Πάρε-Δώσε

Ημερομηνίες αναστάσεως του έθνους και δημιουργίας κράτους
Υπάρχουν πολλές ημερομηνίες που οι Έλληνες γιορτάζουν, αλλά η 3η Φεβρουάριου δεν είναι μια από αυτές. Η πραγματικότητα είναι πως, εκτός ίσως των ιστορικών και ακαδημαϊκών κύκλων, ελάχιστοι γνωρίζουν την σημασία της 3ης Φεβρουαρίου 1830 (22 Ιανουαρίου με το παλαιό ημερολόγιο). Είναι η ημέρα της αναγνώρισης της Ελλάδος ως ανεξάρτητου κυρίαρχου κράτους. Είναι η πραγματική ημέρα γέννησης του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε, πως είναι και η πρώτη φορά που αναγνωρίζεται αυτό που ονομάζουμε «Ελλάδα» ως κράτος. Ούτε στην κλασική Ελλάδα ούτε και στην μετέπειτα βυζαντινή περίοδο δεν υπήρξε ελληνικό κράτος, επικράτεια ή άλλη μορφής οντότητα. Αντί κράτους έχουμε τις σχετικά αφηρημένες έννοιες του έθνους, πόλης-κράτους, του ρωμαίικου, του Ελληνισμού της χριστιανικής θρησκείας, της ελληνικής γλώσσας ως διακριτικά χαρακτηριστικά. Τι θα έπρεπε λοιπόν να γιορτάζουμε; Ποιά ημερομηνία θα έπρεπε να αναφέρεται στα σχολικά βιβλία και ποιά είναι η επίσημη γιορτή του ελληνικού κράτους, η 3η Φεβρουαρίου ή η 25η Μαρτίου;

Κράτος ή έθνος;
Όμως στην σύγχρονη Ελλάδα γιορτάζουμε την 25η Μαρτίου (ασχέτως ημερολογίου παλαιού ή νέου) ως εθνική επέτειο, έστω και αν η Επανάσταση δεν άρχισε τότε. Έπρεπε πάση θυσία να πλάσουμε έναν μύθο που να περιέχει την Εκκλησία και να δίνει ένα υπερφυσικό νόημα στην Επανάσταση. Ας μην ξεχνάμε πως η Ορθόδοξη Εκκλησία έπαιξε έναν αμφιλεγόμενο ρόλο στα γεγονότα που οδήγησαν στην πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (Φλωρεντία 1439) και ήταν ο μοναδικός θεσμός που επιβίωσε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η ανεξαρτησία δεν είναι απλώς το ζητούμενο των επαναστατημένων Ελλήνων, αλλά η θέληση του ελληνικού Θεού και το πεπρωμένο της φυλής. Το γεγονός ότι δεν γιορτάζεται η ημέρα δημιουργίας του ιστορικά πρώτου ελληνικού κράτους, αλλά η ημέρα της Παναγίας ως αναγέννηση του έθνους, έχει την δική του σημασία. Είναι ενδεικτική της επικράτησης της κυρίαρχης Εκκλησίας πάνω στα ξενικά ιδεώδη τις Επανάστασης. Το νέο κράτος δεν μπορεί να είναι πάνω από το χριστιανικό έθνος. Η έννοια του ελληνοχριστιανικού έθνους είναι υπέρτατη και δεν συμβιβάζεται με την έννοια του κυρίαρχου κράτους. Το αφηρημένο έθνος, ο Ελληνισμός, ήταν πάντα κυρίαρχο και ερχόταν συχνά σε αντιπαράθεση με το κράτος. Ένας προσεκτικός ακροατής μπορεί να σημειώσει πόσες αναφορές γίνονται από πολιτικούς στο έθνος και στον Ελληνισμό και πόσες στο κράτος. Το κράτος ηττάται κατά κράτος από το ελληνοχριστιανικό έθνος. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Επειδή, στις μέρες μας, πολλές λέξεις έχουν χάσει την πραγματική τους σημασία, ας επιχειρήσουμε έναν επαναπροσδιορισμό…

Ανταγωνισμός (ή «Ανταγωνιστική οικονομία»): Η δυνατότητα μια επιχείρισης, να απασχολεί Είλωτες, με κρατική ενθάρρυνση. Επίσης, η δυνατότητα του εργοδότη, να απολύει τους Είλωτες, ή να πετσοκόβει τους μισθούς τους, όποτε το θελήσει και μάλιστα χωρίς συνέπειες.

Ευέλικτη εργασία: Η δυνατότητα του εργαζόμενου, να ξυπνάει χαράματα και να δουλεύει μέχρι τα μεσάνυχτα, σε διάφορες εργασίες 4ωρης απασχόλησης (ενίοτε ανασφάλιστος), για να βγάλει ένα κομμάτι ψωμί.

Άνεργος: Κάποιος, που έμαθε από πρώτο χέρι τι σημαίνει «ανταγωνιστική οικονομία» και αδυνατεί να έρθει σε επαφή με την «ευέλικτη εργασία». Για λίγους μήνες θα πρέπει να μάθει να ζει με 350 ευρώ, ενώ θα πρέπει να πληρώνει, τουλάχιστον εις το διπλούν, διάφορα…αντισταθμιστικά οφέλη στο κράτος. Μετά, έχει…ο Θεός.

Αλβανικό μεροκάματο: Ξεπερασμένος υποτιμητικός όρος, που δηλώνει πλέον το μεροκάματο ενός Έλληνα.

Κρατική πρόνοια: Το δικαίωμα να ψάχνει κάποιος για τροφή στα σκουπίδια, να κοιμάται σε παγκάκι, να πεθαίνει χωρίς γιατρό και φάρμακα και να κηδεύεται δημοσία δαπάνη.

Κρατικός έλεγχος: Όρος που δηλώνει την απουσία κάθε κρατικού ελέγχου. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

«Βλέπουμε καὶ ζοῦμε τὴν ἀγαπημένη μας Πατρίδα, τὴν Ἑλλάδα, νὰ ἔχῃ καταντήσει ὁ φτωχὸς συγγενὴς τῆς Εὐρώπης, ἡ ὁποία, “χωρὶς περίσκεψη, χωρὶς αἰδῶ”, ταπεινώνει συνεχῶς τὸν Ἑλληνικὸ Λαό, τὸν ὁποῖο ἕνα μέρος τοῦ πολιτικοῦ κόσμου ὡδήγησε στὰ ὅρια τῆς φτώχειας καὶ τῆς κοινωνικῆς συμφορᾶς. Ἀλλὰ ἐνῷ ὁ Λαός μας ζῇ αὐτὲς τὶς τραγικὲς καταστάσεις, ποὺ μέχρις ἑνὸς σημείου θυμίζουν τὴν φοβερὴ γερμανικὴ κατοχή (1941-1944), κάποιοι ἀπὸ τοὺς ἄρχοντες τοῦ Τόπου (Βουλευτές, Ὑπουργοὶ καὶ ἄλλοι παρατρεχάμενοι) ἀπολαμβάνουν μισθοὺς ἡγεμονικοὺς “εὐφραινόμενοι καθ’ ἡμέραν λαμπρῶς”, κατὰ τὴν εὐαγγελικὴ ἔκφραση, καὶ δείχνουν νὰ μὴ τοὺς πολυνοιάζει τὸ γεγονὸς ὅτι ὅπου ἐμφανίζονται γίνονται ἀντικείμενα τῆς ἔντονης λαϊκῆς ἀποδοκιμασίας. Πάντως, πιστεύουμε ὅτι θὰ ἦταν καλὸ καὶ ὠφέλιμο νὰ σκύψουν στὶς σελίδες τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως καὶ νὰ μιμηθοῦν τοὺς σεμνοὺς ἐκείνους ἥρωες, ποὺ τὰ ἔδωσαν ὅλα γιὰ τὴν Πατρίδα καὶ πολλοί – ὅπως εἴπαμε – πέθαναν στὴν “ψάθα”. Νὰ μιμηθοῦν, πρὸ παντός, τὸν γενναῖο καὶ σεμνὸ Κυβερνήτη Ἰωάννη Καποδίστρια. Καὶ νὰ ἀναλογισθοῦν τὴν εὐθύνη τους γιὰ τὸ σημερινὸ κατάντημα τῆς Χώρας, ὥστε νὰ σέβωνται τὸν μόχθο καὶ τὸν ἱδρῶτα τοῦ Λαοῦ μας. Γιατὶ δὲν μπορεῖ ἕνας Βουλευτής, γιὰ παράδειγμα, νὰ παίρνῃ μηνιαῖο μισθὸ 6.000 ΕΥΡΩ, μὲ πλῆθος “ἀβάντες”, κι’ ἕνας μεροκαματιάρης, ἕνας πολύτεκνος, ἕνας συνταξιοῦχος νὰ ὑποχρεώνεται νὰ ζῇ μὲ “ψίχουλα” καὶ νὰ εἶναι τὸ εὔκολο θῦμα στὴν φορομπηχτικὴ μανία τῆς Πολιτείας».
(Ολόκληρη η παπαρολογία, εδώ)

Σχόλια: …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Σε προηγούμενο άρθρο, είχε αναλυθεί ένα κείμενο-απάτη (ή μάλλον ένα απόσπασμά του) που έχει ως πηγή την ΟΟΔΕ (αρχική πηγή το Αντίβαρο, με παραπομπές στην «Εστία» και την «Ελεύθερη Ώρα»), που αφορά την μισθοδοσία των ιερέων από το κράτος.

Σ’ αυτό εδώ το άρθρο, θα αναλύσουμε γενικότερα ένα μεγαλύτερο μέρος του άρθρου αυτού, που φέρει το όνομα «Η Εκκλησιαστική περιουσία και οι υποχρεώσεις του κράτους» και αναφέρεται στην «αρπαγή» της εκκλησιαστικής περιουσίας από το κράτος με σκοπό την διανομή σε πρόσφυγες και ακτήμονες.

Για να είμαι ειλικρινής, νιώθω την ανάγκη ν’ απολογηθώ, επειδή με αυτό το κείμενο που έχει αναπαραχθεί από πλήθος ιστοσελίδων, την είχα πατήσει κι εγώ, καθώς αφ’ ενός όταν είχα ασχοληθεί μ’ αυτό πριν μερικά χρόνια ήμουν σχετικά «απονήρευτος» (γι’ αυτό δείξτε μια κατανόηση, αν εντοπίσετε στα παλιότερα κείμενα τέτοια ατοπήματα) κι αφ’ ετέρου φαίνεται πειστικό, καθώς δίνει παραπομπές σε νόμους.

Αυτό όμως είναι το μεγάλο μας πρόβλημα… Επαναπαυόμαστε στα γραφόμενά τους και στην κρίση τους, χωρίς να μπαίνουμε στην διαδικασία να κάνουμε επαλήθευση. Επειδή λοιπόν, η ιστορία με την μισθοδοσία των παπάδων μού έβαλε ψύλλους στ’ αφτιά, είπα να το ψάξω κι αυτό λίγο παραπάνω, πηγαίνοντας στις παραπομπές που παραθέτουν.

Κατ’ αρχάς, θα πρέπει να επισημάνουμε μια αντίφαση στα λεγόμενα της Εκκλησίας: Από τι μία επαίρεται πως χάρις στην εκκλησιαστική περιουσία και τις «δωρεές» της επιτέλεσε κοινωνικό και φιλανθρωπικό και εθνικό έργο κι απ’ την άλλη κλαίγεται πως το κράτος την έχει αφαιμάξει για τον ίδιο ακριβώς σκοπό.

Εξετάζοντας το κείμενο, θα διαπιστώσουμε ότι τίποτα απ’ τα δύο δεν ισχύει. Η Εκκλησία, ουδέποτε διέθεσε οικειοθελώς την περιουσία της στην υπηρεσία του κοινωνικού συνόλου και στα πλαίσια του φιλανθρωπικού χαρακτήρα της που ευαγγελίζεται. Όποτε το έκανε, το έκανε επειδή υποχρεώθηκε από το κράτος και τις επιτακτικές ανάγκες των καιρών και όπως θα δούμε παρακάτω, πάντα αντί αποζημιώσεως. Έγινε απαλλοτρίωση και όχι δήμευση (όπως ίσως θα έπρεπε να έχει γίνει προ πολλού) κι αυτό έχει μεγάλη διαφορά. Και για να μην δημιουργούνται παρανοήσεις, παρατίθεται η νομική έννοια της απαλλοτρίωσης, έτσι όπως ορίζεται από το Σύνταγμα (Άρθρο 17: Προστασία της ιδιοκτησίας, απαλλοτρίωση):

Kανένας δεν στερείται την ιδιοκτησία του, παρά μόνο για δημόσια ωφέλεια που έχει αποδειχθεί με τον προσήκοντα τρόπο, όταν και όπως ο νόμος ορίζει, και πάντοτε αφού προηγηθεί πλήρης αποζημίωση, που να ανταποκρίνεται στην αξία την οποία είχε το απαλλοτριούμενο κατά το χρόνο της συζήτησης στο δικαστήριο για τον προσωρινό προσδιορισμό της αποζημίωσης… Η αποζημίωση, εφόσον συναινεί ο δικαιούχος, μπορεί να καταβάλλεται και σε είδος ιδίως με τη μορφή της παραχώρησης της κυριότητας άλλου ακινήτου ή της παραχώρησης δικαιωμάτων επί άλλου ακινήτου… Η αποζημίωση ορίζεται από τα αρμόδια δικαστήρια…

Ας δούμε όμως τι γράφει το επίμαχο κείμενο της ΟΟΔΕ (τα έγχρωμα και έντονα γράμματα, καθώς και τα ορθογραφικά λάθη, δικά της): …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

«Δεν έχει σχέση ο μοναχισμός, αδελφοί μου, με τον ανθρωποκεντρισμό… Ένας άνθρωπος που πάει για μοναχός, φεύγει από τη ματαιότητα… Ο μοναχός, αδελφοί μου, δεν έχει σκοπούς ιδίους, δεν έχει συμφέρον… Ο μοναχός αγκαλιάζει την ακτημοσύνη».
Εφραίμ – Ηγούμενος Μονής Βατοπεδίου

Στο ακόλουθο βίντεο, εκτίθενται σε όλο τους το «μεγαλείο» οι απατεωνιές ρασοφόρων, πολιτικών και δικαστικών, που αφορούν το σκάνδαλο της Μονής Βατοπεδίου.

Ο πρωταγωνιστής μάλιστα του σκανδάλου, ο εκ Κύπρου ψευδοκήρυκας της ακτημοσύνης, καλόγερος-επιχειρηματίας Εφραίμ (κατά κόσμον Βασίλης Κουτσού), «πνευματικό» τέκνο του παιδεραστή μοναχού Ιωσήφ του Βατοπεδινού (αυτουνού, με το ηλίθιο «αιώνιο χαμόγελο», που διαφημίζουν κιόλας οι χριστιανοταλιμπανικές ιστοσελίδες), προσπάθησε με εξώδικο να αποτρέψει την μετάδοση της εκπομπής.

Απλά, αφιερώστε λίγον απ’ τον χρόνο σας, δείτε και φρίξτε …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »