Πάρε-Δώσε

Με αφορμή την εκπομπή–σόου του Σκάι με τίτλο «Οι μεγάλοι Έλληνες» θέλω να ξεγεννήσω τα εξής:

Είναι ο Θεοδωράκης μεγαλύτερος από τον Όμηρο; Και αν ναι, για πόσους πόντους μιλάμε; Ο Παπανδρέου είναι μεγαλύτερος από τον Λεωνίδα; Ναι, αφού ο δεύτερος πέθανε 77 ετών ενώ ο αρχαίος σαφώς νεότερος, αν και δεν ξέρω πόσο. Παρόλα αυτά για δυο τρεις θέσεις δεν κατάφερε να φανεί μεγαλύτερος από τον Μεγάλο Αλέξανδρο. Είναι πάντως μεγαλύτερος πολιτικός από τον Χαρίλαο Τρικούπη ο οποίος κατάφερε να γίνει πρωθυπουργός επτά οκτώ φορές… Είναι ένας πολιτικός (ο Βενιζέλος) μεγαλύτερη προσωπικότητα από έναν ποιητή (τον Όμηρο, αν υπήρξε ποτέ Όμηρος…); Είναι ο γιατρός Παπανικολάου μεγαλύτερος Έλληνας από τον Ιπποκράτη; Ναι ψήφισαν 38.500 σύγχρονοι νομάτοι. Αλλά όχι σπουδαιότερος από τον Περικλή.

Είναι ένα μήλο καλύτερο από έναν ανανά; Ή από ένα κοτόπουλο; Σας αρέσει το βοδινό ή το χοιρινό; Γουέλ ντον ή με το αιματάκι του; Όλα στο χασαπομανάβικο, γαία πυρί μιχθήτω, μαδομούνι κατά το κοινώς λεγόμενον…

Και τέλος πάντων είναι ο Παπαχελάς βλάκας; Εδώ λοιπόν θα πω όχι. Σαφέστατα όχι. Προς μεγάλη μου έκπληξη όμως είναι λαϊκιστής. Πανμέγιστος και από το πουθενά! Δεν είναι δυνατόν να μην σκέφτηκε ότι δεν μπορείς να βάλεις στο ίδιο καλάθι προσωπικότητες σύγχρονες ή προσφάτως περασμένες απέναντι, με προσωπικότητες που έζησαν και μεγαλούργησαν, που ξεκίνησαν τα πράγματα από το μηδέν και πάνω τους πάτησαν και πατούν οι επόμενοι. Δεν μπορεί να μην σκέφτηκε ότι δεν μπορείς να συγκρίνεις ποιητές με πολιτικούς, επιστήμονες με δραματουργούς, δραματουργούς με ηθοποιούς και διασκεδαστές.

Και τότε γιατί το έκανε; Μα είναι πασιφανές. Αν έβαζε προσωπικότητες, ας πούμε μέχρι και του 19 μ.Χ. αιώνα, τότε δεν θα μάζευε ούτε 5.000 ψήφους. Και βέβαια δεν θα τον έβλεπε κανείς. Ενώ, πολλοί περισσότεροι θα ήθελαν να δουν αν ο Καραμανλής κέρδισε τον Παπανδρέου και ο Λαζόπουλος τον Ευριπίδη. Γι’ αυτό και τα έβαλε όλα στη μηχανή του κιμά. Σύγχρονους, παλαιότερους και αρχαίους.

Εντ δε όσκαρ γκόουζ του μίστερ Σωκράτης. Α ρε Σωκράτη εσύ, σούπερσταρ, το είπαν και στη Γιουροβιζιόνα πριν τόσα χρόνια, τζάμπα η φασαρία… Επειδή λόγω αιφνιδίου αναχώρησης, ο κύριος Σωκράτης δεν μπορεί να παραλάβει το βραβείο, αντ’ αυτού θα παραλάβει ο κύριος Αλέξης Παπαχελάς…

osholiastis.blogspot.com

Ποιος είναι ο υπ’ αριθμόν ένα εσωτερικός εχθρός της Ελλάδας που ευθύνεται για τη διαχρονική μας μιζέρια και τη σημερινή θλιβερή κατάντια μας; Κατά την ταπεινή μου άποψη είναι το ΜΙΣΟΣ και η ζηλοφθονία. Κι όταν μιλάω για μίσος, δεν εννοώ απλά την έλλειψη αγάπης που μπορεί να σημαίνει και ουδετερότητα συναισθημάτων, αλλά το ενεργό μίσος που επιδιώκει να εκδηλωθεί με κάθε δυνατό τρόπο εναντίον του αντικειμένου του μίσους και να το βλάψει. Ίσως κάποιοι καλοπροαίρετοι θα πουν ότι υπερβάλλω. Εκείνοι όμως για τους οποίους γράφονται αυτές οι γραμμές ξέρουν τι εννοώ και γνωρίζουν από πρώτο χέρι ότι ακριβολογώ.

Η αγάπη είναι η μόνη συγκολλητική ουσία που θα κρατήσει ένα οικοδόμημα όρθιο. Η αγάπη είναι το τσιμέντο που συγκρατεί την οικογένεια, την κοινωνία, το έθνος και την κοινωνία των εθνών, σε όρθια στάση ώστε να μην καταρρεύσουν. Όταν η αγάπη-τσιμέντο λείπει, και στη θέση της έχει μπει το κομπρεσέρ του ΜΙΣΟΥΣ, η κατάρρευση επέρχεται με νομοτελειακή ακρίβεια, και δεν υπάρχουν εκείνοι οι σοφοί, ειδήμονες ή οι τεχνοκράτες που θα μπορέσουν να την αποτρέψουν.

Ποιο σαράκι λοιπόν, μας κατατρώει; Είναι το μίσος του Έλληνα για τον Συνέλληνα. Είναι η νοοτροπία του «εμείς» και «αυτοί». Είναι το μίσος που επί δεκαετίες ενσταλάζει η αχαλίνωτη κομματοκρατία στις ψυχές των «οπαδών» για να συσπειρώνει τις δυνάμεις της και να νέμεται ευκολότερα την εξουσία κατά το «διαίρει και βασίλευε». Είναι το μίσος μεταξύ των διαφόρων κοινωνικών ομάδων που υποθάλπουν τα συνδικαλιστικά κινήματα. Είναι το μίσος εναντίον του διαφορετικού που πηγάζει από την έλλειψη ανθρωπιστικής παιδείας. Είναι η μισαλλοδοξία που έχει ενσταλάξει η Ορθοδοξία στους οπαδούς της κατά παντός μη Ορθόδοξου. Είναι το άσβεστο μίσος που τρέφει μια μερίδα δήθεν προοδευτικών διεθνιστών Ελλήνων εναντίον της ίδιας της πατρίδας μας …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Γερμανός: Σοβαρά; Απίστευτο! Εντυπωσιακό!
Έλληνας: Πω, πω, κουφάθηκα ρε πούστη μου!

Γερμανός: Δε με απασχολεί ιδιαίτερα το συγκεκριμένο ζήτημα.
Έλληνας: Στ’ αρχίδια μου!

Γερμανός: Μου αρέσουν οι προκλήσεις.
Έλληνας: Γαμώ την τύχη μου! Κι άλλη στραβή!

Γερμανός: Δεν είχα σχέση με το συγκεκριμένο εγχείρημα.
Έλληνας: Τι στο διάολο έχω να κάνω εγώ με αυτή την παπαριά!

Γερμανός: Θα είναι δύσκολο να συντονίσουμε τις ενέργειές μας.
Έλληνας: Να πάει να γαμηθεί και να το κάνει μόνος του ο καριόλης!

Γερμανός: Ναι, οπωσδήποτε σήμερα θα μπορέσω να δουλέψω μερικές ώρες παραπάνω.
Έλληνας: Ωραία! Και κερατάς και δαρμένος!

Γερμανός: Δε γνωρίζει ο συνάδελφος το συγκεκριμένο πρόβλημα.
Έλληνας: Είναι εντελώς μαλάκας!

Γερμανός: Με συγχωρείτε.
Έλληνας: Εεε! Εσύ!

Γερμανός: Με συγχωρείτε κύριε.
Έλληνας: Εεε! Εσύ! Ναι, εσύ ρε μαλάκα!

Γερμανός: Ο προϊστάμενος δεν έμεινε ιδιαίτερα ευχαριστημένος με το αποτέλεσμα.
Έλληνας: Είστε όλοι άχρηστοι !

Γερμανός: Λυπάμαι αλλά δε μπορώ να σε εξυπηρετήσω.
Έλληνας: Δε γαμιέσαι λέω ‘γω!

Γερμανός: Επιτέλους αναγνωρίστηκαν οι προσπάθειές της.
Έλληνας: Τι; Πήρε προαγωγή; Αναρωτιέμαι πόσους από το διοικητικό συμβούλιο έχει τσιμπουκώσει.

Γερμανός: Μήπως θυμάσαι που τοποθέτησες τα έγγραφα που σου έδωσα;
Έλληνας: Τι τα έκανες τα κωλόχαρτα;

Γερμανός: Νομίζω πως η πρότασή σου είναι ανεφάρμοστη.
Έλληνας: Καλά, σκατά έχεις στο μυαλό σου;

Γερμανός: Το νέο αίτημα του για αύξηση απορρίφθηκε.
Έλληνας: Πάλι τα αρχίδια μου πήρε!

Γερμανός: Δεν υπάρχουν περιθώρια για περαιτέρω ανέλιξη.
Έλληνας: Θα ψοφήσεις και θα είσαι ακόμα κλητήρας!

Γερμανός: Το φωτοτυπικό έχει τεθεί εκτός λειτουργίας.
Έλληνας: Πάλι χάλασε η μπακατέλα!

Γερμανός: Οι συνθήκες εργασίας δεν είναι οι ιδανικότερες.
Έλληνας: Μπουρδέλο έχουμε καταντήσει!

Γερμανός: Ο ανελκυστήρας δε λειτουργεί.
Έλληνας: Από τα σκαλιά και άμα σ’ αρέσει!

Γερμανός: Νομίζω πως ο προϊστάμενος είναι σήμερα σε καλή διάθεση.
Έλληνας: Είναι ακόμα τύφλα από χθες.

Γερμανός: Πρέπει να ενταθούν οι προσπάθειές σας.
Έλληνας: Σκουλήκια! Θα δουλέψετε μέχρι να λιώσετε!

Γερμανός: Το αποτέλεσμα είναι μάλλον φτωχό.
Έλληνας: Καλά τόση ώρα για αυτή τη μαλακία;

Γερμανός: Καλημέρα κύριε Διευθυντά!
Έλληνας: Καλώς τ’ αρχίδια μας τα δυο…

Γερμανός: Το κάπνισμα πρέπει να το περιορίσουμε.
Έλληνας: Ρε σεις! Τεκέ το κάναμε εδώ μέσα!

Γερμανός: Η εταιρεία μας σκέφτεται.
Έλληνας: Μας έχουν γραμμένους.

Αγαπητέ Απόστολε, παρακαλώ επίτρεψέ μου να σε αποκαλώ “Απόστολο”, τώρα που ανήκεις στους Μεγάλους, διότι το υποκοριστικό “Λάκης” σε μικραίνει. Επίσης, επίτρεψέ μου να σου μιλάω στον ενικό αφού γνωριζόμαστε καλά από τότε που σου είχα στείλει μια πολύ “τρυφερή” επιστολή στο προσωπικό σου Email, επιστολή που δημοσιεύτηκε και εδώ. Με χαρά μου τότε είχα διαπιστώσει ότι έφερε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Στα Αλ-τσαντίρια που επακολούθησαν είδα ότι είχες αραιώσει τη συγκεκριμένη χειρονομία, και σιγά-σιγά σχεδόν την έκοψες. Παίρνοντας, λοιπόν, θάρρος απ’ αυτό το καλό προηγούμενο, και με αφορμή τη χθεσινή νυχτερινή σου εμφάνιση στην εκπομπή του ΣΚΑΪ “Χρηματιστήριο των Μedia”, σου απευθύνω τούτη την ανοιχτή επιστολή, προσδοκώντας το καλύτερο.

Α, ναι, πριν προχωρήσω να σου πω ότι είμαι κι εγώ εγγονή του Αριστοφάνη, δηλαδή έχω ασυλία να κάνω σάτιρα χωρίς όρια, σύμφωνα και με το “ευαγγέλιο” που ως Απόστολος του χαβαλέ εσύ κηρύττεις. Διότι, δεν σου κρύβω, χτες τη νύχτα με συγκίνησες επαναλαμβάνοντας το γνωστό τροπάριο: «Kαι μόνο ότι μιλάμε για όρια είναι ήδη περίεργο σε μια εποχή. (…) Η σάτιρα είναι σκέψη δεν είναι πληροφορία. Ως εκ τούτου είναι σα να λες “έχει όρια η σκέψη;” Η απάντησή μου είναι “όχι”. Και αυτή η καινούργια μέθοδος, η δια των αγωγών λογοκρισία, επιμένω στον όρο, είναι ένα καινούργιο φαινόμενο το οποίο δεν είναι καθόλου της δημοκρατίας και καθόλου τυχαίο.» Βρε τον παλιο-Καρατζαφέρη! Άκου κει να τολμήσει να σου κάνει αγωγή για ένα χιτλερικό μουστάκι που του φόρεσες! Απαράδεκτο! Καθόλου τυχαίο! Κάποιοι υπονομεύουν τη Δημοκρατία! Απάνω τους! Σε καταλαβαίνω σου λέω! Μάλιστα είμαι κι εγώ θύμα λογοκρισίας. Να, για δες εδώ. Και τι, εγώ δεν έβριζα κανέναν, απλά κάποιες φιλοσοφικές σκέψεις διατύπωνα πάνω στο θέμα που συζητιόταν. (Ευκαιρία να βγάλω κι εγώ το απωθημένο μου…)

Πάμε, όμως, στην τηλεοπτική σου εμφάνιση, Απόστολε, “Μεγάλε Έλληνα”! Βρε παιδί μου πολύ μαζεμένος ήσουνα εκεί στον καναπέ. Πολύ συνεσταλμένος και ντροπαλός… Με απογοήτεψες! Δεν έμοιαζες σε τίποτα με το Λάκη που χοροπηδάει στην τηλεοπτική πίστα, το βασιλιά του χαβαλέ. Σου συμβαίνει τίποτα; Μάλιστα, όπως σε άκουγα να ψελλίζεις και πότε-πότε να μη βρίσκεις τις κατάλληλες λέξεις, σκεπτόμουνα: «Μα τούτος είναι ο Μεγάλος Έλληνας;» Αλήθεια σου λέω, δε σου φαινόταν καθόλου. Τώρα, αν αυτό συνέβαινε σε κάποιον άλλο συνεντευξιαζόμενο, απ’ αυτούς που σου κάθονται στο στομάχι, θα του είχες αλλάξει τα φώτα επί σκηνής. Θα τον είχες ξεσκίσει χωρίς έλεος. Θα έβαζες και θα ξανάβαζες το βίντεο και θα τον γελοιοποιούσες με τις ανάλογες γκριμάτσες και χειρονομίες μέχρι το κοινό σου να κατουριόνταν από τα γέλια. Μιλάω για τη στιγμή που σου τέθηκε ένα αναμενόμενο ερώτημα, για το οποίο θα έπρεπε, αφού φαίνεται πως δεν είσαι ετοιμόλογος, να ήσουν τουλάχιστον προετοιμασμένος. Παραθέτω τη στιχομυθία, και για όσους δεν πείθονται, μπορούν να δουν και το σχετικό βίντεο εδώ.
Δημοσιογράφος: …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Στα εκκλησιαστικά βιβλία, υπάρχουν πολλές υβριστικές, προσβλητικές φράσεις, καθώς και αναθεματισμοί, κατά των Ελλήνων και κυρίως κατά του πνεύματος και του ιδεώδους του έθνους μας. Και δεν χρειάζεται να γνωρίζει κάποιος αρχαία ελληνικά για να καταλάβει τι σημαίνουν και που αναφέρονται όροι, όπως: μωρία, ψεύδος, σκαιότητα, πλάνη (=απάτη) κ.α.

Δυστυχώς ψάλλονται σε κάθε χριστιανικό ναό στη χώρα μας και όχι μόνο.

Τι νόημα έχει να υπάρχουν ακόμη αυτές οι αναφορές;
Σε τι εξυπηρετούν και ποιούς;
Είναι αλήθεια ότι στο επίσημο βιβλίο οδηγιών, προς τους ιερείς, μεταξύ άλλων υπάρχει και η προτροπή «κάθε ελληνικό να μισείται»;
Υφίστανται ακόμη, οι Έλληνες και οι Ρωμιοί για την ελληνική Εκκλησία;

Από τα «Μηναία» της Εκκλησίας…
«Θεολόγω σου στόματι, θεολόγε Γρηγόριε… εξήρανας την μωρίαν Ελλήνων και το ψεύδος» (Μικρός Εσπερινός, σελ. 203, διαβάζεται 25 Ιανουρίου, του Αγίου Γρηγορίου). …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »