Πάρε-Δώσε

Ένας Έλληνας πεθαίνει και φτάνει στον χώρο υποδοχής της Κολάσεως. Εκεί, ο υπάλληλος του ανακοινώνει ότι, επειδή είναι υπήκοος χώρας μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μπορεί να διαλέξει μία από τις Κολάσεις των χωρών μελών.

Το σκέφτεται λίγο ο Έλληνας και αποφασίζει να πάει στη γερμανική Κόλαση. Οργανωμένη χώρα σου λέει, τόσα χρόνια στην Ελλάδα τί κατάλαβα; Μου βγάλανε το λάδι. Τουλάχιστον, ας πάρω μυρωδιά του τί σημαίνει Ευρώπη, έστω και στην Κόλαση.

Φτάνει λοιπόν μπροστά στην πύλη της γερμανικής Κολάσεως. Μαύρο μάρμαρο, καλογυαλισμένο, σιδερένια πύλη και ψηλά γράφει με μεγάλα γράμματα ΚΟΛΑΣΗ στα γερμανικά. Χτυπάει… Του ανοίγει ένας άψογα ντυμένος υπάλληλος και τον ρωτά τι θέλει.
– Να δω, του απαντά εκείνος, πώς είναι.
– Ούτε να το σκέφτεστε, του απαντά ο υπάλληλος. Όλη την ημέρα μας δέρνουνε με κάτι τεράστια μαστίγια και το βράδυ μας βάζουνε σε κάτι τεράστια βαρέλια γεμάτα σκατά! Φρίκη! Φρίκη!

Όπου φύγει φύγει ο Έλληνας… Δοκιμάζει τις υπόλοιπες κολάσεις, τα ίδια. Παντού έπαιρνε την ίδια απάντηση: «Όλη την ημέρα μας δέρνουνε με κάτι τεράστια μαστίγια και το βράδυ μας βάζουνε σε κάτι τεράστια βαρέλια γεμάτα σκατά!». Έτσι, απογοητευμένος, καταφεύγει στην έσχατη λύση, την ελληνική Κόλαση!

Φτάνει λοιπόν έξω από την πύλη. Μία πύλη εγκαταλειμμένη, βρώμικη όπου στο ψηλότερο σημείο της υπάρχει με μεγάλα φωσφορίζοντα γράμματα η λέξη ΚΟΛΑΣΗ. Το Κ και το Λ φυσικά δεν ανάβουν. Έτσι η επιγραφή γράφει: -Ο-ΑΣΗ.

– Ελληνική ανοργανωσιά… μουρμουρίζει…

Όσο πλησιάζει, ακούει κάτι περίεργους θορύβους… Μοιάζουν με μουσική. Πλησιάζει περισσότερο. Η μουσική πλέον ακούγεται ολοκάθαρα. Μπουζούκια, μπαγλαμάδες κ.λπ. Χτυπάει… Του ανοίγει ένας τύπος κρατώντας μία μπουκάλα στο χέρι, εντελώς «φέσι» και τον ρωτά τι θέλει.
– Ήρθα να δω πώς είναι, του λέει και βάζει το κεφάλι του μέσα…
Τραπέζια, κάπνα, κάτι γκόμενες χορεύουν πάνω στα τραπέζια, τσιφτετέλια, νταούλια… Γενικώς, μπάχαλο. Τρελαίνεται ο τύπος…
– Τί γίνεται εδώ; ρωτά.
– Άσε φίλε, χάλια… του λέει ο μεθυσμένος. Η κατάσταση είναι δραματική εδώ πέρα. Μας δέρνουν όλη μέρα με κάτι τεράστια μαστίγια και το βράδυ μας βάζουν σε κάτι τεράστια βαρέλια με σκατά.
– Πλάκα μου κάνεις; ρωτά ο πεθαμένος. Εδώ πίνετε και γλεντάτε…
– Εεε, εντάξει τώρα… Ξέρεις πώς είναι εδώ στην Ελλάδα… Πότε δεν έχουμε βαρέλια… Πότε ξεμένουμε από σκατά… Πότε χαλάνε τα μαστίγια…

Ένας σκηνοθέτης θέλει να κάνει μια ταινία με τίτλο «Ο τεμπέλης».
Ψάχνει λοιπόν για έναν πρωταγωνιστή, που θα είναι πειστικός και θα «γράφει» στον φακό. Μεταξύ άλλων, ρωτάει και κάποιον έμπειρο συνάδελφό του σκηνοθέτη, ο οποίος του λέει:
– Θα πας στο Μεξικό στην πόλη Τσιουάουα και θα ψάξεις να βρεις το σαλούν «Πεπίτα». Εκεί συχνάζει κάποιος που είναι ο ορισμός του τεμπέλη. Τον λένε Χουανίτο Γκονζάλες. Δεν θα δυσκολευτείς να τον αναγνωρίσεις. Κάθεται όλη μέρα στο πάτωμα, σε μια γωνιά.

Πάει λοιπόν εκεί ο σκηνοθέτης, βρίσκει το σαλούν και μπαίνοντας μέσα, πράγματι βλέπει έναν τύπο με κατεβασμένο σομπρέρο (το χαρακτηριστικό πλατύγυρο μεξικάνικο καπέλο) να κάθεται ακίνητος σε μια γωνιά. Τον πλησιάζει και του λέει:
– Συγγνώμη, είστε ο κύριος Χουανίτο Γκονζάλες;

Ο Μεξικανός, δίχως να σηκώσει καν το βλέμμα του, γνέφει καταφατικά, ελαφρά με το κεφάλι του.

Και συνεχίζει ο σκηνοθέτης:
– Ξέρετε, ψάχνω για έναν πρωταγωνιστή, που θα παίξει τον ρόλο ενός τεμπέλη στην καινούργια μου ταινία. Μου μίλησαν με τα καλύτερα λόγια για σας.
– Και τι θα κάνω ακριβώς στην ταινία;
– Έναν τεμπέλη που όλη την ώρα θα κάθεται με σκυμμένο κεφάλι. Έπειτα θα σηκώσει αργά αργά το κεφάλι, θα κοιτάξει δεξιά, μετά αριστερά και στο τέλος θα το ξανακατεβάσει.

Ο Μεξικανός, αφού το σκέπτεται για λίγο, απαντά:
– Όχι. Λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να παίξω τον ρόλο αυτό.
– Γιατί;…
– Εσύ φιλαράκο δε ζητάς ηθοποιό, ζητάς κασκαντέρ!

Μια μέρα ένας ξυλοκόπος εκεί που πελεκούσε ένα κορμό δίπλα σ’ ένα ποτάμι, του φεύγει το τσεκούρι και πέφτει μέσα στο θολό νερό. Μεγάλη η ζημιά και τον είχαν πάρει σχεδόν τα κλάματα, όταν εμφανίζεται ο Χριστός και τον ρωτάει:
– Γιατί κλαις;
Ο ξυλοκόπος τού λέει για το τσεκούρι, ο Κύριος βυθίζεται στο ποτάμι και, όταν ξαναεμφανίζεται, κρατάει ένα χρυσό τσεκούρι:
– Αυτό είναι το τσεκούρι σου; τον ρωτάει.
Ο ξυλοκόπος απαντάει:
– Όχι!
Ο Κύριος ξαναβυθίζεται και εμφανίζεται με ένα ασημένιο τσεκούρι:
– Αυτό είναι το τσεκούρι σου; ρωτάει.
Ο ξυλοκόπος:
– Όχι!
Τρίτη βουτιά ο Κύριος και βγαίνει με ένα σιδερένιο τσεκούρι:
– Μήπως, αυτό είναι το τσεκούρι σου;
– Ναι!

Ο Κύριος χάρηκε για την τιμιότητα του ξυλοκόπου και του χάρισε και τα άλλα δυο πολύτιμα τσεκούρια. Ο ξυλοκόπος γύρισε σπίτι του πανευτυχής…

Μετά από καιρό, καθώς έκαναν βόλτα με τη γυναίκα του άκρη-άκρη στο ποτάμι, τρώει αυτή μια γλίστρα και παρ’ την μέσα. Ο ξυλοκόπος, που δεν ήξερε μπάνιο, το ‘ριξε στο κλάμα, οπότε να σου πάλι ο Κύριος:
– Γιατί κλαις;
– Κύριε, η γυναίκα μου έπεσε μέσα στο ποτάμι!
Ο Κύριος ρίχνει μια βουτιά και βγαίνει με την Κλόντια Σίφερ:
– Αυτή είναι η γυναίκα σου;
– Ναι! φώναξε ο ξυλοκόπος.
Ο Κύριος έγινε έξαλλος:
– Τι λες, ρε ψεύτη του κερατά!
Ο ξυλοκόπος:
– Συγχώρεσέ με, Κύριε… Πρόκειται για παρανόηση… Αν έλεγα «όχι» στην Κλόντια Σίφερ, μετά θα μου έβγαζες τη Σάρον Στόουν… Και αν έλεγα «όχι» και σ’ αυτήν, μετά θα μου έβγαζες τη γυναίκα μου… Εγώ θα έλεγα «ναι» και θα μου τις έδινες και τις τρεις… Αλλά, Κύριε, εγώ είμαι ένας φτωχός ξυλοκόπος, πώς να τις συντηρώ ΤΡΕΙΣ γυναίκες;… Γι’ αυτό είπα «ναι»!

Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας:
Όταν ένας άντρας λέει ψέματα, το κάνει για κάποιον αξιοπρεπή και συνετό λόγο.

Έλεγε ο Θαλής σε μια συντροφιά, ότι ο θάνατος δεν διαφέρει σε τίποτα απ’ τη ζωή. Κάποιος τότε τον ρώτησε:
– Αφού είναι έτσι, τότε γιατί δεν προτιμάς τον θάνατο;
Ο φιλόσοφος απάντησε:
– Ακριβώς γιατί δε διαφέρει από τη ζωή!

Σε κάποιον που έλεγε ότι η ζωή είναι άσχημη, ο Διογένης ο Κυνικός είπε:
– Άσχημη δεν είναι η ζωή. Άσχημη είναι η άσχημη ζωή!

Ένας φλύαρος κουρέας, ρώτησε τον βασιλιά της Μακεδονίας, Αρχέλαο:
– Πως θες να σε κουρέψω;
Ο Αρχέλαος απάντησε:
– Σιωπηλός!

Κάποιος κλώτσησε τον Σωκράτη, χωρίς ο τελευταίος ν’ αντιδράσει. Στην απορία ενός από τη συντροφιά, πως ανέχτηκε κάτι τέτοιο, ο φιλόσοφος απάντησε:
– Αν με κλωτσούσε γάιδαρος, μήπως θα έπρεπε να του κάνω μήνυση;

Ο Πύρρος, ο βασιλιάς της Ηπείρου, νίκησε δυο φορές τους Ρωμαίους, αλλά έχασε πολλούς στρατιώτες και αξιωματικούς. Τότε είπε:
– Αν πετύχουμε άλλη μια νίκη σαν και αυτές, καταστραφήκαμε!

Κάποιος ρώτησε τον Θεμιστοκλή:
– Τι θα ήθελες να ήσουν; Αχιλλέας ή Όμηρος;
Ο Θεμιστοκλής ρωτά κι αυτός:
– Εσύ τι θα ήθελες να ήσουν; Νικητής στους Ολυμπιακούς Αγώνες, ή αυτός που αναγγέλει τα ονόματα των νικητών;

Κάποτε, ο Κράτης, ο κυνικός φιλόσοφος, δεν απάντησε σε μια ερώτηση του φιλόσοφου Στίλπωνα, αλλά άφησε μια πορδή, εκφράζοντας έτσι την περιφρόνησή του. Ο Στίλπωνας αντιμετώπισε αυτή τη στάση, με την παρατήρηση:
– Γνώριζα ότι η απάντησή σου θα ήταν εντελώς άσχετη προς την ερώτησή μου!

Ο Δημοσθένης έπιασε έναν να τον κλέβει. Ο κλέφτης προσπάθησε να δικαιολογηθεί:
– Δεν ήξερα ότι αυτό που έκλεβα είναι δικό σου…
Κι ο Δημοσθένης του είπε:
– Γνώριζες ωστόσο πολύ καλά, ότι δεν ήταν δικό σου!

Τα αρχαία ελληνικά ανέκδοτα είναι πνευματώδη και διδακτικά. Μας χαρίζουν το γέλιο, αλλά εκφράζουν και το αρχαίο ελληνικό πνεύμα στην πιο χαριτωμένη του μορφή. Τα αρχαία ελληνικά ανέκδοτα δεν είναι συγκεντρωμένα σε ένα συγκεκριμένο αρχαίο κείμενο. Θα τα βρούμε διασκορπισμένα σε έργα του Πλούταρχου, στις βιογραφίες του Διογένη του Λαέρτιου, στο Ανθολόγιο του Στοιβαίου, στα αστεία του Ιεροκλή κ.λπ. Τα περισσότερα προέρχονται από τον 4ο αι. π.Χ. Τότε πλάστηκε η λέξη «σπουδαιογέλοιον» που σήμαινε την ανακάλυψη της αστείας πλευράς, ακόμα και των πιο σοβαρών γεγονότων της ζωής. Στη συλλογή αυτή δίνονται τα πιο ωραία αρχαία ελληνικά ανέκδοτα, σε μια ελεύθερη μετάφραση, για να είναι άμεσα κατανοητά από τον καθένα και για να διεγείρουν αυθόρμητα συναισθήματα.

Λήψη αρχείου (4 MB)

Ένας Άγγλος, ένας Γάλλος κι ένας Αλβανός, φίλοι της τέχνης όλοι τους, βρίσκονται στο μουσείο και σχολιάζουν, με αρκετά σωβινιστική διάθεση, έναν πίνακα που απεικονίζει τον Αδάμ και την Εύα με το μήλο.

Ο Άγγλος: «Κοιτάξτε τη γαλήνη και την ηρεμία που κυριαρχεί στα πρόσωπά τους. Σίγουρα πρέπει να ήταν Άγγλοι».
Ο Γάλλος: «Μη λες μαλακίες. Κοίτα τα κορμιά τους πόσο ωραία είναι μέσα στη γύμνια τους. Πρέπει να ήταν Γάλλοι».

Και ο Αλβανός: «Ρε σεις, τι λέτε; Πάτε καλά; Δεν έχουν ρούχα, δεν έχουν στέγη, έχουν μόνο ένα μήλο για να φάνε και τους λένε πως αυτό είναι ο παράδεισος! Σίγουρα είναι Αλβανοί!».