Εδώ προσφέρομε στους αναγνώστες ένα μικρό και πρόχειρο δείγμα βιβλι­κής αν­τιφά­σεως και ασυναρ­τησίας. Υπολογίζω ότι ένα καλό ολοκλη­ρω­μέ­νο δείγμα πρέπει να ισούται με εκατό φο­ρές αυτό εδώ. Υπάρχουν τέτοιοι κατά­λογοι σχεδόν πλήρεις στην δι­ε­θνή βιβλιογραφία Αν τα βάλομε όλα μαζί, έχο­με τουλάχιστον επτά χιλιάδες (7.000) προβλήματα που ανα­κύπτουν από το ιε­ρό αυτό βιβλίο. Αν και τα θέ­ματα που εκτίθενται εδώ ευρίσκονται όλα εντός της Βίβλου, ζητώ συγγνώμη για τυ­χόν λανθασμένους αρι­θ­μούς στις αναφορές. Έπειτα, από έκδοση σε έκδοση υπάρχει μια διαφορά συν ή πλην ένα ή δύο στην αρί­θμη­ση των στίχων και των Ψαλ­μών. Οπό­τε ελέγξετε τις εκδόσεις του «αγίου» αυτού βιβλίου στις οποίες αναφέρεστε. Επί πλέ­ον, κά­θε έκδοση πε­ρι­έχει πολλές συγκρίσεις και αντι­πα­ραθέσεις στίχων στα περιθώ­ρια κλπ. Έτσι αν βρείτε όλες τις ανα­φορές και τις συγκρίσεις των, θα φτι­άξετε μια ατέρμονα αλυσίδα αντιφάσεων και ασυ­ναρτησίας. Καλό κουρά­γιο! Αξίζει όμως η προ­σπάθεια για να αποδείξετε έτσι την «θε­ο­π­νευστία», την «ακρίβεια» και το «άρι­σ­το» ύφος αυτού του αχρήστου βιβλίου!

Ποιους να σκοτώνεις
–Το άτακτο και ανυπάκουο παιδί. Δευτερονόμιον 21: 20-21.

–Αυτούς που καταρρώνται ή χτυπούν τους γονείς των. Λευιτικόν 20: 9, Έξοδος 21: 15.

–Τους λάτρεις άλλων θεών. Δευτερονόμιον 13: 6-11.

–Τους πνευματιστές και τις μάγισσες. Λευιτικόν 20: 27, Δευτερονόμιον 13: 6-11, Έξοδος 22: 18.

–Αυτούς που δεν πιστεύουν στον Χριστό (παραβολή). Λουκάς 19: 27.

–Αυτούς που εργάζονται τα Σάββατα. Έξοδος 35: 2 (ο Μωυσής σκοτώνει κά­ποιον γι’ αυτόν τον λόγο), Αριθμοί 15: 32-36.

–Αυτούς που κατηγορούνται από δύο μάρτυρες για κακοήθεια. Δευτερονόμιον 17: 6.

–Τα παιδιά και τα μωρά των εχθρών. Αριθμοί 31: 17, Δευτερονόμιον 20: 13, Ψαλμοί 136 (ή 137): 9, Λευιτικόν 26: 29.

–Τους Μοιχούς. Λευιτικόν 20: 10.

–Τους ομοφυλοφίλους. Λευιτικόν 20: 13.

–Τη γυναίκα που δεν είναι παρθένος όταν παντρεύεται. Δευτερονόμιον 22: 13-21.

–Αυτούς που έχουν φονικά ζώα. Έξοδος 21: 29.

–Τους κτηνοβάτες. Έξοδος 22: 19, Λευιτικόν 18: 23, 20: 15-16.

Ποιους να μισείς …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Μία από τις μεγάλες αντιφάσεις της χριστιανικής απολογητικής είναι και η εξής: Ενώ κα­τά το θαύμα της Πεντηκοστής, όπως περιγράφεται στις «θεόπνευστες» Πρά­ξεις των Απο­στό­­λων, κεφάλαιο 2, όλοι οι Απόστολοι την πρωίαν της Πεντηκοστής ως εκ του θαύματος της επιφοι­τή­σεως του αγίου πνεύματος υπό μορφή πυρίνων γλωσ­σών, ομί­λησαν απταί­στως όλες τις γλώσσες του κόσμου, από την άλλη μεριά πολλοί χριστια­νοί Πατέρες και θεο­λόγοι δηλώνουν κα­τηγορη­μα­­τικώς ότι ο Θεός Πατήρ Γιαχβέχ είχε προνοήσει διά του θεϊκού σχεδίου του ώστε να ομι­λή­σει ολό­κληρος ο πε­ρί την Μεσό­γειο κόσμος την Κοινήν Αλεξανδρι­νή Ελλη­νική διάλεκτο, δια να δια­δοθεί ο Χριστια­νισμός δι’ αυτής. Ακόμη και ο Μέγας Αλέξαν­δρος, χωρίς να το γνω­ρίζει, είχε κατασ­τεί όρ­γανο του Γι­αχβέχ! Έχομε ακόμα και την εκδοχή των γλωσσο­λαλιών, της τρέλας και αποβλάκωσης δηλαδή, που τις εκθειάζει ως ειδικό χάρισμα ο Παύλος στην Α΄ Πρός Κορινθί­ους, κεφάλαιο 14. Ποίαν εκδοχή λοιπόν προ­τιμάτε; Απο­ρούμε όμως διατί ο Πατήρ Γιαχβέχ δεν προτίμησε τη γλώσσα του περι­ου­σίου λα­ού του στην οποία ήταν γραμμέ­νος και ο ιε­ρός λόγος του, της Παλαιάς Διαθήκης! Ακόμα απορού­με διατί οι άγιοι και θεοφόροι Πατέρες από τον τέταρτο αιώνα και με­τά δεν έγραψαν στην ακραιφνή θεϊκή γλώσσα των Ευαγγελίων, την Κοινή, αλλά αττί­κιζαν!

Εκτός από τις διάφορες παραπλανητικές ή γενικόλογες ή περιφερειακές απαντήσεις, οι απο­λογη­τές μαζί με τους ορθόδοξους εκκλησιαστικούς πατέρες μο­νο­πω­λούσαν και την ερμηνεία των γραφών. Μόνο αυ­τοί καταλάβαι­ναν τις γραφές σωστά και γι’ αυτό όλοι οι άλλοι έπρεπε να τους ακούν χω­ρίς ιδίαν γνώ­ση, κρίση και χωρίς αντίρρηση. Ακόμα και οι Εβραίοι οι οποίοι έγραψαν τις δι­κές τους γραφές με τα χεράκια τους έπ­ρεπε και αυτοί να ακούν τυφλά τους Χρι­σ­τι­ανούς στο πως πρέπει να τις κατανοούν! Η συν­ε­χής χρήση, παρερμηνεία και δια­σ­τ­ρέβλωση των Εβρα­ϊ­κών γραφών από τους Χριστιανούς θεολό­γους και απολογητές εί­ναι ένα τεράστιο ζήτημα που πολλάκις έχει προκαλέσει σφο­δ­ρές διαμάχες, μίση, φα­νατισμούς, διώξεις, σφαγές, καταστροφές, κλπ., μεταξύ Χρισ­τιανών και Εβραίων. Βεβαίως και οι Εβραϊκές γραφές δεν είναι τί­ποτα σπουδαία πράγματα. Πέραν των θηριωδιών, ανοησιών, βαρβαροτήτων, κλπ. που περιέχουν πρόκειται για ένα μείγμα αντιγραφής και συρραφής γραπτών τεσσάρων ομάδων: Ελο­χιμιστών, Γιαχβισ­τών, Δευτε­ρονομιστών και Ιερέων. Ήλθαν μετά οι Χριστιανοί και με την αντιφατική θεολογία τους, τις έκαναν έτι χειρότερες.

Πολλές πιθανές θεωρίες και απόψεις έχουν προ­ταθεί για την απαρχή και την άνοδο του Χριστιανισμού. Υπάρχουν λόγου χάρη, συνωμοτικές, μυθολογικές, παγανιστικές, ενοποι­η­τικές, συγκριτικές, ηλιοαστρολογικές, αστρολογικές, αστροθεολογικές, κλπ., θεωρίες. Η κάθε μια έχει τα δικά της επιχειρήματα, τα οποία δεν είναι ευκα­ταφρό­νη­τα. Π. χ. η ίδια η Παλαιά Διαθήκη περιέχει πολλά ηλιοαστρολογικά και αστρολογικά στοιχεία. Όμως από τις έρευνες πολλών αμερολή­π­των επι­στημόνων, με­ταξύ των οποί­ων υπήρχαν πολ­λοί Χριστιανοί θεο­λό­γοι, Εβραίοι ερευ­νη­τές, αρχαιολόγοι και πολλοί άλ­λοι επι­σ­τήμονες, βγαίνει το συμπέ­ρα­σμα ότι: «Ο Χρι­στι­α­νισμός άρχισε ως μεσσιανική, αποκα­λυπτική και άμεσα εσχα­το­λογική αίρεση του Ιουδαϊσμού.». Τα παλαι­ό­τερα Ιουδαϊκά και Χριστιανι­κά γραπτά που έχουν σω­θεί επ’ αυτού του θέμα­τος, η με­λέ­τη της ζωής των πρώτων Χριστιανών, τα Χειρό­γρα­φα της Νεκράς Θα­λάσσης, όλα τα απόκρυφα και ψευδεπίγραφα βιβλία των δύο πρώτων αιώνων προ και μετά Κοινής Εποχής, οι εμμο­νές όλων των πρωτοχριστιανικών αιρέσεων, ολόκληρη η Και­νή Διαθήκη, κλπ., περιέ­χουν πάρα πολλά και ισ­χυρά στοιχεία για να εξαχθεί το συμ­πέ­ρασμα αυτό. «Η εσχατολογική εποχή έφθασε και ευρίσκεται προ των θυρών. Ετοιμαστείτε καταλλήλως διότι νέα τάξη πραγμάτων θα επέλθει τόσο εις τον ουρανό όσο και εις την γη, από τον ήλιο της δικαιοσύνης, τον διδάσκαλο, τον δικαστή, (και ένα σωρό άλλους τίτλους και επίθετα), που πρό­κειται να αποκαλυφθεί, κ.λπ.».

Ειδικά σε όλο το μήκος και το πλάτος της αλλοιωμένης και επεξεργασμένης Καινής Διαθήκης που έχομε σήμερα στα χέρια μας ισχυρά υποφώσκει η άμεση εσχατολογία. Διαβάσετε όλη την Καινή Διαθήκη με προσοχή και θα την δείτε! Οι παραχαράκτες, παρεμβολείς και επεξεργαστές του τετάρτου αιώνος και μετέπειτα, δεν κατάφε­ραν να αποβάλουν όλα αυτά τα στοιχεία. Ήταν τόσο πολλά που δεν θα ξέρανε μετά πως να επα­νασυνδέσουν τα υπόλοιπα. Από την άλλη μεριά πάλι είναι πάρα πολύ βολικά για την τρομοκράτη­ση του αδαούς και αγράμματου ποιμνίου των πιστών προβάτων! …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Τα τελευταία χρόνια, οι Έλληνες, γινόμαστε μάρτυρες ενός βάρβαρου και αιματηρού θρησκευτικού εθίμου των μουσουλμάνων μεταναστών (νομίμων και μη), το οποίο λαμβάνει χώρα δημοσίως και σε όσο τον δυνατόν κεντρικά σημεία: Της «Ασούρα», η οποία είναι κάτι σαν την «Μεγάλη Παρασκευή» των ισλαμιστών. Η τελετή αυτή γίνεται κάθε χρόνο προς τιμήν του ιμάμη Χουσεΐν, εγγονό του Μωάμεθ και θεματοφύλακα του Ισλάμ, ο οποίος το 688 μ.Χ. εξοντώθηκε στην Καρμπάλα του σημερινού Ιράκ, μαζί με όλη του την οικογένεια, από τον Γιαζίντ· έναν διεκδικητή της εξουσίας με όχημα το Ισλάμ.

Κατά την διάρκεια αυτής της τελετής, οι μουσουλμάνοι ως ένδειξη θρήνου και πίστης, περπατούν ημίγυμνοι και ξυπόλητοι, χτυπώντας ταυτόχρονα το κορμί τους με κοφτερά αντικείμενα και μαστίγια μέχρι να ματώσουν. Μιλάμε δηλαδή για ένα αποτρόπαιο θέαμα, το οποίο μπορούν να παρακολουθήσουν (άθελά τους έστω) ακόμη και μικρά παιδιά.

Το ανησυχητικό είναι, ότι αυτή η αιματηρή τελετή γίνεται με την έγκριση -προφανώς(;)- των ελληνικών αρχών και χωρίς ισχυρές αντιδράσεις επίσημων ή και ανεπίσημων φορέων. Το ερώτημα που προκύπτει αμέσως εδώ, είναι το εξής: Αυτή είναι άραγες η πολυπολιτισμική κοινωνία την οποία υπερασπίζονται κάποιοι; (Και αρκετοί εξ αυτών, όχι κινούμενοι απλά από μια στείρα αντιπαράθεση ή ιδεολογία, αλλά από ταπεινά οικονομικά κίνητρα -βλέπε πάσης φύσεως χρηματοδοτούμενες Μ.Κ.Ο.). Αυτές οι εικόνες δεν προσβάλλουν την αισθητική και τον πολιτισμό μας;

Θα πει κάποιος, «μα καλά και οι δικοί μας θρησκευόμενοι δεν κάνουν δημόσιες τελετές κι ενίοτε με κρατικά έξοδα»;
Ναι, σύμφωνοι, κάνουνε. Το ότι γίνονται, δεν σημαίνει ότι έχουν καθολική αποδοχή, αλλά δεν συναντούμε και τέτοιες ακρότητες. Κι όσο ενοχλητικές είναι για αρκετούς οι καμπάνες και τα μεγάφωνα των εκκλησιών, άλλο τόσο θα είναι και τα μεγάφωνα των μουεζίνηδων (τα οποία αργά ή γρήγορα, μάλλον θα αποτελούν μια πραγματικότητα κι όχι σενάριο επιστημονικής φαντασίας).

Δεν είναι παράλογο, να ανέχεσαι ή και να υιοθετείς στοιχεία, στοιχειωδώς πολιτισμένων και προηγμένων κοινωνιών, από την στιγμή που έχουν κάτι να προσφέρουν, ή έστω δεν βλάπτουν. Αλλά, πραγματικά, είναι να αναρωτιέται κανείς, τί θετικό μπορούν να προσφέρουν στην ελληνική κοινωνία, τέτοιες ακραίες ιδεοληπτικές και οπισθοδρομικές παραδόσεις, συμπεριφορές και νοοτροπίες, ακόμη κι αν παρακάμψουμε το απολύτως υπαρκτό και τεράστιο πρόβλημα τη εισαγώμενης εγκληματικότητας και γενικότερα, παραβατικότητας, το οποίο δεν φαίνεται ν’ απασχολεί σοβαρά τους ταγούς της εξουσίας (προφανώς τα ωφέλη είναι μεγαλύτερα απ’ τις ζημίες γι’ αυτούς).

Είναι τουλάχιστον παράλογο, όλοι αυτοί οι «προοδευτικοί» που μάχονται για τον χωρισμό Εκκλησίας και Κράτους και για την εξάλειψη της θεοκρατίας (και καλά κάνουν), να αγωνίζονται ταυτόχρονα για την αποδοχή και καθιέρωση τέτοιων αναχρονιστικών αντιλήψεων, διάφορων τριτοκοσμικών σεληνιασμένων (ποιος ξεχνάει την αλήστου μνήμης υπουργού που έλεγε πως «είναι θέμα χρόνου να συνηθίσουμε τις μυρωδιές τους»;). Αυτό δεν λέγεται πρόοδος, αλλά ευθεία οπισθοδρόμηση …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Πηγαίνει μια Τσιγγάνα σ’ ένα κεντρικό και γνωστό φαρμακείο κι αφού περιμένει στην ουρά για να εξυπηρετηθεί από τον φαρμακοποιό, φτάνει κάποια στιγμή και η δική της σειρά.
Ο φαρμακοποιός, κάπως επιφυλακτικός, αλλά ευγενικός και με ένα ελαφρύ χαμόγελο, την ρωτά:
– Γεια σας. Τί θα θέλατε;

Η Τσιγγάνα μπαίνει κατευθείαν στο «ψητό»:
– Θέλω φάρμακο για τις μουνόψειρες.

Ο φαρμακοποιός, νιώθει αρχικά μια αμηχανία που στην συνέχεια συνοδεύεται από ένα αίσθημα ντροπής για την αθυροστομία της ιδιαίτερης πελάτισσάς του, που τον κάνει να αισθάνεται άβολα μπροστά στους υπόλοιπους πελάτες, οι οποίοι στο άκουσμα της παραγγελίας της Τσιγγάνας αρχίζουν να κρυφογελούν και να σχολιάζουν μεταξύ τους. Αφού περνούν λίγα δευτερόλεπτα, ο φαρμακοποιός ανακτά την αυτοκυριαρχία του και την ψυχραιμία του και με έντονο και αυστηρό ύφος απευθύνεται στην Τσιγγάνα, λέγοντάς της: …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »