Πάρε-Δώσε

Η άποψή μου για τη θρησκεία είναι ίδια μ’ αυτή του Λουκρήτιου. Τη θεωρώ ως μια ασθένεια που γεννήθηκε από τον φόβο και ως πηγή ανείπωτης δυστυχίας στην ανθρώπινη φυλή. Δεν μπορώ, ωστόσο, ν’ αρνηθώ ότι έχει κάνει κάποιες συνεισφορές στον πολιτισμό. Βοήθησε τον πρώτο καιρό για τον καθορισμό του ημερολογίου, και αυτό προκάλεσε τους Αιγύπτιους ιερείς στο να καταγράψουν τις εκλείψεις με τόση προσοχή, ώστε με την πάροδο του χρόνου έγιναν ικανοί να τις προβλέπουν. Αυτές τις υπηρεσίες, είμαι έτοιμος να τις αναγνωρίσω, αλλά δεν ξέρω οποιεσδήποτε άλλες.

Η λέξη «θρησκεία» χρησιμοποιείται σήμερα με μια πολύ χαλαρή αίσθηση. Μερικοί άνθρωποι, κάτω από την επίδραση του ακραίου Προτεσταντισμού, χρησιμοποιούν τη λέξη για να υποδηλώσουν οποιεσδήποτε σοβαρές, προσωπικές πεποιθήσεις ως προς το ήθος ή τη φύση του σύμπαντος. Αυτή η χρήση της λέξης είναι μάλλον ανιστόρητη. Η θρησκεία είναι πρωτίστως ένα κοινωνικό φαινόμενο. Οι εκκλησίες μπορούν να έχουν την καταγωγή τους σε διδασκάλους με ισχυρές ατομικές πεποιθήσεις, αλλά πολύ σπάνια αυτοί είχαν επηρεάσει τις εκκλησίες που είχαν ιδρύσει, ενώ οι εκκλησίες είχαν τεράστια επιρροή επί των κοινοτήτων στις οποίες άνθησαν.

Να πάρουμε την περίπτωση που έχει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τα μέλη του δυτικού πολιτισμού: Η διδασκαλία του Ιησού, όπως εμφανίζεται στα Ευαγγέλια, έχει εξαιρετικά μικρή σχέση με την ηθική των χριστιανών. Το πιο σημαντικό πράγμα για τον Χριστιανισμό, από κοινωνικής και ιστορικής απόψεως, δεν είναι ο Χριστός, αλλά η Εκκλησία, και αν κρίνουμε τον Χριστιανισμό ως μια κοινωνική δύναμη, δεν πρέπει να πάμε στα Ευαγγέλια για το υλικό μας. Ο Χριστός δίδαξε ότι πρέπει να δώσετε τα αγαθά σας στους φτωχούς, ότι δεν θα πρέπει να αγωνίζεστε, ότι δεν θα πρέπει να πηγαίνετε στην εκκλησία, και ότι δεν θα πρέπει να τιμωρείτε τη μοιχεία.

Ούτε οι καθολικοί, ούτε οι προτεστάντες έχουν δείξει κάποια ισχυρή επιθυμία να ακολουθούν τη διδασκαλία του σε οποιαδήποτε από αυτές τις απόψεις. Μερικοί από τους φραγκισκανούς, είναι η αλήθεια, προσπάθησαν να διδάξουν το δόγμα της αποστολικής φτώχειας, αλλά ο πάπας τους καταδίκασε και το δόγμα τους θεωρήθηκε αιρετικό. Ή, πάλι, λάβετε υπόψιν ότι ένα τέτοιο κείμενο, όπως το «Μην κρίνετε για να μην κριθείτε» και αναρωτηθείτε τι επιρροή είχε, πάνω στην Ιερά Εξέταση και στην Κου Κλουξ Κλαν. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

«Ο σταυρός, μου έδωσε στίγμα, όρισε την ταυτότητά μου. Ο σύνδεσμός μου με τον Ιησού, ο σταυρός ως σημείο ελέους. Έβλεπα παντού σταυρούς όταν ήμουν μικρός… Ο σταυρός ήταν κεντρικός για την κοσμοθεώρησή μου. Ήταν σαν ένα στόχαστρο, μέσα από το οποίο έβλεπα τον κόσμο. Ύστερα, αυτό άλλαξε. Άρχισα να βλέπω ότι αυτός ο σταυρός ρίχνει σκιά… Έχω γράψει πολλές ιστορίες, αλλά μία με στοιχειώνει… Πρόκειται για τα όσα έχουν κάνει οι άνθρωποι στο όνομα του Θεού…».
Τζέιμς Κάρολ

Ο Τζέιμς Κάρολ, πρώην καθολικός ιερέας, εξηγεί πως αποφάσισε να εγκαταλείψει του ιερατικό σχήμα, όταν άρχισε ν’ ανακαλύπτει το πραγματικό παρελθόν του Χριστιανισμού.

Με έκπληξη και τρόμο, διαπίστωσε, ότι η ιστορία του είναι γραμμένη με διώξεις, εγκλήματα και αίμα, με κομβικό σημείο την εποχή του «Μεγάλου» Κωνσταντίνου, όπου το σύμβολο του σταυρού μετετράπη σε ξίφος. Οι Εβραίοι, υπήρξαν από τους πρώτους και βασικούς στόχους αυτού το ξίφους, καθώς σύμφωνα με την χριστιανική θεώρηση, αποτελούν τους αιώνιους φονιάδες του «σωτήρα» Ιησού. Οι ναζιστικές διατάξεις εναντίον τους, στο πρόσφατο ιστορικό παρελθόν, δεν διαφέρουν σε τίποτε από αυτές που εξέδιδε η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία κατά το προηγούμενο ιστορικό παρελθόν. Η έρευνα του Κάρολ μάλιστα, ρίχνει και λίγο περισσότερο φως, σε μια σκοτεινή περίοδο, που αφορά την σχέση Βατικανού και ναζιστικής Γερμανίας.

Ο Τζέιμς Κάρολ, δεν παραλείπει να θίξει και το θέμα του χριστιανικού προσηλυτισμού, ο οποίος σε πολλές περιπτώσεις, ακόμη και σήμερα, εξακολουθεί να γίνεται απροκάλυπτα και μάλιστα με την κάλυψη ή την ανοχή των κρατικών αρχών, καταπατώντας κάθε έννοια ανεξιθρησκείας και ελεύθερης θρησκευτικής βούλησης. Στο δε παρελθόν, αυτός ο προσηλυτισμός, σε πολλές περιπτώσεις ήταν ουσιαστικά αναγκαστικός, καθώς οι προσήλυτοι έπρεπε να επιλέξουν ανάμεσα στην «θρησκεία της αγάπης» -τον Χριστιανισμό- και τη ζωή τους …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Η περίοδος της Τουρκοκρατίας, χαρακτηρίζεται ως η χρυσή εποχή των Εβραίων στην Θεσσαλονίκη. Τόσο ο σουλτάνος Μουράτ Β’, που κυρίευσε την πόλη, όσο και οι διάδοχοί του, για να εποικίσουν την ρημαγμένη κατά την άλωσή της Θεσσαλονίκη, ευνόησαν την εγκατάσταση Εβραίων, ιδίως αυτών που έρχονταν από την Γερμανία και την Ουγγαρία, όπου εκείνα τα χρόνια οι Εβραίοι υφίσταντο άγριες διώξεις. Αυτοί είναι οι αποκαλούμενοι Ασκεναζίμ (από το Ασκενάζ=Γερμανία), οι οποίοι αυξήθηκαν σημαντικά από τα μεγάλα «πογκρόμ» της Βαυαρίας το 1470.

Το πραγματικό όμως κύμα, από Εβραίους επήλυδες, που έδωσε στη Θεσσαλονίκη εβραϊκό χρώμα, ήρθε επί Βαγιαζίτ Β’ (1481-1512) και προέρχονταν από την Ισπανία. Εκεί, οι βασιλείς Φερδινάνδος και Ισαβέλλα, εξαπέλυσαν σκληρούς διωγμούς εναντίον των Εβραίων, το 1492. Περίπου 40.000 Εβραίοι μετανάστες, κατέφυγαν τότε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και οι περισσότεροι απ’ αυτούς εγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλονίκη. Η μάζα αυτή, ενισχύθηκε και από φυγάδες της Σικελίας και της Κάτω Ιταλίας το 1493, της Πορτογαλίας το 1497 και της Γαλλικής Προβηγκίας. Όλοι αυτοί οι πρόσφυγες, επονομάστηκαν γενικά, Ισπανοεβραίοι ή Σεφαρδίμ (Σεφεράντ=Ισπανία).

Οι παλαιότεροι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης, οι απόγονοι δηλαδή Εβραίων της ρωμαϊκής και βυζαντινής εποχής, ονομάζονταν Ρομανιότ οι Ρωμανοεβραίοι. Αυτοί είχαν μητρική γλώσσα τα ελληνικά, έφεραν ελληνικά ονόματα ή εξελληνισμένα και είχαν ιδιαίτερο τύπο λατρείας, τον λεγόμενο «μάτσορ ρομάνια». Οι Σεφαρδίμ και οι Ασκεναζίμ όμως, οι οποίοι ήταν πολυαριθμότεροι, πλουσιότεροι και πιο πολιτισμένοι, τους αφομοίωσαν γρήγορα και τους απορρόφησαν. Τελικά, επικράτησαν όλων, οι Σεφαρδίμ και από τα τέλη του 16ου αιώνα, η ισπανοεβραϊκή γλώσσα, ήταν αυτή που επιβλήθηκε στην κοινότητα των Εβραίων.

Οι Ισπανοεβραίοι, υπήρξαν συντελεστές αξιόλογης προόδου στη Θεσσαλονίκη. Σ’ αυτούς οφείλεται κυρίως η αναγέννηση της πόλης, μετά τον αφανισμό και την ερήμωση που προκάλεσε η άλωσή τους απ’ τους Τούρκους, καθώς μετέτρεψαν και πάλι τη Θεσσαλονίκη, σ’ ένα μεγάλο κέντρο εμπορίου, όπως ήταν και κατά την ρωμαϊκή και βυζαντινή εποχή. Οι Εβραίοι δεν κυριαρχούσαν τότε, μόνο οικονομικά, αλλά και κοινωνικά και πνευματικά. Είχαν καταστήσει την κοινότητά τους, αληθινό «κράτος εν κράτει» και είχαν αποθέσει τόσο έντονα την σφραγίδα τους, ώστε η Θεσσαλονίκη επονομαζόταν τότε ως «Μητέρα του Ισραήλ». Στις αρχές του 17ου αιώνα, η εβραϊκή κοινότητα θα φτάσει στο απόγειο της ακμής της. Την εποχή εκείνη, από τους 120 «μαχαλάδες» (συνοικίες) της Θεσσαλονίκης, οι 56 ήταν εβραϊκοί, οι 48 μουσουλμανικοί και οι 16 ελληνικοί.

Ξαφνικά όμως, το 1655, η εβραϊκή κοινότητα πέρασε μια φοβερή περιπέτεια, που την έπληξε βαριά και την αποσύνθεσε. Παρουσιάστηκε τότε, ένας μυστηριώδης «μεσσίας», που προέρχονταν από την Σμύρνη, ο Σαμπατάι Σεβί. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

«Αν ένας άντρας και μια γυναίκα πνίγονται σ’ ένα ποτάμι, πρώτα θα σώσουν τον άντρα, “ο οποίος είναι υποχρεωμένος να εκτελεί περισσότερες εντολές”, ενώ “η σοφία μιας γυναίκας βρίσκεται μόνο στη βελόνα”».

Κάθε αδαής γνωρίζει ότι «οι τρόποι της Τορά είναι τρόποι ευχαρίστησης», ότι «η τιμή της κόρης ενός βασιλιά είναι μέσα της» και ότι «η σωστή συμπεριφορά έρχεται πριν από την Τορά» αλλά αξίζει να μάθουμε περισσότερα. Αξίζει να μάθουμε ότι μια γυναίκα είναι ακατάλληλη για δικαστής και ακατάλληλη να καταθέσει. Είναι επίσης ακατάλληλη για οποιαδήποτε δημόσια θέση με εξουσία. «Θα διορίσεις έναν βασιλιά πάνω από εσένα» -έναν βασιλιά και όχι μια βασίλισσα.

Μια κόρη -διατάζουν οι σοφοί- δεν πρέπει να διδάσκεται την Τορά καθώς «το μυαλό της γυναίκας δεν είναι κατάλληλο να διδαχθεί τίποτ’ άλλο εκτός από ανοησίες». Οι γυναίκες είναι ελαφρόμυαλες κι έχουν λίγη γνώση. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Σε όλες σχεδόν τις θρησκείες, όπου υπάρχει το δίπολο Καλού και Κακού, αυτά προσωποποιούνται με την μορφή θεοτήτων. Η προσωποποιημένη ύπαρξη του Κακού, δεν θα μπορούσε, φυσικά, να λείπει κι απ’ την εβραϊκή θρησκεία, η οποία επικρατεί έως και τις μέρες μας, όπου ευδοκιμεί ο Ιουδαϊσμός και ο Ιουδαιοχριστιανισμός.

Όπως συμβαίνει με τα περισσότερα στοιχεία της μυθολογίας-ιστορίας των Εβραίων, ο Διάβολος (Σατανάς) είναι στοιχείο μυθολογίας άλλων λαών, το οποίο οι συγγραφείς της Βίβλου, «δανείστηκαν» και το προσάρμοσαν στις δικές τους ιδεοληψίες. Από την περσική και ελληνική μυθολογία, δεν χρησιμοποίησαν μόνο την ιδέα του προσωποποιημένου Κακού, αλλά και στοιχεία που το συνοδεύουν, όπως η Κόλαση. Το βασίλειο του Άδη, ο κάτω κόσμος, η μορφή του θεού Πάνα με την οποία αποδίδεται συχνά ο Διάβολος κ.ά., αποτελούν ενδεικτικά στοιχεία της προσαρμογής (και διαστροφής) ξένων μυθολογικών στοιχείων στην ιουδαϊκή θρησκεία -και κατά συνέπεια στην χριστιανική.

Ενδεχομένως, η ύπαρξη του «έκπτωτου άγγελου» (κι εδώ γεννάται η εύλογη απορία, γιατί ο Θεός δεν εξόντωσε τον Διάβολο, αλλά απλά τον έδιωξε και τον άφησε ν’ αλωνίζει) στις θρησκείες αυτές, να ήταν σχετικά ανώδυνη, εάν δεν συνοδεύονταν στην πορεία του χρόνου με ειδεχθή εγκλήματα, τα οποία συντελέστηκαν στο όνομα του Καλού και στα πλαίσια μεθόδων όπως η Ιερά Εξέταση …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »