Πάρε-Δώσε

Η λέξη «λαμόγιο», είναι ταυτισμένη με τον απατεώνα, τον «αβανταδόρο», τον καιροσκόπο, τον καταχραστή, αυτόν που κάνει «αρπαχτές» και τον ασυνεπή στις υποσχέσεις του. Η πράξη που τελεί το λαμόγιο, λέγεται «λαμογιά».

Η επικρατέστερη εκδοχή, οδηγεί στην ιταλική προέλευση και ετυμολογία τού όρου και πιο συγκεκριμένα στην λέξη «Λα μόγιε» (La moglie=Η γυναίκα). …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

5 Μαρτίου 2001, ξημερώματα Κυριακής. Ένα μικρό παιδί, μεταφέρεται με συμπτώματα υποθερμίας στην Παιδιατρική Κλινική τού Νοσοκομείου Μυτιλήνης. Μετά από λίγο, με όση δύναμη τού απομένει, λέει στην μάνα του, «να κάνω νάνι…». Στο επόμενο δευτερόλεπτο ξεψυχά…

Ήταν ο τετράχρονος Παναγιώτης Βασιλέλλης. Η είδηση και η εικόνα τού θανάτου του, όπως αυτή αποτυπώθηκε στον τηλεοπτικό φακό, συγκλονίζει το πανελλήνιο.

Μέχρι τότε, είχαν προηγηθεί γεγονότα, που φανέρωναν σε όλο τους το μεγαλείο, απ’ τη μια, το αίσθημα αλληλεγγύης και την ευαισθησία τών απλών Ελλήνων πολιτών κι απ’ την άλλη, την σήψη, την διαφθορά και την αναλγησία τού «κοινωνικού» κράτους «πρόνοιας».

Ο Παναγιωτάκης, στάθηκε εξαιρετικά άτυχος στην σύντομη ζωή του. Το 1999, σε ηλικία 18 μηνών, τού διαγνώσκεται μια σπάνια μορφή καρκίνου και μάλιστα σε προχωρημένο στάδιο: Νευροβλάστωμα δεξιού επινεφριδίου. Σε απλή γλώσσα: Λευχαιμία. Θα νοσηλευθεί στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία». Η κατάστασή του όμως, είναι, δυστυχώς, σοβαρότατη και μη αντιμετωπίσιμη στην Ελλάδα. Η μόνη ελπίδα βρίσκεται στο νοσοκομείο «Μεμόριαλ» τών Η.Π.Α. Τα νοσήλια όμως που απαιτούνται, είναι δυσβάσταχτα για την φτωχή οικογένεια από την Γέρα τής Λέσβου: Πάνω από 100 εκατομμύρια δραχμές.

Η υπόθεση παίρνει δημοσιότητα. Ο ιδιοκτήτης τής «Τηλεόρασης Μυτιλήνης», Μανώλη Γιαννακέλος, ανοίγει λογαριασμό στην «Εθνική Τράπεζα» τής Μυτιλήνης και καταθέτει το πρώτο ποσό, προς ενίσχυση τού μικρού Παναγιώτη. Αμέσως, τα ανακλαστικά χιλιάδων Ελλήνων πολιτών διεγείρονται και σε σύντομο χρονικό διάστημα, συγκεντρώθηκε ένα ποσό τών περίπου 300 χιλιάδων ευρώ (100 εκατομμύρια). …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Η απέχθεια του Έλληνα πολίτη για τους πολιτικούς αυξάνεται τελευταία κατακόρυφα, καθώς η κρίση που μας μαστίζει οξύνεται. Η αιτία της απέχθειας επικυρώνεται καθημερινά από λόγια και έργα πολιτικών, που δείχνουν ότι οι άνθρωποι αυτοί όχι απλώς δεν συμβάλλουν στη λύση των προβλημάτων μας, αλλά φέρονται σαν να μην έχει καταλάβει καν ότι υπάρχουν. Οι νοήμονες πολίτες απορούν: Είναι δυνατόν να μη συνειδητοποιούν οι πολιτικοί το τι συμβαίνει; Δεν βλέπουν τον γκρεμό που οδηγούμαστε; Υστερούν μήπως βιολογικά· είναι διανοητικά καθυστερημένοι; Ή μήπως βλέπουν, αλλά εθελοτυφλούν;

Βέβαια, η περιγραφή των χαρακτηριστικών του είδους «σύγχρονος Έλληνας πολιτικός» δεν εμπνέει αισιοδοξία. Είναι άνθρωπος μέσης (και κάτω) νοημοσύνης, αλλά κουτοπόνηρος, αμβλυμένης ηθικής αντίληψης, ημιμαθής (όταν δεν είναι εντελώς αμαθής), πολιτιστικά και πολιτισμικά υπανάπτυκτος. Αν έχει πτυχίο πανεπιστημίου, μάλλον το πήρε χαριστικά, ως στέλεχος φοιτητικής νεολαίας, ενώ αν δηλώνει κάποιο επάγγελμα, είτε δεν το άσκησε ποτέ, είτε -αν το άσκησε, λιγουλάκι- κινήθηκε στον πάτο του. (Αν, για παράδειγμα, δηλώνει οδοντίατρος, δεν θα του εμπιστευόμασταν σε καμία περίπτωση τα δόντια μας). Τι τον οδήγησε λοιπόν στο αξίωμά του; Μήπως του χάρισε η Φύση αρχηγικό τάλαντο, πρωτογενή ηγετική ιδιοφυΐα; Μπα, ούτε αυτό. Είναι κοινός τόπος ότι οι περισσότεροι πολιτικοί θα τα θαλάσσωναν στο τιμόνι και μιας μικρής ιδιωτικής επιχείρησης, κι αν κάποιοι θεωρούνται «επιτυχημένοι» επί κεφαλής υπουργείων, αυτό οφείλεται μόνο στην ιδιότυπη πολιτική παραλλαγή του νόμου της άνωσης, που θέλει τα ελαφρότερα στοιχεία στην επιφάνεια, προτιμώντας τους φελλούς από τον χρυσό.

Είναι λοιπόν απορίας άξιον…
Με τέτοια χάλια, πώς έχουν οι άνθρωποι αυτοί τη διαχείριση των κοινών μας; Δεν είναι παράλογο; Τρελό; …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Πελατειακό κράτος. Μια φράση που ακούγεται ως κάτι το καταραμένο, εδώ και τουλάχιστον είκοσι χρόνια. Μια πραγματικότητα που όλοι την λοιδορούν και την καταριούνται ως την αιτία των δεινών της πατρίδας. Αρχές της δεκαετίας του ’90, θυμάμαι έναν βουλευτή που την προηγούμενη δεκαετία είχε διορίσει στο δημόσιο όλους τους συγχωριανούς του, και εμένα προσωπικά μου υποσχέθηκε ότι θα κατασκευάσει μια γέφυρα σε έναν άσχετο με μένα δρόμο, που απλώς τύχαινε να περνώ συχνά. Θυμάμαι λοιπόν αυτόν να καταφέρεται κατά των πελατειακών σχέσεων και να αρνείται (στα λόγια) νέους διορισμούς. Νεότερος και αφελέστερος, θυμάμαι ότι τότε σκέφτηκα: Αφού και αυτός κατάλαβε το λάθος, έχουμε ελπίδα, μπορεί τα πράγματα να αλλάξουν σε αυτόν τον τόπο και να γίνουν αξιοκρατικά.

Είκοσι χρόνια μετά, και πάλι οι πολιτικοί μας υπόσχονται ότι θα περιορίσουν το πελατειακό κράτος και θα φέρουν την διαφάνεια και την αξιοκρατία. Ή ορθότερα όλα αυτά τα χρόνια, όλοι οι πολιτικοί υπόσχονται ότι θα καταργήσουν το πελατειακό κράτος. Και τώρα ακούω υπουργό να βγαίνει στην τηλεόραση και να υπόσχεται εκ νέου την αξιοκρατία και την ίδια στιγμή πληροφορούμαι ότι αλλάζει την σειρά των κρίσεων στο υπουργείο του προκειμένου να εξυπηρετηθεί ο οικογενειακά ευνοούμενος τρίτου θεσμικού παράγοντα.

Έχω μια ξεκάθαρη άποψη που ναι μεν δεν είναι πρωτότυπη, αλλά έχω την αίσθηση ότι συνήθως την ξεχνούμε. Όταν συμβαίνει κάτι για πολύ καιρό και εκτεταμένα, υπάρχουν βαθύτεροι λόγοι. Λόγοι όχι τεχνικής φύσης αλλά θα έλεγα ανθρωπολογικής. Οι άνθρωποι που δημιουργούν, ανέχονται και συντηρούν επί μακρόν μια κατάσταση μοιράζονται κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, είναι ιδιαίτερου τύπου άνθρωποι. Και βέβαια, είναι πλέον γνωστό ότι αν μιλούμε για κοινωνικές συμπεριφορές, δεν έχει νόημα να αναζητούμε βιολογικά χαρακτηριστικά αλλά πολιτιστικά χαρακτηριστικά.

Για το πελατειακό κράτος στην Ελλάδα συνήθως ενοχοποιούνται οι πολιτικοί. Αυτονόητα έχουν ευθύνη. Έχουν όμως την κύρια ευθύνη; Είναι ένα ερώτημα που ελάχιστοι έχουν διάθεση να συζητήσουν ειλικρινά. Παρατηρώ ότι η άποψη ότι οι πολιτικοί έχουν την κύρια ευθύνη για το πελατειακό κράτος στην Ελλάδα έρχεται σε κάθετη σύγκρουση με μια άλλη ευρέως διαδεδομένη άποψη, ότι στην Ελλάδα δεν έχουμε πολιτικούς που να εμπνέουν, που να πηγαίνουν μπροστά από την κοινωνία, ότι οι πολιτικοί μας καθορίζουν τις πολιτικές με μοναδικό γνώμονα τις δημοσκοπήσεις. Αυτήν την δεύτερη άποψη είναι πολύ δύσκολο να την αντικρούσει κάποιος. Αν οι πολιτικοί έπονται της κοινωνίας, τότε και για τις πελατειακές σχέσεις την κύρια ευθύνη την φέρει η κοινωνία η οποία δεν έχει διάθεση να τις απαρνηθεί, δεν έχει διάθεση να αλλάξει στάση και συμπεριφορά για τον λόγο αυτό τις αποδίδει σε αυτούς που στην πραγματικότητα υλοποιούν τις επιθυμίες της, του πολιτικούς. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »