Πάρε-Δώσε

Αίσθηση προκάλεσε πριν λίγες ημέρες ένας Βρετανός ευρωβουλευτής, ο Νάιτζελ Φάρατζ (Nigel Farage), ηγέτης ενός μικρού κόμματος στην χώρα του (Κόμμα της Ανεξαρτησίας), όταν σε ομιλία του στην Ευρωβουλή, τα «έχωσε χοντρά» στον διορισμένο Βέλγο πρόεδρο της Ε.Ε. Χέρμαν Βαν Ρόμποϊ (Herman Van Rompuy), που οι περισσότεροι Ευρωπαίοι αγνοούν την ύπαρξή του και τις εξουσίες του.

Η είδηση έφτασε φυσικά και στην Ελλάδα και τα ελληνικά ΜΜΕ δεν παρέλειψαν να κάνουν μια αναφορά στο συμβάν. Μόνο που το έκαναν με τον δικό τους, συνηθισμένο τρόπο: Μετέδωσαν μόνο τα «πιπεράτα» αποσπάσματα της σύντομης ομιλίας του Βρετανού ευρωβουλευτή, φροντίζοντας παράλληλα να τον προβάλλουν ως έναν κοινό εθνικιστή.

Μόνο που ο Φάρατζ, δεν είπε μόνο μόνο αυτά. Είπε κι άλλα, που τα ελληνικά ΜΜΕ θεώρησαν ότι δεν αξίζουν προσοχής, ενώ έθεσε και κάποια άλλα εύλογα ερωτήματα. Μεταξύ αυτών, ο Φάρατζ, έκανε και μια μικρή αναφορά στην Ελλάδα και τον τρόπο που την μεταχειρίζεται η Ε.Ε, στα πλαίσια της οικονομικής κρίσεως. Αυτά τα αποσπάσματα, τα ελληνικά ΜΜΕ τα έκαναν, κατά το κοινώς λεγόμενον, «γαργάρα» …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

«Από το 1981 ανήκουμε στην ίδια οικογένεια. Μόνο που εμείς έχουμε συνεισφέρει όσο κανείς άλλος στο κοινό ταμείο, δηλαδή γύρω στα 200 δις €, ενώ εσείς έχετε, αντίθετα, εισπράξει κατά κεφαλήν όσα κανείς άλλος, δηλαδή σχεδόν 100 δις €. Ουδέποτε λαός βοήθησε μέχρι τώρα με τη θέλησή του σε τέτοιο βαθμό και για τόσο μακρύ διάστημα άλλον λαό. Είσαστε, κυριολεκτικά οι πιο ακριβοί μας φίλοι.

Οι Έλληνες είναι εκείνοι που μας είχαν δείξει τον δρόμο της Δημοκρατίας και της Φιλοσοφίας, καθώς και τις πρώτες γνώσεις Εθνικής Οικονομίας. Τώρα μας δείχνετε και πάλι τον δρόμο. Μόνο που αυτή τη φορά είναι λάθος δρόμος. Κι από το σημείο που εσείς έχετε τώρα φτάσει, δεν πάει παραπέρα».
Walter Wüllenweber, επιστολή στο γερμανικό περιοδικό «Stern»

Αγαπητέ Walter, ας αρχίσουμε από τα βασικά –έτσι κάνουμε εμείς εδώ, στη βορειότερη χώρα της Αφρικής, όπως λένε τα ΜΜΕ της χώρας σου αλλά και άλλων «συμπατριωτών» μας στην Ενωμένη Ευρώπη (αφού όλοι είμαστε στην ενωμένη Ευρώπη –χα χα χα χα χα χα– είμαστε συμπατριώτες!)– ας συστηθώ λοιπόν: Ονομάζομαι Γεώργιος Π. Ψωμάς (το Π. σημαίνει Παναγιώτης και είναι το όνομα του πατέρα μου, βλέπεις εμείς στο Ελλάντα δε ντρεπόμαστε ν’ αναφέρουμε το όνομα των προγόνων μας γιατί το μόνο κακό που έκαναν, ήταν να μας διδάξουν ήθη και αξίες που εσύ δυστυχώς δε γνωρίζεις ότι μας δίνονται από τους γονείς μας).

Είμαι Δημόσιος Λειτουργός και όχι υπάλληλος όπως κατά κόρον τα ΜΜΕ των «συμπατριωτών» σου (μας) και άλλων «συμπατριωτών» (μας) αναφέρουν σαν βρισιά και με περίσσεια χλεύη.

Ο μισθός μου είναι 1.000 €. Το μήνα, όχι την ημέρα, όπως ίσως σ’ έχουν παρασύρει να νομίζεις. ΟΥΤΕ 1.000 € λιγότερα από σένα. Είμαι σίγουρος ότι εσύ δε με πιστεύεις ακόμα, αλλά δείξε λίγο υπομονή και περίμενε, διάβασέ με κι αν δε σε πείσω τότε διώξε με από την Ευρωζώνη, τον τόπο της Αλήθειας και της Ευημερίας, του Δίκαιου και του Σωστού. Διώξε με και άσε με να πεθάνω στη ψάθα όπως οι πρόγονοί μου (σαν αυτούς που είχαν στη δούλεψή τους οι δικοί σου πρόγονοι)!

Αγαπητέ Walter, είμαι απόγονος του Γεωργίου Μπακόλα, που πολέμησε στα χιονισμένα βουνά της Βορείου Ηπείρου (ξέρω, ξέρω για σας είναι Νότια Αλβανία) και επέστρεψε στο σπίτι του με παράσημο…κρυοπαγήματα, τα οποία τον κατέστησαν ανίκανο να ξαναεργαστεί όπως τότε που ήταν νέο παλικαράκι. Ναι τότε που πήγε να υπερασπιστεί την Ελλάδα από τους τότε φίλους σας, τους τωρινούς «συμπατριώτες» μας Ιταλούς.

Μα θα μου πεις τώρα εσύ Walter: Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος πέρασε, τελείωσε…φρέσκα κουλούρια…που λένε και στο χωριό μου!

Ξέρεις Walter, εμείς εδώ στο Ελλάντα έχουμε μερικά κουσούρια, μερικά ελαττώματα, κάποιες παραξενιές, πως το λένε ρε συμπατριώτη…έχουμε κάποια κολλήματα: ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΧΑΡΙΣΤΟΙ και ΔΕ ΞΕΧΝΑΜΕ! Αγαπητέ Walter, στο Ελλάντα έχουμε μια λέξη, που δεν υπάρχει σε καμιά άλλη γλώσσα του κόσμου: ΦΙΛΟΤΙΜΟ! Και συ βρε συμπατριώτη Walter μου έθιξες το ΦΙΛΟΤΙΜΟ! Θα καταλάβεις τι έκανες, μάλλον, μετά από πολύ καιρό, αλλά θα το καταλάβεις!

Ξέρω αγαπητέ Walter ότι μακρηγορώ, αλλά συγχώρεσέ με, δε θέλω να σε κουράσω, αλλά να σε αφυπνίσω. Να σε ξυπνήσω (βλέπεις Walter για το ίδιο πράγμα εμείς οι gasterbeiter έχουμε δύο λέξεις, γιατί φίλε Walter άλλο εννοεί η μία και άλλο η άλλη!).

Ξέρω Walter ότι οι πολλοί Πολιτικοί που «υπηρέτησαν» τον τόπο μου ήταν «λίγοι», κατώτεροι των περιστάσεων, διεφθαρμένοι και αλαζόνες, αλλά αυτό συνέβη και στη χώρα σου που προκάλεσε δύο (2!) Παγκόσμιους Πολέμους κι όμως τώρα η χώρα σου είναι η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΝΙΚΗΤΡΙΑ!

Αγαπητέ Walter δε ξέρω την ηλικία σου και κατά πόσο εσύ έχεις συνδράμει στην άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία (εύχομαι πως όχι, γιατί εγώ σίγουρα ΟΧΙ), αλλά οι λαοί κατά καιρούς κυβερνούνται από ανθρώπους ακατάλληλους γι’ αυτή τη «δουλειά»…εσύ και οι «συμπατριώτες» μας οι Γερμανοί σίγουρα ξέρετε κάτι παραπάνω!

Φίλτατε Walter, έχω τη λύση για τα προβλήματα που έχει δημιουργήσει το Ελλάντα στην Πανμέγιστη Γερμανία σου! Εγώ μπορώ να σου δώσω τα φώτα, έτσι ώστε να διαφωτίσεις τους φίλους σου, αλλά και να δώσεις σε όλους τους Ευρωπαίους (αχ και να ‘ξερες από πού πήρε το όνομα Ευρώπη ο τόπος που ζεις και περνάς καλά απ’ ό,τι καταλαβαίνω!)

Λοιπόν Walter για να τελειώνουν τ’ αστεία και οι κουβέντες του καφενείου –που λέμε εδώ στο Ελλάντα: …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Στις 9 Οκτωβρίου 1944 ο Τσόρτσιλ συναντιόταν με τον Στάλιν στην Μόσχα, όπου μοιράσανε τα Βαλκάνια σε ένα κομμάτι χαρτί. Η Ελλάδα έπεσε στο «μερτικό» της Αγγλίας. Περιγράφοντας ωμά την συνάντηση εκείνη ο Ουίνστον Τσόρτσιλ αποκαλύπτει τα ακόλουθα («Απομνημονεύματα», τόμος 6ος, βιβλίο 1, σελίδες 202‐203. Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας!):
«Δήλωσα: Ας τακτοποιήσουμε τις υποθέσεις μας στα Βαλκάνια. Τα στρατεύματά σας βρίσκονται στη Ρουμανία και στη Βουλγαρία. Έχουμε στις χώρες αυτές συμφέροντα, αποστολές, πράκτορες. Ας αποφύγουμε να συγκρουσθούμε επί θεμάτων που δεν αξίζουν τον κόπο. Ως προς ό,τι αφορά τη Μεγάλη Βρετανία και τη Ρωσία, τι θα λέγατε για μια υπεροχή κατά 90% υπέρ ημών στην Ελλάδα και για μια ισοτιμία 50% στη Γιουγκοσλαβία;

Τελικώς είπα:
– Δεν θα βρουν λίγο κυνικό να φαινόμαστε ότι ρυθμίζουμε κατά τρόπο τόσο πρόχειρο αυτά τα προβλήματα, από τα οποία εξαρτάται η τύχη πολλών εκατομμυρίων ανθρώπων; Ας το κάψουμε αυτό το χαρτί.
– Όχι, κρατήστε το, είπε ο Στάλιν».
Πηγή: «Τα 10 θανάσιμα αμαρτήματα του ΚΚΕ», Νικόλαος Μέρτζος

Με αυτόν τον απλό και μπακαλίστικο τρόπο, τα Βαλκάνια διανεμήθηκαν σε σφαίρες επιρροής, χωρίς φυσικά να ερωτηθεί κανείς απ’ τους «διαμοιραζόμενους». Κι όμως, κάποιοι χαχόλοι εξακολουθούν να μνημονεύουν τους περίφημους επαίνους αυτών των δύο (Τσόρτσιλ: «Η λέξη ηρωισμός φοβάμαι ότι δεν αποδίδει το ελάχιστο εκείνων των πράξεων αυτοθυσίας των Ελλήνων, πού ήταν καθοριστικός παράγων τής νικηφόρου εκβάσεως τού κοινού αγώνα των εθνών, κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, διά την ανθρώπινη ελευθερία και αξιοπρέπειαν. Αν έλειπε η ελληνική ανδρεία κανείς δεν ξέρει ποια θα μπορούσε να ήτανε η έκβαση του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου», «Στο εξής πρέπει να λέμε όχι ότι οι Έλληνες πολεμούν σας ήρωες, αλλά ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες» και Στάλιν: «Όταν νικήσουμε, θα μπούμε στη Βουλγαρία ως τιμωροί, στη Γιουγκοσλαβία ως ελευθερωτές και στην Ελλάδα ως προσκυνητές», «Λυπάμαι διότι γηράσκω και δεν θα ζήσω επί μακρόν διά να ευγνωμονώ τον ελληνικόν λαόν, τού οποίου ή αντίστασις έκρινε τον 2ον Παγκόσμιον Πόλεμον»). Βεβαίως, αυτοί οι δύο, έχουν πει κι άλλα πράγματα στα οποία δίνουμε ελάχιστη σημασία (Τσόρτσιλ: «Αν οι Έλληνες αποκτήσουν μόρφωση και ενότητα, αλίμονό μας» και Στάλιν: «Οι Έλληνες δεν έχουν συνηθίσει να συζητούν, γι’ αυτό αλληλοσφάζονται»).

Η κρίση του 1987, έχει μείνει στην μνήμη των Ελλήνων, σαν ένας ελληνοτουρκικός πόλεμος, που «κερδήθηκε», χωρίς να έχει γίνει καν πόλεμος. Η αιτία της κρίσης εντοπίζεται στην αμφισβήτηση της ελληνικής υφαλοκρηπίδας από την Τουρκία και στην πιθανή ύπαρξη υποθαλάσσιων κοιτασμάτων πετρελαίου στις αμφισβητούμενες περιοχές.

Η διαμάχη ανάγεται στο 1973, όταν η τουρκική κυβέρνηση παραχώρησε άδεια διεξαγωγής ερευνών για πετρέλαιο σε υποθαλάσσιες περιοχές κοντά σε ελληνικά νησιά.

Με σκοπό την έρευνα για την ύπαρξη πιθανών κοιτασμάτων, το τουρκικό επιστημονικό σκάφος «Χόρα» αποπλέει στις 23 Ιουλίου του 1976 από τα στενά του Βοσπόρου για το Αιγαίο. Το βράδυ της 6ης Αυγούστου 1976 το «Χόρα» παραβιάζει για πρώτη φορά την ελληνική υφαλοκρηπίδα. Το πρωί της 7ης Αυγούστου γίνεται η δεύτερη παραβίαση. Είχε προηγηθεί, στις αρχές του χρόνου, ο εντοπισμός των κοιτασμάτων πετρελαίου στον Πρίνο. Η κυβέρνηση Καραμανλή μπροστά στην ωμή πρόκληση επιλέγει το δρόμο των διπλωματικών παρεμβάσεων. Καταθέτει προσφυγή στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης ζητώντας την πολιτική καταδίκη της Τουρκίας και τη λήψη ασφαλιστικών μέτρων…

Ο μετέπειτα πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου, που εκείνο το χρονικό διάστημα βρισκόταν σε περιοδεία στη Θράκη, με την ιστορική φράση «βυθίσατε το Χόρα», δείχνει τον δρόμο προς μια πιο σκληρή και αποφασιστική στάση. Η θέση αυτή, χαρακτηρίστηκε απ’ τους πολιτικούς αντιπάλους του, ως ανεύθυνη, επιπόλαιη και ένα πολιτικό λεκτικό πυροτέχνημα εντυπωσιασμού.

Το «Χόρα» τελικά ελλιμενίστηκε στη Σμύρνη στις 17 Αυγούστου. Οι προσφυγές της ελληνικής κυβέρνησης στους διεθνείς οργανισμούς έμειναν χωρίς αποτέλεσμα.

Το «Χόρα» έμελλε να είναι και πάλι η πέτρα του σκανδάλου, λίγα χρόνια αργότερα, το 1987, το οποίο είχε μετονομαστεί πλέον σε «Σισμίκ 1» (ΜΤΑ Sismik Ι). Σύμφωνα με τους τουρκικούς σχεδιασμούς, το «Σισμίκ» θα πραγματοποιούσε έρευνες σε διεθνή ύδατα στο βόρειο Αιγαίο, με σκοπό τη δημιουργία τετελεσμένων γεγονότων σε σχέση με την κατανομή της υφαλοκρηπίδας. Ήταν προφανές ότι οι υπό έρευνα περιοχές εντάσσονταν στον χώρο ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων. «Υπό αμφισβήτηση» κατά την ελληνική άποψη ήταν μόνο η υφαλοκρηπίδα μεταξύ των «ελληνικών νησιών του ανατολικού Αιγαίου και των τουρκικών παραλίων της Μικράς Ασίας» σύμφωνα με τους όρους της προσφυγής της Ελλάδας στο Διεθνές Δικαστήριο το 1976 για την οριοθέτησή της. Την ελληνική πρόταση για από κοινού μεταξύ των δύο χωρών προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο, που προϋπέθετε τη σύναψη συνυποσχετικού κατόπιν διαπραγματεύσεων, η Τουρκία την απέκρουε σταθερά. Αντ’ αυτής επεκαλείτο το «Πρακτικό της Βέρνης» με το όποιο η Ελλάδα και η Τουρκία το 1976 αναλάμβαναν να αποφεύγουν κάθε πρωτοβουλία σχετικά με την υφαλοκρηπίδα «… η οποία θα ηδύνατο να παρενοχλήσει την διαπραγμάτευσιν». Αφού το 1987 δεν υπήρχε διαπραγμάτευση το «Πρακτικόν» ήταν ανίσχυρο και η Ελλάδα αδέσμευτη θα ασκούσε τα δικαιώματα που της εξασφάλιζε η Σύμβαση του ΟΗΕ γα τη Θάλασσα.

Αφορμή για την Άγκυρα αποτέλεσε η αίτηση της αμερικανοκαναδικής εταιρίας «Denison» να επεκτείνει τις έρευνες της για πετρέλαιο στα 10 ν.μ. ανατολικά της Θάσου. Η κυβέρνηση Παπανδρέου πίστευε ότι δεν υπήρχε λόγος να μη γίνουν γεωτρήσεις στα 10 ν.μ. της Θάσου, ερμηνεύοντας το «Πρωτόκολλο της Βέρνης» και τα συμφωνηθέντα μεταξύ Καραμανλή-Ετζεβίτ ως ανενεργά πλέον. Το Πρωτόκολλο δέσμευε και τις δύο πλευρές να απέχουν από οποιαδήποτε ενέργεια στην περιοχή, όσο διάστημα διαρκούσαν οι διαπραγματεύσεις για την υφαλοκρηπίδα. Από τη στιγμή όμως που οι διαπραγματεύσεις είχαν διακοπεί, το Πρωτόκολλο ήταν τουλάχιστον ανενεργό. Αυτή εξακολουθεί να είναι η ελληνική θέση έκτοτε.

Αρχικά, στις 19 Μαρτίου 1987, η Τουρκία έστειλε για «έρευνες» στα διεθνή ύδατα, μεταξύ Λήμνου, Σαμοθράκης και Θάσου, το ωκεανογραφικό σκάφος «Πίρι Ρέις». Η ελληνική πολεμική μηχανή αρχίζει να ενεργοποιείται και από την κυβέρνηση καθίσταται σαφές, πως οποιαδήποτε προσέγγιση της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, αποτελεί αιτία πολέμου. Η κρίση δείχνει να εκτονώνεται όταν η Τουρκία δίνει εντολή στο «Πίρι Ρέις» να επιστρέψει στην Κωνσταντινούπολη. Για λίγο όμως, όπως έδειξαν τα γεγονότα που ακολούθησαν…

Ο υφυπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, την επίμαχη εκείνη περίοδο, Νουζχέτ Καντεμίρ, με δική του πρωτοβουλία έλαβε την απόφαση να ανοιχτεί το τουρκικό ερευνητικό σκάφος «Σισμίκ 1» στο Αιγαίο, πυροδοτώντας και πάλι την ελληνοτουρκική κρίση στις 26 Μαρτίου 1987 …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »