Πάρε-Δώσε

Ήταν ο Τοτός στην 4η Δημοτικού, μέσα στο μάθημα της αριθμητικής.
Κάποια στιγμή η δασκάλα ρωτάει τους μαθητές:
– Αν κάθονται τρία πουλάκια πάνω σε ένα δέντρο και ένας κακός κυνηγός σκοτώσει το ένα, πόσα θα μείνουν πάνω στο δέντρο;

Με, όπως πάντα, υπερβολικό ζήλο σηκώνει το χέρι της η μικρή Ελενίτσα φωνάζοντας:
– Κυρία, κυρία, κυρία!
Δίνει λοιπόν, η δασκάλα, τον λόγο στην Ελενίτσα η οποία με θάρρος απάντα πως θα μείνουν δύο πουλάκια πάνω στο δέντρο.
– Μπράβο, λέει η δασκάλα στην Ελενίτσα, πολύ σωστή σκέψη!

Ο Τοτός όμως, που είχε τσαντιστεί με όλη αυτή την σκηνή επίδειξης γνώσεων της Ελενίτσας, σηκώνει το χέρι του και λέει στην δασκάλα:
– Εγώ κυρία νομίζω πως δεν θα μείνει κανένα πουλάκι πάνω στο δέντρο, αφού και τα υπόλοιπα δύο θα τρομάξουν και θα φύγουν.
Η δασκάλα απαντά:
– Τοτέ, εδώ κάνουμε απλή αριθμητική αλλά μου αρέσει ο τρόπος που σκέπτεσαι.

Κάθεται λοιπόν ο Τοτός για λίγη ώρα σκεπτικός και φανερά προσβεβλημένος, μέχρι που ξανασηκώνει το χέρι του:
– Κυρία, να σας κάνω μία ερώτηση;
– Και βέβαια Τοτέ, απαντά η δασκάλα.

– Κάθονται τρεις γυναίκες σε ένα πάρκο και τρώνε παγωτό χωνάκι. Η πρώτη το γλύφει, η δεύτερη το δαγκώνει και η τρίτη το χώνει όλο βαθιά μέσα στο στόμα.
Ποιά από τις τρεις είναι παντρεμένη;

Μετά απο λίγη σκέψη, απαντά η δασκάλα:
– Υποθέτω αυτή που το χώνει όλο μέσα στο στόμα της.
– Λάθος, απαντάει ο Τοτός, είναι αυτή που φοράει βέρα, αλλά μου αρέσει ο τρόπος που σκέπτεστε!!!

Μπαίνει μια κυρία σ’ ένα σούπερ μάρκετ και ζητάει… μισό πεπόνι!
-Κυρία μου, της λέει ο υπάλληλος, δεν μπορώ να σας δώσω μισό πεπόνι. Το άλλο μισό πεπόνι τι θα το κάνω;
-Όχι, επιμένει αυτή, θέλω μισό πεπόνι!
-Μα δεν γίνεται αυτό, απαντά και πάλι ο υπάλληλος.
-Γίνεται, πώς δεν γίνεται! Να με πας αμέσως στον διευθυντή σου. Θέλω να του μιλήσω.

Μπαίνει ο υπάλληλος φουριόζος στο γραφείο του διευθυντή και αρχίζει:
-Κύριε διευθυντά είναι μια καριόλα έξω και μου ζητάει μισό πεπόνι…
Πριν όμως προλάβει να τελειώσει τη φράση του βλέπει με την άκρη του ματιού του την κυρία ακριβώς από πίσω του, οπότε συνεχίζει:
-….και είναι η εξαιρετική πελάτισσά μας από δω, που θέλει να αγοράσει το άλλο μισό!
Σώζεται η κατάσταση, παίρνει η κυρία το μισό πεπόνι της και αμέσως μετά ο διευθυντής καλεί τον υπάλληλο στο γραφείο του.
-Παιδί μου, σε θαύμασα προηγουμένως. Τι ικανότητα, πόσο ετοιμόλογος ήσουν! Μπράβο, μπράβο! Πες μου σε ποιο υποκατάστημα θέλεις να σε πάω ως υποδιευθυντή; Αποφάσισα να σου δώσω προαγωγή… Απλά πες μου που θες να πας.
-Δεν ξέρω κύριε διευθυντά, όπου θέλετε εσείς!
-Μα πες μου, που σου αρέσει;
-Όπου να’ ναι, δεν έχω πρόβλημα!
-Καλά λοιπόν, θα πας στο Αιγάλεω!
-Στο Αιγάλεω;
-Ναι, στο Αιγάλεω!
-Ε, όχι να πάω και στο Αιγάλεω!
-Γιατί, τι έχει το Αιγάλεω;
-Ελάτε τώρα! Το Αιγάλεω, ποδοσφαιριστές βγάζει, και πουτάνες!
-Μα τι λες παιδί μου! Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΥ είναι από το Αιγάλεω!
-Σοβαρά;… Εεε…και σε ποια ομάδα παίζει;

Ο ένδοξος ιππότης Φερδινάνδος, ο μέγας εξολοθρευτής δράκων, είχε μια επικίνδυνη εμμονή: Να χώσει το πρόσωπό του στα πλούσια στήθη της Βασίλισσας, αλλά ήξερε ότι για κάτι τέτοιο η ποινή είναι θάνατος.

Μια μέρα εξομολογήθηκε αυτό το μυστικό του στο φίλο και σύντροφό του, τον μάγο και θεραπευτή Λεόντιο, ο οποίος ήταν και ο αρχίατρος του Βασιλιά. Ο Λεόντιος, αφού σκέφτηκε, του είπε ότι βρήκε ένα τρόπο για να του ικανοποιήσει την επιθυμία του, αλλά όλη η ιστορία θα του κόστιζε 1000 χρυσά νομίσματα. Χωρίς δισταγμό ο ιππότης Φερδινάνδος συμφώνησε με το ποσό.

Την επόμενη μέρα ο Λεόντιος ο ιατρός παρασκεύασε μια φαγουρόσκονη και έριξε λίγη στον στηθόδεσμο της Βασίλισσας, όταν αυτή έκανε μπάνιο.
Αμέσως μετά η Βασίλισσα ντύθηκε και η φαγουρόσκονη άρχισε να ενεργεί.

Όταν τον κάλεσαν στα ιδιαίτερα βασιλικά δωμάτια για να αντιμετωπίσει το περιστατικό, ο Λεόντιος ο ιατρός πληροφόρησε τον Βασιλιά και την Βασίλισσα ότι μόνο ένα ειδικό σάλιο, αν εφαρμοστεί για τέσσερις ώρες, θα μπορούσε να θεραπεύσει αυτή την φαγούρα. Σύμφωνα με τις δοκιμές, το μόνο κατάλληλο σάλιο, σαν αντίδοτο, ήταν αυτό του ιππότη Φερδινάνδου, του μεγάλου εξολοθρευτή δράκων. Ο Βασιλιάς αμέσως προσκάλεσε τον ιππότη Φερδινάνδο στο παλάτι.
Ο Λεόντιος έδωσε στον ιππότη το αντίδοτο της φαγουρόσκονης, το οποίο γρήγορα έβαλε στο στόμα του, και έτσι για τις επόμενες τέσσερες ώρες ο ιππότης εργαζόταν, με ζήλο, πάνω στα πλούσια και υπέροχα στήθη της Βασίλισσας.
Η φαγούρα πράγματι πέρασε, η Βασίλισσα ανακουφίστηκε και ο ιππότης έφυγε ικανοποιημένος και τιμημένος σαν ήρωας.

Όταν ο ιππότης Φερδινάνδος επέστρεψε στο σπίτι του, βρήκε τον ιατρό Λεόντιο, ο οποίος απαίτησε την πληρωμή των 1000 χρυσών νομισμάτων. Αλλά τώρα που η επιθυμία του είχε εκπληρωθεί, ο ιππότης Φερδινάνδος, επειδή γνώριζε ότι ο Λεόντιος ο ιατρός δεν θα μπορούσε ποτέ να αναφέρει την απάτη που κατασκεύασαν στον Βασιλιά, τον έδιωξε χωρίς να του πληρώσει τίποτα.

Την άλλη μέρα ο Λεόντιος ο ιατρός έχυσε μια πολύ μεγάλη δόση φαγουρόσκονης στο σώβρακο του Βασιλιά και ο Βασιλιάς αμέσως κάλεσε τον ιππότη Φερδινάνδο…

Ηθικόν δίδαγμα: Να πληρώνεις τα χρέη σου.

Συλλέκτης, αντικειμένων και κειμηλίων ιστορικής αξίας, οπαδός του Λένιν και κάτοχος όλων των έργων, βιογραφιών, φωτογραφιών κ.α. του αγαπημένου του ηγέτη, ενημερώνεται πως στην Φλωρεντία, μεγάλη «γκαλερί» διαθέτει προς πώληση πρωτότυπο πίνακα με την ονομασία «Ο Λένιν στο Παρίσι».

Την επόμενη κιόλας ημέρα ταξιδεύει για την Φλωρενία και επισκέπτεται την «γκαλερί».
– «Καλημέρα σας», λέει στον υπεύθυνο του καταστήματος, «εσείς διαθέτετε προς πώληση τον πίνακα “Ο Λένιν στο Παρίσι”;».
– «Ασφαλώς», απαντάει ο γκαλερίστας την ώρα που ρίγη συγκίνησης τράνταζαν τον συλλέκτη.
– «Μπορώ να τον δω;», κατάφερε να ψελλίσει κάτω από την επιμελώς ατημέλητη γενιάδα του…
– «Μα και βέβαια, ακολουθήστε με παρακαλώ», λέει ο γκαλερίστας και τον οδηγεί στη διπλανή αίθουσα.

Εκεί στέκονται μπροστά σε έναν πίνακα της εποχής, ο οποίος αναπαριστά έναν ψηλό γεροδεμένο άνδρα με πυκνά σγουρά φουντωτά μαλιά, τον οποίο «περιποιείται» μια κυρία, η οποία έχει εναποθέσει την κεφαλή της ανάμεσα στα πόδια του…
Κάγκελο ο καθοδηγητής…
Ανακτά όμως την ψυχραιμία του και επικεντρώνει το βλέμμα του στον άντρα του πίνακα…
– «Μα αυτός είναι ο Τρότσκι!», φωνάζει…
– «Ασφαλώς…», απαντά ο γκαλερίστας.
– «Και η σκυμμένη κυρία ποια είναι;», ρωτά και πάλι ο συλλέκτης.
– «Αυτή είναι η κυρία Λένιν…».
– «Κι ο Λένιν; Ο Λένιν που είναι κύριε;».
– «Ο Λένιν;… Στο Παρίσι!».

Στο ετήσιο συνέδριο αθλητικών δημοσιογράφων παρευρίσκονται οι σημαντικότεροι δημοσιογράφοι από όλες τις αθλητικές εφημερίδες της χώρας.

Έξω από το συνέδριο, σε ένα πάρκο, ένα παιδάκι παίζει αμέριμνο όταν ξαφνικά πετάγεται ένα άγριο σκυλί Ροτβάιλερ από έναν θάμνο και το γραπώνει από το λαιμό έτοιμο να το σκοτώσει.
Ξαφνικά ένα παλικάρι πετάγεται από το πουθενά, πιάνει το τεράστιο σκυλί από…το σβέρκο και με μία κίνηση καράτε του σπάει τον αυχένα.

Όλοι οι δημοσιογράφοι είδαν τη σκηνή και έκπληκτοι βγαίνουν να μιλήσουν στο παλικάρι.
Πετάγεται όμως ο δημοσιογράφος από το DERBY (αθλητική εφημερίδα, φιλοπαναθηναϊκών αισθημάτων) και λέει:
– Μεγάλε, αυτό που έκανες θα είναι αύριο σε όλες τις εφημερίδες. Στο αυριανό μας πρωτοσέλιδο θα γράψουμε:
«ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ ΒΑΖΕΛΟΣ ΣΩΖΕΙ ΑΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΟ ΠΑΙΔΑΚΙ ΑΠΟ ΛΥΣΣΑΣΜΕΝΟ ΚΤΗΝΟΣ».
– Μα δεν είμαι Παναθηναϊκός, λέει το παλικάρι.
– Εντάξει, τότε θα γράψουμε:
«ΑΦΟΒΟ ΧΑΝΟΥΜΙ ΣΩΖΕΙ ΠΑΙΔΑKΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΡΕΛΟΥ ΣKΥΛΙΟΥ».
– Μα ούτε ΑΕK είμαι, λέει το παλικάρι.
– Καλά και τι…ομάδα είσαι; ρωτάει κάπως καχύποπτα ο δημοσιογράφος από το DERBY.
– Είμαι Ολυμπιακός, απαντά το παλικάρι.
Οπότε την επόμενη μέρα ο τίτλος ήταν:
«ΑΡΧΙΔΙ ΓΑΥΡΟΣ, ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ ΑΝΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟ, ΟΙKΟΓΕΝΕΙΑKΟ, KΑΤΟΙKΙΔΙΟ ΖΩΑKΙ».