Πάρε-Δώσε

Ο Ιουλιανός (πλήρες όνομα Φλάβιος Κλαύδιος Ιουλιανός), ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου (Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία) κατά τον 4ο αιώνα. Έμεινε στην ιστορία ως «Παραβάτης» και «Αποστάτης», χάριν της Εκκλησίας η οποία τον κατασυκοφάντησε (ο Ιουλιανός υπήρξε ο μόνος μη χριστιανός αυτοκράτορας του Βυζαντίου), όπως και όλους όσους στεκόταν εμπόδιο στα σχέδιά της.

Ο Ιουλιανός υπήρξε βαθύτατα μορφωμένος άνθρωπος. Επηρεασμένος από την ελληνική κλασική παιδεία, ο ίδιος θεωρούσε τον εαυτό του Έλληνα και δεν δίσταζε να να δηλώνει «Έλλην ειμί». Σε επιστολή του προς τον φιλόσοφο Θεμίσιο θα αναφέρει χαρακτηριστικά: «Φεύγοντας για την Ελλάδα, τότε που όλοι νόμιζαν πως με στέλναν εξορία, τάχα δε δόξασα την τύχη μου σαν να γιόρταζα τη μεγαλύτερη γιορτή, λέγοντας πως εκείνη η αλλαγή ήταν για μένα ό,τι καλύτερο και πως είχα ανταλλάξει, όπως λένε, “Χαλκό με χρυσάφι και εννιά βόδια με εκατό”; Τέτοια αγαλλίαση ένιωθα που μού ‘λαχε να πάω στην Ελλάδα αντί να μείνω σπίτι μου κι ας μην είχα εκεί ούτε χωράφι ούτε κήπο ούτε ένα σπιτάκι δικό μου». Σε κάποια άλλη του επιστολή («Εγκώμιον στην αυτοκράτειρα Ευσεβία»), δεν μπορεί να κρύψει την αγάπη του για την Ελλάδα: «Μα τι μ’ έχει πιάσει; Και τι είδους ομιλία είχα σκοπό να ολοκληρώσω αν όχι τον έπαινο της αγαπημένης μου Ελλάδας, που δεν μπορώ να τη φέρω στο νου χωρίς να μένω έκθαμβος με κάθε τι δικό της;».

Τον Ιουλιανό τον ενοχλούσε το φαινόμενο του Χριστιανισμού που ερχόταν σε ευθεία σύγκρουση με την ελληνική του παιδεία και μόρφωση, καθώς και με τον Ελληνικό Πολιτισμό που λάτρευε. Προσπάθησε να βάλει φρένο στην ασυδοσία των κληρικών και τον πλουτισμό της Εκκλησίας, χωρίς ωστόσο να προχωρήσει σε διώξεις εναντίον τους («Εγώ, μα τους θεούς, δε θέλω ούτε να σκοτώνονται οι χριστιανοί ούτε να δέρνονται άδικα ούτε άλλο κακό να παθαίνουν» [«Ιδιόχειρη επιστολή προς τον Ατάρβιο»]). Απεναντίας προσπάθησε να κρατήσει μια ισορροπία. Εκδίδει διατάγματα περί ανεξιθρησκείας, προσπαθώντας ταυτόχρονα να αναβιώσει την ελληνική (και ρωμαϊκή) θρησκεία. Επιστρέφει τις περιουσίες και ανακαλεί από την εξορία τους, διωχθέντες από τον -αρειανιστή- Κωνστάντιο, ορθόδοξους χριστιανούς. Καταργεί τις κρατικές χορηγήσεις στην χριστιανική εκκλησία. Εκδίδει πέντε διατάγματα για την ενίσχυση της εξουσίας των τοπικών βουλών. Απαγορεύει να τον προσαγορεύουν «Δεσπότη» και διακηρύσσει ότι θεωρεί τον εαυτό του μέλος της συγκλητικής τάξης. Στις επιστολές του απευθύνεται προς τις βουλές των πόλεων ως ίσος προς ίσον. Προωθεί μέτρα (φοροαπαλλαγές, παραγραφή χρεών κ.α.) για την ενίσχυση της αυτονομίας των πόλεων. Προσπαθεί να συμφιλιώσει τις αντιμαχόμενες μερίδες των χριστιανών και να αποτρέψει συγκρούσεις ανάμεσα σε εθνικούς και χριστιανούς («Σε όλους τους χριστιανούς έχω φερθεί με τέτοια πραότητα και φιλανθρωπία, που κανείς απ’ αυτούς δεν υφίσταται βία πουθενά ούτε τους σέρνουν με το ζόρι στα ιερά ούτε εξαναγκάζονται να κάνουν οτιδήποτε ενάντια στη θέληση τους» [«Προς του κατοίκους της Έδεσσας»]).

Επιχειρώντας να περιορίσει την χριστιανική προπαγάνδα και την εξάπλωση του Χριστιανισμού, εκδίδει διάταγμα αποκλεισμού των χριστιανών δασκάλων από την παιδεία· απαγορεύει τα κληροδοτήματα προς τις εκκλησίες· υποχρεώνει τους χριστιανούς να επανορθώσουν τις ζημιές που είχαν προξενήσει στα ιερά των εθνικών. Ο Ιουλιανός θα δικαιολογήσει το μέτρο που πήρε, να απαγορέψει στους χριστιανούς ρητοροδιδασκάλους και γραμματικούς να διδάσκουν ελληνική φιλολογία, συνοψίζοντας την όλη στάση του απέναντι τους στην φράση: «Πηγαίνετε στις εκκλησίες σας, να ερμηνεύσετε Ματθαίο και Λουκά»… Οι χριστιανοί θεώρησαν ότι το μέτρο εκείνο κατ’ επέκταση απαγόρευε και στα παιδιά τους να σπουδάζουν. Ως προς αυτό όμως ο Ιουλιανός, προς το τέλος της επιστολής («Επιστολή 42»), είναι σαφής …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Ένα απ’ τ’ «ακλόνητα» επιχειρήματα των χριστιανών -και γενικά των οπαδών θρησκειών όπου υπάρχει το δίπολο Παράδεισου και Κόλασης- που ενισχύει την «πίστη» τους στον φανταστικό φίλο τους που τον ονομάζουν «Θεό», είναι η υπόθεση του Γάλλου μαθηματικού Μπλεζ Πασκάλ, που συνοψίζεται ως εξής: «Δεν μπορούμε να αποδείξουμε ότι υπάρχει Θεός. Αλλά αν υπάρχει Θεός, τότε ο πιστός θα κερδίσει τα πάντα (θα πάει στον Παράδεισο) και ο άπιστος θα χάσει τα πάντα (θα πάει στην Κόλαση). Εάν πάλι Θεός δεν υπάρχει, τότε ο πιστός δεν χάνει τίποτα και ο άπιστος δεν κερδίζει τίποτα. Έτσι λοιπόν, με το να πιστεύουμε στον Θεό έχουμε τα πάντα να κερδίσουμε και τίποτα να χάσουμε».

Καλύτερη ομολογία ιδιοτελούς και ανειλικρινούς πίστεως, δεν θα μπορούσαμε να βρούμε. Διότι τι μας λέει εδώ ο Πασκάλ; Ότι οι θρήσκοι πιστεύουν από ανάγκη και μόνο. Πιστεύουν, μόνο και μόνο επειδή βλέπουν να αιωρείται πάνω απ’ τα κεφάλια τους η «δαμόκλειος σπάθη» του μπαμπούλα που έχουν επινοήσει οι απατεώνες της θρησκείας, και λέγεται «Κόλαση». Μας λέει εμμέσως πλην σαφώς, πως τίποτε αυθόρμητο δεν έχει η υποτιθέμενη πίστη τους. Πως είναι καθαρός υπολογισμός. Μας λέει δηλαδή, πως αν υπήρχε η βεβαιότητα στο μυαλό των «πιστών», πως δεν υπάρχει Θεός, τότε ίσως, να μην ήταν και τόσο…«ηθικοί». Στην ουσία υποστηρίζει πως ο άνθρωπος είναι ένα ανήθικο πλάσμα, που μόνο η πίστη και η αφοσίωση στον «Πανάγαθο» Θεό, μπορεί να τον μεταμορφώσει σε ηθικό στοιχείο.

Κάποιος που έχει ρίξει έστω και μια γρήγορη ματιά στην Αγία Γραφή και ειδικότερα στην Παλαιά Διαθήκη, δικαίως θα αναρωτηθεί: Πως είναι δυνατόν να γίνεται τιμητής της ηθικής, η πιο αιμοβόρα, εκδικητική και ανήθικη μορφή των «ιερών» γραφών, που ονομάζεται «Θεός» (ή ακριβέστερα, Γιαχβέ); Γιατί αξίζει λατρείας και θαυμασμού ένα τόσο μοχθηρό ον; Και δεν μπορεί κανείς να μην επισημάνει το γεγονός, ότι ο Πασκάλ βάζει έναν αστερίσκο για την ύπαρξη του Θεού, αλλά θεωρεί ως δεδομένα τα -επίσης ανύπαρκτα- «δημιουργήματά» του, που ονομάζονται Παράδεισος και Κόλαση.

Ο Πασκάλ και όσοι ενστερνίζονται τον συλλογισμό του, «αμελούν» να διερωτηθούν το εξής: Τι θα γίνει με όσους δεν είχαν την «τύχη» να λάβουν γνώση της υπάρξεως του «Παντογνώστη», όπως οι φυλές ιθαγενών που εξακολουθούν μέχρι και σήμερα να ζουν σε πρωτόγονη κατάσταση, και οι οποίοι δεν πίστευαν σ’ αυτόν, όχι από πεποίθηση, αλλά από άγνοια; Τι προβλέπεται γι’ αυτούς, αλλά και για όσους έζησαν πριν το 6.000 π.Χ. που τοποθετούν οι Ιουδαιοχριστιανοί την δημιουργία του σύμπαντος απ’ τον «Ύψιστο»; (Να θυμίσουμε, πως όσον αφορά την Γη, έχει αποδειχθεί επιστημονικά πως έχει ηλικία τουλάχιστον 4.5 δισεκατομμυρίων ετών).

Υποστηρίζει ο Πασκάλ και οι συν αυτώ, πως ο «πιστός» δεν έχει να χάσει τίποτε στην περίπτωση που δεν υπάρχει Θεός. Λάθος. Ο «πιστός» έχει χάσει το νόημα και την χαρά της ζωής του, ζώντας μέσα στον φόβο και το άγχος του μην χάσει το εισιτήριο για τον ανύπαρκτο Παράδεισο (τον οποίο κατά πάσαν πιθανότητα, δεν θα επισκεφθεί ούτως ή άλλως καθώς οι «ιερές» γραφές θέτουν κι ορισμένες πολύ «σοβαρές»…προϋποθέσεις). Θυσιάζει μια πραγματική ζωή, για να ζήσει μια φανταστική. Θέτει ανόητους και γελοίους φραγμούς στη ζωή του για ν’ αποφύγει την επίσης ανύπαρκτη Κόλαση, επειδή κάποιοι αμόρφωτοι και απολίτιστοι γιδοβοσκοί πριν 3.000 χρόνια, καθώς και μερικοί επιτήδειοι (βλέπε «Πατέρες» της Εκκλησίας), αιώνες αργότερα, θεσμοθέτησαν τον σκοταδισμό τους και τον επέβαλλαν ως υπέρτατη αλήθεια και ιδανικό.

Κι επιτέλους, ας απαντήσει και κάποιος -ιδίως η Εκκλησία που έχει «απαντήσεις» για όλα- στο «ανόητο» εύλογο ερώτημα: Τον «Δημιουργό» ποιος τον δημιούργησε;

Σε συνέντευξή του, ο τεθνεώς αρχιεπίσκοπος, Χριστόδουλος, θέλοντας να δικαιολογηθεί και να υποβαθμίσει τις επικρίσεις για τα χρυσοποίκιλτες ενδυμασίες των αρχιερέων που ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με την «ταπεινότητα» που διακηρύττει η Εκκλησία, είχε αποκαλέσει τα στολίδια των αρχιερατικών αμφίων, «τσίγκινα». Και τα «τσίγκινα» ως φαίνεται όμως, έχουν την αξία τους. Έτσι, ενώ μια ιερατική ενδυμασία (αυτή που φορούν δηλαδή οι απλοί ιερείς), κοστίζει από 500 έως και πάνω από 1.000 ευρώ, μια βασική αρχιερατική στολή, μπορεί να ξεπεράσει τα 15.000 ευρώ. Ο κάθε ιεράρχης φυσικά που σέβεται τον εαυτό του και το «ποίμνιό» του (κυρίως αυτό…) ωφείλει να στολίζει την «τίμια» κάρα του και με μια αναλόγου αξίας μίτρα, που μπορεί να ξεπεράσει σε αξία τα 2.000 ευρώ. Κοντά σ’ αυτά, θα πρέπει να συνυπολογίσουμε ίσως και μερικά «αξεσουάρ» που θεωρούνται απαραίτητα με το «συνολάκι», όπως o «σάκκος» (εκ του εβραϊκού «σακ» που σημαίνει «το ένδυμα της μετάνοιας και ταπείνωσης») που προσδίδει κάτι το αυτοκρατορικό και μπορεί να ξεπεράσει σε αξία τα 10.000 ευρώ, μία ποιμαντική ράβδος (σύμβολο εξουσίας) που φτάνει τα 500 ευρώ, καθώς κι ένα εγκόλπιο, το οποίο μπορεί να ξεπεράσει το «ευτελές» ποσόν των 3.000 ευρώ. Για να μην σκανδαλιστεί κι άλλο το χριστεπώνυμο πλήρωμα, ας μην αναφερθεί καλύτερα και η δυνάμενη αξία, διάφορων άλλων «αξεσουάρ», όπως το κάλυμμα της Αγίας Τράπεζας, σταυρών, εξαπτέρυγων κ.τ.λ.

Ίσως φανεί παράξενο σε αρκετούς, αλλά οι αρχιερείς στην πραγματικότητα, δεν κάνουν τίποτε άλλο, απ’ το ν’ ακολουθούν τις εντολές του Θεού. Ή για να ακριβολογούμε, προσπαθούν να τις ακολουθούν, καθώς δεν τηρούν πλήρως τους κανόνες που έχει θέσει ο «Ύψιστος». Δεν πρόκειται γι’ αστείο. Ο Γιαχβέ δίνει σαφείς οδηγίες -ως «μετρ» της υψηλής ραπτικής- μέσα από την Αγία Γραφή και πιο συγκεκριμένα μέσα από το βιβλίο «Έξοδος» (κεφάλαιο 28) της Παλαιάς Διαθήκης, για το πως θα πρέπει να είναι οι αρχιερατικές ενδυμασίες. Δηλαδή, χρυσοκέντητες και διακοσμημένες με πολύτιμους λίθους, όπως διαμάντια, ρουμπίνια, χρυσό (διευκρινίζει μάλιστα, πως ο χρυσός πρέπει να είναι «καθαρός»), αμέθυστο κ.ά.

Βρισκόμαστε εδώ, σε ένα πολύ κομβικό σημείο. Είμαστε στο σημείο, όπου δυο λωποδύτες, ο Μωυσής και ο αδελφός του Ααρών (αν υπήρξαν ποτέ στην πραγματικότητα), υποτάσσουν κάτω απ’ το φανταστικό υπερφυσικό ον που ονομάζουν Θεό (ή Γιαχβέ, για να τον λέμε με το όνομά του), τους αμόρφωτους και απολίτιστους νομάδες Εβραίους. Τους χειραγωγούν, τους εκμεταλλεύονται και τους κλέβουν με «εύσχημο» τρόπο, εμφανιζόμενοι ως δήθεν εκπρόσωποι του Θεού. Κι αυτός ο Θεός -μα τι σύμπτωση- εμφανίζεται να έχει βουλές και επιθυμίες που συμπίπτουν μ’ αυτές μερικών επιτήδειων κοινών θνητών. Γιατί οι «επιθυμίες» του Γιαχβέ δεν περιορίζονται στην κοπτοραπτική, αλλά πάνε και λίγο παραπέρα. Με καταπληκτικές λεπτομέρειες («Έξοδος», κεφάλαιο 29 και «Λευϊτικόν», κεφάλαια 1, 2, 3), ο Γιαχβέ -αυτή τη φορά δίκην…κρεοπώλη- περιγράφει το πως οι Ιουδαίοι θα πρέπει να θυσιάζουν σ’ αυτόν και θα προσφέρουν τα σφάγια (και όχι μόνο αυτά, αλλά και αλεύρι, λάδι και κρασί) στους «ευνοούμενούς» του Μωυσή και Ααρών (και κατ’ επέκτασιν στους εκάστοτε αρχιερείς). Κι όλα αυτά, με την εντολή να συμβαίνουν εφ’ όρου ζωής («προσέχουμε για να έχουμε» θα σκέφτηκαν οι δυο απατεώνες αδελφοί). Οι επιθυμίες όμως του Γιαχβέ δεν σταματούν ούτε εδώ. Ο Μωυσής και ο Ααρών, φροντίζουν να ενημερώσουν τους Εβραίους, εν ονόματι του Θεού, πως θα πρέπει να «δώσουσιν ἕκαστος λύτρα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ Κυρίῳ» («Έξοδος», κεφάλαιο 30:12).

Αυτές τις απολύτως βολικές «θεϊκές» βουλές, του ιουδαϊκού ιερατείου, θα ήταν «παράλογο» να μην τις κληρονομήσει και το χριστιανικό ιερατείο (άλλωστε ο Χριστιανισμός αποτελεί αίρεση του Ιουδαϊσμού, έχοντας ως κοινή βάση την Παλαιά Διαθήκη) και να τις χρησιμοποιήσει καταλλήλως. Οι αφελείς πιστοί βέβαια, είτε από ευσέβεια, είτε από ευσεβή φόβο, μπορεί οι ίδιοι ενίοτε να την περνούσαν «σπαρτιάτικα», αλλά το παπαδαριό δεν το άφηναν νηστικό. Οι ελεεινοί ρασοφόροι όμως -οι «χριστιανοί πασάδες» όπως τους αποκαλούσαν-, για να είναι καλυμμένοι, δεν επαφίονταν στην ευσέβεια των πιστών, αλλά φρόντισαν να επινοήσουν διάφορες «αρπαχτές» με την μορφή εισφορών, που στην πραγματικότητα δεν ήταν τίποτε άλλο από ένα είδος φορολόγησης. Έτσι, οι χριστιανοί ραγιάδες επί Τουρκοκρατίας, υποχρεώνονταν να καταβάλουν, εκτός από το «χαράτσι» στους Οθωμανούς, και διάφορες «εισφορές» στους ρασοφόρους -έκτακτες και μη- που ανάλογα «βαπτίζονταν» ως «εμβατίκια», «φιλότιμα», «λειτουργικά», «ψυχομερίδια» κ.ά.

Για τέτοιες «ιερές» γραφές μιλάμε, που οι αφελείς πιστοί, χωρίς ποτέ να τις έχουν ρίξει έστω μια γρήγορη ματιά, τις επικαλούνται αβίαστα, και πίνουν νερό στ’ όνομά τους. Κάνουν τον σταυρό τους μόλις ακούν τα ονόματα του Αβραάμ, του Μωυσή, του Δαβίδ κι όλου του κακού συναπαντήματος, χωρίς να συνειδητοποιούν ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο αποθεώνουν την απατεωνιά, το μίσος και το έγκλημα. Μιλάμε δηλαδή για ένα είδος πνευματικής λοβοτομής…

Απέναντι στις δογματικές «αλήθειες» των διάφορων θρησκειών και ειδικότερα του Χριστιανισμού, τα επιχειρήματα που τις καταρρίπτουν είναι πάμπολλα και ατράνταχτα. Αν και για μερικές απ’ αυτές τις «αλήθειες» δεν χρειάζονται καν επιχειρήματα, καθώς οι εξελίξεις πάνω στην επιστήμη και στις συνεχόμενες ανακαλύψεις της, έχουν οδηγήσει την θρησκεία και την Εκκλησία στην ουρά αυτών των εξελίξεων, όσο κι αν προσπαθεί με διάφορες θεαματικές κωλοτούμπες να συμμαζέψει τ’ ασυμμάζευτα και να εξηγήσει τ’ ανεξήγητα (βλέπε π.χ. «Ευφυής Σχεδιασμός»). Ίσως πολλοί να συμφωνούν, ότι η διακωμώδηση και η παρωδία της θρησκείας, είναι πολλές φορές πολύ πιο αποτελεσματικές απ’ ότι τα ίδια τα λογικά τα επιχειρήματα, γιατί ακριβώς χτυπάνε τον θρησκευτικό παραλογισμό, όχι με τον ορθολογισμό, αλλά με…παραλογισμό. Κάτι σαν την ομοιοπαθητική ας πούμε. Κατά το σχετικά πρόσφατο παρελθόν, δεν ήταν λίγες οι «θρησκείες» που γεννήθηκαν, διανθισμένες φανερά από μια διάθεση αστεϊσμού και σάτιρας, με μοναδικό σκοπό να καταδείξουν το γελοίον του πράγματος. Ας γνωρίσουμε μερικές απ’ αυτές…

Τσαγιέρα του Ράσελ (Russell’s Teapot)
Η «Τσαγιέρα του Ράσελ», συχνά αποκαλούμενη και «Θεϊκή» ή «Επουράνια Τσαγιέρα», είναι μία μεταφορά που χρησιμοποίησε ο φιλόσοφος Μπέρτραντ Ράσελ (1872-1970), σύμφωνα με την οποία το βάρος της απόδειξης το φέρει αυτός που κάνει τον ισχυρισμό, και όχι αυτός που προσπαθεί να τον καταρρίψει. Χρησιμοποιείται κυρίως ως επιχείρημα για τη μη-ύπαρξη του Θεού από τους σκεπτικιστές.

Σε ένα αδημοσίευτο άρθρο του περιοδικού «Illustrated», το 1952, με τίτλο «Is there God?» (Υπάρχει Θεός;), ο Ράσελ έγραψε:
«Αν έλεγα ότι μεταξύ Γης και Άρη υπάρχει μία πορσελάνινη τσαγιέρα σε ελλειπτική τροχιά γύρω από τον ήλιο, κανείς δεν θα μπορούσε να διαψεύσει τον ισχυρισμό μου, αρκεί να προσέθετα ότι η τσαγιέρα είναι τόσο μικρή, που δεν θα μπορούσαν να την ανιχνεύσουν ούτε τα πιο ισχυρά τηλεσκόπιά μας.

Όμως, αν στη συνέχεια έλεγα ότι, αφού ο ισχυρισμός μου δεν μπορεί να διαψευστεί, θα ήταν ασυγχώρητη απρέπεια να τον αμφισβητούμε με την λογική μας, τότε οι περισσότεροι δικαίως θα θεωρούσαν ότι έλεγα ανοησίες.

Αν όμως η ύπαρξη μιας τέτοιας επουράνιας τσαγιέρας αναφερόταν σε πανάρχαια βιβλία, και διδασκόταν ως ιερή αλήθεια κάθε Κυριακή, και ενσταλαζόταν στα μυαλά μικρών παιδιών σε όλα τα σχολεία, τότε ακόμα και ο παραμικρός δισταγμός, θα ήταν τέτοιο δείγμα εκκεντρικότητας, που σε φωτισμένους καιρούς θα απέφερε στον αμφισβητία το επίζηλο προνόμιο της ψυχιατρικής φροντίδας, ενώ σε πιο πρώιμη περίοδο την Ιερά Εξέταση».

Ο άθεος συγγραφέας και επιστήμονας Ρίτσαρντ Ντόκινς, στο βιβλίο του «Ο εφημέριος του Διαβόλου» (A Devil’s Chaplain), χρησιμοποίησε την «Τσαγιέρα του Ράσελ» ως εξής:
«Ο λόγος που οι υπάρχουσες οργανωμένες θρησκείες εισπράττουν απερίφραστη εχθρότητα είναι ότι, σε αντίθεση με την πίστη στην “Τσαγιέρα του Ράσελ”, έχουν ισχύ, επιρροή, απαλλάσσονται από φόρους και προπαγανδίζονται συστηματικά σε παιδιά πολύ νεαρά για να αντιδράσουν και να προστατευθούν. Tα παιδιά δεν είναι υποχρεωμένα να απομνημονεύουν τρελά βιβλία για τσαγιέρες στα χρόνια που διαπλάθεται η προσωπικότητά τους. Κρατικά επιχορηγούμενα σχολεία δεν αποκλείουν παιδιά των οποίων οι γονείς προτιμούν τσαγιέρες με άλλο σχήμα. Οι “τσαγιεροπιστοί” δεν λιθοβολούν “τσαγιεροάπιστους”, “τσαγιεροαιρετικούς” και “τσαγιεροβλάσφημους” μέχρι θανάτου. Οι μητέρες δεν απαγορεύουν στα παιδιά τους να παντρεύονται άτομα, των οποίων οι γονείς πιστεύουν σε τρεις τσαγιέρες αντί για μία. Οι άνθρωποι που βάζουν πρώτα το γάλα δεν επιτίθενται σ’ αυτούς που βάζουν πρώτα το τσάι…». …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

AΠΟ: Εβραίους· ήτοι Περιούσιος Λαός
ΠΡΟΣ: Παντοδύναμο
ΘΕΜΑ: Λήξη Συμβολαίου
Ανώτερης Βαθμίδος (Περιούσιος Λαός)

Όπως θα Ξέρεις το συμβόλαιο που έγινε μεταξύ Εσού και του Αβραάμ έληξε και μ’ αυτό το σημείωμα Σε πληροφορούμε ότι εμείς οι Εβραίοι μετά από χιλιάδων ετών σκέψη αποφασίσαμε να μην προχωρήσουμε στην ανανέωσή του.

Κατ’ αρχήν πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πως δεν υπάρχει γραπτό συμβόλαιο, η συμφωνία με τον Αβραάμ έγινε στο μιλητό, και σε αντίθεση με αυτά που πιστεύει ο κόσμος, εμείς (οι Εβραίοι) δεν επωφεληθήκαμε και τόσο από αυτήν την συμφωνία. Αν Ανατρέξεις στα πρώτα χρόνια της συμφωνίας μας θα Δεις ότι από την αρχή ξεκίνησε στραβά. Εκτός από το γεγονός ότι το Ισραήλ και η Ιουδαία δεχόταν κάθε χρόνο εχθρικές εισβολές, ξοδέψαμε και ένα κάρο λεφτά για να Σου φτιάξουμε όχι έναν αλλά δύο ναούς που τελικά καταστράφηκαν και οι δύο. Το μόνο που απόμεινε είναι μια στοίβα παλιές πέτρες που το λέμε Δυτικό Τοίχος (φυσικά όλα αυτά τα Γνωρίζεις αλλά καλό είναι να αναφέρουμε όλους τους λόγους για τους οποίους θέλουμε να τερματίσουμε το συμβόλαιο).

Αφού καθημερινά τρώγαμε ξύλο από τους Χετταίους, τους Ασσύριους, τον Γολιάθ και άλλους, στο τέλος μας πούλησαν και σκλάβους στην Αίγυπτο (αν Έχεις το Θεό Σου στην Αίγυπτο;) όπου και χάσαμε αρκετούς αιώνες ανάπτυξης.

Βέβαια καταλαβαίνουμε ότι Μπήκες σε μεγάλο κόπο να Στείλεις τον Μωυσή να μας βγάλει από την Αίγυπτο και ότι οι κερατάδες οι Αιγύπτιοι, πληγώθηκαν βαθύτατα από τις «πληγές» που τους Έστειλες. Όμως τώρα που το ξανασκεφτόμαστε δεν μπορούμε να καταλάβουμε γιατί κάναμε σχεδόν σαράντα χρόνια μια διαδρομή που σήμερα η «Εl Αl» την κάνει σε 75 λεπτά. Επίσης, και με το μπαρδόν δηλαδή, πολλοί από μας αναρωτιούνται εδώ και τόσα χρόνια, γιατί ο Μωυσής στο Σινά έστριψε αριστερά και όχι δεξιά. Αν είχε στρίψει δεξιά θα είχαμε τώρα τα πετρέλαια. Τώρα θα μας Πεις γιατί παραπονιόμαστε αφού τα πετρέλαια δεν ήταν μέσα στο συμβόλαιο …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »