Πάρε-Δώσε

Двајца млади од леринските села, во 80те отидоа на одмор во островот Родос.
Ресепсионерот ги праша “Туристе, туристе?”.
Едниот одговори “Тој е на Ристе, јас сум на Трајко!!!”.

Μετάφραση από τα «μακεδονικά»:
Δύο νεαροί Μακεδόνες από τα χωριά του Λέριν-Φλώρινας,τη δεκαετία του ‘80 πήγαν διακοπές στην Ρόδο.
Ο ξενοδόχος τους ρώτησε «Τουρίσται, τουρίσται;».
Και ο ένας, δείχνοντας το φίλο του, απάντησε «Αυτός είναι του Ρίστε, εγώ είμαι του Τράικο!!!!».

Τα άτιμα τα «Μακεδονόπουλα» («του Αιγαίου» βεβαίως βεβαίως), μας έκαναν και «γελάσαμε» πάλι…

Για όποιον χρειάζεται, εκτός από «γέλιο», ισχυρές δόσεις «μακεδονικού» αλυτρωτισμού, δεν έχει παρά να επισκεφθεί το νέο «μακεδονικό» «άνθος» του ελληνικού διαδικτύου (Νικόλα Στοΐδη, τους βλέπω να σου τρώνε το ψωμί): novazora.gr. Θα πρέπει πάντως να αναγνωρίσουμε στους εμπνευστές της ιστοσελίδας, μια παγκόσμια πρωτοτυπία: Τα άρθρα αναρτώνται στα ελληνικά, αλλά τα σχόλια στα…«μακεδονικά». Αν και έχω την απορία, γιατί επέλεξαν το τρισκατάρατο .gr και όχι το…πατρογονικό .mk…

Βεβαίως, κατανοώ την πικρία που αισθάνονται για την «προδοσία» του ΚΚΕ απέναντί τους, αλλά δεν φταίει κι αυτό. Απλά από ένα σημείο και μετά, σφίξαν οι κώλοι. Αν και αρχίζουν και ξεσφίχνουν πάλι τα τελευταία χρόνια… Οπότε ας μην απελπίζονται. Μπορεί να ξαναγνωρίσουν το παλιό, καλό ΚΚΕ…

Υ.Γ. Μην παραλείψετε να γνωρίσετε και τους διάσημους «Μακεδόνες»…

Στο αμφιθέατρο ενός αμερικανικού πανεπιστημίου, κάνει διάλεξη ένας φιλόλογος σε ακροατήριο φοιτητών, και μεταξύ άλλων λέει τα εξής:
– Σε πολλές γλώσσες, δύο αρνήσεις μας κάνουν μια κατάφαση. Σε άλλες γλώσσες, δύο αρνήσεις δίνουν άρνηση. Δεν υπάρχει όμως σε καμμία, μα καμμία γλώσσα, η περίπτωση που δύο καταφάσεις να δίνουν άρνηση.

Οπότε ακούγεται από το ακροατήριο η φωνή του Έλληνα φοιτητή:
– Ναι, καλά…

Μια μέρα στην τάξη του Τοτού η δασκάλα βάζει την εξής εργασία στα παιδιά:
– Θέλω να κάνετε το εξής: Θα μου πείτε μια μικρή πρόταση, από την οποία θα βγαίνει ένα συμπέρασμα, που θα εκφράζεται με την λέξη «προφανές». Παράδειγμα: «Στο σπίτι έχουμε ανάψει το τζάκι. Είναι προφανές λοιπόν ότι κάνει κρύο».

Αρχίζει πρώτη η Ελενίτσα:
– Εμένα ο μπαμπάς μου έχει ιδιωτικό αεροπλάνο, η μητέρα μου σκάφος, εγώ έχω αυτοκίνητο με προσωπικό οδηγό που με φέρνει στο σχολείο. Είναι προφανές λοιπόν ότι είμαστε μια πλούσια οικογένεια!
– Μπράβο, μπράβο Ελενίτσα!, επικροτεί η δασκάλα…

Ακολουθεί ο Νικολάκης:
– Εμένα ο πατέρας μου είναι καθηγητής πανεπιστημίου, η μητέρα μου έχει διπλώματα σε δυο επιστήμες, εγώ ξέρω τρεις γλώσσες και έχω μια τεράστια βιβλιοθήκη. Είναι προφανές λοιπόν ότι είμαστε μια μορφωμένη οικογένεια!

Συνεχίζει η Σούλα:
– Ο μπαμπάς μου είναι πρωταθλητής Ευρώπης, η μητέρα μου έχει τρέξει σε Ολυμπιάδα, εγώ από 5 χρονών ασχολούμαι με την κολύμβηση. Είναι προφανές λοιπόν ότι είμαστε μια αθλητική οικογένεια!

Έρχεται και η σειρά (αναπόφευκτα) του Τοτού:
– Ο δικός μου ο πατέρας είναι βοσκός. Η μητέρα μου, οι παππούδες και οι γιαγιάδες μου, το ίδιο. Κι εγώ δε, κάπου-κάπου βοσκάω πρόβατα. Μια μέρα λοιπόν, βλέπω τον παππού μου, ξαφνικά να αφήνει τα πρόβατα και να ανηφορίζει τρέχοντας στον λόφο, κρατώντας τους…«Φαϊνάνσιαλ Τάιμς». Ο παππούς μου όμως, όχι μόνο δεν ξέρει αγγλικά, αλλά είναι τελείως αγράμματος…

Είναι προφανές λοιπόν ότι πήγαινε για…χέσιμο!

Είναι μια ηλιόλουστη μέρα. Στο στάδιο Καραϊσκάκη γίνεται το παιχνίδι της χρονιάς: Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός. Το γήπεδο είναι γεμάτο και στις κερκίδες επικρατεί ένταση κι ενθουσιασμός.

Ένας οπαδός του Παναθηναϊκού φτάνει στο γήπεδο, αλλά κατά λάθος θρονιάζεται στη «Θύρα 7», το άντρο των φανατικών «γαύρων». Το παιχνίδι αρχίζει και στο πρώτο ημίχρονο ο «θρύλος» σκοράρει δυο φορές. Η κερκίδα καίγεται αλλά ο «βάζελος» παραμένει ατάραχος, ήρεμος και ανέκφραστος. Ένας ψίθυρος τότε αρχίζει να κυκλοφορεί:
– Ένας «βάζελος» ανάμεσά μας!

Κανείς, όμως, δεν είναι σίγουρος. Μετά από λίγα λεπτά σημειώνει τέρμα ο Παναθηναϊκός. Ο τύπος δεν κρατιέται κι αφού τινάζεται απ’ την θέση του, ουρλιάζει μόνος του:
– Γκοοοοοοοοοοοολ!

Μια περίεργη σιωπή πέφτει γύρω του και νιώθει ότι τα μάτια όλων είναι στραμμένα πάνω του. Βλέπει τότε μια αγριεμένη ομάδα οπαδών να κατευθύνεται αμέσως προς το μέρος του. Ένας απ’ αυτούς, ο πιο μεγαλόσωμος, τον πλησιάζει κι αφού του χαϊδεύει «στοργικά» τι κεφάλι, του λέει γλυκά και με ήρεμο τρόπο:
– Φίλε μου αγαπημένε, έχεις το δικαίωμα επιλογής: Την «παρθενιά» σου, ή την κουρτίνα δύο;

Τρομαγμένος ο μοναχικός «βάζελος»:
– Την κουρτίνα δύο! Την κουρτίνα δύο!
– Εντάξει, πήρες την κουρτίνα δύο, αλλά πρώτα ας δούμε τι έχασες…

Ο Γερμανός υπουργός ΥΠΕΧΩΔΕ (Δημοσίων Έργων), καλεί τον Έλληνα ομόλογό του στη Γερμανία και επισκέπτονται διάφορα έργα που έχουν γίνει κατά τη διάρκεια της υπουργικής θητείας του Γερμανού. Αφήνοντας τις τυπικότητες κατά μέρος, λέει κάποια στιγμή, συνωμοτικά, ο Γερμανός στον Έλληνα:
– Την βλέπεις αυτή την γέφυρα; Κόστος 300 εκατομμύρια ευρώ. 15 εκατομμύρια στην τσέπη μου.

Ο Έλληνας χαμογέλασε συγκαταβατικά και δεν είπε τίποτα. Τον κοίταξε με ένα φευγαλέο υπεροπτικό ύφος, σαν να του έλεγε «α ρε ψιλικατζή…». Μετά από έναν μήνα, Ο Έλληνας υπουργός ανταποδίδει την πρόσκληση στον Γερμανό ομόλογό του και τον καλεί να επισκεφθεί την Ελλάδα. Αφού προηγήθηκε η πατροπαράδοτη ελληνική φιλοξενία, τον ξεναγεί κι αυτός με την σειρά του στα διάφορα έργα. Κάποια στιγμή φτάνουν στη μέση του πουθενά, όπου δεν υπάρχει απολύτως τίποτε που να θυμίζει δημόσιο έργο και με ύφος χιλίων καρδιναλίων ρωτάει τον Γερμανό:
– Τη βλέπεις αυτή την υπερσύγχρονη γέφυρα; Είναι μεγαλύτερη στην Ευρώπη!

Ο Γερμανός δείχνει ν’ απορεί:
– Ποια γέφυρα;

Κι απαντά ο Έλληνας υπουργός, ακάθεκτος:
– Κόστος 1 δισεκατομμύριο ευρώ. 100 εκατομμύρια ευρώ στην τσέπη μου!