερούσα, καθώς όπως λέγεται απολάμβανε και ειδικά προνόμια που της εξασφάλισε η «βαλιντέ σουλτάνα» (βασιλομήτωρ). Παρ’ όλα αυτά όμως, ο λαός της Νάουσας θα ξεσηκωθεί ενάντια στον Τούρκο κατακτητή, με ηγετικές μορφές, τους Ζαφειράκη Λογοθέτη, τον Αναστάσιο Καρατάσο και τον Αγγελή Γάτσο. Γρήγορα απελευθερώνουν την Νάουσα και την γύρω περιοχή και φτάνουν μέχρι την Βέροια. Παρ’ ότι οι Τούρκοι φεύγουν τρομοκρατημένοι, εν τούτοις οι Έλληνες δεν κυριεύουν την πόλη, καθώς μαθαίνουν πως ήδη εκστρατεύει εναντίον τους ο διοικητής της Θεσσαλονίκης, Mεχμέτ Eμίν πασάς, γνωστός κι ως Αμπντούλ Eμπού Λουμπούτ (ο ροπαλοφόρος) με 15.000 στρατιώτες και 12 κανόνια. Κοντά στο εκστρατευτικό αυτό σώμα, ακολουθούσαν και 600 Εβραίοι, οι οποίοι είχαν πληρώσει τους Τούρκους για την απόκτηση των δικαιωμάτων πάνω στους εν δυνάμει σκλάβους και την πώλησή τους στα σκλαβοπάζαρα της εποχής …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »