Πάρε-Δώσε

Μια από τις μεγαλύτερες γενοκτονίες που έχουν συμβεί στον πλανήτη, αλλά ταυτοχρόνως, ίσως κι απ’ τις λιγότερο συζητημένες, είναι αυτή τών ιθαγενών κατοίκων τής Αμερικής (Νοτίου και Βορείου), από τούς Ευρωπαίους άποικους.

Στην σημερινή παγκόσμια ιστορία, έχει καθιερωθεί η άποψη ότι ο Χριστόφορος Κολόμβος ανακάλυψε την Αμερική το 1492. Βεβαίως, την άποψη αυτή, διαψεύδει η ίδια η παρουσία τών Ινδιάνων στην Αμερική, που σημαίνει ότι ο Κολόμβος άργησε «λίγο».

Οι ιθαγενείς πλήρωσαν το θλιβερό προνόμια που είχαν να κατοικούν σε πλούσια εδάφη και την απληστία τών Ευρωπαίων που δεν δίστασαν να σφετεριστούν με κάθε τρόπο την νέα φλέβα χρυσού που ανακάλυψαν.

Οι θηριωδίες, τόσο τών Ισπανών και τών Πορτογάλων, στην Νότια Αμερική, όσο και τών Αγγλοσαξόνων και λοιπών Ευρωπαίων στην Βόρεια, είναι γνωστές και μη αμφισβητήσιμες. Ειδικά στην Βόρεια Αμερική και στις Η.Π.Α., oι εντόπιοι πληθυσμοί, όχι μόνο καταληστεύθηκαν και κατακρεουργήθηκαν, αλλά κι αυτοί που απέμειναν και δεν εξοντώθηκαν από τις ασθένειες που έφεραν μαζί τους οι άποικοι, υποχρεώθηκαν μέσω συνθηκών, που άλλαζαν κατά το δοκούν οι ισχυρότεροι λευκοί, να εγκαταλείψουν τις εστίες τους κι από ‘κει που ήταν ελεύθεροι, να ζουν σε προκαθορισμένους καταυλισμούς που υπεδείκνυαν.

Οι Ευρωπαίοι εισβολείς, οι οποίοι καταπάτησαν τα εδάφη τους, απέκτησαν δικαιωματικά τον ινδιάνικο χαρακτηρισμό «γουασίτσιου», που σημαίνει «αυτός που δεν είναι Ινδιάνος», αλλά κι «αυτός που παίρνει το μεγαλύτερο κομμάτι για τον εαυτό του».

Σε μια από τις φυλές τών ιθαγενών τής Βορείου Αμερικής, αυτής τών Λακότα, που συρρικνώθηκε και ουσιαστικά φυλακίστηκε σε έναν καταυλισμό, αναφέρεται στην ακόλουθη ομιλία που έδωσε το 2010, ο Αμερικανός φωτογράφος Άαρον Χιούι (Aaron Huey), κάνοντας μια επιγραμματική αναδρομή στην χρονολογική σειρά τών τραγικών -για τούς ιθαγενείς- γεγονότων …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Το 1925, ένας νόμος τής πολιτείας τού Τενεσί στις Η.Π.Α., θα γινόταν η αιτία να συγκρουστούν στα δικαστήρια η θρησκεία με την επιστήμη. Σύμφωνα με αυτόν τον νόμο, απαγορεύονταν στα δημόσια σχολεία η διδασκαλία τής θεωρίας τής Εξέλιξης τού Δαρβίνου· μια θεωρία, η οποία έρχεται σε αντίθεση με την θεωρία τής δημιουργίας τού κόσμου, όπως προβάλλεται αυτή, μέσα από την Αγία Γραφή και η οποία ήταν τότε η μόνη εκδοχή που επιτρέπονταν να διδάσκεται.

Ο νόμος ψηφίστηκε, χάρις στην εισήγηση και στις πολιτικές πιέσεις που άσκησε ένας αγρότης και μέλος τής Βουλής τών Αντιπροσώπων τού Τενεσί, ο Τζον Μπάτλερ. Όπως είχε δηλώσει ο Μπάτλερ, ο οποίος ήταν και επικεφαλής μιας χριστιανικής οργάνωσης, οδηγήθηκε στην εισήγηση τού νόμου, επειδή διάβαζε στις εφημερίδες, πως τα παιδιά γυρνούσαν από το σχολείο και έλεγαν στους γονείς τους πως η Αγία Γραφή είναι γεμάτη ανοησίες. Μέχρι τότε δεν γνώριζε κάτι για την θεωρία τής Εξέλιξης. Διαβάζοντας όμως σχετικές διαλέξεις, πείστηκε πως η θεωρία τής Εξέλιξης ήταν «επικίνδυνη».

Σύμφωνα με τον Νόμο Μπάτλερ, που εγκρίθηκε στις 21 Μαΐου 1925, καθορίστηκε πως, «είναι παράνομο για κάθε δάσκαλο, σε οποιοδήποτε από τα Πανεπιστήμια, κανονικά και όλα τα άλλα δημόσια σχολεία τής πολιτείας, που υποστηρίζονται εν όλω ή εν μέρει από τα δημόσια σχολικά κονδύλια, να διδάξει οποιαδήποτε θεωρία που αρνείται την ιστορία τής θείας δημιουργίας τού ανθρώπου, όπως διδάσκεται στην Βίβλο, και να διδάξει, αντίθετα, ότι ο άνθρωπος προέρχεται από μια κατώτερη τάξη ζώων». Ως ελάχιστο πρόστιμο για τούς παραβάτες ορίστηκε το ελάχιστο ποσό τών 100 δολαρίων, με μέγιστο όριο τα 500 δολάρια.

Η Αμερικανική Ένωση Πολιτικών Ελευθεριών, αποφάσισε να αντιδράσει απέναντι σ’ αυτόν τον σκοταδιστικό νόμο, φέρνοντας την υπόθεση στα δικαστήρια. Έτσι, πρόσφερε νομική και οικονομική κάλυψη σε όποιον εκπαιδευτικό αψηφούσε τον νόμο και δίδασκε την θεωρία τής Εξέλιξης …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Ξαφνικά ένιωσα μια ανυπόφορη ζέστη που ερχόταν από το κέντρο… Βγήκα αμέσως έξω, περισσότερο απορημένη παρά τρομοκρατημένη, και αντίκρισα κάτι το απίστευτο… Άντρες και γυναίκες κατάμαυρους, καψαλισμένους, μισόγυμνους, χωρίς μαλλιά. Έβλεπες πρόσωπα να λιώνουν σαν κερί. Κι ούτε μπορούσαμε να βοηθήσουμε τους δυστυχισμένους ν’ ανέβουν στα κάρα, γιατί ήταν χωρίς δέρμα. Μόνο που τους αγγίζαμε, ούρλιαζαν σαν τρελοί…».
Στόμου Καγιάμα, επιζήσασα τής Χιροσίμα

Το 1945, ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος βρισκόταν ήδη στο τέλος του, με την ήττα τών Γερμανών. Η μόνη δύναμη που εξακολουθούσε να αντιστέκεται, ήταν η Ιαπωνία. Δεν έμελλε όμως για πολύ…

Οι Αμερικανοί, σε συνεργασία με τον Καναδά και την Μεγάλη Βρετανία εκπονούν το «Σχέδιο Μανχάταν». Μια ομάδα επιστημόνων, με επικεφαλής τον Αμερικανονεβραίο φυσικό Ρόμπερτ Οπενχάιμερ, από το 1942 είχαν επιδοθεί σ’ έναν αγώνα δρόμου παράλληλα με τούς Γερμανούς για την κατασκευή τής ατομικής βόμβας. Οι Αμερικανοί το κατορθώνουν πρώτοι, ξοδεύοντας για τον σκοπό αυτό 2 δις δολάρια. Πραγματοποιούν την πρώτη επιτυχημένη πυρηνική δοκιμή, στις 16 Ιουλίου 1945, στην έρημο τού Νέου Μεξικού. Τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά: Η άμμος, εξαιτίας τής θερμότητας, μετατράπηκε σε γυαλί σε πλάτος 75 μέτρων και βάθους 2 μέτρων· η 30 τόνων ατσάλινη βάση τής βόμβας εξαϋλώθηκε· το ωστικό κύμα, εντάσεως περίπου 620 μποφόρ (ταχύτητα ανέμου, ισοδύναμη με σχεδόν 1.000 την ώρα) έγινε αντιληπτό σε απόσταση 150 χιλιομέτρων· το πυρηνικό «μανιτάρι» έφτασε σε ύψος 12 χιλιομέτρων. Η ενέργεια που απελευθερώθηκε, ήταν ισοδύναμη με 20 χιλιάδες τόνους εκρηκτικής ύλης TNT. Η ήττα όμως τών Γερμανών, τούς στερεί την ευκαιρία να διαπιστώσουν στην πράξη την καταστροφική δύναμη τού νέου υπερόπλου. Γνωρίζουν το μέγεθος τής άμεσης καταστροφής που μπορεί να προκαλέσει η ατομική βόμβα, αλλά αγνοούν τις γενικότερες συνέπειες σε πραγματικές συνθήκες.

Οι Ιάπωνες, τον δεδομένο χρόνο, αποτελούν τα ιδανικά πειραματόζωα. Παρ’ ότι βρίσκονται σε μειονεκτική θέση, αρνούνται να παραδοθούν. Το πληγωμένο γόητρο τών Αμερικανών από την καταστροφή τού αμερικανικού στόλου από τούς Ιάπωνες στο Περλ Χάρμπορ το 1941, αποτελεί ένα επιπλέον κίνητρο-άλλοθι για την επιλογή τής Ιαπωνίας ως τον τελικό στόχο, που εκτός αυτού θα αποτελούσε και μια επίδειξη δύναμης στην παγκόσμια κοινότητα και κυρίως στην Σοβιετική Ένωση. Επιλέγονται τρεις πόλεις ως στόχοι: Η Χιροσίμα, η Κοκούρα και το Ναγκασάκι. Οι Αμερικανοί τις θέλουν «παρθένες» από πόλεμο, έτσι ώστε να έχουν μια όσο το δυνατόν πληρέστερη εικόνα τών καταστροφικών αποτελεσμάτων τού όπλου τους, γι’ αυτό κι έως τότε βομβαρδίζονται από καθόλου έως ελάχιστα.

Η ιαπωνική πολιτική ηγεσία, υπό τον πρωθυπουργό Σουζούκι, δεν έβλεπε αρνητικά το ενδεχόμενο ενός έντιμου συμβιβασμού με τούς Αμερικανούς. Είχε όμως αντιρρήσεις η στρατιωτική ηγεσία που επέμενε σε πόλεμο μέχρι εσχάτων· αυτό άλλωστε επέβαλλε κι ο κώδικας τιμής τών Σαμουράι, απ’ τούς οποίους προέρχονταν πολλοί από τούς αξιωματικούς τού ιαπωνικού στρατού.

Στις 26 Ιουλίου 1945, ο πρόεδρος τών Η.Π.Α., Χάρι Τρούμαν και οι σύμμαχοί του, στην συνδιάσκεψη τού Πότσδαμ εκδίδουν τελεσίγραφο με το οποίο απαιτούν την άνευ όρων παράδοση τής Ιαπωνίας. Σε διαφορετική περίπτωση απειλούν με ολοκληρωτική καταστροφή, χωρίς ωστόσο να γίνεται αναφορά στην ατομική βόμβα. Οι Ιάπωνες θορυβούνται. Το βασικό τους όμως πρόβλημα είναι η διατήρηση τού αυτοκρατορικού θρόνου, ο οποίος απειλείται υπ’ αυτούς τούς όρους. Οι Αμερικανοί που έχουν καταφέρει να αποκωδικοποιήσουν και να υποκλέψουν τις συνομιλίες τών Ιαπώνων, το αντιλαμβάνονται αυτό κι έτσι επαναδιατυπώνουν το τελεσίγραφο, κάνοντας λόγο αυτή τη φορά για παράδοση μόνο τού ιαπωνικού στρατού, προσφέροντας έτσι ένα διέξοδο. Αυτή την επαναδιατύπωση όμως, οι Ιάπωνες την εκλαμβάνουν ως ένδειξη αδυναμίας τών Αμερικανών και απορρίπτουν το τελεσίγραφο, διά τής σιωπής των.

Η ρίψη τής ατομικής βόμβας, ήταν θέμα χρόνου πλέον …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

«Ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο· ένα τεράστιο άλμα για την ανθρωπότητα».
Νιλ Άρμστρονγκ

Με αυτά τα λόγια καταγράφηκε η πρώτη επίσκεψη τού ανθρώπου στη Σελήνη, το 1969, όταν οι αστροναύτες Νιλ Άρμστρονγκ και Μπαζ Όλντριν με το διαστημικό σκάφος «Απόλλων 11» (Apollo 11) ταξίδεψαν στο Φεγγάρι και πάτησαν στο έδαφός του.

Ωστόσο, την προσελήνωση τού ανθρώπου, κάποιοι την αντιμετώπισαν με αρκετή δυσπιστία, ή την αμφισβήτησαν ευθέως.

Υποστηρίζεται, πως στην πραγματικότητα, ο άνθρωπος δεν πάτησε ποτέ στην επιφάνεια τής Σελήνης, αλλά οι εικόνες που έκαναν τον γύρω τού κόσμου, προέρχονται από γυρίσματα που πραγματοποιήθηκαν σε…κινηματογραφικά στούντιο και στην έρημο τής Νεβάδα, όπου βρίσκεται η στρατιωτική βάση, πιο γνωστή ως «Περιοχή 51» (Area 51), όπου οι Αμερικανοί πραγματοποιούν τα πειράματά τους και είναι μια περιοχή με αυστηρή απαγόρευση προσέγγισης.

Κάποια από τα δεδομένα που επικαλούνται οι αμφισβητίες είναι τα εξής: …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες τής Βαρκελώνης, το 1992, οι φίλαθλοι θα είχαν την χαρά να απολαύσουν εντός τών γηπέδων, την πιο διάσημη, ίσως, ομάδα καλαθοσφαίρισης (μπάσκετ) που εμφανίστηκε ποτέ στους αγωνιστικούς χώρους: Την εθνική ολυμπιακή ανδρική ομάδα τών Ηνωμένων Πολιτειών, ή όπως έμεινε γνωστή στην αθλητική ιστορία, την «ομάδα όνειρο» (dream team).

Η ιδιαιτερότητα αυτής τής ομάδος, ήταν πως για πρώτη φορά αγωνίζονταν σε διεθνή αθλητική διοργάνωση, οι επαγγελματίες παίκτες τού αμερικανικού πρωταθλήματος (NBA). Μέχρι τότε, την αμερικανική ομάδα μπάσκετ εκπροσωπούσαν οι ερασιτέχνες παίκτες τού πανεπιστημιακού πρωταθλήματος (NCAA). Η απόφαση τής FIFA, το 1989, να επιτρέπεται η συμμετοχή και τών επαγγελματιών αθλητών στους Ολυμπιακούς Αγώνες, άνοιξε διάπλατα την θύρα, στους διάσημους αστέρες τού αμερικανικού πρωταθλήματος καλαθοσφαίρισης, που μέχρι τότε αγωνίζονταν όλοι μαζί στο ίδιο γήπεδο, μόνο μια φορά τον χρόνο, στον αγώνα Δύσης και Ανατολής (All star game). Και πάλι όμως, το παιχνίδι αυτό αποτελούσε μια ενδοαμερικανική υπόθεση, που στερούσε την παρουσία τους από τα διεθνή γήπεδα.

Όπως ήταν αναμενόμενο, η παρουσία αυτής τής ομάδας στην Βαρκελώνη, επισκίασε κάθε άλλη. Τα ινδάλματα τής «Dream Team» αποθεώνονταν από όλους σχεδόν τούς φιλάθλους, ανεξαρτήτως εθνικής καταγωγής. Παίχτες αντίπαλων ομάδων, τούς ζητούσαν…αυτόγραφα και αναμνηστικές φωτογραφίες μαζί τους. Οι παίχτες τής «Dream Team», εκπλήρωσαν σε μεγάλο βαθμό τις προσδοκίες των φιλάθλων. Μετέτρεψαν το κάθε παιχνίδι σε περίπατο, προσφέροντας και αρκετό θέαμα.

Οι αντίπαλοι, γνώριζαν εκ τών προτέρων την «μοίρα» τους και προσπαθούσαν απλά να κρατήσουν την διαφορά τής ήττας σε αξιοπρεπή επίπεδα. Αν μπορεί να κριθεί αξιοπρεπής η -κατά μέσον όρον- διαφορά τών σχεδόν 44 πόντων …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »