Αγγλόφωνη Ελλάδα
04/11/2009 | 
Σχολιασμός
Με αφορμή την επιστροφή Ευρωπαίων φίλων που πρόσφατα επέστρεψαν από τις διακοπές τους, μού περιγράφουν την Ελλάδα ως αγγλόφωνη, κάτι που δεν αμφισβητώ αφού το διαπιστώνω καθημερινά στον ημερήσιο τύπο, ιστολογία, ραδιοφωνία κ.λπ., επανέρχομαι στο γλωσσικό ακόμη μία φόρα.
Διαβάζω τακτικά διαφορά ιστολόγια σε μία προσπάθεια να ενημερωθώ όσο καλύτερα μπορώ και ταυτόχρονα να βελτιώσω όσο το δυνατόν τη γλώσσα που πλέον δεν μιλώ. Οι ξένοι μιλάνε για την αποστροφή τους ως προς τις ανηρτημένες επιγραφές στην πλειονότητα αγγλικής γραφής και εγώ προσθέτω μέχρι και της υιοθέτησης αμερικανοαγγλικών -και αντίστροφα κατά προτίμηση-λέξεων και εκφράσεων. Λες και η ελληνική γλώσσα γεννήθηκε αναπηρική σε σημείο που να δικαιολογείται η προσθήκη των αλλοδαπών χωρίς πατερίτσες. Θαυμάστε ελληνικά!
Φράσεις, εκφράσεις, όπως «το σέβας κερδίζεται» (μετάφραση της αγγλικής «Το earn the respect»), «Χτυπήματα κάτω από τη μέση» (όρος πυγμαχίας: Do not hit and/or punch below the belt), «Διαβάζοντας ανάμεσα (ή πίσω) από τις γραμμές» (reading between the lines) κ.λπ., είναι μερικές που έχουν διατηρηθεί στη μνήμη μου. Στην περιορισμένη εκπαίδευση που ατύχησα να έχω, έμαθα, ότι το ΣΕΒΑΣ ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ, ΤΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ ΚΕΡΔΙΖΕΤΑΙ! Βαριέται ο Έλληνας να κοιτάξει το λεξικό και να βρει τις αντίστοιχες ελληνικές, ή προτιμά να αναμηρυκάζει κάθε φόρα που ανοίγει το στόμα του; Ή μήπως, λέω, μήπως ΞΕΝΟΜΑΝΕΙ;
Το λυπηρόν είναι ότι όλοι έχουν συμβάλλει στον ακρωτηριασμό της γλώσσας, αρχής γενομένης από τα ΜΜΕνοχής, δημοσιογράφους -αυτοί κι αν είναι- ιστολόγια, και τελευταία οι διάφοροι σχολιαστές.
Γιατί τα λέω όλα αυτά; Διότι η δίψα μου για κάθε τι ελληνικό μου γίνεται όλο και πιο έντονη όσο υπάρχω και ζω στην αλλοδαπή αφ’ ενός και αφ’ ετέρου διότι δεν έχω μιλήσει τη γλώσσα τα τελευταία 38 χρόνια. Όμως ταυτόχρονα μού προκαλεί την αντίδραση και αισθάνομαι απέχθεια όταν εξ’ αναγκασμού διαβάζω τις αλλοδαπές μπούρδες! Είναι αξιοθρήνητο να διαβάζεις κείμενα γραμμένα από λογοτέχνες,καθηγητές,και να διαπιστώνεις τη χρήση -κατάχρηση- των ανώτερων και πολλών άλλων που δε θυμάμαι εκφράσεων η λέξεων. Και είναι εξ ίσου αξιοθρήνητη η ηθελημένη τύφλωση της Ελληνικής Ακαδημίας και Πολιτείας!
Εν κατακλείδι, καταργήσατε τα Αρχαία Ελληνικά, και προοδευτικά καταργείτε τη Δημοτική αφού ο Τύπος κυκλοφορεί με κατάπτυστους τίτλους όπως «Απεργιακό μπλακ άουτ» κ.λπ. Έχετε διαμελίσει τη γλώσσα δομικά και χωρίς ίχνος ντροπής, και αν αυτό εσείς το λέτε δημοτική, εγώ το λέω «Της αλεπούς η ούρα ΕΞΕΦΟΥΚΑΡΟΚΟΜΠΟΘΗΛΗΚΟΜΑΝΙΚΟΘΗΛΗΚΟΘΗΚΕ!», κάτι που έμαθα στα παιδικά μου χρόνια. Απλά και χωρίς ενδοιασμούς βαδίζετε από το κακό στο χειρότερο. Η μόνη γλώσσα στον κόσμο με μαθηματικές δομές και ακρίβεια ορισμών, στον κάλαθο των άχρηστων, γιατί έτσι το θέλησαν οι εκάστοτε Κυβερνώντες και οι συνοδοιπόροι των.
ΑΙΣΧΟΣ!
Μιχάλης – Ταϊλάνδη
Το ακόλουθο κείμενο, βρίσκεται στην ιστοσελίδα της 
Στη Βυζαντινή εποχή υπήρχαν διάφορες τιμωρίες, ανάλογες, βέβαια, με το παράπτωμα. Όταν π.χ. ένας έλεγε πολλά, δηλαδή έλεγε λόγια που δεν έπρεπε να ειπωθούν, τότε τον τιμωρούσαν με έναν τρομερό τρόπο. Του έδιναν ένα ειδικό χόρτο, που ήταν υποχρεωμένος, με το μάσημα, να το κάνει πολτό μέσα στο στόμα του. Το χόρτο, όμως, αυτό ήταν αγκαθωτό, στυφό και αρκετά σκληρό, τόσο που κατά το μάσημα το στόμα του πρηζόταν και η γλώσσα, το ελατήριο δηλαδή της τιμωρίας του, άνοιγε, μάτωνε και γινόταν ίνες-ίνες, κλωστές-κλωστές, δηλαδή όπως είναι τα μαλλιά.
Η ιστοσελίδα 
