Πάρε-Δώσε

Σύμφωνα με την Εβραία ιστορικό και συγγραφέα, Ρένα Μόλχο, ο ελληνικός Αντισημιτισμός και οι Έλληνες δωσίλογοι της Θεσσαλονίκης, ήταν η κύρια αιτία αφανισμού τού εβραϊκού στοιχείου της πόλης. Πιο συγκεκριμένα, υποστηρίζει ότι:

«Όχι μόνο δεν υπήρξε καμία αντίδραση αλλά πολύ μεγάλη μερίδα του ελληνικού πληθυσμού συνεργάστηκε με τον κατακτητή. Έχουμε περιπτώσεις όπως στη Ζάκυνθο που δεν χάθηκε ούτε ένας Εβραίος επειδή και ο μητροπολίτης Ζακύνθου και ο πρόεδρος αρνήθηκαν να δώσουν τις καταστάσεις και να καταδώσουν Εβραίους. Το ίδιο και στην Χαλκίδα. Και έχουμε περιπτώσεις σαν τα Γιάννινα και τη Θεσσαλονίκη με ποσοστό απώλειας, 98% και 96% αντίστοιχα. Όλα αυτά με οδηγούν στο συμπέρασμα ότι οι χριστιανοί κάτοικοι εκεί που ήθελαν διέσωσαν τους Εβραίους κι εκεί που δεν ήθελαν τους κατέδωσαν, ασχέτως αν δεν γνώριζαν ακριβώς τι τους περίμενε. Στη Θεσσαλονίκη οι χριστιανοί περίμεναν από πριν, από τον μεσοπόλεμο, από τη μεγάλη πυρκαγιά του ’17, πώς και πώς να φύγουν οι Εβραίοι. Μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Θεσσαλονίκη μετατράπηκε σε πρωτεύουσα προσφύγων. Αυτοί μεταξύ άλλων ζούσαν σε συναγωγές, πήγαιναν και σε εβραϊκά σχολεία που επιτάχθηκαν γι’ αυτόν τον σκοπό… Ο Λευτέρης Σταυριανός, που ήταν καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Κολούμπια, έγραψε ένα άρθρο για τους Εβραίους το ’48, όπου υποστηρίζει ότι 12.000 χριστιανοί στη Θεσσαλονίκη εκμεταλλεύθηκαν τις περιουσίες των Εβραίων, αμειβόμενοι για τη συνεργασία τους με τους Γερμανούς. Όταν υπάρχει ένα νούμερο 12.000 άνδρες, πολλαπλασιάζεται δημογραφικά επί 5, για να δείτε πόσα άτομα στην πόλη επωφελήθηκαν. Άρα, 60.000 χριστιανοί. Οι Εβραίοι ήταν 50.000, άρα μας μένουν και 100.000 χριστιανοί αθώοι… Τόσους κατοίκους είχε η Θεσσαλονίκη τότε. Το 1/3 των χριστιανών συνεργάστηκε… Οι Εβραίοι, αυτοί που επέζησαν, γνωρίζουν ποιοι συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς, ξέρουν πώς έγιναν οι περιουσίες εν μια νυκτί μέσα στην κατοχή… Στη Θεσσαλονίκη το νούμερο απώλειας των Εβραίων είναι 96%, που είναι 4 μονάδες υψηλότερο και από το Βερολίνο! Δηλαδή μέσα στη “φωλιά του λύκου” ήταν μικρότερο το ποσοστό απώλειας απ’ ότι εδώ… Πώς μεταφράζεται αυτό το πράγμα;… Η Θεσσαλονίκη δεν θα πρέπει να είναι υπερήφανη γι’ αυτό το κομμάτι της Ιστορίας της… Γι’ αυτό και δεν διδάσκεται τίποτε στη Θεσσαλονίκη περί Εβραίων. Ενώ πριν από τον πόλεμο υπήρχε μάθημα Εβραιολογίας. Τώρα γιατί δεν υπάρχει;… Υπάρχει Αντισημιτισμός στην Ελλάδα του 21ου αιώνα και είναι εντονότατος!».

Στο επισυναπτόμενο βίντεο όμως, έχουμε πολύ σκληρές αναφορές από την επίσης Εβραία και πανεπιστημιακό Οντέτ Βαρόν-Βασάρ που αποκαλύπτει για πρώτη φορά ότι υπεύθυνοι για την εξολόθρευση των Εβραίων της Θεσσαλονίκης από τους Ναζί ήσαν και οι ίδιοι οι δωσίλογοι Εβραίοι, τα συνεργασθέντα με τους Γερμανούς εβραϊκά συμβούλια και ιδίως ο αρχιραβίνος της Θεσσαλονίκης, Κόρετς, που έδωσε τις λίστες με τους Εβραίους στους χιτλερικούς…

Ο Ραμπί Κόρετς μιλούσε άπταιστα Γερμανικά και η κοινότητα πίστεψε ότι είχε τις ικανότητες να διαπραγματευτεί με το καθεστώς των Ναζί. Ο Κόρετς παρασύρθηκε στις τακτικές του διαπραγμάτευσης. Σταθερά κατεύναζε τους Ναζί πιστεύοντας ότι αν υπάκουε στις εντολές τους, η Θεσσαλονίκη θα γλίτωνε. Τον Μάρτιο του 1943, στην πραγματικότητα ο Κόρετς συγκέντρωσε έναν αριθμό Εβραίων στη Θεσσαλονίκη και τους έστειλε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Πολωνία.

Ο θρυλούμενος ελληνικός Αντισημιτισμός δεν έπαιξε κανέναν ρόλο, λέει η Βασάρ, ενώ τονίζει πως ο τότε πρόεδρος της εβραϊκής κοινότητος τη Θεσσαλονίκης, Σαλτιέλ, ήταν συνεργάτης των Γερμανών, όπως και ο διαβόητος Εβραίος δωσίλογος Ρεκανάτ, που δικάστηκε ως φιλοχιτλερικός μετά τον πόλεμο.

Η φράση «Τα φόρτωσε στον κόκορα», σημαίνει την αδιαφορία, την ανευθυνότητα και την αποφυγή εκπλήρωσης υποχρεώσεων.

Πιθανότατα, η έκφραση αυτή, έλκει την προέλευσή της στην μεγάλη γιορτή τών Εβραίων, την «Γιομ Κιπούρ» (Ημέρα Εξιλασμού). Κατά την ημέρα αυτή, οι ορθόδοξοι Εβραίοι, απαγορεύεται να δουλεύουν, να τρώνε και να πίνουν, να κάνουν έρωτα, να πλένονται, να φοράνε αρώματα και…δερμάτινα υποδήματα.

Ειδικώς, κατά την τελετή «Καπαρότ», προσεύχονται και ζητούν άφεση αμαρτιών. Ενώ διαβάζουν κάποιες ευχές, κρατούν στο χέρι έναν κόκορα (οι άνδρες, ή μια κότα οι γυναίκες) και τον περιστρέφουν τρεις φορές γύρω απ’ το κεφάλι τους. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, (πιστεύουν ότι) διώχνουν από πάνω τους τις αμαρτίες τους και τις φορτώνουν στον…κόκορα! Τόσο απλό… Προσδοκούν έτσι, να δουν το όνομά τους γραμμένο στην «Βίβλο τών δικαίων».

Σύμφωνα πάντως με μια άλλη εκδοχή, η έκφραση πιθανόν να προέρχεται από τον εθισμό τών φανατικών λατρών τών κοκορομαχιών, που ξόδευαν χρόνο και χρήμα, στοιχηματίζοντας σ’ αυτό το «άθλημα», αδιαφορώντας για οτιδήποτε άλλο.

Το 1990 και μετά από σιωπή μισού αιώνα, η Σοβιετική Ένωση παραδέχεται ότι η σφαγή τού Κατίν, όπου πάνω από 20.000 Πολωνοί εκτελέστηκαν το 1940, αποτελούσε δικό της έργο. Μέχρι τότε, η σοβιετική προπαγάνδα, το έγκλημα αυτό το είχε χρεώσει στους Γερμανούς. Μεταπολεμικά, τέτοιες μορφές αντιναζιστικής προπαγάνδας ήταν κι εξακολουθούν να είναι αρκετά διαδεδομένες. Δεδομένου ότι οι Ναζί ξεκίνησαν το αιματοκύλισμα τής Ευρώπης, ο υπερτονισμός τών εγκλημάτων των, ή και η απόδοση σ’ αυτούς πραγμάτων που δεν είχαν κάνει, δεν ήταν ιδιαίτερα δύσκολη υπόθεση, ακόμη και σε περιπτώσεις όπου η προπαγάνδα ήταν αρκετά χονδροκομμένη.

Μια από τις μορφές προπαγάνδας ήταν και η πλαστογράφηση φωτογραφιών κι ως γνωστόν, μια φωτογραφία χίλιες λέξεις. Η παραποίηση τών φωτογραφίων, επιτυγχάνεται κυρίως με δυο τρόπους:
1. Προσθαφαιρώντας στοιχεία τής φωτογραφίας.
2. Αλλάζοντας την επεξηγηματική επιγραφή (λεζάντα), παραποιώντας έτσι, τόπο, χρόνο, πρωταγωνιστές και πραγματικά γεγονότα.

Τέτοιες φωτογραφίες χρημοποιήθηκαν κατά κύριον λόγον από τρεις πηγές.
1. Την σοβιετική προπαγάνδα, όπου, μεταξύ άλλων προφανών σκοπών, κομμουνιστικά και σταλινικά εγκλήματα καταλογίστηκαν στους Ναζί.
2. Γενικότερα από τις συμμαχικές δυνάμεις (και κυρίως από Αμερικανούς και Βρετανούς), όπου δικά τους εγκλήματα ή διάφορες «παράπλευρες απώλειες», χρεώθηκαν στον λογαριασμό τών Γερμανών.
3. Διάφορα ιδρύματα και φορείς, κατά κύριον λόγον εβραϊκά, με σκοπό να τονίσουν το εβραϊκό «Ολοκαύτωμα», αν και τα θύματα τών Ναζί δεν ήταν μόνο Εβραίοι.

Ακολουθούν μερικά παραδείγματα …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

«Τίποτα δεν μπορεί να επιβληθεί καλύτερα στον κόσμο από τη μωρολογία. Όσο λιγότερο καταλαβαίνουν τόσο περισσότερο θαυμάζουν…».
Γρηγόριος Ναζιανζηνός (χριστιανός θεολόγος και άγιος)

«Αυτό το πιστεύω επειδή είναι απίστευτο!».
Τερτυλλιανός (χριστιανός θεολόγος κι απολογητής)

Δύο αποφθέγματα από χείλη χριστιανών, τα οποία αποδίδουν με τον καλύτερο τρόπο την πνευματική ένδεια στην οποία υποβλήθηκαν ή και αυτοϋποβλή8ηκαν διαχρονικά οι άνθρωποι κάτω από το σκοταδιστικό πέπλο τού Ιουδαιοχριστιανισμού. Μια πνευματική ένδεια, που φαντάζει κωμική (και συνάμα τραγική), όταν γίνεται εμφανής σε πρόσωπα δήθεν «μορφωμένα» κι «ογκόλιθους» τού πνεύματος, που ασχολήθηκαν με την Αγία Γραφή, για να αποδείξουν την «σοφία» και την «ιερότητα» τού «βιβλίου τών βιβλίων». Μια «σοφία», που προσβάλλει και υποτιμά βάναυσα κι ευθέως την κοινή λογική και νοημοσύνη.

Για κάποιον που διαθέτει ελάχιστο κριτικό πνεύμα και σκέψη, που δεν χειραγωγείται ως «πρόβατο» και που δεν έχει κάποιο συμφέρον, η ανάγνωση ελάχιστων μόνο χωρίων τής Αγίας Γραφής είναι αρκετή, είτε για να τον κάνει να ψάχνει μέρος να πάει να ξεράσει, είτε να τον κάνει να κρατάει την κοιλιά του από τα γέλια. Γιατί η Αγία Γραφή δεν είναι τίποτε άλλο από ένα συνονθύλευμα κακογραμμένων και πλαστογραφημένων βιβλίων, όπου κυριαρχεί η γελοιότητα, η ανηθικότητα, το αίμα και το σπέρμα.

Καθώς ήδη υπάρχει μια λεπτομερής καταγραφή κι αναφορά στο αίμα με το οποίο είναι διαποτισμένη η Αγία Γραφή (και ειδικά η Παλαιά Διαθήκη), το παρόν άρθρο αναλώνεται στην καταγραφή χωρίων, τα οποία διέπονται από ανοησίες, αντιφάσεις, υπερβολές και κωμικοτραγικά στοιχεία, χωρίς και πάλι όμως να είναι εφικτό -λόγω όγκου- να γίνει πλήρης αναφορά, ή να διαχωριστούν πλήρως από την ανηθικότητα, το διάχυτο αίμα και την βία που κυριαρχούν στο βιβλίο τής «αγάπης», την «θεόπνευστη» Βίβλο …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Στην Ιλιάδα, ο Γρανικός ποταμός θα παίξει τον ρόλο του στην άλωση της Τροίας από τους Αχαιούς. Το 334 π.Χ. ο ίδιος ποταμός στη βορειοδυτική Μικρά Ασία, που εκβάλλει στην Προποντίδα και που τώρα ονομάζεται Γράνικος και όχι Γρανικός, όπως τον λεν οι άσχετοι με τον Όμηρο, θα παίξει τον ρόλο του στην άλωση, την επόμενη χρονιά, το 333 π.Χ. μιας μεγάλης και όμορφης πόλης που λέγεται Ισσός. Βρίσκεται στην Κιλικία, στην άλλη μεριά του χάρτη της Μικράς Ασίας, τη νοτιοανατολική. Απομένουν τα Γαυγάμηλα στο σημερινό Βόρειο Ιράκ, όπου στις 31 Οκτωβρίου του έτους 331 π.Χ. θα καταλυθεί από τον Μέγα Αλέξανδρο τον Μακεδόνα η κραταιά Περσική Αυτοκρατορία.

Και οι Εβραίοι, οι προστατευόμενοι των Περσών;
Ασ’ τους να περιμένουν τον Αντίοχο Δ’ τον Επιφανή, το 167 π.Χ. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »