Πάρε-Δώσε

– Πάνω που λέω να κάνω δίαιτα, βλέπω τον απεργό πείνας κ. Θεόδωρο Τενέζο και απογοητεύομαι. Σαραντατόσες μέρες «απεργία πείνας» και παραμένει θρεφτάρι. Που πάω ο Καραμήτρος γιατρέ μου;

– Όπως είδα και άκουσα στον Άλφα, κάποιοι κουκουλοφόροι τα έκαναν λαμπόγυαλο, απαιτώντας την αποφυλάκιση του «ομοϊδεάτη» τους που βρίσκεται στη φυλακή για ληστεία τράπεζας. Γιατρέ μου, αφού ο «ομοϊδεάτης» είναι στη φυλακή νομίμως, γιατί τα παλικάρια του Άλφα, δεν λένε τ’ όνομά του;

– Γιατρέ μου, πότε θα κατανοήσουν οι διάφοροι «μορφωμένοι» που εμφανίζονται στην τηλεόραση, ότι άλλο «μετέχω της ελληνικής παιδείας» και άλλο «μετέχω της ελληνικής εκπαίδευσης»; Αν εγώ δηλαδή, πάω στην Τουρκία και μάθω «φαρσί» την γλώσσα και την ιστορία της, «τσιμπήσω» και την υπηκοότητα, θεωρούμαι ως «έχων την τουρκική παιδεία» και άρα μπορώ να λογιστώ ως Τούρκος και να σηκώσω «περήφανα» την τουρκική σημαία;

– Λίγο μας απόμεινε, θα το χάσουμε κι αυτό (το «ακατοίκητο» ντε). Σκέφτονται λέει να προσλάβουν αλλοδαπούς στην ελληνική αστυνομία, για να πατάξουν την εγκληματικότητα (που φέρνουν οι μετανάστες υποθέτω). Δηλαδή γιατρέ μου, αν ο Χ αλλοδαπός ληστής δει μπροστά του κάποιον συμπατριώτη του αστυνομικό, θα τον πιάσει το πατριωτικό φιλότιμο, θα μετανιώσει για την πράξη του και θα επιστρέψει τα κλοπιμαία, ή δεν θα διανοηθεί να το κάνει καθόλου;

Για τους μη γνωρίζοντες, πριν ξεκινήσω, ας θυμηθούμε το χθεσινό τραγικό περιστατικό, που είχε σαν αποτέλεσμα τον άδικο χαμό μιας νέας κοπέλας.
Σε ένα από τα καταστήματα «Γερμανός» που βρίσκεται σε έναν από τους πιο πολυσύχναστους δρόμους της περιοχής του Βύρωνα στην Αθήνα, μέρα μεσημέρι εισέβαλαν 2 ένοπλοι Αλβανοί ληστές. Εκείνη την στιγμή, εντός του καταστήματος βρίσκονταν 6-7 άτομα, υπάλληλοι και πελάτες, απ’ τους οποίους πελάτες, ο ένας ήταν αστυνομικός εκτός υπηρεσίας. Την στιγμή που ο ληστής χαμηλώνει το όπλο του, για να πάρει τα χρήματα από την ταμειακή μηχανή, ο 38χρονος αστυνομικός, θεωρώντας ότι είναι η πιο κατάλληλη στιγμή, βγάζει το όπλο του και φωνάζει «αστυνομία, πέστε όλοι κάτω». Ακολουθεί μια ανεπιτυχής προσπάθεια αφοπλισμού του ληστή (ο άλλος που καθόταν στην πόρτα τράπηκε σε φυγή αμέσως) και στη συνέχεια ανταλλαγή πυροβολισμών. Από τις σφαίρες του ληστή, πέφτει κάτω η 32χρονη υπάλληλος του καταστήματος Αθανασία Γκίνη, η οποία βρισκόταν πίσω από τον αστυνομικό εκείνη την στιγμή, ενώ τραυματίζεται και ο ληστής. Η κοπέλα πεθαίνει αργότερα στο νοσοκομείο και ο ληστής αφού περπάτησε μερικές εκατοντάδες μέτρα(!) έπεσε αιμόφυρτος και συνελήφθη.

Όπως ήταν αναμενόμενο, οι γνωστοί δημοσιοκάφροι, ασχολήθηκαν με το τραγικό αυτό συμβάν, εστιάζοντας κυρίως στο νόμιμο της ενέργειας του αστυνομικού και το κατά πόσον ήταν εκπαιδευμένος. Η επίμονη αυτή μονομέρεια τους, μου θύμισε μια από τις ιστορίες του Χότζα:

Γυρνώντας από ένα ταξίδι ο Νασρεντίν με την σύζυγό του, ανακαλύπτουν ότι τους έχουν ανοίξει το σπίτι και τους έχουν κλέψει. Η γυναίκα του ήταν κατηγορηματική:
– Το λάθος είναι δικό σου. Θα έπρεπε να βεβαιωθείς πριν φύγουμε, ότι το σπίτι είναι κλειδωμένο.
– Δεν έκλεισες καλά τα παράθυρα, λέει κάποιος από τους γείτονες που έτρεξαν να δουν τι συμβαίνει.
– Δεν το περίμενες αυτό; είπε κάποιος άλλος.
– Οι κλειδαριές ήταν ελαττωματικές και δεν τις αντικατέστησες, πρόσθεσε ένας άλλος.
– Μια στιγμή! τους διέκοψε ο Νασρεντίν. Δηλαδή ο μοναδικός υπεύθυνος είμαι εγώ κατά την γνώμη σας;
– Εμ ποιος άλλος; απάντησαν αυτοί.
– Τι θα λέγατε για τους κλέφτες; Αυτοί είναι εντελώς αθώοι; είπε ο Νασρεντίν.

Δηλαδή, για να ξανάρθουμε στο περιστατικό, τους δημοσιογράφους ουδόλως τους απασχόλησε το γεγονός, ότι οι αλλοδαποί κακοποιοί (λες και δεν μας φτάναν οι δικοί μας) έχουν εκτινάξει στα ύψη την εγκληματικότητα και έχουν αποθρασυνθεί σε τέτοιο σημείο, πραγματοποιώντας «επιχειρήσεις» σαν την χθεσινή. Και τις πραγματοποιούν με τέτοια άνεση, γιατί ξέρουν πως έχουν να κάνουν με μια ευνουχισμένη αστυνομία και σ’ αυτόν τον ευνουχισμό, έχουν φροντίσει να συμβάλουν τα μάλα οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι.

Πριν μια εβδομάδα, ένας αστυνομικός (εκτός υπηρεσίας) έχασε τη ζωή του, γιατί έκανε το «σωστό»: Δεν έβγαλε το όπλο του, τηρώντας τους κανόνες εμπλοκής. Και πήγε σαν το σκυλί στ’ αμπέλι. Ελάχιστα γράφτηκαν και ειπώθηκαν γι’ αυτόν. Ο νεκρός αστυνομικός, δεν «πουλάει» βλέπετε, ενώ ένας αστυνομικός που κάνει το «λάθος», να σκοτώσει έναν επικίνδυνο οπλισμένο κακοποιό αποτελεί «θέμα». Κυριαρχεί πλέον η λογική «αφήστε τους κακοποιούς να αλωνίζουν, αρκεί να μην χάνονται ανθρώπινες ζωές».

Μπράβο! Ωραία λογική. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί οι εγκληματίες έχουν αποθρασυνθεί. Δηλαδή, όταν ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης, Τζουλιάνι, πριν μερικά χρόνια κήρυξε το «μηδενική ανοχή», μειώνοντας σε θεαματικό βαθμό την εγκληματικότητα στην πόλη, έδινε λιγότερη αξία στην ανθρώπινη ζωή; Γίνεται ομελέτα χωρίς να σπάσουν αυγά;

Και μια και έγινε αναφορά στην αξία της ανθρώπινης ζωής, είναι απορίας άξιον για το πως την αποτιμούν μερικοί δημοσιογράφοι. Έτσι, είδαμε σε όλες σχεδόν εκπομπές που ασχολήθηκαν με το θέμα αυτό, τον διευκρινιστικό υπότιτλο «έχασε τη ζωή της για 300 ευρώ». Δηλαδή τι θέλει να πει ο ποιητής; Πως αν στο ταμείο βρίσκονταν 10.000 ευρώ ή περισσότερα η απώλεια μιας ζωής θα ήταν ίσως δικαιολογημένη;

Ο αστυνομικός, παράτυπα ή όχι, έκανε το καθήκον του και μάλιστα δεδομένου ότι θα μπορούσε να «κάνει την πάπια». Κλήθηκε να πάρει κρίσιμες αποφάσεις μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα (χρόνος που δεν ήταν αρκετός για «σαβουάρ βιβρ»), όταν αυτά τα δευτερόλεπτα οι υπόλοιποι «ειδικοί» δυσκολεύονται να τα αναλύσουν σε ώρες συζητήσεων. Και ήταν ανήθικο αυτό που έγινε, όταν ρωτούσαν τον τραγικό πατέρα, να τους πει την θέση του για την ενέργεια του αστυνομικού. Προς τιμήν του ο άνθρωπος, δεν μπήκε σ’ αυτή την διαδικασία. Προείχε ο πόνος του.

Κοντολογής: Ένα μεγάλο μπράβο στον αστυνομικό και πραγματικά κρίμα για την άτυχη κοπέλα.

«Μ’ ακούτε; Κρατάω τέσσερις ανθρώπους εδώ μέσα… Κρατάω μια χειροβομβίδα απασφαλισμένη κι άμα μου πέσει, χανόμαστε πέντε άτομα… Μια λάμψη θα δείτε και τίποτε άλλο…».

Τετάρτη, 23 Σεπτεμβρίου 1998. Ο άνθρωπος που ακούγεται στο τηλέφωνο είναι ο 27χρονος Ελληνορουμάνος καταζητούμενος, Ματέι Σορίν. Στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής βρίσκεται ο 30χρονος δημοσιογράφος και παρουσιαστής ειδήσεων του τηλεοπτικού σταθμού Σκάι, Νίκος Ευαγγελάτος. Εμβρόντητο το τηλεοπτικό κοινό, ακούγοντας αυτά τα λόγια, παγώνει. Για τέσσερις ώρες, από τις 7 το απόγευμα ως τις 11 την νύχτα, οι Έλληνες, στημένοι μπροστά στους τηλεοπτικούς τους δέκτες, παρακολουθούν με κομμένη την ανάσα και έκδηλη αγωνία, τις πράξεις ενός δράματος. Ενός δράματος, στην πλοκή και την εξέλιξη του οποίου, η αστυνομία έμελλε να προσθέσει μια απ’ τις μαύρες σελίδες στην σύγχρονη ιστορία της…

Ποιος ήταν ο Ματέι Σορίν;
Ο Ματέι Σορίν, από πολύ μικρός έμεινε μόνος στη ζωή με την μητέρα του, καθώς ο πατέρας του, ο αδερφός του και η αδερφή του είχαν σκοτωθεί σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Πέρασε δύσκολα και φτωχικά παιδικά χρόνια, με μόνο προστάτη την μητέρα του, την Ευγενία Καψοκέφαλου, η οποία με πολύ μεγάλη δυσκολία τα έβγαζε πέρα. Η «δοσοληψία» του με την αστυνομία και τις φυλακές, ουσιαστικά άρχισε στην τρυφερή ηλικία των 15 ετών. Ερωτευμένος παράφορα με μια ανήλικη κοπέλα, την κλέβει. Οι γονείς της ανήλικης καταθέτουν μήνυση και ο Ματέι Σορίν συλλαμβάνεται και στην συνέχεια ακολουθεί τον δρόμο για τις φυλακές Βόλου, όπου παρέμεινε έγκλειστος για 6 μήνες. Ο Σορίν, ο οποίος μέχρι τότε είχε στο ενεργητικό του, μόνο μικροπαραπτώματα, είχε πλέον επιλέξει τον δρόμο που θα ακολουθήσει για την υπόλοιπη και σύντομη ζωή του: Το αδιέξοδο μονοπάτι της παρανομίας και του ψεύτικου κόσμου των ναρκωτικών. Τα επόμενα 12 χρόνια, τα πέρασε κυνηγημένος, μπαινοβγαίνοντας στις φυλακές, απ’ τις οποίες κατάφερε ν’ αποδράσει 6 φορές, αποκτώντας το προσωνύμιο «Ο Πεταλούδας». Την πρώτη του απόδραση έκανε το 1995, στο Δικαστήριο της Ευελπίδων, όπου δικαζόταν για ληστείες, διαφεύγοντας μέσα από τις τουαλέτες, παρ’ ότι ήταν φρουρούμενος. Η τελευταία του απόδραση έγινε το 1998, όταν πήδηξε από τον πρώτο όροφο του Tμήματος Mεταγωγών Πάτρας.

Οι γνώμες και οι απόψεις για τον χαρακτήρα και το ποιόν του Ματέι Σορίν, διίσταντο. Οι αστυνομικοί τον χαρακτήριζαν «αδίστακτο» και οι συγκρατούμενοί του στις φυλακές «ήσυχο». Το σίγουρο πάντως ήταν, πως Ματέι Σορίν είχε γίνει ένας διαρκής πονοκέφαλος για την αστυνομία, καθώς εκτός της πλούσιας εγκληματικής του δράσης, την είχε εκθέσει με τις διαδοχικές αποδράσεις του. Στο τελευταίο του μάλιστα «κατόρθωμα», 15 περίπου ημέρες πριν τα τραγικά γεγονότα που ακολούθησαν, επιχείρησε να απαγάγει αστυνομικό και ακολούθησε ένα άγριο ανθρωποκυνηγητό στην περιοχή της Χαλκίδας.

Η πρώτη πράξη του δράματος
Ο Ματέι Σορίν μπροστά στο ενδεχόμενο να εκτίσει πλέον ποινή ισόβιας φυλάκισης, κάνει ότι μπορεί για να κρυφτεί και να ξεφύγει από το κυνηγητό της αστυνομίας. Η απέλπιδα προσπάθεια του τον οδηγεί να βρει καταφύγιο στο ημιυπόγειο διαμέρισμα της τοξικομανούς γνωστής του, Πηνελόπης Αθανασοπούλου, στην οδό Νιόβης 4, στην περιοχή των Αχαρνών. Είναι άγνωστο, τουλάχιστον στο ευρύ κοινό, αν η Αθανασοπούλου, όντας αδερφή 2 αστυνομικών, λειτούργησε ως πληροφοριοδότης και ειδοποίησε την αστυνομία. Ο Ματέι Σορίν πάντως εντοπίστηκε και σύντομα, το μεσημέρι της 23ης Σεπτεμβρίου 1998, οι αστυνομικές δυνάμεις ήταν εκεί.

Ο διοικητής της Ασφάλειας Αττικής, Θεόδωρος Παπαφίλης, ζητά την συνδρομή της ΕΛ.ΑΣ και της Ε.Κ.Α.Μ. (Ειδική Κατασταλτική Αντιτρομοκρατική Μονάδα). Ο αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ. Αθανάσιος Βασιλόπουλος, μάλλον δύσπιστος, θεωρώντας ότι πρόκειται για μια ακόμη αναξιόπιστη πληροφορία (κατά τον ίδιο είχαν προηγηθεί άλλες έξι φορές), στέλνει δυνάμεις στο σημείο (περίπου 50 ανδρες), χωρίς κανένα προφανές σχέδιο και δίχως να ενημερώσει την πολιτική ηγεσία. Κάτω από τις σαφείς εντολές του Αθανάσιου Βασιλόπουλου, αλλά και του εισαγγελέα Ιωάννη Σακκά, να μην αφαιρεθεί η ζωή του Ματέι Σορίν, με κανέναν τρόπο, η αστυνομία επιχειρεί την σύλληψη του Ελληνορουμάνου κακοποιού. Κάπου εδώ καταγράφεται η πρώτη ερασιτεχνική ενέργεια των αστυνομικών δυνάμεων: Αντί να πραγματοποιήσουν εισβολή στο διαμέρισμα, έχοντας ως πλεονέκτημα το στοιχείο του αιφνιδιασμού, προτίμησαν να χτυπήσουν το…κουδούνι της πόρτας! …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Μια μικρή ομάδα κτηνοτρόφων, μέλη γνωστής οικογένειας στην περιοχή του Πύργου Ηρακλείου Κρήτης, αφού καβάλησαν τα 4Χ4, εισέβαλαν στο τοπικό αστυνομικό τμήμα και απαίτησαν ούτε λίγο ούτε πολύ την απελευθέρωση ενός 21χρονου Αλβανού λαθρομετανάστη (ο οποίος επρόκειτο να απελαθεί), που είχαν στην δούλεψή τους και είχε συλληφθεί λίγες ώρες πριν για παράνομη είσοδο στη χώρα, με το ακλόνητο επιχείρημα ότι…«είχε και δουλειές να κάνει», καθώς έπρεπε να πάει ν’ αρμέξει τα πρόβατα!

Οι βοσκοί μάλιστα ήταν τόσο ανένδοτοι και επιθετικοί, ώστε οι αστυνομικοί κατέβαλαν μεγάλες προσπάθειες για να μην χάσουν τον κρατούμενο μέσα από τα χέρια τους και μπροστά σ’ αυτό το ενδεχόμενο, αναγκάστηκαν να καλέσουν ενισχύσεις.
Οι βοσκοί τότε τράπηκαν σε φυγή για να αποφύγουν τη σύλληψη, ενώ σε βάρος τους σχηματίστηκε δικογραφία για αντίσταση κατά της αρχής.

Αυτό το βίντεο με ενόχλησε πάρα πολύ. Πόνεσαν τα μυαλά μου, που λένε και οι φίλαθλοι.
Πόσο γελοίο είναι αυτό το θέαμα, των “αγανακτισμένων” γκομενακίων, με τα κινητά (ΠΑΝΤΑ ΠΑΝΑΚΡΙΒΑ!), που φωτογραφίζουν, βιντεοσκοπούν, λένε και ξαναλένε την ίδια απεχθή μαλακία, με υστερικές τσιρίδες…
“Τα στοιχεία σου”, “τα στοιχεία σου”…”έλα Μάγδα, με απέκλεισαν, πάρε τηλέφωνο στο δικηγορικό σύλλογο”, “πάρε τη μαμά”, “πάρε τον δικηγόρο μου”, “ξέρεις ποιός είμαι εγώ, ρε;”, “θα σας κάνω μήνυση”, “είμαι δημοσιογράφος (στα αρχ…μου σκέφτεται ο “απέναντι”)”, “είμαι δικηγόρος” (το ίδιο ξανασκέφτεται ο απέναντι)…
Μόνο και μόνο για αυτό είναι ευτυχία να ΜΗΝ ΕΙΣΑΙ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ.
.
ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΕΤΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑ ΜΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ!
Με πόσα λεφτά ένας σοβαρός άνθρωπος θα καθόταν να ακούει αυτές τις μαλακίες;
Αφού θέλεις δράση για να φτάσεις σε οργασμό καλή μου, βάλε τη μαντήλα και πήγαινε στο Αφγανιστάν να προωθήσεις τα δικαιώματα των γυναικών στους Ταλιμπάν. Πήγαινε στην Αμερική και επιχείρησε να βιντεοσκοπήσεις τον αστυνομικό από απόσταση 10 εκατοστών. Εκεί θα νιώσεις την ΚΑΒΛΑ της δράσης. Αυτό δηλαδή που λείπει από την ανιαρή ζωή σου, από τότε που έγινες executive και αντικατέστησες την αληθινή ζωή με ονειρώξεις εξέγερσης και έπνιξες τη ζωή σου στο…κινητό. OΛΟΚΛΗΡΗ η ζωή σου ένα κινητό.

Παρατηρήσατε ότι το πρώτο πράγμα που κάνουν όλες οι κότες, σε μια στιγμή “δράσης” είναι να παίρνουν κάπου με το κινητό; Τι θέαμα κι αυτό…que decadence! Τι θλιβερό…
Να θέλουν να φωνάξουν: Κάτι μου συνέβη κι εμένα! Δέρνουν κι εμένα! Κάποιος μου δίνει σημασία! Ζω! Το ακούς Μάγδα; Ζω! Βρήκα νόημα!
.
Έλα Μάγδα, σε αφήνω, μας χτυπάει η αστυνομία…θα μου σκίσουν την Tod΄s, ω…mon Dieux…

Πηγή: Βασίλης Π./taxalia.blogspot.com