Πάρε-Δώσε

Μια μικρή ομάδα κτηνοτρόφων, μέλη γνωστής οικογένειας στην περιοχή του Πύργου Ηρακλείου Κρήτης, αφού καβάλησαν τα 4Χ4, εισέβαλαν στο τοπικό αστυνομικό τμήμα και απαίτησαν ούτε λίγο ούτε πολύ την απελευθέρωση ενός 21χρονου Αλβανού λαθρομετανάστη (ο οποίος επρόκειτο να απελαθεί), που είχαν στην δούλεψή τους και είχε συλληφθεί λίγες ώρες πριν για παράνομη είσοδο στη χώρα, με το ακλόνητο επιχείρημα ότι…«είχε και δουλειές να κάνει», καθώς έπρεπε να πάει ν’ αρμέξει τα πρόβατα!

Οι βοσκοί μάλιστα ήταν τόσο ανένδοτοι και επιθετικοί, ώστε οι αστυνομικοί κατέβαλαν μεγάλες προσπάθειες για να μην χάσουν τον κρατούμενο μέσα από τα χέρια τους και μπροστά σ’ αυτό το ενδεχόμενο, αναγκάστηκαν να καλέσουν ενισχύσεις.
Οι βοσκοί τότε τράπηκαν σε φυγή για να αποφύγουν τη σύλληψη, ενώ σε βάρος τους σχηματίστηκε δικογραφία για αντίσταση κατά της αρχής.

Το περιστατικό συνέβη πριν λίγους μήνες και είχε συγκλονίσει ακόμη και τους επαγγελματίες του χώρου της Υγείας.

Ένα βρέφος, το οποίο γεννήθηκε νεκρό σε ιδιωτικό μαιευτήριο της Κρήτης, μεταφέρθηκε στην Αθήνα για νεκροψία με εταιρεία κούριερ. Με τον ίδιο τρόπο, δηλαδή σε δοχείο με φορμόλη, το σώμα του παιδιού μεταφέρθηκε πίσω στην Κρήτη για ταφή.

Η εταιρεία κούριερ ήταν πιστοποιημένη για μεταφορά βιολογικού υλικού. Εγείρονται, ωστόσο, σοβαρά θέματα, όπως προσβολής νεκρού, καθώς ένα νεκρό παιδί δεν μπορεί να θεωρηθεί βιολογικό υλικό, όπως τμήμα δέρματος ή μία ελιά που στέλνεται για βιοψία.

Οι γονείς ήταν ενήμεροι για τη μεταφορά του παιδιού στην Αθήνα, προκειμένου να υποβληθεί σε ειδικό γενετικό έλεγχο, ώστε να διαπιστωθούν τα αίτια του θανάτου. Είχαν δώσει τη συγκατάθεσή τους για τη μεταφορά, αλλά παραμένει άγνωστο το κατά πόσον ήταν ενήμεροι για τον ακριβή τρόπο με τον οποίο θα γινόταν.

Πηγή: iatronet.gr

Η συγκεκριμένη καταγγελία προέρχεται από εργαζόμενους σε δύο από τα ξενοδοχεία της αλυσίδας Mitsis Hotels Α.Ε. τα οποία βρίσκονται στον Νομό Ηρακλείου της Κρήτης.
Πρόκειται για τα ξενοδοχεία Serita και Rinela.
Σύμφωνα με πληροφορίες, οι οποίες δεν επιδέχονται αμφισβήτηση, οι περισσότεροι εργαζόμενοι σ’ αυτά τα ξενοδοχεία (και μάλλον και στα υπόλοιπα της αλυσίδας), από την στιγμή που αναλαμβάνουν εργασία τον Απρίλιο, δουλεύουν ανασφάλιστοι για τουλάχιστον έναν μήνα, εώς ότου πραγματοποιηθεί και στην συνέχεια αναγγελθεί η πρόσληψή τους στο Ι.Κ.Α.!
Επειδή στα χαρτιά επισήμως, η τουριστική περίοδος ανοίγει στις 15 Μαΐου (οπότε και θα πρέπει να προσληφθεί το όποιο προσωπικό), ο κ. Μήτσης (είναι ο γνωστός πάλαι ποτέ εκδότης του «Αδέσμευτου Τύπου») και οι «ξύπνιοι» διευθυντές του (όπως ο κ. Μανώλης Φιλιππίδης του Serita, ο οποίος ειρήσθω εν παρόδω είναι κι…εκπαιδευτικός στο κύριο επάγγελμά του!) εξαντλούν αυτό το περιθώριο και το χρησιμοποιούν με έναν καταφανέστατα παράνομο τρόπο, ενώ είναι γνωστό ότι ο εργοδότης είναι υποχρεωμένος να αναγγείλει την πρόσληψη, το πολύ σε 8 ημέρες αφ’ ότου ο εργαζόμενος αναλάβει εργασία.

Η κατάσταση αυτή δεν είναι καινούργια. Έχει παγιωθεί εδώ και αρκετά χρόνια (ίσως να συμβαίνει κι από την αρχή της λειτουργίας αυτών των ξενοδοχείων, αλλά αυτό δεν είναι εξακριβωμένο).
Για να συνειδητοποιήσει κάποιος το μέγεθος της παρανομίας, αρκεί να πούμε, ότι ανά 5-6 χρόνια, οι εργαζόμενοι ουσιαστικά προσφέρουν εργασία, ανασφάλιστοι για μια ολόκληρη τουριστική σεζόν. Και το θέμα δεν είναι μόνο ότι ο κ. Μήτσης δεν αποδίδει την δική του συμμετοχή (σαν εργοδότης) στο Ι.Κ.Α., αλλά παρακρατά και την συμμετοχή των εργαζόμενων!

Κι εδώ τίθεται πλέον το ερώτημα: Το Ι.Κ.Α. Ηρακλείου δεν έχει ακούσει τίποτα τόσα χρόνια;

Το ωραίο είναι, πως σύμφωνα με την ιστοσελίδα του κ. Μήτση «Στα Mitsis Hotels έχει απονεμηθεί μεγάλος αριθμός βραβείων, από εγχώριους και διεθνείς τουριστικούς οργανισμούς, ταξιδιωτικές ενώσεις και tour operators, ως επιβράβευση για την υψηλή ποιότητα των υπηρεσιών τους, τη συνεισφορά τους στην αναβάθμιση του τουρισμού της χώρας καθώς και για το σεβασμό τους προς το φυσικό περιβάλλον».

Ο σεβασμός προς το προσωπικό, που είναι άραγε;

Ο Ιωάννης Βλάχος γεννήθηκε στην Ανώπολη Σφακίων, ένα ορεινό χωριό σε ύψος 600μ., περί τα δύο χιλιόμετρα από τη θάλασσα, στη θέση της αρχαίας ομώνυμης πόλης, φέουδο των Σκορδιλών κατά τη Βυζαντινή περίοδο. Η ακριβής ημερομηνία γεννήσεώς του δεν είναι εξακριβωμένη. Πιθανολογείται όμως ότι γεννήθηκε ή το 1722 ή το 1730 (θεωρείται πιθανότερο).
Το «Βλάχος» δεν είναι βέβαιο αν ήταν όντως αληθινό επίθετο ή προσωνύμιο (προσωνύμια είχαν τότε σχεδόν όλοι οι Σφακιανοί). Έμεινε περισσότερο γνωστός στην ιστορία με το προσωνύμιο «Δασκαλογιάννης» (και πολύ λιγότερο σαν «Δασκαλάκης»), λόγω του ότι επειδή ήταν πολύ μορφωμένος, τον αποκαλούσαν «δάσκαλο» (Ο Δάσκαλος, ο Γιάννης). Ο όρος «Δασκαλογιάννης», θεωρείται αυθαίρετος, παρ’ ότι έχει επικρατήσει στις μέρες μας. Ο Ιωάννης Βλάχος έγινε αποδεκτός ως «Ο Δάσκαλος ο Γιάννης» κι έτσι αποκαλούνταν τότε.
Με το όνομα επίσης τούτο αναφέρεται και σε τουρκικό έγγραφο του 1750: «Bente Daskalo Vani Vazici Kasteli Mezbur=Ο δούλος Δάσκαλος Γιάννης, γραμματικός του Καστελίου». …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Ο Σπύρος Καγιαλές – Καγιαλεδάκης, ο «Θρύλος του Ακρωτηρίου», έγραψε με τον ηρωισμό του και την αυτοθυσία του, μια από τις πιο ένδοξες στιγμές της Ελλάδος, κατά των Αγώνα των Κρητών, το 1897, για ένωση με την Μητέρα Πατρίδα.

Δυστυχώς τα περισσότερα Ελληνόπουλα, ακόμα ακόμα και τα Κρητικόπουλα αγνοούν την ύπαρξη αυτών των ηρώων.

Ας όψεται το εκπαιδευτικό μας σύστημα, που το μόνο που κάνει με επιτυχία, είναι να παράγει…στουρνάρια σε μεγάλες ποσότητες.

Ο Σπύρος Καγιαλές
Ο Σπύρος Καγιαλές γεννήθηκε το 1872. Ο πατέρας του Δημήτρης, καταγόταν από τη Γραμβούσα και ήλθε νωρίς, μαζί με την οικογένειά του, από τα Καμπιά και εγκαταστάθηκε στην οδό Λάκων, στη Χαλέπα. Όταν αργότερα εγκαταστάθηκαν εκεί και τα παιδιά του με τις οικογένειές τους, ολόκληρη η γειτονιά αποκλήθηκε «Καγιαλεδιανά».

Η μητέρα του Μαρία, το γένος Ορνεράκη, ήταν από τα Σφακιά.

Όλοι οι άνδρες της οικογένειας έλαβαν μέρος σε όλους τους αγώνες της εποχής τους για την Ελευθερία και την Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα. Στο Ακρωτήρι ο Σπύρος Καγιαλές υπηρέτησε από την αρχή της Επανάστασης του 1897 μαζί με τους αδελφούς του Γιώργο, Μανώλη, Αντώνη και Σήφη. Επίσης, έλαβε μέρος στις μάχες του Δρίσκου κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-1913, όπου και πάλι διακρίθηκε για την ανδρεία του και τιμήθηκε με την απονομή ειδικών μεταλλίων και διπλώματος.

Γενναίος πολεμιστής υπήρξε και ο μονάκριβος γιος του Γιώργος, που διακρίθηκε στα πεδία των μαχών στη Μακεδονία, όπου και έπεσε. Ο χαμός του αγαπημένου του γιου, σημάδεψε την υπόλοιπη ζωή του και υπήρξε η πραγματική αιτία του θανάτου του, αργότερα. Από τη γυναίκα του Μαρία, το γένος Καπνισάκη, που ήταν από τα Κοντόπουλα των Κεραμειών, απόκτησε εκτός από τον Γιώργο και μία κόρη, την Ειρήνη, που δε ζει πλέον και την οποία είχε παντρέψει στις Η.Π.Α. με ένα άξιο Κρητικόπουλο, τον Παύλο Μαντά.

Από την Ειρήνη, απόκτησε τρία εγγόνια, τον Μάκη (που και αυτός δε ζει πια), τη Μαρία (σύζυγο του Γ. Μακρίδη) και την Κατερίνα (σύζυγο του J. Kentz), που ζουν μεν στις Η.Π.Α. αλλά ποτέ δεν έπαψαν να κλείνουν βαθιά στην καρδιά τους την Κρήτη και την Ελλάδα.

Τι κλίμα της εποχής
Οι χριστιανοί της Κρήτης υπέφεραν αφάνταστα από την αφόρητη κατάσταση που επικρατούσε στο νησί κι έτσι όπως συνέχιζε να εξελίσσεται στις αρχές του 1897.

Στις 20 Ιανουαρίου οι Τούρκοι πυρπολούν πολλές συνοικίες και ιδιοκτησίες χριστιανών στα περίχωρα των Χανίων. Οι Χριστιανοί αναλαμβάνουν δράση, δημιουργούν προγεφυρώματα και πολιορκούν περιοχές όπου κυριαρχούσε το τουρκικό στοιχείο.

Στις 22 η κατάσταση χειροτερεύει και την επόμενη ημέρα και από τις 3.30 μ.μ. οι Τούρκοι πυροβολούν αδιάκριτα κατά παντός. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »