Πάρε-Δώσε

Ο διευθυντής της εταιρείας «Δημητράκας», που κατασκευάζει καρφιά, πηγαίνει σε μια διαφημιστική εταιρεία για να να προωθήσει το προϊόν του. Ο διαφημιστής, του λέει ότι κάτι θα σκεφτεί να ετοιμάσει που θα κάνει εντύπωση και θα μείνει χαραγμένο στην μνήμη των τηλεθεατών καταναλωτών, και του λέει να περάσει σε μια εβδομάδα, που θα είναι έτοιμο το δοκιμαστικό διαφημιστικό μήνυμα.

Πράγματι, πηγαίνει την επόμενη βδομάδα ο διευθυντής στη διαφημιστική εταιρεία και τον βάζουν στο μεγάλο καναπέ στην αίθουσα προβολής για να παρακολουθήσει το σποτάκι.

Αυτό παρουσίαζε τον Χριστό πάνω στο σταυρό και τελείωνε με δυο Ρωμαίους στρατιώτες να λένε: «Για δουλειά στο τάκα τάκα, μόνο πρόκες “Δημητράκα”».

Ο διευθυντής, σοκαρίστηκε και τους εξέφρασε τον προβληματισμό του για την απήχηση που θα είχε το σποτάκι στον χριστιανικό πληθυσμό κλπ. κλπ. Ο διαφημιστής προβληματίστηκε κι αυτός με την σειρά του και του είπε να περάσει πάλι την επόμενη εβδομάδα να παρακολουθήσει ένα άλλο σποτάκι που θα έφτιαχναν.

Ξαναπηγαίνει την επόμενη βδομάδα ο διευθυντής στη διαφημιστική εταιρεία και τον βάζουν ξανά στον μεγάλο καναπέ στην αίθουσα προβολής για να παρακολουθήσει το σποτάκι.

Αυτό παρουσίαζε πάλι τον Χριστό πάνω στο σταυρό, με τους δυο Ρωμαίους στρατιώτες να λένε: «Η δουλειά είναι μια πλάκα, με τις πρόκες “Δημητράκα”».

Τσαντίζεται τότε ο διευθυντής και λέει στον διαφημιστή:
– Θέλω ένα σποτάκι που να μην παριστάνει επιτέλους τον Χριστό πάνω στον σταυρό. Ξεκολλήστε από αυτή την ιδέα γιατί δε θα πουλήσουμε ούτε ένα καρφί κι όλοι θα μας βρίζουν!
– Εντάξει κύριέ μου, του απαντά ο διαφημιστής. Νομίζω ότι έχω συλλάβει την κατάλληλη ιδέα, που θα κάνει αναγνωρίσιμη την εταιρεία σας και τα προϊόντα σας, χωρίς να χρειάζεται να εμφανίζουμε τον Χριστό πάνω στον σταυρό και να εξαγριώνουμε τους θρησκευόμενους. Την άλλη εβδομάδα θα σας έχουμε έτοιμη μια διαφήμιση που πιστεύω ότι θα σας ικανοποιήσει αυτή τη φορά.

Πάει λοιπόν την επόμενη εβδομάδα ο διευθυντής, κομματάκι επιφυλακτικός, λόγω των προηγούμενων εμπειριών του, για να δει την νέα διαφήμιση και τι να δει…

Η διαφήμιση δεν εμφάνιζε πλέον τον Χριστό πάνω στον σταυρό, αλλά να τρέχει στο δάσος, ακολουθούμενος από τους δυο Ρωμαίους στρατιώτες που έτρεχαν ξωπίσω του κυνηγώντας τον, με τον έναν να λέει στον άλλον, σε έξαλλη κατάσταση: «Και του το ’πα του μαλάκα… Μόνο πρόκες “Δημητράκα”!».

Βρισκόμαστε στην εποχή που οι ρωμαϊκές αρένες βρίσκονται στα «πάνω» τους. Τα λιοντάρια έχουν γίνει τετράπαχα, καθώς έχουν εξασφαλισμένο το καθημερινό τους φαγητό, το οποίο αποτελείται επί το πλείστον από «καθαγιασμένο» κρέας χριστιανών «μαρτύρων».

Το φιλοθεάμον κοινό της Ρώμης, προσέρχεται στην αρένα για να παρακολουθήσει έναν ακόμα άνισο αγώνα επιβίωσης μεταξύ λιονταριού και «μαρτύρων». Τα υποψήφια γεύματα βρίσκονται έντρομα στο κέντρο της αρένας. Οι θεατές περιμένουν με ανυπομονησία να σκάσει μύτη και το λιοντάρι για ν’ αρχίσει το θέαμα. Και σκάει…

Οι χριστιανοί μαζεύονται φοβισμένοι γύρω από τον μεγαλύτερο απ’ αυτούς, που είναι ο ποιμένας τους κι αρχίζουν να προσεύχονται. Κι ίδιος όμως δεν είναι περισσότερο ψύχραιμος. Το λιοντάρι αρχίζει να κόβει βόλτες γύρω γύρω και τους περιεργάζεται, κάνοντας αναγνωριστικές κινήσεις. Κάποια στιγμή, αρχίζει να πλησιάζει απειλητικά πλέον, έτοιμο να χυμήξει κατά πάνω τους.

Ο χριστιανός ποιμένας τότε, αποφασίζει να χρησιμοποιήσει το μόνο όπλο που διαθέτει: Την προσευχή και την πίστη του στον Θεό. Ενώνει λοιπόν τις παλάμες του και κοιτάζοντας ευλαβικά προς τον ουρανό ψιθυρίζει μέσα απ’ τα δόντια του: «Θεέ μου, κάνε ετούτο το θηρίο να σκεφτεί σαν άνθρωπος και ενέπνευσέ το με χριστιανικά συναισθήματα».

Και τότε συμβαίνει κάτι απίστευτο… Ένα «θαύμα»… Το άγριο λιοντάρι, εκεί που είχε πάρει φόρα για να ορμήξει στους χριστιανούς, κόβει απότομα ταχύτητα, σαν μια αόρατη δύναμη να το συγκρατεί. Πλησιάζει ήρεμο τον χριστιανό, κάθεται στα πίσω πόδια του, ενώνει τα δυο μπροστινά του και κοιτάζοντας προς τον ουρανό, προσεύχεται με ανθρώπινη φωνή και λέει: «Κύριε, ευλόγησε το πλούσιο ετούτο γεύμα μου. Αμήν…».

Κάποτε ο Ιησούς περιπλανιόταν και περπατούσε στην έρημο για πολύ καιρό. Κάποια μέρα, στον δρόμο του συναντά έναν ηλικιωμένο ταλαιπωρημένο οδοιπόρο και του λέει:
– Γεια σας. Μα τι κάνετε γέρος άνθρωπος μέσα στην έρημο;
– Έχασα τον γιο μου εδώ και πολλά χρόνια και ψάχνω να τον βρω.
– Κι εγώ τον πατέρα μου…
– Ο γιος μου είναι μοναχοπαίδι.
– Κι εγώ μοναχογιός είμαι…
– Ο γιος μου είναι ένα ξεχωριστό δημιούργημα.
– Κι εγώ είμαι ξεχωριστός…
– Ναι, αλλά ο γιος μου δεν δημιουργήθηκε με φυσιολογικό τρόπο.
– Ούτε κι εγώ δημιουργήθηκα φυσιολογικά…

Περνούν κάποιες στιγμές βουβής έντασης…
Τα μάτια και των δυο αρχίζουν και υγραίνονται…
Οι παλμοί της καρδιάς ανεβαίνουν…

Ο Ιησούς, δεν αντέχει άλλο και πέφτει συγκινημένος στην αγκαλιά του γέρου αναφωνώντας μέσα σε λυγμούς:
– Πατέρα!

Κι ο γέρος:
– Πινόκιο!

Ο πατέρας άρχισε να διαπιστώνει ότι το καμάρι του, ο γιος του, άρχισε να έχει θηλυπρεπή συμπεριφορά και ομιλία. Τον πάει λοιπόν σε έναν σεξολόγο για να δει τι γίνεται.

Την ώρα της εξέτασης ο γιατρός βάζει το δάχτυλο του στο αυτί του και του λέει:
– Πες παιδί μου «χίλια».
– Χίλια! λέει με χάρη ο νεαρός.

Βάζει το δάχτυλό του στην μύτη του και τού λέει ο γιατρός:
– Πες παιδί μου «χίλια».
– Χίλια! λέει πάλι με χάρη ο νεαρός.

Βάζει το δάχτυλό του στον πρωκτό του νεαρού και του λέει:
– Πες παιδί μου «χίλια».

Και αρχίζει ο νεαρός, με περίσσια χάρη και ικανοποίηση τώρα:
– Ένα… δύο… τρία…τέσσερα…

Εκείνο το απόγευμα γυρνούσα απογοητευμένος από το κυνήγι. Δεν είχα χτυπήσει τίποτα και τα παιδιά μου θα έμεναν για άλλη μια μέρα νηστικά. Εκτός των άλλων είχα χαθεί μέσα στο δάσος και σχεδόν είχε νυχτώσει ενώ ήμουν πολύ μακριά ακόμα από το σπίτι. Ξαφνικά ακούω μια φωνή:
-Ε! ψιτ!

Γυρίζω, δεν βλέπω τίποτα. Σε λίγο ξανακούω πάλι:
– Έι! Εσένα μιλάω!

Κοιτάω από δω, κοιτάω από κει, τίποτα. Ξανακούω τη φωνή:
– Ρε κυνηγέ εδώ κάτω!

Σκύβω και τι να δω; Ένας βάτραχος.
– Ρε βάτραχε μιλάς;
– Όχι μόνο μιλάω, αλλά είσαι τυχερός, μιας και μπορώ να σου λύσω όλα τα προβλήματα!

Μια και δυο, μου δείχνει όχι μόνο το δρόμο για να πάω στο σπίτι, αλλά μου δίνει και τα νούμερα του ΛΟΤΤΟ, του ΤΖΟΚΕΡ, τα ΓΚΑΝΙΑΝ του Ιπποδρόμου… Α, ναι! Και τις απαντήσεις για το «Ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος;».

Αφού πήγα σπίτι και κέρδισα όλα αυτά, ένιωσα την υποχρέωση να πάω και να ευχαριστήσω τον βάτραχο. Αφού τον βρήκα, τον ρώτησα τι θέλει να κάνω για να τον ευχαριστήσω.
– θέλω να με πηδήξεις!
– Βρε βάτραχε, μετά απ’ όλα τα καλά που μου έκανες, να σε πηδήξω κιόλας;
– Ε, αφού θες να με ευχαριστήσεις θα το κάνεις!

Εγώ επέμενα, αλλά ο βάτραχος ήταν ανένδοτος:
– ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕ ΠΗΔΗΞΕΙΣ! ΑΛΛΙΩΣ, ΘΑ ΕΙΣΑΙ ΑΧΑΡΙΣΤΟΣ! ΤΕΛΟΣ!

Ε, τον βουτάω κι εγώ και αρχίζω να τον ξεσκίζω. Εκεί λοιπόν που κάρφωνα τον βάτραχο, αυτός μεταμορφώθηκε σε μια πανέμορφη δεκαπεντάχρονη ξανθή πριγκίπισσα…

Έτσι έγιναν τα πράγματα κύριε πρόεδρε και όχι όπως τα λέει η μάνα της!…