Πάρε-Δώσε

Για τα δεδομένα της ελληνικής Εκκλησίας, θα μπορούσαν να θεωρηθούν «ριζοσπαστικές» θέσεις, τέτοιες όπως αυτές ενός εκπροσώπου της.

Τί λέει όμως ο Χρυσόστομος σε συνέντευξη που έδωσε στο τεύχος Δεκεμβρίου 2009, του περιοδικού «Flash Mεσσηνίας» (πληροφορίες από το «Έθνος»); Με λίγα λόγια, καταρχάς, ότι αυτά τα θέματα (όπως ο διαχωρισμός Κράτους-Εκκλησίας) αντιμετωπίζονται «…από την Πολιτεία, δυστυχώς, με λαϊκισμό, από την Εκκλησία με στρουθοκαμηλισμό». Κατά δεύτερον, στιγματίζει με τον τρόπο του, τους Ταλιμπάν της Εκκλησίας: «Δεν ξέρω τι είναι, πάντα υπάρχει μια αόρατη δύναμη, δεν ξέρω ποια είναι αυτή, δεν μπορώ να τη χαρακτηρίσω ούτε να την προσδιορίσω, η οποία ό,τι φιλοπρόοδο υπάρχει προσπαθεί να το φρενάρει και να το φέρει πίσω».

Πιο συγκεκριμένα, για τον διαχωρισμό Κράτους και Εκκλησίας, δηλώνει: «…είμαι υπέρ του διαχωρισμού Εκκλησίας και Πολιτείας. Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τι είναι αυτό που ονομάζουμε διακριτοί ρόλοι».

Για την απομάκρυνση των θρησκευτικών συμβόλων και τον θρησκευτικό όρκο: «H Εκκλησία δεν μένει στο επίπεδο των συμβόλων. Είτε μπει είτε δεν μπει η εικόνα στο δικαστήριο, εξαρτάται από τη συνείδηση του δικαστή αν θα είναι δίκαιος ή όχι. Όπως είμαι αντίθετος και με τον όρκο. Σημασία έχει ο σεβασμός προς το σύμβολο και όχι η απλή παρουσία του. Μόνο έτσι θα διασωθεί η αξία του».

Σχόλιο: Άντε να δούμε τώρα, πόσα εγκεφαλικά θα πέσουν. Όχι τίποτε άλλο, αλλά είναι και κάποιας ηλικίας ο Άνθιμος Θεσσαλονίκης.

Παρά τη λυσσαλέα αντίδραση της Καθολικής Εκκλησίας, ο Θαπατέρο τα κατάφερε. Πέρασε το νόμο για τη νομιμοποίηση των αμβλώσεων έως και τη 14η εβδομάδα κύησης. Η Εκκλησία της Ισπανίας θεωρήθηκε, και όχι άδικα, ως η πιστότερη «θυγατέρα» του Χριστού. Εκεί πρωτοεμφανίστηκε η Ιερά Εξέταση.
Εκεί συγκροτήθηκε το Τάγμα των Ιησουιτών. Στην Ισπανία επιχειρήθηκε με εντυπωσιακή αποτελεσματικότητα μία από τις σκοτεινότερες ενέργειες θρησκευτικού περιεχομένου εθνοκάθαρσης, με την εκρίζωση των Εβραίων και τον εξαναγκασμό τους σε εξορία. Το Βατικανό υπήρξε διαχρονικά απόλυτα ικανοποιημένο από τις επιδόσεις των επισκόπων και τοποτηρητών του στη χώρα των Ιβήρων. Η πολιτική εμπιστοσύνη του σοσιαλιστή Θαπατέρο στον εκσυγχρονισμό της κοινωνίας της Ισπανίας, τον οδήγησε σε μία κατά μέτωπο επίθεση κατά των ιερών και οσίων της Καθολικής Εκκλησίας. Καμιά φορά οι σημαντικές μεταρρυθμίσεις είναι απλώς αποτέλεσμα ενός καλομελετημένου timing.
Πέρασε στα ψιλά των εφημερίδων, και πάντως όχι από τα στομφώδη τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων. Ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος καθαίρεσε 56 ιερωμένους, διότι δεν του απέστειλαν εκθέσεις με τα οικονομικά δεδομένα των υπηρεσιών τους. Προσοχή. Δεν τους έψεξε. Δεν τους έδωσε μια νέα ευκαιρία. Οι εκθέσεις όφειλαν να έχουν αποσταλεί από τον Ιούνιο. Ο αρχιεπίσκοπος απλώς τους καθαίρεσε, χωρίς δεύτερη συζήτηση. Δεν συμβαίνει συχνά, και πάντως δεν συμβαίνει καθόλου συχνά, στην ελληνική Εκκλησία.

Γιατί όχι εδώ και τώρα
Ο διαχωρισμός κράτους – Εκκλησίας στην Ευρώπη αποτέλεσε το κλειδί για την εγκαθίδρυση της αστικής δημοκρατίας. Συνέβη διά πυρός και σιδήρου τόσο στην Αγγλία του Κρόμγουελ όσο και στη Γαλλία του Ροβεσπιέρου. Στην Ισπανία του ’36 επιχειρήθηκε το «ξεκαθάρισμα». Ήταν βίαιο, όσο βίαιη υπήρξε η Καθολική Εκκλησία αυτής της χώρας. Τελικά επικράτησαν οι φασίστες του Φράνκο. Η Εκκλησία εξήλθε νικήτρια. Μετά το θάνατο του «Χενεραλίσιμο» η ισπανική Κεντροαριστερά επέφερε σειρά χτυπημάτων κατά του «προαιώνιου εχθρού». Σε όλα αυτά τα χτυπήματα καταλυτικό ρόλο έπαιξε το timing.
Στην Ελλάδα του 2009, ένα από τα ζητούμενα που η ίδια η κοινωνία θέτει είναι το ξεκαθάρισμα ρόλων μεταξύ κράτους και Εκκλησίας. Για λόγους πολιτικού αριβισμού και ψευδεπίγραφου πατριωτισμού το πολιτικό προσκήνιο δεν αγγίζει το ζήτημα, παρά μόνο το θωπεύει. Τα δύο τρίτα των βουλευτών της ΝΔ και ένα 40% των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ εκλέγονταν έως το 2007 με άμεση ή έμμεση βοήθεια από εκκλησιαστικούς παράγοντες. Τίποτε δεν έχει αλλάξει την τελευταία διετία, για να ανατραπούν αυτά τα δεδομένα. Υπουργοί που εκλέγονται ακόμη και στις εκλογικές περιφέρειες Α΄ και Β΄ Αθηνών και των δύο κομμάτων εξουσίας διατηρούν σχέσεις εξάρτησης και διαπλοκής με την Εκκλησία αλλά και το διεφθαρμένο κορμό της. Δηλαδή με ιδρύματα, οργανώσεις, εκκλησιαστικά παραμάγαζα, όπως ΜΚΟ κ.λπ. Για τους βουλευτές της περιφέρειας οι εξαρτήσεις είναι ακόμη πιο άμεσες. Σχεδόν «αποκλειστικές», σε ορισμένες περιπτώσεις.

Το «λάβαρο» που κάηκε
Η πρόσφατη ακόμη σύγκρουση μεταξύ εκτελεστικής εξουσίας και Εκκλησίας, επί περιόδου Κώστα Σημίτη, κατέδειξε και τα όρια εξάρτησης του κράτους και της πολιτικής από τις διαθέσεις του κλήρου. Ο Κώστας Σημίτης πέρασε το νόμο με τις ταυτότητες, αλλά απώλεσε την εξουσία. Ένας από τους κρίσιμους παράγοντες που καθόρισαν την ήττα του ήταν και η εχθρική στάση της Εκκλησίας. Η περίοδος Χριστόδουλου στιγμάτισε τις σχέσεις κράτους – Εκκλησίας σε τρία επίπεδα. Λόγω της συνεχούς παρέμβασης του τότε ιεράρχη στα πολιτικά πράγματα της χώρας. Λόγω της απόλυτα διεφθαρμένης διαχείρισης εκ μέρους της Αρχιεπισκοπής Αθηνών της υπόθεσης του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, με σημαντικές εμπλοκές του κοινού ποινικού δικαίου (Βαβύλης). Λόγω της επικίνδυνης φιλοδοξίας του τότε αρχιεπισκόπου, που κατέληξε στη ρήξη των σχέσεών του με το Οικουμενικό Πατριαρχείο απορρυθμίζοντας σημαντικούς τομείς της εξωτερικής πολιτικής. Κατά την ίδια περίοδο η Εκκλησία της Ελλάδος και ακόμη ειδικότερα το Ιερατείο της αποτέλεσε το βασικό ιδεολογικό χώρο συνεύρεσης – συλλογής όλων των ακραίων στοιχείων του νεοελληνικού εθνικισμού και του κατά κυριολεξία και με διαχρονική παρουσία φαύλου πατριωτισμού όλων των πολιτικών αποχρώσεων. Παράλληλα, στομφώδης και επί της ουσίας ακροδεξιός λόγος της τότε ηγεσίας της Εκκλησίας αποτέλεσε το άλλοθι για κάθε φασιστική παρεκτροπή…από την υπόθεση Ρεπούση και την καύση του βιβλίου του Μίμη Ανδρουλάκη έως τη φαρσοκωμωδία που ακούει στο όνομα «σκοπιανό ζήτημα» ή, ακόμη χειρότερα, με τη «συστράτευση» στην υπόθεση του σχεδίου Ανάν.
Ο Γιώργος Παπανδρέου επέλεξε τον πλέον ανώδυνο πολιτικά τρόπο για να «θωπεύσει» τα ώτα των αριστερών ψηφοφόρων, θέτοντας ζήτημα φορολόγησης των εισοδημάτων της Εκκλησίας. Έθεσε δηλαδή ως μεταρρυθμιστική προοπτική το απολύτως αυτονόητο για κάθε χώρα της σύγχρονης Ευρώπης. Πρόκειται περί τεχνάσματος, και μάλιστα με λαϊκιστική δυναμική, αφού σε εποχή μείζονος οικονομικής κρίσης ο κάθε πολίτης, ακόμη και ο συντηρητικότερος, αντιλαμβάνεται πως οι πάντες πρέπει να φορολογούνται. Ο κ. Γιώργος Παπανδρέου, ακόμη και μετά από την αφάνταστα επώδυνη εμπειρία της περιόδου Χριστόδουλου, δεν αναλαμβάνει την πολιτική δέσμευση για τον θεσμικά, οικονομικά και διοικητικά κατοχυρωμένο διαχωρισμό κράτους και Εκκλησίας. Είναι απορίας άξιον ότι και τα βασικά στελέχη που συγκροτούν την ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ αρνούνται να θέσουν επί τάπητος το ζήτημα αυτό και περιορίζονται μόνον σε κατ’ ιδίαν εξομολογήσεις στα μπαράκια. Οι λόγοι είναι σαφείς. Άρρωστα ψηφοθηρικοί.

Το “Timing”
Μετά το σκάνδαλο των Βατοπεδινών και το διαγραφόμενο στον ορίζοντα έτι μεγαλύτερο σκάνδαλο της Σκύρου με βασικό εμπλεκόμενο τη Μονή Μεγίστης Λαύρας, μετά την απείρου κάλλους υπόθεση του μητροπολίτη Αττικής, μετά από τη διαπίστωση της κολάσιμης ποινικά και ηθικά σχέσης της Εκκλησίας με πάσης φύσεως ορατά και αόρατα και πάντα ιδιοτελή συμφέροντα, μετά από όλα αυτά, θα πίστευε κανείς πως ο αρχηγός του κεντροαριστερού ΠΑΣΟΚ θα κατάφερνε να «ψελλίσει» έστω κάτι το ελάχιστο. Είχε και έχει ακόμη μία μοναδική ευκαιρία να εκμεταλλευτεί. Την παρουσία του αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου, όστις διαθέτει τη διάθεση να συζητήσει τα ζητήματα και να κατοχυρώσει νέες σχέσεις της Εκκλησίας με την κοινωνία, οι οποίες δεν θα εφάπτονται της λειτουργίας του κράτους. Ο αρχιεπίσκοπος ενδεχομένως να αποδειχθεί «σκληρό καρύδι», αλλά μόνο με «σκληρά καρύδια» μπορεί κανείς να διαπραγματευτεί αποτελεσματικά. Άλλωστε τέτοιο timing θα είναι δύσκολο να υπάρξει ξανά στο άμεσο μέλλον. Ο μόνος τρόπος για να επιβιώσει κατά την επόμενη δεκαετία ένα σοσιαλδημοκρατικό σχήμα, είναι να αποκτήσει μετωπικές συμμαχίες με κομμάτια της Αριστεράς. Το παράδειγμα του γαλλικού και του γερμανικού πολιτικού σκηνικού είναι αρκετό για να πείσει τους γραφειοκράτες της Ιπποκράτους. Η Σοσιαλδημοκρατία «μπατίρισε» σε ιδεολογικό επίπεδο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Γιώργος Παπανδρέου οφείλει να πείσει την κοινωνία για τις ρήξεις που είναι διατεθειμένος να διαχειριστεί. Ρήξεις που θα οικοδομήσουν πλατύ εσωτερικό μέτωπο. Όλα είναι ζήτημα timing, αρκεί κανείς να διαθέτει την αίσθηση του χρόνου.

Ευαγγελία (athensvoice.gr – Νίκος Γεωργιάδης)

Είμαστε ένας λαός χωρίς ταυτότητα. Με μια ιστορία που ο ίδιος τη νομίζει λαμπρή. Και απορεί, πώς και δεν πέφτουν οι ξένοι ξεροί μπροστά στο μεγαλείο της. Οι ξένοι όμως, σαν συλλογιούνται την ελληνική ιστορία, την αρχαία εννοώ, γιατί για τη νέα δεν έχουν ακούσει, και βάλουν απέναντι της εμάς τους Νεοέλληνες, φέρνουν στο μυαλό τους άλλες παραστάσεις. Φέρνουν στο μυαλό τους κάποιους καμηλιέρηδες που περπατούν στο Καρνάκ και στη Γκίζα. Τι σχέση ημπορεί να ‘χουν, συλλογιούνται, ετούτοι οι φελλάχοι του Μισιριού σήμερα με τους αρχαίους Φαραώ, και το βασιλικό ήθος των πυραμίδων τους;

Την ίδια σχέση βρίσκουν οι ξένοι στους σημερινούς Έλληνες με τους αρχαίους. Οι θεωρίες των διάφορων Φαλμεράυερ έχουν περάσει στους Φράγκους. Εμείς θέλουμε να πιστεύουμε ότι τους αποσβολώσαμε με τους ιστορικούς, τους γλωσσολόγους, και τους λαογράφους μας. Λάθος. Κρύβουμε το κεφάλι με το λιανό μας δάχτυλο. Και βέβαια. Πώς μπορούσε να γίνει αλλιώς, αφού ο μέγας γλωσσολόγος Γ. Χατζιδάκις έλεγε αυτά που έλεγε, -ορθά- κι από την άλλη έβριζε το Σολωμό μας αγράμματο, και τη γλώσσα του σκύβαλα και μαλλιαρά μαλλιά;

Σχέση με τους αρχαίους Έλληνες έχουμε εμείς, λένε οι Γάλλοι, οι Εγγλέζοι και οι Γερμανοί. Εμείς, που τους ανακαλύψαμε, τους αναστυλώσαμε, τους εξηγήσαμε. Για τους Ευρωπαίους οι Νεοέλληνες είμαστε μια δράκα ανθρώπων απρόσωπη, ανάμεσα σε βαλκανιλίκι, τουρκολογιά και αράπηδες. Είμαστε οι ορτοντόξ. Με το ρούσικο τυπικό στη γραφή, με τους κουμπέδες και τους τρούλλους πάνω από τα σπίτια των χωριών μας, με ακτινογραφίες σωμάτων και σκουληκόμορφες φιγούρες αγίων στους τοίχους των εκκλησιών. Οι Ευρωπαίοι βλέπουνε τους πολιτικούς μας να ψηφίζουν στη Βουλή να μπει το «ορθόδοξος» στην ευρωπαϊκή μας ταυτότητα, κατά τη διαταγή των παπάδων, και κοιτάνε ανακατωμένοι και ναυτιάζοντας κατά το θεοκρατικό Ιράν και τους Αγιατολάχους. Τέτοιοι οι βουλευτές μας, ακόμη και της Αριστεράς. «Αυτοί οι πολιτικοί, αυτοί οι βουλεπταί (sic) εκατάστρεψαν το έθνος». Έτσι γράφει ο Παπαδιαμάντης.

Θέλεις νά ‘χεις πιστή την εικόνα του Νεοέλληνα; Λάβε το ράσο του γύπα και του κόρακα. Λάβε τις ασπιδωτές κοιλιές των ιερέων, το καλυμμαύκι του Μακαρίου Β’ της Κύπρου. Και τα γένεια τα καλογερικά, που κρύβουν το πρόσωπο, καθώς άκοσμοι αγκαθεροί φράχτες τους αγρούς. Και τις κουκουλωμένες καλόγριες, την άλλη έκδοση του φερετζέ της Τούρκισσας, και έχεις τον Νεοέλληνα φωτογραφία στον τοίχο …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Κάθε Έλληνας που έχει υπηρετήσει στη δεκαετία του ’70 ή προηγουμένως, αν σέβεται τον εαυτό του απεχθάνεται την Εκκλησία. Αυτούς τους μυστήριους με τα γένια και τα σατέν που στηνόντουσαν δίπλα σε διάφορους συνταγματάρχες και εσύ έπρεπε να στέκεσαι κλαρίνο, γιατί πριν από δύο χιλιάδες χρόνια ένας Εβραίος προφήτης ονόματι Ιωάννης πιθανόν να είχε βαφτίσει έναν ανερχόμενο και πολλά υποσχόμενο προφήτη στα νερά του Ιορδάνη, γιατί ντάλα καλοκαίρι κάποιος πατέρας της Εκκλησίας αποφάσισε ότι πρέπει να γιορτάζεται η μνήμη της μαμάς του νεαρού προφήτη και να πηγαίνεις άγημα με βήμα κηδείας, επειδή ένας διοικητής της Γαλιλαίας πριν από δύο χιλιάδες χρόνια δεν έδωσε χάρη στον Ιησού. Αυτό σημαίνει ότι η Εκκλησία συνεργάστηκε με τη χούντα; Με τη στενή έννοια του όρου, όχι. Με την ευρεία, όμως, έννοια του όρου, βεβαίως. Όχι επειδή όρκιζε τους Παπαδόπουλους και τους Ζωιτάκηδες, ούτε επειδή δεν είχε πρόβλημα στο σύνθημα «Ελλάς Ελλήνων χριστιανών». Η ενοχή της Εκκλησίας ήταν του τύπου «θέλει να κρυφτεί, αλλά η χαρά δεν την αφήνει». Πελάτες -έστω και με το ζόρι- έφερνε η δικτατορία στην Εκκλησία και ποιος μαγαζάτορας δεν θέλει τον πελάτη;

Επίσης, ποιος μαγαζάτορας όταν έχει την αγορανομία δική του δεν θα κοιτάξει να κλείσει το μαγαζί του ανταγωνιστή του; Η σφραγίδα της «επίσημης προμηθεύτριας μεταφυσικών πιστεύω», που έχει εξασφαλίσει η ελληνική Εκκλησία χάρη στο Σύνταγμα, την έκανε να υπερασπίζεται το προϊόν της «έναντι του ανταγωνισμού». Οι Ιεχωβάδες κυνηγήθηκαν στην Ελλάδα, τυπικά επειδή δεν ήθελαν να παίρνουν όπλα όταν γίνονταν στρατιώτες, ουσιαστικά όμως επειδή ήταν αντίπαλο χριστιανικό δόγμα. Στους Ιεχωβάδες απαγορευόταν να προσηλυτίζουν πολίτες, τη στιγμή που η Ορθόδοξη Εκκλησία είχε όλα τα Μέσα, τον Στρατό και την Αστυνομία δικά της για να προσηλυτίζει. Η «εξύβριση των θείων» ήταν αυτόφωρο και μη εξαγοράσιμο αδίκημα. Το να βρίσεις τον Μωάμεθ ή τον Βούδα δεν ήταν.

Χρόνια ολόκληρα φάγαμε στα σχολεία να αποστηθίζουμε τις φυλές του Ισραήλ, σαν να είχαμε γεννηθεί στην Καπερναούμ. Μέχρι το ’80 ήταν αδύνατον να παντρευτείς, να πεθάνεις ή να βγάλεις ταυτότητα χωρίς να ανακατευτεί η Εκκλησία. Ο πατήρ Αυγουστίνος στην Πάτρα …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Εμφανίστηκε κάποιος στον Ιησού, τον πλησίασε και του είπε:
– Δάσκαλε αγαθέ, τι καλό να κάνω για να έχω ζωή αιώνια;
Kι εκείνος του απάντησε:
– Tι με λες αγαθό; Κανένας δεν είναι αγαθός, παρά μόνο ένας, ο Θεός. Mα αν θέλεις να μπεις στη ζωή, φύλαξε τις εντολές.
Tον ρωτάει αυτός:
– Ποιες;
Kι ο Ιησούς του είπε:
– Tο μη φονεύσεις, μη μοιχεύσεις, μην κλέψεις, μην ψευδομαρτυρήσεις, τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου, και ν’ αγαπήσεις τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου.
Tου λέει ο νέος:
– Όλ’ αυτά τα φύλαξα από την παιδική μου ηλικία. Σε τι άλλο υστερώ;
Tου είπε ο Ιησούς:
– Aν θέλεις να είσαι τέλειος, πήγαινε πούλησε τα υπάρχοντά σου και δώσε τα σε φτωχούς, και θα αποκτήσεις θησαυρό στον ουρανό. Kι έλα εδώ και ακολούθα με.
O νέος όμως, σαν άκουσε την απάντηση, έφυγε λυπημένος, γιατί είχε κτήματα πολλά. Τότε ο Ιησούς είπε στους μαθητές του:
– Σας βεβαιώνω πως δύσκολα θα μπει πλούσιος στη βασιλεία των ουρανών. Και πάλι σας το τονίζω, πως είναι ευκολότερο να περάσει μια καμήλα από την τρύπα της βελόνας, παρά να μπει ένας πλούσιος στη βασιλεία του Θεού.
(Κατά Ματθαίον ευαγγέλιο. Κεφάλαιο 19)

Αν λάβει κανείς σοβαρά υπόψιν τον παραπάνω διάλογο, τότε μόνο ένα πράγμα μπορεί να συμβαίνει: Οι «υπηρέτες» της Εκκλησίας και κήρυκες του «Θείου Λόγου», δεν ενδιαφέρονται για την «αιώνια ζωή». Γιατί αν ενδιαφέρονταν, θα έδιναν, αντί να παίρνουν, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους και την παραίνεση του Ιωάννη του βαπτιστή «Ο έχων δύο χιτώνας μεταδότω τω μη έχοντι και ο έχων τροφάς ομοίως»….

Είναι πολλά τα λεφτά Άρη…
H αξία της περιουσίας της Εκκλησίας είναι ανεκτίμητη. H πολιτεία δεν την έχει καταγράψει και η ηγεσία της Εκκλησίας της Ελλάδος δηλώνει επισήμως ότι δεν γνωρίζει τα περιουσιακά στοιχεία των μονών, των μητροπόλεων και των ναών διότι κάθε μητρόπολη, μονή και ναός έχει τη δική του οικονομική διαχείριση. H εκκλησιαστική περιουσία καλύπτεται από ένα αδιαφανές πλέγμα που «υφαίνουν» περισσότερα από 10.000 Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου (μητροπόλεις, ναοί, μονές, προσκυνήματα, ιδρύματα, κληροδοτήματα και άλλα). Ο ιστός αυτών των ΝΠΔΔ, κρύβει αποτελεσματικά την εκκλησιαστική περιουσία από τα αδιάκριτα μάτια των «αντικληρικών». Είναι δε τόσο καλά προστατευμένο το μυστικό, που ούτε η κεντρική διοίκηση της Εκκλησίας της Ελλάδος μπορεί να έχει εικόνα για την περιουσία των μονών και των μητροπόλεων.

Κάθε ένα από αυτά τα ΝΠΔΔ έχει δική του ανεξάρτητη οικονομική διαχείριση, γεγονός που καθιστά το εγχείρημα για την καταμέτρηση της εκκλησιαστικής περιουσίας λίγο-πολύ ανέφικτο. Εξάλλου και για τη γνωστή ιδιοκτησία της Εκκλησίας δεν μπορεί να βγει ασφαλές συμπέρασμα, διότι ουδείς μπορεί να αποτιμήσει, λόγου χάρη, την αξία των δασών, των χορτολιβαδικών εκτάσεων αλλά και των δεσμευμένων από δήμους και κράτος οικοπέδων.

Το οργανόγραμμα της Εκκλησίας χωρίζεται σε τέσσερις ομάδες. Την κεντρική διοίκηση, τις ιερές μητροπόλεις, τις ιερές μονές και τους ενοριακούς ναούς. Οι ομάδες αυτές διοικούνται από συλλογικά όργανα. Οι ιερές μητροπόλεις από τα μητροπολιτικά συμβούλια, οι ιερές μονές από τα ηγουμενοσυμβούλια και οι ενοριακοί ναοί από τα εκκλησιαστικά συμβούλια. Με εξαίρεση τα ηγουμενοσυμβούλια που απαρτίζονται μόνο από μοναχούς, όλα τα άλλα όργανα διοίκησης περιλαμβάνουν ως μέλη και «λαϊκούς».

Πολύ πρόχειροι υπολογισμοί, φέρουν την περιουσία του ΝΠΔΔ της Εκκλησίας της Ελλάδος να ανέρχεται σε …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »