Πάρε-Δώσε

Καθώς υπάρχει ένα βίντεο που έχει αναρτηθεί σε αρκετά πατριωτικά blogs, όπου ακούγεται το φιλελληνικό τραγούδι «Coat of Arms» (από την ομώνυμη συλλογή, που σημαίνει «οικόσημο»), του διάσημου σουηδικού συγκροτήματος «Sabaton», θα πρέπει ίσως να γίνουν μερικές διευκρινήσεις. Αν παραβλέψει κανείς την πιθανότητα, πως αν είχε γράψει κάποιος Έλληνας το ίδιο μουσικό κομμάτι και κυρίως με τους ίδιους στίχους, ενδεχομένως θα χαρακτηρίζονταν γραφικός. εθνικιστής κ.ά. και θα ήταν εξαιρετικά αμφίβολο, αν θα «έπαιζε» αυτό το βίντεο, ακόμη και σε πατριωτικές ιστοσελίδες, θα έπρεπε να μας παραξενέψει πως αυτό το διάσημο συγκρότημα ανέλαβε τον ρόλο να υπερασπιστεί την Ελλάδα εν μέσω κρίσης. Γιατί κακά τα ψέματα, οι άσχημες συγκυρίες για την Ελλάδα, έγιναν αφορμή να χρησιμοποιηθεί το συγκεκριμένο κομμάτι σαν μέσο υπεράσπισης μιας χώρας που βάλλεται από παντού.

Μήπως βιαζόμαστε όμως λίγο; Γιατί έχει δωθεί η εντύπωση, ότι το συγκρότημα «Sabaton» έγραψε το συγκεκριμένο κομμάτι, ειδικά για την Ελλάδα και ειδικά για την συγκεκριμένη χρονική περίοδο όπου ακόμη και η εθνική της κυριαρχία τίθεται υπό αμφισβήτηση. Αυτό δεν είναι αληθές. Το συγκρότημα, το οποίο γράφει και παίζει «χέβι μέταλ» μουσική (αρκετά θορυβώδη για τα δικά μου αφτιά, αλλά αυτό δεν έχει σημασία), θα έλεγε κανείς ότι τα τραγούδια του έχουν γενικότερα ένα «πολεμικό» ύφος. Το όνομά του μάλιστα, έχει το ίδιο σχέση με τον πόλεμο («Sabaton» λεγόταν η πολεμική περικνημίδα των ιπποτών), ενώ η συλλογή «Coat of Arms» στην οποία περιέχεται το συγκεκριμένο κομμάτι που αφορά τον Ελληνο-Ιταλικό Πόλεμο του ’40 (οι εικόνες που εμφανίζονται είναι προσωπικές επιλογές του χρήστη που ανέβασε το βίντεο), περιέχει κι άλλα τέτοια κομμάτια -αναλόγου ύφους- που αναφέρονται στην Πολωνία, στην Νορβηγία, στην Αγγλία, στην Μέση Ανατολή κ.ά. Η προηγούμενη δε συλλογή τους (2008), είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο «Η τέχνη του πολέμου» (The Art of War).

Επομένως, οι «Sabaton», δεν έκαναν κάποια ειδική δουλειά μόνο για την Ελλάδα, ούτε έλαβαν υπόψιν τους τις παρούσες συγκυρίες για να γράψουν το συγκεκριμένο κομμάτι. Φυσικά και μας τιμά ως Έλληνες που αφιέρωσαν ένα κομμάτι απ’ την συλλογή τους στην χώρα μας (ανεξαρτήτως αιτίας ή αφορμής), αλλά ας μην υπερεκτιμάμε κιόλας αυτή την κίνηση κι ας βλέπουμε τα πράγματα στην πραγματική τους διάσταση.

Με την σαβουροσελίδα που λέγεται «Τρωκτικό», είχα ασχοληθεί, στο παρελθόν, όταν στις αρχές, για κάποιο διάστημα το είχα πάρει στα σοβαρά (Mea culpa). Έκτοτε, θεώρησα πως δεν αξίζει τον κόπο ν’ ασχολείται κανείς μαζί του, αν και αρκετοί -ακόμη και στα ΜΜΕ- επικαλούνται την «εγκυρότητά» του…

Σήμερα, θα κάνω μια εξαίρεση και θα ξανασχοληθώ μαζί του, όχι όμως για κάποιον σοβαρό λόγο (άλλωστε, τι σχέση έχει η συγκεκριμένη σελίδα με την σοβαρότητα;), γι’ αυτό άλλωστε και το παρόν άρθρο εντάσσεται στην κατηγορία «Αστεία». Έτυχε να διαβάσω κάτι, που με έκανε να γελάσω. Ας μην μακρηγορούμε όμως…

Πριν λίγες ημέρες, έγινε βομβιστική επίθεση, στο σπίτι του αντιπροέδρου του Ελληνοπακιστανικού Συλλόγου στην Ελλάδα, Ανουάρ Ικμπάλ. Αρχικά θεωρήθηκε από αρκετούς, ότι η επίθεση αυτή έγινε από την ακροδεξιά οργάνωση «Χρυσή Αυγή», σε αντίποινα για παρόμοια επίθεση που είχαν δεχθεί τα γραφεία της, λίγες ώρες πριν. Για την ιστορία, την ευθύνη των επιθέσεων ανέλαβε τελικά η τρομοκρατική οργάνωση «Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς».

Κάπου εδώ αρχίζει και η αστεία πλευρά της υπόθεσης. Το ιστολόγιο «Λες μαλακίες», δοκιμάζοντας την «εγκυρότητα» του «Τρωκτικού», αποστέλλει στο εν λόγω «δημοσιογραφικό» ιστολόγιο ένα κείμενο, ως πρόεδρος των Πακιστανών, επισυνάπτοντας ταυτόχρονα και την «φωτογραφία» του. Μόνο που η φωτογραφία δεν ήταν του Ανουάρ Ικμπάλ, αλλά του προέδρου της «Χρυσής Αυγής» Νίκου Μιχαλολιάκου, που υπέγραφε το κείμενο ως πρόεδρος της πακιστανικής κοινότητος στην Αθήνα, με το όνομα Μοχάμεντ Ζακφτίμ!

Και τι κάνει το απίθανο «Τρωκτικό»;
Ναι, σωστά μαντεύετε…
Εκεί που «τίποτα δεν γράφεται τυχαία», ανάρτησαν την υποτιθέμενη δήλωση του «προέδρου» της πακιστανικής κοινότητας, με τον βαρύγδουπο τίτλο «Ο πρόεδρος της πακιστανικής κοινότητας της Αθήνας έκανε δηλώσεις σε εκδήλωση ενάντια στον ρατσισμό», με φαρδιά πλατιά από δίπλα την φωτογραφία του Μιχαλολιάκου (τον οποίο, στην ονομασία της εικόνας τον προσδιόριζαν ως…Πακιστανό)!

Φυσικά, αυτό το άρθρο, έχει κατέβει πλέον απ’ το «Τρωκτικό», καθώς, προφανώς, κάποιος τους ενημέρωσε για την «πατάτα» που έκαναν, κάνοντας να γελάσει ο κάθε πικραμένος.

Περισσότερες «πατάτες», εδώ. Καλό γέλιο…

Έκλεισε ένα ιστολόγιο, που έκλεβε ασύστολα θέματα, χωρίς να έχει το φιλότιμο να αναφέρει την πηγή, κρυπτόμενο τις περισσότερες φορές πίσω από τον «ανώνυμο αναγνώστη».
Έκλεισε ένα ιστολόγιο, που τα 99 στα 100 θέματά του, ήταν σκουπίδια. Προσωπικά το έχω χαρακτηρίσει σαν «Star Channel του ίντερνετ»
Έκλεισε ένα ιστολόγιο, το οποίο έβαζε στο στόμα του «ανώνυμου αναγνώστη» (και πάλι), πράγματα που δεν τολμούσε να «πει» το ίδιο.
Έκλεισε ένα ιστολόγιο, που δημοσίευσε ασύστολα ψεύδη και ηλιθιότητες, χωρίς τον στοιχειώδη έλεγχο και διασταύρωση αυτών.
Έκλεισε ένα ιστολόγιο, που δεν έδινε τη δυνατότητα απάντησης (σχόλια) στους αναγνώστες του.
Έκλεισε ένα ιστολόγιο, που λυπήθηκε να δώσει 5-10 $ (ούτε καν ευρώ) τον μήνα, για να είναι απεξαρτημένο από τους κανόνες της Google (τους οποίους σίγουρα γνωρίζει πολύ καλά, είτε του αρέσουν, είτε όχι) και έρχεται υποκριτικά να μιλήσει για λογοκρισία και πραξικόπημα.
Έκλεισε ένα ιστολόγιο, που ούτε που κοιτούσε τι θέματα ανέβασε. Ότι να’ ναι, μόνο και μόνο για να κρατά σε εγρήγορση τους αναγνώστες και να διατηρήσει την πρωτιά των επισκέψεων.
Έκλεισε ένα ιστολόγιο, που χρησιμοποιώντας την πρωτιά του, «αυθαδίασε» σε βαθμό που η αλαζονεία του εκτινάχθηκε στα ύψη.
Έκλεισε ένα ιστολόγιο, που εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο την όποια περιέργεια του αναγνώστη, με πολλά υποσχόμενους τίτλους (και συνάμα φτηνιάρικους), όπως «τι είναι αυτό;», «μας πως έγινε έτσι αυτή;», «ε, δε γίνονται αυτά τα πράγματα!» κ.ά., για να «χτυπάνε κόκκινο» οι επισκέψεις.
Έκλεισε ένα ιστολόγιο, το οποίο προσφάτως μόνο σαμπάνιες δεν άνοιξε για το λογοκριμένο βίντεο της Ακρόπολης και τολμά τώρα να μιλά για λογοκρισία, όταν βαρύνεται με συγκεκριμένες κατηγορίες (το αν στέκουν, είναι θέμα δικαιοσύνης).
Έκλεισε ένα ιστολόγιο, που η θρησκοληψία του, το είχε καταντήσει το καλύτερο φερέφωνο της Εκκλησίας.
Έκλεισε ένα ιστολόγιο, που πήγαινε όπου φυσούσε ο άνεμος.

Κι όμως, τα περισσότερα ελληνικά ιστολόγια, μίλησαν (κι αυτά) για λογοκρισία και πραξικόπημα (λες και τα blogs έχουν κάποιο είδος ασυλίας, στην οποία μπορεί να προσκρούσει ακόμα και η δικαιοσύνη). Μόνο πανό με το σύνθημα «αδέρφια ζείτε, εσείς μας οδηγείτε» κι «ένας στο χώμα, χιλιάδες στον αγώνα» δεν βγήκαν. Μίλησαν για το κλείσιμο και φίμωση του μεγαλύτερου και λαοφιλέστερου blog και το λυπηρό είναι, ότι αυτές τις φανφάρες, τα «αγωνιστικά» συνθήματα και τα δακρύβρεχτα σχόλια τα γράφουν ιστολόγια, που η θεματολογία τους και το ύφος τους, δεν έχουν καμμία σχέση -ως προς το επίπεδο τουλάχιστον- μ’ αυτή του Τρωκτικού.

Κάθονται και χολοσκάνε ακόμα και οι αγνοί και ανιδιοτελείς bloggers (ναι, υπάρχουν και τέτοιοι) για το κάθε Τρωκτικό που τρώγεται με τον κάθε Τριανταφυλλόπουλο. Για τον κάθε επαγγελματία, που βρήκε έναν σχετικά παρθένο χώρο να κάνει το παιχνίδι του.

Περαστικά μας…

Ενημέρωση: Οι εξελίξεις μας πρόλαβαν κι όπως θα διαπιστώσετε «τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου» (επαληθεύεται η προηγούμενη παράγραφος).

Ενημέρωση 2 (24-7-2010): Το Τρωκτικό μας «αποχαιρετά» για μία ακόμη φορά. Μόνιμα; Άγνωστον… Λεπτομέρειες στα σχόλια.

Το κλείσιμο της ιστορικής εφημερίδας του Ελεύθερου Τύπου αλλά και η γενικότερη κρίση στο χώρο των Μ.Μ.Ε. έφερε στην επιφάνεια τα προβλήματα που μαστίζουν το χώρο της δημοσιογραφίας. Πολλοί έχουν αρχίσει να διατυπώνουν την άποψη ότι oι παλιές καλές εποχές της δεκαετίας του 90΄(όπου οι περισσότεροι νέοι ήθελαν να μοιάσουν τηλεστάρ δημοσιογράφο), έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.

Τα blogs έχουν αρχίσει να χρεώνονται την πτώση του έντυπου τύπο, που ενώ σταδιακά κερδίζουν κομμάτι της διαφημιστικής πίτας. Οι πρώτες διαφημίσεις έχουν κάνει την εμφάνιση τους στο χώρο της μπλοκόσφαιρας πολλές εξ αυτών κρατικές, γεγονός που τους καθιστά εχθρό των εκδοτικών συμφερόντων, αυτομάτως. Συγκεκριμένα, μερικοί δημοσιογράφοι ισχυρίζονται ότι οι bloggers στερούνται κώδικα δεοντολογίας, το ύφος που χρησιμοποιούν είναι προκλητικό ενώ οι πληροφορίες που μεταφέρουν πολλές φορές είναι αναξιόπιστες αφού η είδηση που μεταφέρουν συνήθως δεν διασταυρώνεται. Η ειρωνεία της υπόθεσης είναι ότι από τους bloggers που έχει τύχει να γνωρίσω, ελάχιστοι εξ αυτών θα ήθελαν να αποκαλούν τον εαυτό τους ως δημοσιογράφο, κατά συνέπεια το επιχείρημα αυτό ως μέτρο αξιολόγησης των blogs, μάλλον είναι αδύναμο! Στην πραγματικότητα οι περισσότεροι bloggers που εγώ παρακολουθώ ασκούν αυστηρή κριτική στους δημοσιογράφους ακριβώς για τον ίδιο λόγο(!), δηλαδή για έλλειψη δεοντολογίας και ύφους αλλά και εγκυρότητας των πληροφοριών που μεταφέρεται από τους δημοσιογράφους! H διαφορά όμως είναι ότι οι bloggers κάνουν το hobby τους, ενώ οι δημοσιογράφοι οφείλουν να ελέγχουν την εκάστοτε εξουσία (όπως ορίζεται και από το σύνταγμα).

Κατά την γνώμη μου η κρίση στoν έντυπο τύπο δεν οφείλεται στα blogs. Θα ήταν λοιπόν προτιμότερο οι δημοσιογράφοι να ασχολούνται με τα του οίκου τους πάρα να ψάχνουν εξιλαστήρια θύματα ανάμεσα στους bloggers! Θα έλεγα πως το πρόβλημα δημιουργείται κυρίως από την έλλειψη εμπιστοσύνης του αναγνωστικού κοινού προς τις εφημερίδες αλλά και από την έλλειψη σεβασμού από τους νεότερους δημοσιογράφους προς τους στυλοβάτες του επαγγέλματος. Για παράδειγμα, παραδοσιακές εφημερίδες που ξεκίνησαν ως εφημερίδες των δημοσιογράφων, γρήγορα υποτάχτηκαν σε επιχειρηματικά συμφέροντα κάτι που επηρέασε την «ποιότητα της είδησης» μα πάνω από όλα κλόνισε την εμπιστοσύνη του αναγνωστικού κοινού προς τις εφημερίδες. Πολλά ρεπορτάζ παρουσιάζονται με μεροληπτικό τρόπο, ενώ οι ερωτήσεις των δημοσιογράφων σπάνια φέρνουν τον συνεντευξιαζόμενο σε δύσκολη θέση -γιατί προφανώς κάτι τέτοιο μπορεί να έχει συνέπειες…

Για να πάμε παραπέρα, το πρόβλημα δεν έγκειται στο επιχειρηματικό μοντέλο αλλά στην απόσταση που δημιούργησαν οι δημοσιογράφοι με το αναγνωστικό τους κοινό εξαιτίας του τρόπου που ασκούν το επάγγελμα, ή πιο σωστά λειτούργημά τους. Κύριο μέλημα κάθε δημοσιογράφου πρέπει να είναι η καταγραφή της αλήθειας. Σε μια περίοδο όπου η παραπληροφόρηση και η μεροληψία επικρατούν, η αντικειμενική είδηση θα προσελκύσει το αναγνωστικό κοινό και θα πουλήσει φύλλα. Όταν αυτό γίνει οι εφημερίδες θα γίνουν πάλι κερδοφόρες! Το δρόμο που έχουν χάσει οι εφημερίδες φαίνεται πως έχουν βρει τα blogs!

Oι χιλιάδες bloggers εξασφαλίζουν την πολυφωνία στην ενημέρωση προσδίδοντας με αυτό τον τρόπο το στοιχείο της αντικειμενικότητας στην πληροφόρηση, κάτι που μανιωδώς αναζητεί το κοινό! Aυτό συμβαίνει γιατί η είδηση στο σύνολο των blogs δεν μπορεί είναι κατευθυνόμενη…

Udemand (udemand.blogspot.com)

Πρόσφατα έπεσε στην αντίληψή μου μια ανάρτηση ενός σχετικά γνωστού σατιρικού ιστολογίου που μου προκάλεσε αλγεινή εντύπωση. Δεν έχει σημασία ποιο.
Θα πρέπει να πω, ότι προσωπικά μέχρι τώρα βρήκα αρκετά πετυχημένη την σάτιρα του συγκεκριμένου ιστολογίου, αν και έχει μόνιμους στόχους και μέχρι χθες το είχα και στους συνδέσμους των ελληνικών blogs στην παράπλευρη στήλη. Πιστεύω όμως ότι υπερέβει τα εσκαμμένα, όταν στην προσπάθειά του να σατιρίσει για μια ακόμη φορά αυτούς τους στόχους, άγγιξε τα όρια της ανηθικότητας.
Η, ας μου επιτραπεί να την χαρακτηρίσω, μικρόψυχη ανάρτηση, χρησιμοποίησε ως συστατικό της υποτιθέμενης σάτιράς του, την άτυχη Βουλγάρα Κωνσταντίνα Κούνεβα, μόνο και μόνο για «χτυπήσει» τους «αντιεξουσιαστές» και να εκδηλώσει την αντίθεσή του στην μετανάστευση.
Ας σημειωθεί εδώ, ότι ο γράφων, είναι ένας απ’ αυτούς που πιστεύει ότι θα πρέπει να μπει επιτέλους ένας φραγμός στην αθρόα (λαθρο)μετανάστευση και να γίνει ένα «ξεσκαρτάρισμα» στους ήδη πάμπολλους, για τα ελληνικά δεδομένα, υπάρχοντες μετανάστες και να μπει επιτέλους μια τάξη όσον αφορά την νομιμότητα.
Το ότι οι όποιοι αυτοαποκαλούμενοι «αντιεξουσιαστές» και αριστεριστές, έσπευσαν να καπηλευτούν την τραγική περίπτωση της Κούνεβα, λόγω της ιδιότητάς της (μετανάστρια), αυτό σημαίνει ότι αυτόματα η Κούνεβα και η όποια Κούνεβα καθίσταται αυτόματα αντικείμενο επίθεσης (έστω και «σατιρικής») απ’ όσους αντιτίθενται στους «αντιεξουσιαστές» και στους μετανάστες;
Οδηγούμαστε δηλαδή στην λογική, ο φίλος του εχθρού μου είναι κι αυτός εχθρός μου;
Τι φταίει η Κούνεβα ρε παιδιά; Ακόμα και παράνομη μετανάστρια να ήταν (που δεν είναι), αντιλαμβάνεστε σε τι κατάσταση έχει περιέλθει αυτή τη στιγμή; Η γυναίκα ήρθε στην Ελλάδα λόγω του άρρωστου παιδιού της και κατέληξε στην κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα (δηλαδή με το ένα πόδι στον τάφο), κατά πάσα πιθανότητα λόγω της συνδικαλιστικής της δράσης.
Μόνη της εκλέχτηκε στην ηγεσία του σωματείου της; Μήπως την εξέλεξαν οι Έλληνες συνάδελφοί της; Για τα δικά της δικαιώματα αγωνίζονταν μόνο ή για όλων των συναδέλφων της; Υπάρχουν πολλοί Έλληνες που τους αρέσει να δουλεύουν για 500-600 €; Εσείς αγαπητοί ιστολόγοι που μπήκατε στον πειρασμό να την «σατιρίσετε», αλλά κι εσείς που διαφημίζετε την σάτιρα του συγκεκριμένου ιστολογίου και τώρα κατάπιατε τη γλώσσα σας, έχετε σηκωθεί απ’ το κρεβάτι σας ή τον υπολογιστή σας, για να πάτε να δουλέψετε για τόσα χρήματα και κάνοντας μάλιστα αυτή τη δουλειά;

Σε τι διαφέρει άραγε, αυτού του είδους η «σάτιρα», από την υποτιθέμενη «σάτιρα» του Λαζόπουλου;
Η ιδεολογία δηλαδή και οι όποιες θέσεις μας, προηγούνται της ανθρωπιάς;
Και για να καταλήξω: Ρε παιδιά, νιώστε λίγο…