Πάρε-Δώσε

Είναι πλέον κοινή διαπίστωση, ότι η εγκληματικότητα στην Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια γνωρίζει στιγμές «δόξας». Τα κύρια αίτια είναι γνωστά κι ας μην τα επαναλαμβάνουμε.

Τί κάνει όμως το Κράτος, απέναντι σ’ αυτό το φαινόμενο, προκειμένου να «προστατέψει» τούς πολίτες του; Συμβουλεύει…

Διαβάζουμε λοιπόν, μεταξύ άλλων, από την επίσημη ιστοσελίδα τής Αστυνομίας, μερικές από τις οδηγίες της που απευθύνονται στον γυναικείο πληθυσμό: …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Τα τελευταία χρόνια, οι Έλληνες, γινόμαστε μάρτυρες ενός βάρβαρου και αιματηρού θρησκευτικού εθίμου των μουσουλμάνων μεταναστών (νομίμων και μη), το οποίο λαμβάνει χώρα δημοσίως και σε όσο τον δυνατόν κεντρικά σημεία: Της «Ασούρα», η οποία είναι κάτι σαν την «Μεγάλη Παρασκευή» των ισλαμιστών. Η τελετή αυτή γίνεται κάθε χρόνο προς τιμήν του ιμάμη Χουσεΐν, εγγονό του Μωάμεθ και θεματοφύλακα του Ισλάμ, ο οποίος το 688 μ.Χ. εξοντώθηκε στην Καρμπάλα του σημερινού Ιράκ, μαζί με όλη του την οικογένεια, από τον Γιαζίντ· έναν διεκδικητή της εξουσίας με όχημα το Ισλάμ.

Κατά την διάρκεια αυτής της τελετής, οι μουσουλμάνοι ως ένδειξη θρήνου και πίστης, περπατούν ημίγυμνοι και ξυπόλητοι, χτυπώντας ταυτόχρονα το κορμί τους με κοφτερά αντικείμενα και μαστίγια μέχρι να ματώσουν. Μιλάμε δηλαδή για ένα αποτρόπαιο θέαμα, το οποίο μπορούν να παρακολουθήσουν (άθελά τους έστω) ακόμη και μικρά παιδιά.

Το ανησυχητικό είναι, ότι αυτή η αιματηρή τελετή γίνεται με την έγκριση -προφανώς(;)- των ελληνικών αρχών και χωρίς ισχυρές αντιδράσεις επίσημων ή και ανεπίσημων φορέων. Το ερώτημα που προκύπτει αμέσως εδώ, είναι το εξής: Αυτή είναι άραγες η πολυπολιτισμική κοινωνία την οποία υπερασπίζονται κάποιοι; (Και αρκετοί εξ αυτών, όχι κινούμενοι απλά από μια στείρα αντιπαράθεση ή ιδεολογία, αλλά από ταπεινά οικονομικά κίνητρα -βλέπε πάσης φύσεως χρηματοδοτούμενες Μ.Κ.Ο.). Αυτές οι εικόνες δεν προσβάλλουν την αισθητική και τον πολιτισμό μας;

Θα πει κάποιος, «μα καλά και οι δικοί μας θρησκευόμενοι δεν κάνουν δημόσιες τελετές κι ενίοτε με κρατικά έξοδα»;
Ναι, σύμφωνοι, κάνουνε. Το ότι γίνονται, δεν σημαίνει ότι έχουν καθολική αποδοχή, αλλά δεν συναντούμε και τέτοιες ακρότητες. Κι όσο ενοχλητικές είναι για αρκετούς οι καμπάνες και τα μεγάφωνα των εκκλησιών, άλλο τόσο θα είναι και τα μεγάφωνα των μουεζίνηδων (τα οποία αργά ή γρήγορα, μάλλον θα αποτελούν μια πραγματικότητα κι όχι σενάριο επιστημονικής φαντασίας).

Δεν είναι παράλογο, να ανέχεσαι ή και να υιοθετείς στοιχεία, στοιχειωδώς πολιτισμένων και προηγμένων κοινωνιών, από την στιγμή που έχουν κάτι να προσφέρουν, ή έστω δεν βλάπτουν. Αλλά, πραγματικά, είναι να αναρωτιέται κανείς, τί θετικό μπορούν να προσφέρουν στην ελληνική κοινωνία, τέτοιες ακραίες ιδεοληπτικές και οπισθοδρομικές παραδόσεις, συμπεριφορές και νοοτροπίες, ακόμη κι αν παρακάμψουμε το απολύτως υπαρκτό και τεράστιο πρόβλημα τη εισαγώμενης εγκληματικότητας και γενικότερα, παραβατικότητας, το οποίο δεν φαίνεται ν’ απασχολεί σοβαρά τους ταγούς της εξουσίας (προφανώς τα ωφέλη είναι μεγαλύτερα απ’ τις ζημίες γι’ αυτούς).

Είναι τουλάχιστον παράλογο, όλοι αυτοί οι «προοδευτικοί» που μάχονται για τον χωρισμό Εκκλησίας και Κράτους και για την εξάλειψη της θεοκρατίας (και καλά κάνουν), να αγωνίζονται ταυτόχρονα για την αποδοχή και καθιέρωση τέτοιων αναχρονιστικών αντιλήψεων, διάφορων τριτοκοσμικών σεληνιασμένων (ποιος ξεχνάει την αλήστου μνήμης υπουργού που έλεγε πως «είναι θέμα χρόνου να συνηθίσουμε τις μυρωδιές τους»;). Αυτό δεν λέγεται πρόοδος, αλλά ευθεία οπισθοδρόμηση …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Ξενοφοβία: Ο φόβος, η εχθρότητα προς τους ξένους ως φορείς πολιτιστικών επιδράσεων, που αντιμετωπίζονται από τους ντόπιους ως επικίνδυνες.

Το παραπάνω λήμμα προέρχεται από το λεξικό Τριανταφυλλίδη. Χωρίς να είμαι γλωσσολόγος, το θεωρώ όμως ελλιπές. Σύμφωνα και με τα σημερινά δεδομένα, δεν είναι μόνο οι πολιτιστικές επιδράσεις των μεταναστών (νομίμων και μη), που προκαλούν τον φόβο στους Έλληνες, αλλά πολύ περισσότερο η ανασφάλεια που νιώθουν, συνέπεια της έκρηξης της εγκληματικότητας, για την οποία έχουν τεράστια μερίδιο ευθύνης οι -κάθε καρυδιάς καρύδι- αλλοδαποί που έχουν κατακλύσει την Ελλάδα.

Θα πει κανείς, μα πριν το 1990 που άρχισαν να συρρέουν κατά κύματα οι αλλοδαποί στη χώρα, δεν είχαμε εγκληματικότητα; Φυσικά και είχαμε, αλλά το σημερινό χάλι και τέτοια συχνότητα των παράνομων πράξεων δεν υπήρχε. Ο Έλληνας δεν έβαζε κάγκελα στα παράθυρά του για να κοιμηθεί ήσυχος. Απεναντίας, κοιμόταν με ανοιχτό παράθυρο. Δεν τον έλουζε κρύος ιδρώτας, όταν κυκλοφορούσε μετά το βράδυ στους δρόμους, αγωνιώντας για το αν θα ξεφυτρώσει μπροστά του, στο επόμενο στενό, κάποιος κακοποιός.

Αυτό που τρομάζει όμως περισσότερο τον κόσμο, είναι η έλλειψη οποιασδήποτε αναστολής ως προς την αφαίρεση της ανθρώπινης ζωής. Σκοτώνουν για 10 ευρώ, κι όποιος το αρνείται αυτό, απλά ζει σε άλλη χώρα. Πρόσφατα ανακοινώθηκε από την Αστυνομία, ο αριθμός των ενόπλων ληστειών και των διαρρήξεων, που έλαβαν χώρα κατά το 2009. Δεν θυμάμαι τον αριθμό, αλλά μου χαράχτηκε στο μυαλό, ο μέσος όρος της συχνότητας: Μία ληστεία, ανά επτά λεπτά…

Τα καθοδηγούμενα ΜΜΕ, που στην συγκεκριμένη περίπτωση, από ένα σημείο και μετά αναγκάζονται να ακολουθούν τις θλιβερές εξελίξεις, σχολιάζουν την έκρηξη τις εγκληματικότητας, αλλά αποφεύγουν επιμελώς να εστιάσουν στο πραγματικό αίτιο, το οποίο έχει όνομα.

Βγαίνει ο υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη (ποιας προστασίας και ποιου πολίτη, θα αναρωτηθείτε τώρα…), Σπύρος Βούγιας, και προκαλεί ευθέως το κοινό λαϊκό αίσθημα και την νοημοσύνη του κόσμου, εκστομίζοντας την μεγαλοπρεπή κοτσάνα «Είναι θέμα χρόνου να συνηθίσουμε τα ήθη και έθιμα τους, την μουσική τους και τις μυρωδιές τους». Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς εδώ; Να αναρωτηθεί, από που προκύπτει η υποχρέωση να τα συνηθίσουμε όλα αυτά, ή, γιατί θα πρέπει να είναι είναι οι ημεδαποί που θα πρέπει να αφομοιώσουν τις συνήθειες των αλλοδαπών κι όχι το αντίστροφο που είναι και το λογικό;

Διάβασα, ότι με κρατικές επιδοτήσεις αρκετών εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ (ποιος μίλησε για οικονομική κρίση;), διοργανώνονται «επιμορφωτικά» σεμινάρια, στα οποία οι «ινστρούχτουρες» (μεταξύ των οποίων και δημοσιογράφοι) καλούνται να «διαφωτίσουν» τους Έλληνες για να διώξουν από πάνω τους τον «ρατσισμό» και την «ξενοφοβία». Και καλά, όσον αφορά τον ρατσισμό, το έχουμε εμπεδώσει ότι είμαστε ρατσιστές του κερατά. Αλλά αυτή η ξενοφοβία που διακατέχει τους Έλληνες, τους διακατέχει χωρίς κανέναν λόγο; Και ποιο είναι το «γιατρικό» δηλαδή; Να λέει ο κόσμος κι ευχαριστώ από πάνω όταν τον κλέβουν και τον σκοτώνουν, μην τυχόν και τον πούνε ρατσιστή και ξενοφοβικό;

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι εδώ και να βάλουμε έναν αστερίσκο. Οι Έλληνες δεν φοβούνται και δεν κρατούν επιφυλακτική στάση σε οποιονδήποτε ξένο. Δεν φοβούνται τον Γερμανό, τον Ιταλό ή τον Ισπανό. Φοβούνται τους τριτοκοσμικούς αλλοδαπούς που έχουν πλημμυρίσει την Ελλάδα και τους φοβούνται για τους λόγους που προαναφέρθηκαν. Εδώ βέβαια, προκύπτει ένα ερώτημα: Γιατί δεν αντιδρά η Ευρωπαϊκή Ένωση, απ’ την στιγμή που τα σύνορα είναι κοινά, με την παράλογη (και ύποπτη) θέση και πολιτική της Ελλάδος απέναντι στο μεταναστευτικό, όταν σύντομα όλοι αυτοί θα έχουν την δυνατότητα, νομίμως και ελευθέρως, να διακινούνται εντός των ορίων της;

Θα κλείσω, με ένα βίντεο κι ένα ερώτημα: Όλοι αυτοί που επικρίνουν την -δικαιολογημένη- ξενοφοβία των Ελλήνων, θα έστελναν την γυναίκα τους ή τα παιδιά τους να διασχίσουν χωρίς συνοδεία ένα από τα γκέτο που έχουν δημιουργήσει οι αλλοδαποί; Και προσέξτε… Δεν μιλάμε για νύχτα, αλλά για μέρα μεσημέρι. Εκεί καταντήσαμε, δυστυχώς…

Για τους μη γνωρίζοντες, πριν ξεκινήσω, ας θυμηθούμε το χθεσινό τραγικό περιστατικό, που είχε σαν αποτέλεσμα τον άδικο χαμό μιας νέας κοπέλας.
Σε ένα από τα καταστήματα «Γερμανός» που βρίσκεται σε έναν από τους πιο πολυσύχναστους δρόμους της περιοχής του Βύρωνα στην Αθήνα, μέρα μεσημέρι εισέβαλαν 2 ένοπλοι Αλβανοί ληστές. Εκείνη την στιγμή, εντός του καταστήματος βρίσκονταν 6-7 άτομα, υπάλληλοι και πελάτες, απ’ τους οποίους πελάτες, ο ένας ήταν αστυνομικός εκτός υπηρεσίας. Την στιγμή που ο ληστής χαμηλώνει το όπλο του, για να πάρει τα χρήματα από την ταμειακή μηχανή, ο 38χρονος αστυνομικός, θεωρώντας ότι είναι η πιο κατάλληλη στιγμή, βγάζει το όπλο του και φωνάζει «αστυνομία, πέστε όλοι κάτω». Ακολουθεί μια ανεπιτυχής προσπάθεια αφοπλισμού του ληστή (ο άλλος που καθόταν στην πόρτα τράπηκε σε φυγή αμέσως) και στη συνέχεια ανταλλαγή πυροβολισμών. Από τις σφαίρες του ληστή, πέφτει κάτω η 32χρονη υπάλληλος του καταστήματος Αθανασία Γκίνη, η οποία βρισκόταν πίσω από τον αστυνομικό εκείνη την στιγμή, ενώ τραυματίζεται και ο ληστής. Η κοπέλα πεθαίνει αργότερα στο νοσοκομείο και ο ληστής αφού περπάτησε μερικές εκατοντάδες μέτρα(!) έπεσε αιμόφυρτος και συνελήφθη.

Όπως ήταν αναμενόμενο, οι γνωστοί δημοσιοκάφροι, ασχολήθηκαν με το τραγικό αυτό συμβάν, εστιάζοντας κυρίως στο νόμιμο της ενέργειας του αστυνομικού και το κατά πόσον ήταν εκπαιδευμένος. Η επίμονη αυτή μονομέρεια τους, μου θύμισε μια από τις ιστορίες του Χότζα:

Γυρνώντας από ένα ταξίδι ο Νασρεντίν με την σύζυγό του, ανακαλύπτουν ότι τους έχουν ανοίξει το σπίτι και τους έχουν κλέψει. Η γυναίκα του ήταν κατηγορηματική:
– Το λάθος είναι δικό σου. Θα έπρεπε να βεβαιωθείς πριν φύγουμε, ότι το σπίτι είναι κλειδωμένο.
– Δεν έκλεισες καλά τα παράθυρα, λέει κάποιος από τους γείτονες που έτρεξαν να δουν τι συμβαίνει.
– Δεν το περίμενες αυτό; είπε κάποιος άλλος.
– Οι κλειδαριές ήταν ελαττωματικές και δεν τις αντικατέστησες, πρόσθεσε ένας άλλος.
– Μια στιγμή! τους διέκοψε ο Νασρεντίν. Δηλαδή ο μοναδικός υπεύθυνος είμαι εγώ κατά την γνώμη σας;
– Εμ ποιος άλλος; απάντησαν αυτοί.
– Τι θα λέγατε για τους κλέφτες; Αυτοί είναι εντελώς αθώοι; είπε ο Νασρεντίν.

Δηλαδή, για να ξανάρθουμε στο περιστατικό, τους δημοσιογράφους ουδόλως τους απασχόλησε το γεγονός, ότι οι αλλοδαποί κακοποιοί (λες και δεν μας φτάναν οι δικοί μας) έχουν εκτινάξει στα ύψη την εγκληματικότητα και έχουν αποθρασυνθεί σε τέτοιο σημείο, πραγματοποιώντας «επιχειρήσεις» σαν την χθεσινή. Και τις πραγματοποιούν με τέτοια άνεση, γιατί ξέρουν πως έχουν να κάνουν με μια ευνουχισμένη αστυνομία και σ’ αυτόν τον ευνουχισμό, έχουν φροντίσει να συμβάλουν τα μάλα οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι.

Πριν μια εβδομάδα, ένας αστυνομικός (εκτός υπηρεσίας) έχασε τη ζωή του, γιατί έκανε το «σωστό»: Δεν έβγαλε το όπλο του, τηρώντας τους κανόνες εμπλοκής. Και πήγε σαν το σκυλί στ’ αμπέλι. Ελάχιστα γράφτηκαν και ειπώθηκαν γι’ αυτόν. Ο νεκρός αστυνομικός, δεν «πουλάει» βλέπετε, ενώ ένας αστυνομικός που κάνει το «λάθος», να σκοτώσει έναν επικίνδυνο οπλισμένο κακοποιό αποτελεί «θέμα». Κυριαρχεί πλέον η λογική «αφήστε τους κακοποιούς να αλωνίζουν, αρκεί να μην χάνονται ανθρώπινες ζωές».

Μπράβο! Ωραία λογική. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί οι εγκληματίες έχουν αποθρασυνθεί. Δηλαδή, όταν ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης, Τζουλιάνι, πριν μερικά χρόνια κήρυξε το «μηδενική ανοχή», μειώνοντας σε θεαματικό βαθμό την εγκληματικότητα στην πόλη, έδινε λιγότερη αξία στην ανθρώπινη ζωή; Γίνεται ομελέτα χωρίς να σπάσουν αυγά;

Και μια και έγινε αναφορά στην αξία της ανθρώπινης ζωής, είναι απορίας άξιον για το πως την αποτιμούν μερικοί δημοσιογράφοι. Έτσι, είδαμε σε όλες σχεδόν εκπομπές που ασχολήθηκαν με το θέμα αυτό, τον διευκρινιστικό υπότιτλο «έχασε τη ζωή της για 300 ευρώ». Δηλαδή τι θέλει να πει ο ποιητής; Πως αν στο ταμείο βρίσκονταν 10.000 ευρώ ή περισσότερα η απώλεια μιας ζωής θα ήταν ίσως δικαιολογημένη;

Ο αστυνομικός, παράτυπα ή όχι, έκανε το καθήκον του και μάλιστα δεδομένου ότι θα μπορούσε να «κάνει την πάπια». Κλήθηκε να πάρει κρίσιμες αποφάσεις μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα (χρόνος που δεν ήταν αρκετός για «σαβουάρ βιβρ»), όταν αυτά τα δευτερόλεπτα οι υπόλοιποι «ειδικοί» δυσκολεύονται να τα αναλύσουν σε ώρες συζητήσεων. Και ήταν ανήθικο αυτό που έγινε, όταν ρωτούσαν τον τραγικό πατέρα, να τους πει την θέση του για την ενέργεια του αστυνομικού. Προς τιμήν του ο άνθρωπος, δεν μπήκε σ’ αυτή την διαδικασία. Προείχε ο πόνος του.

Κοντολογής: Ένα μεγάλο μπράβο στον αστυνομικό και πραγματικά κρίμα για την άτυχη κοπέλα.