Πάρε-Δώσε

Με αφορμή το εξώδικο που εστάλη πρόσφατα στο ιστολόγιο «Τρωκτικό» από την Nova, ακούστηκαν πολλές απόψεις.
Οι περισσότερες (αν όχι όλες) ήταν επικριτικές για την Nova.
Κάποιοι έκαναν και παραλληλισμό με την περίπτωση του blogme.gr.
Κάποιοι άλλοι είπαν λίγο ή πολύ «κάτω τα χέρια απ’ τα blogs».

Θα κάνω κάποια προσωπικά σχόλια, χωρίς να θέλω να επικεντρωθώ ειδικά στο συγκεκριμένο ιστολόγιο, για το οποίο έτσι κι αλλιώς δεν έχω πλέον την καλύτερη γνώμη. Το γιατί, το έχω διατυπώσει σε παλαιότερα θέματα και δεν είναι της στιγμής να το αναλύσω εκ νέου.

Θα ήθελα να ξεκινήσω απ’ το τελευταίο.
Τι πάει να πει «κάτω τα χέρια απ’ τα blogs»; Έχουν κάποιο είδος άτυπου ή θεσμοθετημένου ασύλου; Είναι οι «ιερές αγελάδες» του διαδικτύου;
Έχει καμία σχέση η ενέργεια του «Τρωκτικού» με την ελευθερία του λόγου και την διακίνηση ιδεών;
Και δράττομαι εδώ της ευκαιρίας να κάνω το ρητορικό ερώτημα που αφορά γενικώς τα ιστολόγια: Πως γίνεται αντιληπτή από αρκετούς αυτή η ελευθερία του λόγου; Σαν ασυδοσία του λόγου, συνοδευόμενη πολλές φορές κι από ακατάσχετο υβρεολόγιο; …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Τις διαβάζω εδώ και λίγες μέρες. Άρχισαν από 1-2 ιστολόγια κι αρχίζουν σιγά σιγά να αναπαράγονται σε όλο και περισσότερα.
Μιλάω για τις αναφορές που γίνονται σε διάφορες «προφητείες» του γέροντα Παΐσιου και μιλούν για αφανισμό των Τούρκων, ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης και διάφορα άλλα…ανεδαφικά και ουτοπικά.

Επειδή δεν θέλω να αναφερθώ συγκεκριμένα σε κανένα ιστολόγιο, καθώς δεν έχω σκοπό να θίξω κανέναν, κι επειδή τα περισσότερα απ’ αυτά τα εκτιμώ, νιώθω την ανάγκη να κάνω μια έκκληση:
Παιδιά, και ειδικά εσείς που ασχολείστε επί τα πλείστα με εθνικά θέματα, μην το ευτελίζετε το θέμα και μην καταφεύγετε σε αστεία επιχειρήματα κάποιων εμπόρων της ιστορίας (ονόματα δε λέμε, ο νοών νοείτω).

Ο γέρων Παΐσιος, όντως μπορεί να ήταν ένας χαμηλών τόνων, ενάρετος και τίμιος ιερωμένος που αφιέρωσε τη ζωή του σ’ αυτό που βαθιά πίστευε, αλλά πάνω απ’ όλα ήταν ένας ακόμα θρησκόληπτος μοναχός (αρκεί μόνο να διαβάσει κάποιος τα περί 666 των ταυτοτήτων, την «σατανική» ενωμένη Ευρώπη κλπ).

Ο ίδιος άλλωστε, αρνιόταν ότι έχει κάνει τέτοιες «προφητείες» και στενοχωριόταν που κάποιοι παραποίησαν ή παρερμήνευσαν σκόπιμα τα λεγόμενά του για ιδιοτελείς σκοπούς, εκμεταλλευόμενοι την ανυπόστατη φήμη περί «προφητικού χαρίσματος» του Παΐσιου.

Και για να κλείσω μ’ ένα ρητορικό ερώτημα, πως είναι δυνατόν να τιμώρησε ο Θεός αυτόν τον ενάρετο άνθρωπο, που αφιέρωσε όλη του τη ζωή και το είναι του σ’ Αυτόν, στέλνοντάς του τον καρκίνο; και πολύ περισσότερο, πως απέτυχε να τον προφητεύσει;
Και μην πει κανείς ότι το έκανε ο Θεός για να «δοκιμάσει την πίστη του», γιατί μ’ αυτό το σκεπτικό, σ’ όλη του τη ζωή ο Παΐσιος «δοκιμαζόταν», καθώς υπέφερε από διάφορες βαρύτατες ασθένειες. Πολύ επιφυλακτικός δεν είναι τότε ο Θεός; Κι αν κρατούσε «πισινή» μ’ αυτόν τον, καθ’ ομολογουμένως ενάρετο και ευσεβή Παΐσιο, τότε με τους υπόλοιπους τι θα πρέπει να κάνει (και ειδικά της Εκκλησίας);

Γι’ αυτό σας λέω φίλοι μου, να είστε λίγο πιο εγκρατείς και μην υιοθετείτε και αναπαράγετε αβίαστα τέτοιες «στρακαστρούκες», με τις οποίες το μόνο που καταφέρνετε είναι να χάνετε σε αξιοπιστία (ειδικά τα ενημερωτικά και πατριωτικά blogs).
Η αξιοπιστία και ο σεβασμός, δύσκολα κερδίζονται κι εύκολα χάνονται.

Φιλικά και συγνώμη αν ένιωσαν κάποιοι ότι τους «φωτογραφίζω».
Τα κίνητρα είναι πραγματικά ανιδιοτελή.

Δυστυχώς αυτά συμβαίνουν εκατέρωθεν. Ένας «πόλεμος» που εξαπλώνεται μέχρι και το YouTube.
Όταν τελειώνουν τα επιχειρήματα, αρχίζουν τα χτυπήματα κάτω απ’ τη ζώνη. Αδυνατούν όμως πολλοί να κατανοήσουν, ότι το διαδίκτυο είναι το σύγχρονο τέρας της Λερναίας Ύδρας. Ένα κεφάλι κόβεται και γεννιούνται στη θέση του δέκα.

Σε προηγούμενο θέμα, σχετικό με τα ΜΜΕ και την προπαγάνδα τους, έγραψα ότι Έλληνες έχουν ασθενή μνήμη.
Παρατηρώ το τελευταίο διάστημα, να γίνεται ένα απίστευτο «αβαντάρισμα» και διαφήμιση, από αρκετά ελληνικά ιστολόγια, σε δυο δημοσιογράφους, που την δεκαετία του 80, είχαν αφήσει εποχή με την «αντικειμενικότητα» και την «αμεροληψία» τους, εργαζόμενοι στην κρατική ΕΡΤ.
Μιλάω για τους Μάκη Γιομπαζολιά και Σπύρο Χατζάρα.
Ρε παιδιά, εντάξει είπαμε… Δημοκρατία έχουμε, κανένας δεν φιμώνεται, αλλά το να παρουσιάζονται ως «βαρυσήμαντες» κάποιες δημοσιεύσεις και «άρθρα» τους και να αναδημοσιεύονται σαν μανιτάρια (πολλοί αναδημοσιεύουν καθαρά μηχανικά), είναι και κάπως τραγελαφικό.
Πιτσιρικάς ήμουν, όταν έβλεπα στην ΕΡΤ τον Γιομπαζολιά να αφαιρεί ΣΤΗΝ ΨΥΧΡΑ ΚΑΙ ΑΠΡΟΚΑΛΥΠΤΑ τον λόγο από κάποιον συνδικαλιστή της ΟΛΜΕ (του ΚΚΕ ήταν, αλλά δεν θυμάμαι όνομα), σε κάποια τηλεοπτική συζήτηση για την Παιδεία, όταν είχε αρχίσει πολύ «ενοχλητικός» μ’ αυτά που έλεγε για την κυβέρνηση (του Ανδρέα Παπανδρέου).
Λίγο μεγαλύτερος ήμουν, όταν ο Χατζάρας είχε γίνει στην ουσία, γραφείο Τύπου του μετά-Χέρφιλντ Ανδρέα Παπανδρέου και «κατσάδιαζε» μέσα από το δελτίο ειδήσεων της ΕΡΤ, εφημερίδα (τον Ελεύθερο Τύπο συγκεκριμένα), που τόλμησε να γράψει κάτι, που κατά τον «αντικειμενικό» δημοσιογράφο Χατζάρα, ήταν ανακριβές. Θυμάμαι αυτολεξεί την φράση που εκστόμισε (με ύφος φανερά υποτιμητικό): «Δημοσιογραφία, δεν είναι ασφαλώς η παραποίηση της αλήθειας».
Και προσέξτε, δεν μιλάμε για τα ιδιωτικά ΜΜΕ του σήμερα, που κάτι τέτοιο ακούγεται φυσικό.
Μιλάμε για δεκαετία 80 και κρατική τηλεόραση, που πέραν του γεγονότος ότι πάντα ήταν και κυβερνητική τηλεόραση, υποτίθεται όμως ότι υπήρχαν και κάποια όρια όσον αφορά τις προσωπικές πολιτικές θέσεις του εκάστοτε δημοσιογράφου, που σίγουρα δεν ήταν αποδεκτό και ηθικοπολιτικά επιτρεπτό να χρησιμοποιεί το κρατικό «γυαλί» για να δηλώσει την πολιτική του προτίμηση και συμπάθεια.
Τώρα αν λάβει υπ’ όψιν του κι αυτό εδώ (κοιτάξτε τον αριθμό 486), τι άλλο να πει κανείς;

Μήπως τους θυμηθήκατε κάποιοι τώρα;

Τελευταία έχει ξεσπάσει διαμάχη για τους bloggers και τα τεκταινόμενα στο «χώρο». Θα προσέξατε βέβαια ότι τη μεγάλη φασαρία την κάνουν άνθρωποι των ΜΜΕ.
Με τους bloggers σίγουρα δεν μπορείς να συμφωνήσεις σε όλα. Όμως σε ένα μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι. Η ελευθερία που προσφέρει προς το παρόν o «χώρος» και εκφράζεται από τους bloggers ενόχλησε πολλούς. Ουσιαστικά όμως δεν τους ενόχλησε ο λόγος, αλλά ο αντίλογος.
Μέχρι σήμερα τα κατευθυνόμενα ΜΜΕ (μέσα μαζικής εξαθλίωσης) δεν είχαν αντίλογο…
Πάρτε για παράδειγμα τα κρατικοδίαιτα κανάλια, έντυπα, ραδιόφωνα και άλλα, όπου ο κάθε εγκάθετος κομματόσκυλος εφάρμοζε τη γραμμή τού εκάστοτε εξουσιαστή.
Μήπως θέλετε να μιλήσουμε για τα ιδιωτικά μέσα; Ο κακός χαμός και εκεί. Όλοι αυτοί λοιπόν έκαναν τη δουλίτσα τους χωρίς αντίλογο και ξαφνικά βρέθηκαν χιλιάδες φωνές που τους ξεβράκωσαν. Οι εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες των ιστοσελίδων δεν στέρησαν μόνο έσοδα από τους «παραδοσιακούς», υπάρχει και ο φόβος να «μην περάσει η γραμμή» από την οποία βγάζουνε το παντεσπάνι τους …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »