Πάρε-Δώσε

Δεν ξέρω γιατί, αλλά ήμουν αρκετά υποψιασμένος για το τι θα δω και θ’ ακούσω στα σημερινά δελτία ειδήσεων.
Όπως έχω πει, τίποτε δεν προκαλεί έκπληξη πλέον για ότι αναδύεται απ’ τον τηλεοπτικό βόθρο.

Καταρχάς όμως, έμαθα κάτι που δεν έχει σχέση άμεση με τα ΜΜΕ.
Όταν άκουσα απ’ τα δελτία ειδήσεων ότι συνελήφθησαν κάποιοι δικηγόροι, απόρησα.
Η απορία μου λύθηκε βλέποντας τις εικόνες κι εδώ πραγματικά ένιωσα έκπληξη. Γιατί;
Μα γιατί έχουμε ξεφύγει τελείως αγαπητοί φίλοι.
Δεν πίστευα στ’ αυτιά μου, όταν άκουσα ότι αυτοί οι δικηγόροι παρεβρίσκονταν εκεί για άμεση συμπαράσταση και νομική κάλυψη των εν δυνάμει «θυμάτων της αστυνομικής καταστολής», δηλαδή των γνωστών αναρχομπαχαλάκηδων.
Τι είναι αυτό ρε παιδιά; Καινούργιο φρούτο;
Δεν ήξερα αν θα πρέπει να γελάσω ή να θυμώσω όταν έβλεπα στην οθόνη κάποιους απ’ αυτούς τους δικηγόρους να ζητούν επιτακτικά τα στοιχεία κάποιων αστυνομικών που «τόλμησαν» να απωθήσουν κάποιους απ’ τους «διαδηλωτές».
Κι όπως διάβασα κάπου, οι δικηγόροι αυτοί συνελήφθησαν επειδή εμπόδισαν την σύλληψη κάποιων «διαδηλωτών», που προφανώς δεν ήταν «αγγελούδια».
Έχουμε ένα καινούργιο φαινόμενο δηλαδή, όπου κάποιοι «αυτόκλητοι» δικηγόροι, λειτουργούν ως νομική ασπίδα των «γιαλαντζί» αναρχικών (ή όπως θέλετε πέστε τους, οι πράξεις μετράνε) προστατεύοντας τα «δικαιώματά» τους. Το αυτονόητο «δικαίωμα» (ως έχει φανεί εώς τώρα) στην καταστροφή και το πλιάτσικο.
Ρε παιδιά να το θέσω αλλιώς;
Έχουμε πάει πολύ μπροστά ως χώρα στο θέμα της προστασίας των «δικαιωμάτων» και της «προστασίας του πολίτη», ή εγώ έχω μείνει έτη φωτός πίσω;

Η επόμενη είδηση που άκουσα, ήταν για κάτι «ψιλές» που έφαγαν κάποιοι δημοσιογράφοι.
Δεν θα το κρύψω ρε παιδιά. Πολύ το ευχαριστήθηκα, αν και απ’ ότι κατάλαβα τα παραφούσκωσαν οι «αντικειμενικοί δημοσιογράφοι που φροντίζουν για την ενημέρωσή μας».
Η κυρία Ηρώ Καριοφύλη του Άλφα, ήταν μάλιστα πολύ «αποκαλυπτική» σε σχέση με την αστυνομική βία που ασκήθηκε: Η αστυνομία δεν την άφησε να πάει στο σημείο που βρισκόταν ο εικονολήπτης της!
Και το συγκλονιστικό του πράγματος δεν τελείωσε εδώ. Οι αστυνομικοί ήταν και αναιδείς!
«Τόλμησε» να της πει ένας απ’ αυτούς την εξής ακατανόμαστη και «κατάπτυστη» φράση: «Εδώ κάνουμε επιχείρηση κυρία μου, δεν ψήνουμε παστίτσιο!» (σ.σ.: Ν’ αγιάσει το στόμα σου άνθρωπέ μου).
Φαντάζομαι ότι θα αντιλαμβάνεστε το μέγεθος της «καταδικαστέας» πράξης του αναιδέστατου αστυνομικού που καταστρατήγησε όλους τους ζαμπούνειους κανόνες του «σαβουάρ βιβρ» και ευελπιστούμε ότι σύντομα θα καταχωρηθεί στο «Hall of shame» του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι.
Η κυρία Καριοφύλη μάλιστα προσπάθησε να μας καταδείξει το άδικο της στάσης των αστυνομικών, λέγοντας «κάνουν, λες κι εμείς τους πετάμε πέτρες και μολότοφ».
Κύριοι δημοσιογράφοι, μόνο αυτό δεν έχετε κάνει ακόμα. Στα μάτια του πολύ κόσμου όμως (και μάλλον όχι άδικα), είστε ηθικοί συναυτουργοί της δημιουργίας των τελευταίων φαινομένων.
Δώσατε άλλοθι κύριοι με την στάση σας, στον «ανθό» της νεολαίας. Σας είναι τόσο δύσκολο να το καταλάβετε, ή σας φτύνουν κι εσείς νομίζετε ότι ψιχαλίζει;

Αφήνω τελευταίον και κλείνω μ’ αυτόν, τον Άκη…
Ποιον Άκη; Ελάτε ρε παιδιά… Ένας είναι ο Άκης, ο «ογκόλιθος» της «αντικειμενικής» ενημέρωσης. Αυτός που κάνει «πάρτι» κάθε φορά με τις αντοχές μας και τα νεύρα μας.
Τι είπε σήμερα ο πανμέγιστος;
«Οι αστυνομικοί με τις δηλώσεις τους, στοχοποίησαν τους δημοσιογράφους»!!! 😆

Έλεος βρε Άκη…
Ο γιατρός μου έχει πει να μην ταλαιπωρώ το στομάχι μου με ηχηρούς γέλωτες.
Θες και τα λες ή σου ξεφεύγουν;
Σε παρακαλώ λυπήσου μας. Όχι για μας… Για τις φουκαριάρες τις μάνες μας…

Όπως ήταν αναμενόμενο, τα ΜΜΕ παραμένουν αμετανόητα, συνεχίζοντας το βρώμικο παιχνίδι που παίζουν.
Και τι δεν έχουν ακούσει τ’ αυτάκια μας σε σχέση με την πρόσφατη δολοφονική επίθεση εναντίον του 21χρονου αστυνομικού Αδαμάντιου Μαντζούνη με αυτόματα όπλα.
Δεν περιμέναμε βέβαια, να δούμε δακρύβρεχτα μελό, ανάλογα μ’ αυτά του νεαρού Γρηγορόπουλου, αλλά θέλαμε να πιστεύουμε ότι τα ΜΜΕ, θα μπορούσαν να κρατήσουν τα προσχήματα και δεν θα έκαναν διαγωνισμό αθλιότητας.

Οι 31 σφαίρες που εισέπραξαν οι τρεις αστυνομικοί και τα εν δυνάμει θανάσιμα τραύματα που πήρε ως «σουβενίρ» ο ένας εξ αυτών, προφανώς δεν ήταν αρκετές, για αρκετούς «δημοσιογράφους».
Έτσι, ακούσαμε την κυρία Μάρω Λεονάρδου να προσπαθεί να παρουσιάσει την δολοφονική επίθεση σαν «εκφοβισμό» και την κυρία Τρέμη να διατηρεί αμφιβολίες και να ζητά από τον Πάνο Σόμπολο (ίσως ένας απ’ τους λίγους έντιμους και με ίχνη «τσίπας», δημοσιογράφος σήμερα) να της επιβεβαιώσει με την εμπειρία του αν «μιλάμε για δολοφονική επίθεση».
Είδαμε την κουτοπόνηρη προσπάθεια μερικών να αφαιρέσουν από τον 21χρονο αστυνομικό την αστυνομική του ιδιότητα, κάνοντας λόγο για «επίθεση σε ένα παιδί 21 ετών, των 700€», λες και η επίθεση, είχε σαν στόχο ένα οποιοδήποτε «παιδί» και όχι έναν αστυνομικό.
Άλλοι (στον Άλφα) επικέντρωσαν την προσοχή στο αλεξίσφαιρο γιλέκο που δεν φορούσε ο άτυχος αστυνομικός, δείχνοντας έτσι εσκεμμένα το δέντρο και χάνοντας «επιμελώς» το δάσος.

Είδαμε ακόμα, την επίμονη προσπάθεια, ακόμα και σ’ αυτή την περίπτωση, να δημιουργηθούν εντυπώσεις, προβάλλοντας στα βίντεο και εμβόλιμες σκηνές με «αγανακτισμένους νέους» και κάτοικους των Εξαρχείων, που «ανθίστανται» βρίζοντας τους «αυταρχικούς» αστυνομικούς που κάνουν το αυτονόητο: Φύλλο και φτερό όλη την περιοχή.

Βέβαια, η αξία της ανθρώπινης ζωής για τα ΜΜΕ, έχει σημασία σε σχέση με το ποιος την αφαιρεί, γι’ αυτό και δεν πέσαμε απ’ τα σύννεφα σήμερα, όταν ο Γ.Γ. των αστυνομικών Σπήλιος Κρικέτος, έφερε σε φανερή αμηχανία την κυρία Τρέμη, αναφέροντας ότι κατά τις ημέρες των ταραχών-βανδαλισμών, είχαν σταλεί στο Mega, βίντεο όπου εμφανίζονταν αστυνομικοί να δέρνονται ανηλεώς απ’ τα «οργισμένα νιάτα» και τα οποία βίντεο δεν προβλήθηκαν ποτέ, γιατί κατά την δήλωση αρμοδίου του τηλεοπτικού σταθμού, «οι μπάτσοι δεν πουλούσαν».

Ο νεαρός αστυνομικός, κυριολεκτικά είναι θύμα των «παλικαράδων» με τα Καλάσνικοφ. Ουσιαστικά όμως ποιος τον έβαλε μπροστά στο σκόπευτρό τους; Η απάντηση, μάλλον είναι προφανής…

Συνεχίστε παιδιά…
Σίγουρα μπορείτε να γίνετε ακόμα πιο αηδιαστικοί. Δεν έχετε αφήσει και κάτι το οποίο μπορεί να μας αφήσει «έκπληκτους» πλέον.

Ο Έλληνας έχει ασθενή μνήμη. Το έχει πει κι ο «Επίτιμος» άλλωστε.
Οπότε μπορείτε να βασίζεστε σ’ αυτό…

Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα για την υπάρχουσα κρίση.

1. Ο θλιβερός θάνατος του 15χρονου δεν είναι η αιτία αλλά η αφορμή των επεισοδίων.
2. Η αιτία της υπάρχουσας κρίσης είναι η μακρόχρονη ανοχή του ελληνικού κράτους σε κάθε είδους παρανομία. Είτε αυτή η παρανομία λέγεται καταπάτηση δασών, διπλοπαρκάρισμα, κατάλυση της δημοκρατίας, νόμος περί ευθύνης υπουργών, Εφραίμ & Co κτλ. Σε ένα πολύ μεγάλο μέρος της ζωή μας πλέον η παραβίαση του νόμου είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Αυτό το απεχθές κλίμα έχουμε μάθει όλοι να το ανεχόμαστε, να γινόμαστε συνένοχοι και μέσα σε αυτό το περιβάλλον κοινωνικοποιούμε τις νέες γενιές των Ελλήνων.
3. Όλοι ξέρουμε για την ανικανότητα και ανοργανωσιά της ελληνικής αστυνομίας. Παρουσιάζει όλες τις παθογένειες που χαρακτηρίζουν το ελληνικό κράτος. Στην ανικανότητα και ανοργανωσιά μπορούμε να προσθέσουμε και την ανοχή στο έγκλημα και παραβατικότητα που είναι επίσημη πολιτική.
4. Τα ΜΜΕ ακολουθούν κοινή γραμμή και παρουσιάζουν τις κινητοποιήσεις των μαθητών ως μια πραγματική εκδήλωση αγανάκτησης. Αντίθετα οι μαθητές εκπληρώνουν με στρατιωτική πειθαρχία το ρόλο του επαναστάτη που τόσα χρόνια το εκπαιδευτικό σύστημα και τα ΜΜΕ τους έχουν διδάξει και επιβάλλει ως πρότυπο. Οι μαθητές σήμερα απλά εκπληρώνουν τους ρόλους και υιοθετούν τις αξίες που κάποιοι άλλοι έχουν αποφασίσει για αυτούς χωρίς αυτούς. Το ότι εκπληρώνουν αυτούς του ρόλους ξεπατικοσούρα, χρησιμοποιώντας τα συνθήματα μιας άλλης εποχής, αποδεικνύει πολλά περί πραγματικής αγανάκτησης κτλ.
5. Μπορεί ο θάνατος του 15χρονου να αποδειχτεί ότι ήταν δολοφονία αλλά έστω και αν είναι έτσι είναι σίγουρο ότι δεν έχουμε να κάνουμε με κύμα/επιδημία αστυνομικών δολοφονιών. Το γεγονός είναι μεμονωμένο.
6. Το ότι μια νεολαία, και γενικότερα μια κοινωνία, παραμένει βουβή και μάλλον αδιάφορη για τον άδικο θάνατο 80 ατόμων (βλέπε Σάμινα) ή 65 ατόμων (πυρκαγιές 2007) και μετά καίει το σύμπαν πριν ακόμη εξακριβωθούν οι συνθήκες κατά τις οποίες πεθαίνει ένας, αυτό υποδεικνύει την ιδεολογική πλύση εγκεφάλου στην οποία έχει υποβληθεί αυτή η κοινωνία. Και στις δυο παραπάνω περιπτώσεις (Σαμίνα, πυρκαγιές) η θανατηφόρα αποτυχία του κράτους και η αποτυχία της δικαιοσύνης στο να τιμωρήσει ενόχους ήταν οφθαλμοφανής. Αλλά ποτέ δεν άνοιξε μύτη.
7. Τα ΜΜΕ παρομοιάζουν τα καλοθρεμμένα και κακομαθημένα Ελληνάκια με τους μαύρους του γκέτο την δεκαετία του 60 στις ΗΠΑ, ένας παραλληλισμός που θα ήταν απόλυτα ξεκαρδιστικός αν δεν γινόταν υπό τις υπάρχουσες τραγικές συνθήκες.
8. Από όλη την κάλυψη των γεγονότων λείπει παντελώς το γεγονός ότι αστυνομικά τμήματα γίνονται εδώ και μήνες στόχοι επιθέσεων από τους γνωστούς/άγνωστους. Ότι αυτοί οι γνωστοί/άγνωστοι είναι επί σειρά ετών υπεράνω του νόμου και έχουν επιβάλλει καθεστώς βίας στην πανεπιστημιακή κοινότητα.
9. Κάθε φορά που γίνεται μια κατάληψη σε ένα σχολείο και το κράτος δεν κάνει τίποτα για να επαναφέρει την έννομη τάξη, μια νέα γενιά Ελλήνων θα διδάσκεται ότι η βία αποτελεί δικαιωματικό μέσο για την ικανοποίηση του όποιου αιτήματος. Επίσης θα μαθαίνει ότι το κράτος δικαίου ηττάται από τον όχλο. Δεν είναι τυχαίο που τόσο χρόνια πιστεύοντας ότι η ανοχή και η ανεκτικότητα στην βία θα ξεθυμάνει τα ζωώδη ένστικτα κάποιον τμημάτων της νεολαίας τώρα έχουμε καταφέρει να μαζικοποιήσουμε τέτοιους είδους συμπεριφορές.
10. Για μια ακόμη φορά η πολιτική ηγεσία της χώρας δείχνει ανίκανη να αντιμετώπισει μια κρίση. Δεν είναι μια τυχαία εξέλιξη αφού με την την στάση της δημιούργησε την υπάρχουσα κατάσταση. Η μόνη πλέον ελπίδα για κάτι καλύτερο απομένει η σιωπηρή πλειοψηφία που μέχρι τώρα έχει μείνει άφωνη και άπρακτη.

Τα απαράδεκτα φαινόμενα θα εκλείψουν από την χώρα μας μόνο όταν χάσουν την ηθική νομιμοποίηση που απολαύουν και επίσης όταν το κράτος αποφασίσει να επιβάλλει τον νόμο και την τάξη. Το ξέρω ότι το νόμος και τάξη είναι σχεδόν παράνομοι όροι σήμερα, αλλά τι να κάνουμε, έτσι λειτουργούν οι πολιτισμένες κοινωνίες.

Ανώνυμος

Μ’ αυτά όλα αυτά τα «λαβράκια» που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο και τα οποία αναδεικνύουν (βεβαίως) τον ρατσισμό των Ελλήνων, σκέφτομαι, πλάκα πλάκα, να δημιουργήσω μια νέα κατηγορία θεμάτων με τίτλο «(Αντι)ρατσιστικές ιστορίες».
Ήδη έχουν δημοσιευτεί εδώ 2 «πραγματικά γεγονότα», τα οποία, αν μη τι άλλο, μας κάνουν να εμπεδώσουμε τον ρατσισμό που κρύβουμε μέσα μας σαν Έλληνες. Δυο-τρία ακόμη τέτοια «συγκλονιστικά» περιστατικά να πετύχω, ε…δε θέλει και πολύ.
Η πρώτη, η οποία έχει γίνει κι ανέκδοτο, αφορούσε τον μαύρο επιβάτη λεωφορείου, που…τρώει το εισιτήριο της ρατσίστριας συνεπιβάτιδάς του.
Η δεύτερη, αφορούσε την θλιβερή εμπειρία μιας «ομογενούς» από την…Αλβανία.

Ένα άλλο «ρατσιστικό περιστατικό», ψάρεψα πρόσφατα, στην ιστοσελίδα του Ελεύθερου Τύπου.
Το «πραγματικό» αυτό περιστατικό, με τίτλο «Δεν φταίει πάντα ο Αλβανός», δημοσιεύει ένας αναγνώστης της εφημερίδας, ο οποίος δηλώνει «αυτόπτης μάρτυρας»:

Έτυχε να είμαι αυτόπτης μάρτυρας σε ένα απίστευτο πραγματικά περιστατικό.
Ήταν μεσημέρι σε λεωφορείο που κατευθυνόταν προς Κηφισιά από κέντρο. Ξαφνικά ένας παππούς άρχισε να φωνάζει ότι του έκλεψαν το πορτοφόλι. Το αποτέλεσμα ήταν να κλειδώσουν οι πόρτες και να περιμένουμε την αστυνομία χωρίς να μπορούμε να φύγουμε.
Τελικά η αστυνομία κατέφτασε και το πρώτο που ρώτησε ήταν: Ποιος είναι αλλοδαπός;
Ούτε καν που καθόταν το θύμα!!!!
Κατευθείαν: ποιος είναι αλλοδαπός.
Ένας δύσμοιρος σήκωσε το χέρι του!!!
Είχε επίσης την ατυχία να κάθεται σχετικά κοντά στο θύμα. Με απίστευτα άσχημο τρόπο οι αστυνομικοί τον ανάγκασαν να τους ακολουθήσει. Τον έβριζαν παρά το γεγονός ότι στο λεωφορείο υπήρχαν και μικρά παιδιά!

Το λεωφορείο ξεκίνησε και στην επόμενη στάση ένας ΕΛΛΗΝΑΣ που καθόταν δίπλα στο θύμα άρχισε να τρέχει προς την έξοδο. Όλοι καταλάβαμε.

Αμέσως μετά μία κυρία δίπλα μου μονολόγησε: Τον είδα εγώ ότι ήταν αυτός αλλά δεν πειράζει. Ας καθαρίζει ο κόσμος από τους ξένους!!!

Δεν ξέρω ποιο ήταν το χειρότερο: Αυτό που είπε ή το γεγονός ότι εγώ δεν αντέδρασα καθόλου και απλά έσκυψα το κεφάλι!!!!!!!

Σχόλια-παρατηρήσεις:
Δεν μπορώ να μην σχολιάσω το γεγονός, ότι όλα αυτά τα ρατσιστικά επεισόδεια, λαμβάνουν χώρα πάντα…μέσα σ’ ένα όχημα! Να έχει κάποια συμβολική σημασία, που δεν μπορώ να διακρίνω ίσως; Ποιος ξέρει…

Το «περιστατικό» αυτό είναι τόσο…αληθοφανές, που ο υπεύθυνος της συγκεκριμένης στήλης του Ελεύθερου Τύπου, το βρίσκει, καθώς φαίνεται, πολύ…πειστικό και…λογικό, έτσι ώστε να εγκρίνει την δημοσίευσή του!
Ηθικό δίδαγμα: Στείλτε ότι μπαρούφα θέλετε στην συγκεκριμένη στήλη της εφημερίδας και θα δημοσιευθεί πάραυτα. Αρκεί βεβαίως, να καταδεικνύει τον ελληνικό ρατσιμό. Συνίσταται δε, τον ΕΛΛΗΝΑ ρατσιστή ή κλέφτη, να τον γράφετε με κεφαλαία (όπως ο συγκεκριμένος «αυτόπτης μάρτυρας»), για να δώσετε έμφαση.

«Τελικά η αστυνομία κατέφτασε και το πρώτο που ρώτησε ήταν: Ποιος είναι αλλοδαπός;». Μόνο αυτό να διαβάσει κανείς, αρχίζει και καταλαβαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά.
Το παράδοξο δεν είναι ότι η αστυνομία θεωρεί του αλλοδαπούς πιθανούς δράστες τέτοιων περιστατικών, μιας και στις κλοπές σε λεωφορεία κατέχουν τα πρωτεία. Το παράδοξο είναι, ότι η αστυνομία, σύμφωνα μ’ αυτά που εξιστορεί ο «αυτόπτης» μάρτυρας, δεν έκανε τα αυτονόητα. Δηλαδή να ελέγξει ποιοι κάθονταν κοντά στον ηλικιωμένο κι αν κριθεί αναγκαίο, να προχωρήσει σε σωματικό έλεγχο, ακόμη κι όλων των επιβατών (και των αλλοδαπών φυσικά) μέχρι να βρεθούν τα χρήματα.
Τι μας λέει όμως με λίγα λόγια ο «αυτόπτης μάρτυρας»; Ότι η αστυνομία μπήκε «καυλωμένη» στο λεωφορείο, έχοντας ήδη βρει τον ένοχο (ο «αυτόπτης μάρτυρας» μάλιστα φροντίζει να μας «ενημερώσει» και για την εθνική του καταγωγή).
Κι αν δεν υπήρχε αλλοδαπός στο λεωφορείο, τότε τι αγαπητέ «αυτόπτη μάρτυρα»; Τι θα κάναμε χωρίς βαρβάρους;

Πάμε στην κυρία τώρα, που «είδε» τον κλέφτη. Τι μας λέει τώρα ο «αυτόπτης μάρτυρας»; Ότι η κυρία που «είδε» την κλοπή, δεν ενημέρωσε τον ηλικιωμένο, λες και ήξερε ότι θα έρθει η αστυνομία και θα συλλάβει κατευθείαν τον αλλοδαπό, που «δεν τον πάει» επειδή είναι αλλοδαπός. Απολύτως λογικό κι αυτό…

Και κλείνουμε με τον υποτιθέμενο ΕΛΛΗΝΑ (sic) κλέφτη. Τι μας λέει ο «αυτόπτης μάρτυρας»; Ότι ο «κλέφτης», αφού πλέον διέφυγε τον κίνδυνο της σύλληψης (είχε φύγει η στυνομία), πανικοβάλλεται ακριβώς την ώρα που πρόκειται να κατέβει απ’ το λεωφορείο. Με λίγα λόγια, προδίδεται μόνος του, όταν πια έχει «σιγουρέψει» την κλοπή του.

Αγαπητέ «αυτόπτη μάρτυρα», θεωρώντας ότι η «ιστορία» σας έχει έστω κι έναν κόκκο αληθείας, θα περιοριστώ να πω το εξής: Ο «κλέφτης» δεν ξέρω αν είναι ΕΛΛΗΝΑΣ (sic), αλλά σύμφωνα μ’ αυτά που εξιστορείτε, ΜΑΛΑΚΑΣ είναι σίγουρα.
ΟΠΩΣ ΣΙΓΟΥΡΟ ΕΙΝΑΙ, ΟΤΙ ΑΠΕΥΘΥΝΕΣΤΕ ΣΕ ΜΑΛΑΚΕΣ, ΚΑΘΩΣ ΤΕΤΟΙΕΣ «ΙΣΤΟΡΙΕΣ», ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΜΑΛΑΚΕΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΠΙΣΤΕΥΤΕΣ.
ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΒΑΣΑΝΙΖΕΤΕ ΤΗΝ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ!

Αθήνα, 19ος αιώνας, συνοικία του Ψειρή (συναντάται κι ως Ψυρή ή Ψυρρή).
Η συνοικία αυτή έγινε πασίγνωστη, λόγω του ότι, το κυρίαρχο στοιχείο της, ήταν οι Κουτσαβάκηδες, ιδιόρρυθμοι τύποι κακοποιών, που είχαν κυριαρχήσει στην περιοχή αυτή, επί 50 περίπου χρόνια, από τα τελευταία χρόνια του Όθωνος, εώς το τέλος του 19ου αιώνος και είχαν μεταβάλει τον κοσμοβριθή οικισμό του Ψειρή, σε ένα «κράτος εν κράτει».

Το όνομά τους οι Κουτσαβάκηδες, το οφείλουν στον Μήτσο Κουτσαβάκη, έναν δεκανέα του στρατού επί Όθωνος, που είχε γίνει ονομαστός για τα κατορθώματά του ως κακοποιός.
«Κατ’ εικόνα και ομοίωσιν» αυτού, αναφάνηκαν και πολλοί άλλοι που ήταν ιδιόρρυθμοι και τυποποιημένοι στο ήθος, στην ενδυμασία, στην κόμμωση, ακόμη και στους τρόπους και τις μεθόδους.
Σαν αντάξιοι μιμητές του αρχικού τους προτύπου, επονομάσθηκαν κι αυτοί «Κουτσαβάκηδες», ή «Κούτσαβοι», αλλά παράλληλα και «Παλληκαράδες».

Φορούσαν μαύρο σακάκι, αλλά το φορούσαν μόνο απ’ το αριστερό μανίκι. Είχαν ριγέ χρωματιστό παντελόνι, που ήταν πολύ φαρδύ στα σκέλη, αλλά και πολύ στενό στους αστράγαλους. Στη μέση τους είχαν ζωσμένο ένα πολύ πλατύ και πολύπτυχο ζωνάρι, όπου τοποθετούσαν, τόσο τα όπλα τους (συνήθως κουμπούρες ή φοβερές αμφίστομες κάμες), όσο και τα καπνιστικά τους είδη. Στο κεφάλι φορούσαν μια μαύρη ρεπούμπλικα, με πλατύ όμως πένθος που το αποκαλούσαν «θλίψη» ή «χλίψη». Υπετίθετο, ότι το πένθος αυτό το όφειλαν στον ανύπαρκτο θάνατο κάποιου συγγενούς ή στενού φίλου, που κι εκείνος κατά την έκφραση του Θουκυδίδη «εσιδηροφόρει» σαν αυτούς, που ήταν κι εκείνος «μάγκας βαρύς κι ασήκωτος», που φορούσε αναρριχτό σακάκι, αλλά και είχε πέσει νεκρός κατά την εκτέλεση κάποιας γενναίας πράξης, αλυσμόνητο θύμα για στιγμές γεμάτες φιλότιμο.
Αλλά και τα παπούτσια τους ήταν παράδοξα. Ήταν στιβάλια με ψηλό τακούνι, στενά και μυτερά, που έπρεπε να είναι ανορθωμένα μπροστά στην άκρη, σαν ρύγχος. Κι έπρεπε να είναι πολύ τριζάτα.
Τα μαλλιά τους ήταν πλούσια, κατέβαιναν ως τα μάτια, αφημένα με περίτεχνη αμέλεια και ήταν πάντα αλειμμένα με χοιρινό λίπος, που αποτελούσε το κύριο καλλυντικό των τύπων εκείνων.
Τα μουστάκια τους ήταν άφθονα, στριμμένα στις άκρες κι ενώνονταν με τις άλλες τρίχες στα μάγουλα, ενώ δεν διατηρούσαν πραγματικά γένια.

Οι Κουτσαβάκηδες βάδιζαν λικνιστά, με το κεφάλι ελαφρά σκυμμένο προς τα δεξιά και κουνώντας τα χέρια τους. Είχαν σχεδόν πάντα, ύφος βλοσυρό. Κάθε τόσο όμως αναστέναζαν, θέλοντας να δείξουν ότι έκρυβαν στην καρδιά τους κάποιο βαρύ «ντέρτι», δηλαδή στενοχώρια.
Όταν κάθονταν στα καφενεία, έβγαζαν το ένα παπούτσι (πράγμα εύκολο, γιατί τα στιβάλια ήταν με λάστιχο) και τοποθετούσαν έπειτα το γυμνό πόδι ορθογώνια στο ύψος του γόνατος του άλλου ποδιού. Συνήθως όμως κάρφωναν και την κάμα τους πάνω στο ξύλινο τραπέζι, επίδειξη και σύμβολο εφεδρικού δυναμισμού για άμεση δράση.
Αλλοίμονο στον περαστικό διαβάτη που θα τους κοίταζε (κατά την κρίση τους) χωρίς τον απαιτούμενο σεβασμό. Συχνά άπλωναν μπροστά στην καρέκλα τους και πάνω στο έδαφος, την άκρη του μακριού ζωναριού τους. Κι ορμούσαν με φονικές διαθέσεις εναντίον εκείνου που θα τολμούσε να το πατήσει. Απ’ αυτή τη συνήθεια γεννήθηκε και η φράση «Απλώνει το ζωνάρι του για καβγά» …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »