Πάρε-Δώσε

«Η παιδεία των νέων, είναι το δυνατό αίμα και ο αέρας ιωδίου για το μέλλον των λαών… Όμως, της δικής μας παιδείας το αίμα, έχει αιματοκρίτη λευχαιμίας».
Δημήτρης Λιαντίνης

Τα αρχαία ελληνικά τα αντιπαθούν όλοι οι Έλληνες. Αν κάνει κανείς μια δημοσκόπηση σήμερα, το αποτέλεσμα που θα του δοθεί θα το βρει πελώριο. Στους εκατό θα ανακαλύψει πως οι ενενήντα τόσοι, τα αρχαία ελληνικά δεν θέλουν ούτε να τ’ ακούσουν. Και το χειρότερο είναι, πως την ίδια αποστροφή την αισθάνεται και η πλειονότητα των φιλολόγων που διδάσκει το μάθημα στα σχολεία.

Σήμερα όταν μιλήσεις σε κάποιονε για τα αρχαία ελληνικά, αμέσως θα τον χτυπήσει ναυτία. Ένα πνευματικό ανακάτωμα παραγουλιάζει ολόκληρη την υπόστασή του. Μονόπτωτα ρήματα, ετερόπτωτοι διορισμοί, τρίπτωτες προθέσεις, βαρείες, οξείες, ερωτηματικές, εγκλιτικά και εγκλίσεις, παραγωγή και έτυμα, προληπτικό κατηγορούμενο. Είναι μια στοίβα τσάνταλα που ξεχειλίζουν το ψυχοσωματικό μας και χύνουνται σαν ερευγμοί, κρυάδες, νυστάλα, χασμήματα, και όλα τα ουά του ιουδαϊκού όχλου. Οι σχετικές μνήμες από τη σχολική εμπειρία ανακαλούν στους ενήλικους πλήξη νεότητας, ψυχικά τραύματα, κατακάθια νευρωτικά, έλλειψη αέρα, δυσχέρεια ύπαρξης.

«Κύρος ανεβαίνει, Κύρος κατεβαίνει, και γαμώ τους Έλληνες και όλους τους δασκάλους». Έτσι άκουσα να καταριέται κάποτε κάποιος τα εφηβικά του χρόνια. Την αθωότητα, δηλαδή, και την πιο τρυφερή ώρα της ηλικίας του. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Η παροιμιώδης αυτή έκφραση, ανήκει στον Κερκυραίο ποιητή και βουλευτή, Λορέντζο Μαβίλη. Για την ακρίβεια τών λόγων όμως, θα πρέπει να τονιστεί, πως η αυτολεξεί φράση του ήταν: «Χυδαία γλώσσα δεν υπάρχει. Υπάρχουσι χυδαίοι άνθρωποι…».

Βρισκόμαστε στην ανατολή τού 20ού αιώνα, όπου το γλωσσικό ζήτημα προκαλεί εντάσεις και επεισόδια (χαρακτηριστικό παράδειγμα, τα αιματηρά «Ευαγγελικά»). Από την μια πλευρά οι οπαδοί τής καθαρεύουσας κι από την άλλη οι υποστηρικτές τής καθομιλουμένης δημοτικής.

Κατά την αναθεώρηση τού Συντάγματος, το 1911, έγινε η πρόταση να καθιερωθεί και τυπικά η καθαρεύουσα ως η μόνη επίσημη γλώσσα τού ελληνικού κράτους, με ταυτόχρονη απαγόρευση της διδασκαλίας σε «χυδαία» δημοτική -κάτι για το οποίο προβλέπονταν κυρώσεις. Ταυτόχρονα, με νομοθετική διάταξη, απαγορεύτηκε η μετάφραση τής Αγίας Γραφής στην δημοτική γλώσσα («Το κείμενον των Αγίων Γραφών τηρείται αναλλοίωτον· η εις άλλον γλωσσικόν τύπον απόδοσις τούτου άνευ της προηγούμενης εγκρίσεως και της εν Κωνσταντινουπόλει Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας απαγορεύεται απολύτως»).

Ο δημοτικιστής Λορέντζος Μαβίλης, παίρνοντας τον λόγο στην Βουλή (αγορεύοντας ωστόσο σε «ελαφρά» καθαρεύουσα), θέλοντας να υποστηρίξει την «μαλλιαρή» δημοτική, όπως την αποκαλούσαν τότε οι οπαδοί τής καθαρεύουσας κι απαντώντας σε όσους την κατηγορούσαν ως «χυδαία» γλώσσα, ανάφερε μεταξύ άλλων…

[…] Χαρακτηρίζεται ατιμωρητί η γλώσσα, την οποίαν ομιλεί ο Ελληνισμός ολόκληρος, από άκρου εις άκρον, από Κερκύρας μέχρι τού Καυκάσου, ως χυδαία. Χυδαία γλώσσα δεν υπάρχει. Υπάρχουσι χυδαίοι άνθρωποι, και υπάρχουσι πολλοί χυδαίοι άνθρωποι ομιλούντες την καθαρεύουσαν…

«Είσαι Γκρίκο; Έμπα στο σπίτι μον να μπει ο ήλιος».

Μ’ αυτόν τον τρόπο οι κάτοικοι των ελληνόφωνων χωριών της Κάτω Ιταλίας, υποδέχονται σήμερα τους Έλληνες. Ταυτόχρονα απευθύνουν μια δραματική έκκληση προς κάθε αρμόδια αρχή της μητέρας Ελλάδας, η οποία φαίνεται συχνά να αγνοεί ακόμη και την ύπαρξή τους. Όμως, οι Γκρεκάνοι φωνάζουν γεμάτοι υπερηφάνεια με όλη τους την ψυχή: «Είμαστε Γκρέτσοι, γιατί έχομε το ίντιο αίμα τσε την ίδια γκλώσσα». Ποιος έχει δικαίωμα να μείνει αδιάφορος αντιμετωπίζοντας αυτό το αγωνιώδες μήνυμα;

Λίγα ταξίδια μπορούν πραγματικά να παρουσιάσουν τόσο μεγάλο ενδιαφέρον για τους Έλληνες ταξιδιώτες, όσο μια περιήγηση στην Κάτω Ιταλία και στη Σικελία, περιοχές οι οποίες αποτέλεσαν, ως γνωστόν, πεδίο εκπληκτικής αποικιακής δραστηριότητας του αρχαίου Ελληνισμού, κυρίως τον 6ο και τον 5ο αιώνα π.Χ. Σε αντίθεση με τους Τούρκους (οι οποίοι με επιμέλεια αποκρύπτουν το ελληνικό παρελθόν των τουριστικών περιοχών, όπως των παραλίων της Μ. Ασίας) οι Ιταλοί ευτυχώς αποκαλούν ακόμη και διαφημίζουν την Κάτω Ιταλία και τη Σικελία ως «Μεγάλη Ελλάδα» (Magna Grecia).

Το όνομα αυτό εμφανίσθηκε για πρώτη φορά τον 6ο αιώνα π.Χ. Η μεγάλη άνεση του χώρου της Κάτω Ιταλίας και της Σικελίας σε σχέση με τη στενότητα του κυρίως ελλαδικού, πιθανώς ήταν η αιτία για το όνομα. Οι απομονωμένοι Έλληνες της Καλαβρίας και της Απουλίας διατήρησαν πολλά στοιχεία της αρχαίας ελληνικής τους παράδοσης και της γλώσσας τους …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Ένα επιχείρημα των χριστιανών, όταν φτάνει η συζήτηση για την συμβολή τους στην καταστροφή του ελληνικού πολιτισμού, είναι ότι οι παπάδες, αν μη τι άλλο, διέσωσαν την ελληνική γλώσσα, κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας.

Διέσωσαν πράγματι οι χριστιανοί την ελληνική γλώσσα;

Όταν έχεις μια σκλάβα παλλακίδα, μπορεί να την καταπιέζεις με χίλιους τρόπους, αλλά ποτέ δεν της χαλάς το σώμα και το πρόσωπο. Έτσι και οι παπάδες διέσωσαν την ομορφιά της ελληνικής γλώσσας, για να επιδεικνύονται στα περίτεχνα θρησκευτικά τους άσματα. Το ίδιο έκαναν και με την αρχιτεκτονική, ώστε να μπορούν να στεγάσουν το μεγαλείο τους, χτίζοντας αναρίθμητους ναούς-παλάτια.

Για να θέσουμε όμως το ζήτημα στην πραγματική του διάσταση, πρέπει πρώτα να απαντήσουμε στις παρακάτω βασικές ερωτήσεις:
1) Από ποιον κίνδυνο ακριβώς την διέσωσαν;
2) Μπορεί να θεωρηθεί κάποιος διασώστης μιας γλώσσας, όταν είναι ο ίδιος που την ώθησε βίαια και βάρβαρα στον ακραίο αφανισμό;

Ποιος κατέστρεψε όλες της βιβλιοθήκες των Ελλήνων, αρχής γινομένης από τον απόστολο Παύλο που έκαψε τα βιβλία της Εφέσου (Πράξεις Αποστόλων 19: 19) λέγοντας πως ήταν βιβλία μαγείας;

Ποιοι ξεκίνησαν τους διωγμούς των κέντρων γλώσσας που ήταν οι βιβλιοθήκες;

Ποιοι κατέστρεψαν το μεγαλύτερο παγκοσμίως κέντρο επιστημών και γλωσσικού πλούτου στην Αλεξάνδρα, σκοτώνοντας και την βιβλιοθηκάριο Υπατία; …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Οι σκηνές -απείρου κάλλους- που βλέπετε, προέρχονται από την μητρόπολη του Βόλου κι έλαβαν χώρα στις 16 Ιανουαρίου 2011.

Ο μητροπολίτης Δημητριάδος, Ιγνάτιος Γεωργακόπουλος (γνωστός κι από την τηλεοπτική εκπομπή τής κρατικής τηλεόρασης, «Αρχονταρίκι»), είχε την ατυχή -όπως αποδείχθηκε- έμπνευση, να αναγνώσει προς το χριστεπώνυμο πλήρωμα, που με «κατάνυξη» παρακολουθούσε έως τότε τον εσπερινό που γινόταν προς τιμήν του αγίου Αντωνίου, κείμενο της Αγίας Γραφής στην δημοτική γλώσσα, δηλαδή στην καθομιλουμένη. Φυσικά, ο Ιγνάτιος, σαν έξυπνος άνθρωπος που είναι, δεν θα έκανε ποτέ το λάθος να εκφωνήσει στην νεοελληνική γλώσσα κάποιο βρομερό απόσπασμα της «θεόπνευστης» Αγίας Γραφής.

Και κάπου εδώ αρχίζουν τα «ωραία»: Οι «πιστοί» αρχίζουν να διαμαρτύρονται προς τον Ιγνάτιο, απαιτώντας να αναγνώσει το κείμενο στα αρχαία ελληνικά! Όχι φυσικά γιατί τα «καταλαβαίνουν» καλύτερα, αλλά γιατί απλά πιστεύουν ότι αυτό είναι το «σωστό» κι «έτσι λέει η Ιερά Σύνοδος» (Όπα; Πολύ ενημερωμένο το ποίμνιο…). Χώρια που μάλλον οι περισσότεροι -αν όχι όλοι- αδαείς και θρησκόληπτοι Ιουδαιοχριστιανοί «πιστοί», θεωρούν ότι το αρχαίο -κι ακατανόητο σ’ αυτούς- κείμενο διαχέεται από περισσότερη «αγιότητα» (αν και αγνοούν ότι η «μετάφραση των Εβδομήκοντα», έγινε σε άθλια αρχαία ελληνικά [όπως και θα αγνοούν μάλλον και τους ίδιους τους «Εβδομήκοντα»]).

Βέβαια, αυτήν την πίστη περί «χυδαιότητας» της νεοελληνικής γλώσσας, όταν αυτή «τολμά» να αγγίζει -και να απογυμνώνει από την ακατανοησία- τα «ιερά» βοθρολύματα της Αγίας Γραφής, την έχει καθιερώσει η Εκκλησία και μάλιστα με την κάλυψη της ελληνικής πολιτείας, με αφορμή τα αιματηρά «Ευαγγελικά» τού 1901.

Πάντως, η στήριξη στον «γενναίο» μητροπολίτη είναι δεδομένη. Κι αφού είναι τόσο «ανοιχτόμυαλος» και «νεωτεριστής», ίσως να μην έχει κάποιο πρόβλημα, να αναγνώσει την επόμενη φορά προς το σεληνιασμένο ποίμνιο και κάποιο κείμενο από την «Κυριακή της Ορθοδοξίας», ή τα κατορθώματα του «ηθικού» Λωτ. Ένα τέτοιο εγχείρημα, είναι πιθανόν ότι θα έχει τεράστια αξία για την επιστήμη τής Ψυχολογίας…