Πάρε-Δώσε

Ακούμε τούς ξένους, όταν θέλουν ν’ αναφερθούν στην Ελλάδα, να μιλάνε για τον ελληνικό πολιτισμό, το ελληνικό πνεύμα και γενικότερα για την αρχαία Ελλάδα, γεμάτοι θαυμασμό και δέος. Κι εμείς φουσκώνουμε σαν τα παγώνια…

Θα αναρωτηθεί κάποιος, και για τί άλλο να μιλήσουν οι άνθρωποι; Γι’ αυτά είμαστε γνωστοί στον κόσμο οι Έλληνες.

Ε, όχι μόνο γι’ αυτά…. Υπάρχουν και κάποιοι «αστοιχείωτοι», που γίνονται πιο πεζοί και συνδέουν αυθόρμητα την Ελλάδα με το σουβλάκι, τον «μουζάκα», την «γκρικ σάλατ» και το τζατζίκι. Δηλαδή με ότι έχει σχέση την γαστριμαργία.

Κι εδώ τίθεται το ερώτημα: Ποιοί βρίσκονται πιο κοντά στην «απεικόνιση» τής Ελλάδας; Οι αρχαιολάτρες/αρχαιογνώστες που μιλάνε για το πνεύμα ή οι «πεζοί» που μιλάνε για το στομάχι;
Απάντηση (δική μου): Οι πεζοί. Γιατί είμαστε ένας λαός που δεν είναι άξιος να κουβαλήσει αυτό το τεράστιο ιστορικό φορτίο. Γιατί δεν έχουμε παράγει και εξάγει ούτε δράμι πολιτισμού τούς πρόσφατους, τουλάχιστον, αιώνες (εκτός απ’ τα τουρκόφωνα εδέσματα που προαναφέρθησαν). Γιατί είμαστε καταναλωτές πολιτισμού και όχι δημιουργοί. Γιατί είμαστε Νεοέλληνες κι όχι Ελληνοέλληνες.

Αφήνω όμως το σύνθημα και πάω στο παρασύνθημα.
Υπάρχει κάτι που μ’ ενοχλεί ιδιαίτερα και το έχω θίξει (επιφανειακά, μεταξύ άλλων) και σε άλλο θέμα. Αφορά το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Όπως μαρτυρεί φυσικά τ’ όνομά του, ονομάζεται έτσι προς τιμήν του μεγάλου φιλόσοφου Αριστοτέλη (παραπέμπω σκόπιμα στην αγγλική Wikipedia, γιατί το αντίστοιχο ελληνικό λήμμα, είναι μια γρήγορη «ξεπέτα»).

Ως εδώ όλα καλά…
Αν κάποιος τώρα επιχειρήσει να επισκεφτεί την επίσημη ιστοσελίδα του Πανεπιστημίου, θα βρεθεί μπροστά σε μια έκπληξη: Στην αρχική σελίδα, δεν υπάρχει ως έμβλημα ο Αριστοτέλης, όπως φυσιολογικά θα περίμενε κάποιος, μιας κι αυτού το όνομα φέρει το Πανεπιστήμιο, αλλά δεσπόζει η αγιογραφία τού Αγίου Δημητρίου!

Η εικόνα δηλαδή, ενός αξιωματικού τού ρωμαϊκού στρατού (και μετέπειτα «αγίου»), κρίθηκε (από ποιούς και με ποιό σκεπτικό άραγε;) ως η πιο κατάλληλη για έμβλημα, ακόμα κι απ’ αυτή τού ίδιου τού τιμώμενου!

Προσέξτε! Μιλάμε για Πανεπιστήμιο και όχι για κάποιο θρησκευτικό ίδρυμα. Τί δουλειά έχει η θρησκεία με την επιστήμη; Το φως με το σκοτάδι; Ο μύθος με την πραγματικότητα; Η λογική με το παράλογο; Τί σχέση έχει ο Φάντης με το ρετσινόλαδο;

Αυτό τώρα, είναι απόδοση τιμής στον μεγάλο Έλληνα φιλόσοφο, ή ύβρις; Αν αυτό δεν είναι παραλογισμός (εκτός από ύβρις), τότε τί είναι; Και ποιά είναι, αλήθεια, η θέση τών πανεπιστημιακών διδασκάλων γι’ αυτό το ανοσιούργημα; Το δέχονται; Το αγνοούν; Το παραβλέπουν;

Αλλά δεν είναι ν’ απορεί κανείς… Εδώ φτάσαν στο σημείο να αναγορεύσουν επίτιμο διδάκτορα πέντε τμημάτων τού εν λόγω Πανεπιστημίου, τον…πατριάρχη Βαρθολομαίο!
Τον ηγέτη δηλαδή μιας θρησκείας, που μετέτρεψε τον Έλληνα σε Ρωμιό.
Τον ηγέτη δηλαδή μιας θρησκείας, που διαχρονικά πολέμησε, την επιστήμη, το ελληνικό πνεύμα και πετούσε στην πυρά τα συγγράμματα τών Ελλήνων φιλοσόφων (και τού Αριστοτέλη φυσικά).
Τον ηγέτη μια θρησκείας που έχει αναγορεύσει σε προστάτες τών γραμμάτων, τρεις ανθέλληνες.
Τον ηγέτη μιας θρησκείας που είχε φτάσει στο σημείο να αποκαλεί «θέλημα Θεού» την σκλαβιά στον Τούρκο, τού οποίου εδόθη η εντολή (απ’ τον…Θεό) «ωσάν σκύλος να μας φυλάει».
Τον ηγέτη δηλαδή μιας θρησκείας, που αφόρησε την Ελληνική Επανάσταση (κι όχι μια φορά μόνο…).
Τον ηγέτη δηλαδή μιας θρησκείας, που έφτασε στο σημείο να απαγορεύσει στους πιστούς της να δίνουν ελληνικά ονόματα στα παιδιά τους, αντί τών «πατροπαράδοτων εβραϊκών».

Στην Τουρκία, έχουν την προσωπογραφία τού Κεμάλ σε κάθε κτήριο για να θυμίζει σε όλους ποιος είναι ο «πατέρας τών Τούρκων» (Ατατούρκ). Στην Κούβα έχουν τον Φιντέλ Κάστρο. Όπως είχαν άλλοτε τον Χομεϊνί στο Ιράν, τον Μάο στην Κίνα, τον Λένιν και τον Στάλιν στη Σοβιετική Ένωση κ.ο.κ. Κάτι σαν τα «ιερά τοτέμ» δηλαδή, κάποιων πρωτόγονων πολιτισμών. Στην Ελλάδα έχουμε τη θρησκεία και δη την Ορθοδοξία, για να μας θυμίζει πόσο γερά είναι ακόμα γαντζωμένη (σαν καρκίνωμα) σε κάθε πτυχή τού ελληνικού βίου και τής ελληνικής κοινωνίας.

Συμπερασματικά: Η θεοκρατία και ο ραγιαδισμός στην Ελλάδα, ζει και βασιλεύει…

Ο Χριστιανισμός έχει μια και μόνη ιδεολογία στην πραγματικότητα: την Αντιγνώση.

Η πεποίθηση για τα αγαθά αποτελέσματα που προκύπτουν από την Αντιγνώση αποκαλύπτεται απροσχημάτιστα από τον πρώτο κιόλας αιώνα με τα κείμενα του Ιώσηπου:
«Κι ούτε μπορεί ο καθένας να γράφει ό,τι θέλει. Μόνον οι Προφήτες που έχουν τη δυνατότητα να βάλουν κάτω όλα τα στοιχεία του παρελθόντος και, με θεϊκή έμπνευση, να εξετάσουν και τα σύγχρονα, μπορούν να κάνουν αυτή τη δουλειά. Και γι’ αυτό δεν έχουμε χιλιάδες βιβλία γεμάτα αντιθέσεις και διαφιλονικούμενες απόψεις, αλλά μόνον είκοσι βιβλία που αφηγούνται τί έχει γίνει από καταβολής κόσμου και δίκαια θεωρούνται ιερά» (Ιώσηπος, Κατ’ Απίωνος, κεφ. VIII).

Αρχικά μπορεί να θεωρήσει κανείς την παραπάνω άποψη σαν μια έκφραση πλέγματος κατωτερότητας για την εβραϊκή αντιπνευματικότητα. Λάθος. Οι Εβραίοι ανοίγουν περπατησιά. Ο Νόμος της εβραϊκής θεολογίας προπαγανδίζεται και ετοιμάζεται να επιβληθεί σαν θεϊκή επιταγή για την εξελληνισμένη ανθρωπότητα: Η Αντιγνώση, η ιδεολογία κατοχύρωσης συμφερόντων μιας ασήμαντης και βάρβαρης μειοψηφίας, μεταμφιεσμένη σε θεολογία, θα επιβληθεί σε εκατομμύρια πολιτισμένους ανθρώπους. Και πώς; Με την έσχατη πνευματική λιτότητα: Τον σκοταδισμό.

Οι Εβραίοι, σαν προνομιούχοι, μπορούσαν να ξεφυλλίζουν είκοσι ιερά βιβλία. Για την υπόλοιπη ανθρωπότητα αρκούσε ένα: η Καινή Διαθήκη. ΕΝΑ επί δέκα τόσους αιώνες. Και ας μας αντιπαρατάξει όποιος έχει αντίθετα επιχειρήματα για να διαψεύσει αυτό που στάθηκε στην πραγματικότητα το αληθινό πρόσωπο του Χριστιανισμού, την περίφημη «ιερή παρακαταθήκη» του αδίστακτου Παύλου. Αυτό το μυστικό ψιθύρισε στ’ αυτιά τα Ρωμαίων αρχόντων: …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Αν επιχειρήσει κάποιος να δώσει τον ορισμό του «θαύματος», μια «λογική» ερμηνεία θα ήταν «θαύμα είναι, ένα γεγονός το οποίο δεν μπορεί μέχρι στιγμής να εξηγήσει η επιστήμη». Η λέξη «λογική» μπαίνει σε εισαγωγικά, γιατί η Εκκλησία ή οι άνθρωποί της, έχουν συνήθως την δική τους ερμηνεία γι’ αυτά τα συμβάντα που αποκαλούνται «θαύματα» και τα οποία δεν είναι απαραίτητο να εξηγούνται είτε με την κοινή, είτε με την επιστημονική λογική.
Τα «θαύματα» ανέκαθεν αποτελούσαν την «απόδειξη» ύπαρξης του «Θείου», ενώ ταυτόχρονα προκαλούν και το ανάλογο δέος σ’ αυτούς που πιστεύουν ότι τα βιώνουν. Ήταν και είναι το λουρί που κρατά σφιχτά δεμένο τον λαιμό των πιστών του χριστεπώνυμου πλήθους της Εκκλησίας. Από τη άλλη ήταν και εξακολουθεί να είναι μια εξαιρετικά κερδοφόρα πηγή εσόδων για τα ταμεία της Εκκλησίας, γιατί όπως και να το κάνουμε, «μπρος στο θαύμα, τί είν’ το χρήμα;». Το «νόημα» του θαύματος, κατά καιρούς, φαίνεται ότι συνέλαβαν άριστα αρκετοί επιτήδειοι της θρησκείας και «ιεροί» απατεώνες. Έτσι στο πρόσφορο έδαφος της τυφλής πίστης και υπακοής στον «Λόγο του Θεού» από το οποίο διακατέχεται ένα σημαντικό τμήμα του «ποιμνίου», αναπτύχθηκαν διάφορες «εταιρείες θαυμάτων». Βέβαια, η ύπαρξη απατεώνων και επιτήδειων που εκμεταλλεύονται το θρησκευτικό συναίσθημα των πιστών, οφείλεται πολλές φορές και στην θέληση των ίδιων των πιστών να βιώσουν το «θαύμα», που γι’ αυτούς αποτελεί την καλύτερη απόδειξη ότι δεν ζουν σ’ ένα ψέμα και μια πλάνη, αντιθέτως επιβεβαιώνεται ότι πρεσβεύουν και ακολουθούν το «αληθές» και το «θείο». Φαίνεται ότι το «θαύμα» της «ανάστασης» του Ιησού, δεν ήταν αρκετό. Η αυθυποβολή δηλαδή, σε όλο της το μεγαλείο.

Η «Αγία Αθανασία του Αιγάλεω», κατά κόσμον Αθανασία Κρικέτου Σάμαρη, έγινε πασίγνωστη στο πανελλήνιο από την δεκαετία του ’40 για τα ανορθόγραφα μηνύματα που χάραζε στο στήθος της η…Παναγία. Η Κρικέτου, μια αγράμματη γυναίκα, από την Μανωλάδα Ηλείας, εκμεταλλεύτηκε μια σπάνια δερματική αλλεργία που είχε, τον δερματογραφισμό. Το δέρμα σ’ αυτή την περίπτωση, ερεθίζεται ακόμα και με το τρίψιμο και μετά από λίγη ώρα μένουν εμφανή σημάδια, τα οποία στην συνέχεια εξαφανίζονται. Η Κρικέτου, ανακαλύπτοντας αυτή την ιδιότητα που είχε το δέρμα της, από την νεαρή ακόμη ηλικία των 14 ετών, άρχισε να χαράζει στο στήθος της τα ανορθόγραφα μηνύματα της…Παναγίας και στην συνέχεια τα επιδείκνυε «ως θέλημα της Μεγαλόχαρης», σε πιστούς και άπιστους. Δεν δίστασε, ακόμη και να σκηνοθετήσει τον θάνατο και την…ανάστασή της και διηγούμενη την επιστροφή της από τον «άλλο κόσμο» εξιστόρισε την συνάντησή της με την Παναγία, η οποία την οδήγησε στα Καλάβρυτα που ήταν τόπος εκτέλεσης κομμουνιστών. Η Παναγία, σύμφωνα με την Κρικέτου, της διεμήνυσε, πως την ίδια τύχη (των κομμουνιστών) θα έχουν και όσοι εξακολουθούν να είναι άπιστοι! Με τέτοια «πειστήρια», η Κρικέτου, δεν δυσκολεύτηκε και πολύ να δημιουργήσει μια στρατιά θρησκόληπτων, απ’ όλα τα κοινωνικά στρώματα. Δημιούργησε τεράστια περιουσία, με ύποπτους τρόπους (οι καταγγελίες για αρπαγές και οικειοποιήσεις περιουσιών, «σαγηνευμένων» πιστών της, είναι αρκετές), με προπύργιο το ίδρυμα «Παναγία Φανερωμένη» στη θέση Παλαιοκούντουρα Αττικής. Όσες φορές κι αν οδηγήθηκε στα δικαστήρια, αθωώθηκε πανηγυρικά, σαφέστατο δείγμα πως είχε «γερές πλάτες».

Ο ιερομόναχος Βησσαρίωνας Κορκολιάκος, της Μονής Αγάθωνος στην Υπάτη Φθιώτιδος, με τον θάνατό του στις 22 Ιανουαρίου 1991, μάλλον δεν περίμενε ότι 15 χρόνια αργότερα, θα γινόταν αντικείμενο πτωματολαγνείας. Κατά την διάρκεια εργασιών που γίνονταν στο μοναστήρι, στις 3 Μαρτίου 2006, οι μοναχοί διαπίστωσαν πως το σώμα του Βησσαρίωνα δεν είχε αποσυντεθεί, το οποίο μάλιστα, σύμφωνα με τις μαρτυρίες τους, ευωδίαζε κιόλας. Η είδηση όπως ήταν φυσικό διαδόθηκε αστραπιαία και οι πιστοί άρχισαν να συρρέουν. Το μοναστήρι γέμισε από παντός είδους μικροπωλητές που έσπευσαν κι αυτοί να δώσουν το παρόν στο τόπο του «θαύματος» και να τιμήσουν τον υποψήφιο άγιο, με τον δικό τους τρόπο. Ο γνωστός ιατροδικαστής Πάνος Γιαμαρέλος, μίλησε για γεγονός ανεξήγητο επιστημονικά. Δεν ήταν όμως το ίδιο ανεξήγητο και για άλλους επιστήμονες, παρ’ οτι οι νεκροψίες στο σώμα του Βησσαρίωνα, έγιναν χωρίς να του αφαιρεθούν τα άμφια, που κάλυπταν σχεδόν το 90% του σκηνώματός του. Κατ’ αρχάς, το σώμα του Βησσαρίωνα δεν ήταν αναλλοίωτο, όπως είχε διαδοθεί. Βρισκόταν σε διαδικασία αποσύνθεσης, η οποία όμως προχωρούσε με πολύ αργό ρυθμό. Οι λόγοι που συνέβαλαν στην επιβράδυνση της σήψεως, ήταν το περιβάλλον όπου ήταν ενταφιασμένος ο ιερομόναχος, και κατά κύριον λόγον η υγρασία που επικρατούσε στον χώρο. Αξίζει βέβαια να σημειωθεί, ότι ο Βησσαρίων δεν ήταν θαμμένος στο χώμα, αλλά το πολύ καλής ποιότητας και καλά σφραγισμένο φέρετρό του, βρισκόταν σε κενοτάφιο, εντός δωματίου, όπου η οξυγόνωση ήταν ελλειπής. Υπήρχαν δηλαδή ιδανικές συνθήκες για μουμιοποίηση του σώματος (επιστημονικός όρος: ξηρά μουμιοποίηση), φαινόμενου, όχι πρωτόγνωρου (έχουν αναφερθεί περιπτώσεις για «αναλλοίωτα» σώματα ακόμα και 100 χρόνων). Όσο για την περίφημη ευωδία που ανέδυε ο χώρος, απ’ ότι έγινε αργότερα γνωστό, ο χώρος αρωματίζονταν δυο φορές την εβδομάδα, με αντισηπτικό αρωματικό σπρέι, αρωματικά βότανα και αιθέρια έλαια. Έκτοτε, μετά την εκταφή, το σώμα του Βησσαρίωνα, άρχισε να ακολουθεί την φυσιολογική πορεία αποσύνθεσης (αναγκάστηκαν να καλύψουν το «άφθαρτο» πρόσωπό του), όπως όλων των «κοινών θνητών», κάνοντας το «θαύμα», «τζίφο». Η ιστορία βέβαια με τα θαυματουργά σκηνώματα, δεν είναι πρωτοφανής στην Ελλάδα. Τα «ιερά» σκηνώματα των Αγίων Σπυρίδωνος, Διονυσίου, Γεράσιμου κ.ά. είναι μια απόδειξη ότι η τεχνική του βαλσαμώματος δεν έμεινε μόνο στην Αίγυπτο…

Ο πολιούχος της Θεσσαλονίκης, Άγιος Δημήτριος, είναι γνωστός ως «Μυροβλήτης». Ο λόγος είναι πως το μνήμα του ευωδιάζει και αναδύεται μύρο. Το αποκαλούμενο αυτό θαύμα από τους πιστούς, είναι βεβαίως κοινό μυστικό για αρκετούς, ότι μόνο θαύμα δεν είναι. Οι αρωματικές ουσίες, ρέουν τεχνηέντως στον τάφου του «αγίου», μέσω κρυφών αγωγών, που είναι κατασκευασμένοι από την εποχή του Βυζαντίου. Με λίγα λόγια, «κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια».

Στον Μοχό Ηρακλείου Κρήτης, τα τελευταία χρόνια, το «μιράκολο» συμβαίνει στα άνθη του Επιταφίου, τα οποία λίγες μέρες αργότερα φέρονται να ξαναγεννιούνται από την τέφρα τους, δηλαδή ξανανθίζουν. Βεβαίως το γεγονός αυτό, από…γεωπονικής απόψεως δεν είναι ανεξήγητο, καθώς τα κομμένα άνθη δύνανται να ξανανθίσουν, αν βρίσκονται σε περιβάλλον με υγρασία ή ραντίζονται συστηματικά με νερό. Αυτά όμως είναι «ψιλά γράμματα» για τους πιστούς. Κι επειδή τα θαύματα μεταδίδονται σαν επιδημία, το ίδιο θαύμα άρχισε να συμβαίνει -ως εκ του θαύματος!- λίγο αργότερα και σε άλλο χωριό της Κρήτης, στο Μαρμακέτο Λασιθίου.

Το «βαρύ πυροβολικό» της Εκκλησίας στην βιομηχανία θαυμάτων -τα οποία παρεμπιμπτόντως γεμίζουν και τα παγκάρια της-, ήταν ανέκαθεν οι εικόνες που δακρύζουν ή ματώνουν. Ανάμεσα όμως σε όλες τις περιπτώσεις, ξεχωρίζει περισσότερο η ματωμένη εικόνα της Παναγίας στον Άγιο Φανούριο Αργυρούπολης. Το 2001 ήταν μια χρονιά ορόσημο, καθώς η επιστήμη αποφάσισε ότι θα έπρεπε να εκμεταλλευτεί το γεγονός, ότι είχε στην διάθεσή της, λίγο από το αίμα της Θεοτόκου και αποφάσισε να κάνει μια τυπική χημική ανάλυση. Τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά: Στις «φλέβες» της Παναγίας δεν έρεε ανθρώπινο αίμα -λογικό θα σκεφτεί κάποιος «ευσεβής»- αλλά…βυσσινάδα του Θεού!

Το λυπηρό με τα παραπάνω «θαύματα» (τα οποία αποτελούν ένα ελάχιστο δείγμα), δεν είναι μόνο οι πρωτότυποι και μη τρόποι που εφευρίσκει η Εκκλησία και οι πιστοί της για να κρατήσουν το «ποίμνιο» στο μαντρί και ταυτόχρονα να «παχύνει» τα παγκάρια της, αλλά το ότι η Δικαιοσύνη σε τέτοιες εξώφθαλμες περιπτώσεις απάτης, δεν αποδεικνύεται και τόσο…«τυφλή».

Η ταινία «Experiments in the revival of organisms» (Πειράματα για την αναβίωση οργανισμών), παρουσιάζει μια σοβιετική έρευνα, σχετική με την ανάνηψη κλινικά νεκρών οργανισμών. Οι έρευνες αυτές διεξήχθησαν απ’ τον Σοβιετικό επιστήμονα Σεργκέι Μπριουκονένκο (Sergei S. Bryukhonenko) στα τέλη της δεκαετίας το ’30 και φιλμογραφήθηκαν το 1940. Την αφήγηση στην ταινία κάνει ο Βρετανός επιστήμονας βιολόγος J. B. S. Haldane, ενώ εμφανίζεται επεξηγηματικό ρωσικό και αγγλικό κείμενο (ή μόνο αγγλικό, το οποίο επικαλύπτει το ρωσικό).

Η ταινία περιγράφει και αναλύει, χωρίς να υπεισέρχεται σε πολλές τεχνικές λεπτομέρειες, μια σειρά από ιατρικά πειράματα.
Στο πρώτο πείραμα, εμφανίζεται η καρδιά ενός σκύλου να είναι συνδεδεμένη μέσω τεσσάρων σωληναρίων με το αποκομμένο κεφάλι του. Στη συνέχεια εμφανίζεται ένας πνεύμονας σε έναν δίσκο, που λειτουργεί με φυσητήρες και οξυγονώνει το αίμα. Το κομμένο κεφάλι του σκύλου, εμφανίζεται να αντιδρά στα εξωτερικά ερεθίσματα στα οποία υποβάλλεται (φως, θόρυβο, αφή).
Στο δεύτερο πείραμα εμφανίζεται και πάλι ένας σκύλος, απ’ τον οποίο αφαιρείται όλο το αίμα του. Αφού παραμένει κλινικά νεκρός για 10′, πραγματοποιείται η μετάγγιση του αίματος που αφαιρέθηκε. Η καρδιά του σκύλου αρχίζει να ξαναχτυπά, ενώ αρχίζει και να αναπνέει. Αφού αποσυνδέεται από τα μηχανήματα υποστήριξης, μετά από 12 ημέρες εμφανίζεται να επανέρχεται πλήρως στην προηγούμενη κατάσταση.

Το συγκεκριμένο βίντεο, όταν δημοσιοποιήθηκε προκάλεσε πολλές αντιδράσεις και αντιπαραθέσεις. Έγινε λόγος για απανθρωπιά και αρρωστημένα μυαλά, ενώ το βίντεο κατηγορήθηκε ως πλαστό κι ως προϊόν σοβιετικής προπαγάνδας, ενώ έφτασε ως το σημείο να θεωρείται αστικό μύθος.

Παρ’ ότι οι ενστάσεις περί πλαστότητας της ταινίας μπορούν να στοιχειοθετηθούν και να στηριχθούν σε βάσιμα επιχειρήματα, τεχνικά κι επιστημονικά (όπως, το ότι δεν εμφανίζεται πουθενά το τμήμα το κομμένου κεφαλιού του σκύλου, στο οποίο είναι συνδεδεμένοι οι σωλήνες του μηχανισμού, ή ότι ο κλινικά νεκρός σκύλος είναι δυνατόν να ζήσει για λίγες μόνο ημέρες μετά την ανάνηψή του και όχι για ολόκληρα χρόνια), εν τούτοις είναι βέβαιο ότι αυτά τα πειράματα έγιναν.

Θα πρέπει να σημειωθεί, πως ο Σεργκέι Μπριουκουνένκο ήταν ένας αξιοσέβαστος επιστήμονας και απ’ τους πρωτοπόρους στις έρευνες για τις εγχειρίσεις ανοιχτής καρδιάς. Έτσι εξηγούνται άλλωστε και τα μακάβρια πειράματά του, καθώς ο αντικειμενικός του σκοπός, δεν ήταν φυσικά να ικανοποιήσει κάποια αρρωστημένα ένστικτα, όπως αφελώς ή βεβιασμένα πιστεύουν, όσοι βλέπουν για πρώτη φορά το βίντεο, αλλά η δημιουργία μιας μηχανικής καρδιάς και πνεύμονα (autojector) που θα βοηθούσε στις διαδικασίες ανοιχτής καρδιάς, που προαναφέρθηκε. Κι όπως ήταν φυσικό, για τέτοια πειράματα δεν ήταν δυνατόν να χρησιμοποιήσει ανθρώπους.
Έρευνες είχε πραγματοποιήσει επίσης και πάνω στην μεταμόσχευση οργάνων, πραγματοποιώντας πειράματα σε ζώα (όπως λέγεται, είχε μεταμοσχεύσει κεφάλι σκύλου σε σώμα άλλου σκύλου, ενώ το ίδιο πείραμα πραγματοποίησε και σε μαϊμούδες).
Λόγω των πειραμάτων του για την τεχνητή υποστήριξη της ζωής, τα οποία θεωρήθηκαν ζωτικής σημασίας για την επιστημονική έρευνα, ο Μπριοκουνένκο τιμήθηκε μετά θάνατον με το βραβείο Λένιν.

Ανάλογα πειράματα, μ’ αυτά του Μπριουκουνένκο, πραγματοποίησαν κι άλλοι επιστήμονες αργότερα, σε διάφορες χώρες.

«Είναι εκπληκτικό, πώς μέσα σε λίγα χρόνια μετά τη δημιουργία του ελληνικού κράτους η Εκκλησία κατόρθωσε να πείσει για τον δικό της πρωταγωνιστικό ρόλο στην ιδέα του έθνους και να τον επιβάλει στη διδασκαλία της ιστορίας στην εκπαίδευση. Ταυτίστηκε μάλιστα τόσο με την ιδέα αυτή ώστε να κατακεραυνώνει όσους της αμφισβητούσαν την πρωτοκαθεδρία στους εθνικούς αγώνες. Βέβαια αυτός ο εναγκαλισμός Ορθοδοξίας και εθνικισμού μετά από τον 19ο αι. και εξής συνέβη με όλες τις βαλκανικές χώρες, και δεν είναι κάτι για το οποίο πρέπει να απορούμε. Αν η Εκκλησία δεν είχε την τεχνογνωσία της προσαρμογής σε διαδοχικές εξουσίες και καταστάσεις, δεν θα είχε επιβιώσει επί δύο χιλιετίες. Και από την άποψη ενός θεσμού με δισχιλιετή ιστορία, ένα κράτος όπως το ελληνικό, που δεν συμπλήρωσε ακόμη ούτε 200 χρόνια ύπαρξης, δεν είναι παρά επεισόδιο στη ζωή του».
Αντώνης Λιάκος, καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Είναι πραγματικά παράξενος αυτός ο σφιχτός εναγκαλισμός Εκκλησίας και εθνικισμού, όπου η μία πλευρά υποστηρίζει και τροφοδοτεί την άλλη. Παράξενος, γιατί η ιστορία διδάσκει πως στα καθ’ ημάς τουλάχιστον η Εκκλησία όχι μόνο δεν «συμπλήρωσε» τον ελληνισμό, όχι μόνο δεν βοήθησε στην εθνική αφύπνιση και απελευθέρωση του ελληνικού λαού από την τυρρανία του σουλτάνου, αλλά και πολέμησε με όλες της τις δυνάμεις αυτή την αφύπνιση και απελευθέρωση, και, μετά τη δημιουργία ελληνικού κράτους, καπηλεύτηκε πρόστυχα τους αγώνες του ελληνικού λαού …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »