Πάρε-Δώσε

O Γάλλος φιλόλογος και ιστορικός Κ. Φωριέλ, στο βιβλίο του «τα δημοτικά τραγούδια της νεωτέρας Ελλάδος», διασώζει κάτι το εξαιρετικό, που αξίζει να διαβαστεί (από το περιοδικό «Γνώσεις», εκδ. 1953).

«Το 1817 ένας φίλος μου ταξίδευε στη Μακεδονία με την συνοδεία ενός καλόγερου. Όταν έφτασαν σ’ ένα χωριό, του οποίου το όνομα δεν συγκράτησε, σταμάτησαν για ανάπαυση σ’ ένα αρτοπωλείο, το οποίο ήταν συγχρόνως και το πανδοχείο της περιοχής. Ένα νέο παιδί, ένας Ηπειρώτης, τράβηξε την προσοχή τους. Το παράστημά του ήταν περήφανο, με όψη αγέρωχης ομορφιάς, του οποίου τα μπράτσα, οι γυμνές κνήμες, το στήθος, έδιναν τον τύπο της κομψότητας και του σφρίγους. Παρατήρησε με προσοχή τους δύο ταξιδιώτες και στρεφόμενος στον λαϊκό, τον ρώτησε: Ξέρεις να διαβάζεις;
Εκείνος συγκατάνευσε και ο νεαρός Ηπειρώτης τον παρακάλεσε να τον ακολουθήσει σε γειτονικό αγρό. Κάθισαν σ’ έναν σωρό από πέτρες. Το παιδί τότε έβαλε το χέρι του στον κόρφο του και έβγαλε κάτι, που ήταν δεμένο μ’ έναν σπάγκο. Ήταν ένα μικρό βιβλίο, ο Θούριος του Ρήγα. Το δίνει στον ξένο και τον παρακαλεί να του το διαβάσει.
Ο ταξιδιώτης το πήρε και άρχισε να το απαγγέλει με στόμφο. Ύστερα από λίγα λεπτά σήκωσε τα μάτια του και έμεινε έκπληκτος. “Ο ακροατής του δεν ήτο πλέον ο ίδιος άνθρωπος. Το πρόσωπόν του εφαίνετο φλογισμένον και όλα τα χαρακτηριστικά του απέδιδον έξαρσιν. Τα μισοανοικτά του χείλη εδονούντο. Χείμαρρος δακρύων έπιπτεν από τα μάτια του, ενώ το σκιώδες στήθος του εταράσσετο και συνεσπάτο”.
– Για πρώτη φορά ακούς να σου διαβάζουν το βιβλιαράκι αυτό; ρωτά ο ταξιδιώτης.
– Όχι, του απαντά σκουπίζοντας τα μάτια του με την ανάστροφη της παλάμης του. Το έχω ακούσει πολλές φορές. Παρακαλώ τους διαβάτες και μου το διαβάζουν συχνά…
– Και πάντοτε κλαις;
– Ναι, πάντοτε…»

Πηγή: egersis.blogspot.com (από infognomonpolitics.blogspot.com)

Τελικά αυτή η γυναίκα αδικείται στο Υπουργείο Εξωτερικών. Αν κρίνει κανείς από τις μαθηματικές της επιδόσεις, το κατάλληλο υπουργείο γι’ αυτήν θα ήταν το Εθνικής Οικονομίας.
Πραγματικά, όταν είδα το ακόλουθο βίντεο, δεν ήξερα αν πρέπει να κλάψω ή να γελάσω.
Α ρε κακόμοιρη Ελλαδίτσα, ποιοι βαστούν τις τύχες σου…

Ψάχνοντας για μερικές πληροφορίες στο διαδίκτυο, έπεσα όλως τυχαίως στην ιστοσελίδα του γνωστού και μη εξαιρετέου, Νίκου Δήμου. Εκεί βρήκα μερικές από τις συνεντεύξεις, που έχει δώσει κατά καιρούς. Μπήκα στον πειρασμό κι έριξα μια ματιά σχεδόν σε όλες. Για να είμαι ειλικρινής, περίμενα ότι κάποια σημεία θα με «ερέθιζαν» και δεν έπεσα έξω. Καθώς, εκεί δεν υπάρχει η δυνατότητα σχολιασμού στα όσα λέει, αποφάσισα να μεταφέρω εδώ αποσπασματικά αυτά τα επίμαχα τμήματα των συνεντεύξεων. Με κούρασε λίγο βέβαια, στην διόρθωση, καθώς γράφει τους «Έλληνες» (και τις λοιπές εθνικές ομάδες) με μικρό «ε» (έλληνες). Ανεπίτρεπτο βέβαια για έναν άνθρωπο των γραμμάτων, καθώς ο όρος «Έλληνας», δεν είναι επίθετο.

Οι περισσότερες απαντήσεις δόθηκαν σε συνέντευξη που του πήραν μαθητές.

Με έντονα γράμματα, είναι η ερώτηση, με πλάγια η απάντηση του κυρίου Δήμου και με κόκκινα ο δικός μου σχολιασμός.

Σε προσφορά στην ανθρωπότητα, θεωρείτε τον τουρκικό πολιτισμό ανώτερο απ’ τον ελληνικό;
Όχι. Άλλωστε δεν υπάρχουν «ανώτεροι» πολιτισμοί ούτε ανώτεροι λαοί. Ποιον ελληνικό εννοείτε.
[Υπάρχουν πολλοί ελληνικοί πολιτισμοί κύριε Δήμου, ή περιμένετε να σας το πουν οι μαθητές;]

Τον αρχαιοελληνικό
Αυτόν δεν τον θεωρώ πια μόνο ελληνικό! Ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός είναι πιθανότατα ο μεγαλύτερος πολιτισμός που υπήρξε, αλλά δεν είναι ελληνικός, με την έννοια ότι ανήκει σε μας. Ανήκει στην ανθρωπότητα.
[Η γνωστή «γενναιοδωρία» του κυρίου Δήμου. Ας είναι κάτι ότι θέλει, αρκεί να μην είναι αποκλειστικά ελληνικό. Αλλά κύριε Δήμου, στην προηγούμενη ερώτηση ήσασταν απόλυτος ότι δεν υπάρχουν ανώτεροι πολιτισμοί. Πως κι αναφέρετε τώρα τον ελληνικό πολιτισμό (που δεν είναι ελληνικός για σας, έστω και «μεταφορικά») ως τον «μεγαλύτερο πολιτισμό που υπήρξε»; Σας ξέφυγε, έτσι;]

Εμείς δεν είμαστε συνέχεια των αρχαίων Ελλήνων;
Καμία σχέση! Από πού κι ως πού; Βιολογικά;
[Από πού κι ως πού; Απ’ την ανθρωπολογική έρευνα του Πουλιανού (που μόνο εθνικιστή δεν μπορεί να τον πει κάποιος) ας πούμε, που έγινε παγκοσμίως αποδεκτή. Αλλά γιατί είναι τόσο απόλυτος ο κύριος Δήμου; Μήπως υπάρχει εξήγηση σε επόμενη ερώτηση;]

Εννοείτε ότι έχουν υπάρξει επιμειξίες;
Εκατομμύρια επιμειξίες! Η Αττική, η καρδιά του ελληνικού πολιτισμού, ήταν από τον 11ο αιώνα έρημη. Δεν υπήρχε ψυχή. Είχαν προηγηθεί λιμοί, πειρατές, καταστροφές και οι άνθρωποι είχαν φύγει. Ξέρετε ποιοι ήρθαν να την κατοικήσουν τον 12ο και 13ο αιώνα;
[Εκατομμύρια! Τι μας λέτε κύριε Δήμου; Μη μας κρατάτε όμως σε αγωνία…]

Ποιοι;
Οι Αρβανίτες, οι Αλβανοί! Τα Σπάτα γιατί νομίζετε ότι ονομάζονται έτσι;
[Απίστευτο! Αλήθεια κύριε Δήμου, εσείς έχετε ξεκαθαρίσει την καταγωγή των Αρβανιτών; Γιατί η επιστημονική κοινότητα ακόμα το ψάχνει, με πιο πιθανό να έχουν ελληνική καταγωγή. Και μια λεπτομέρεια κύριε Δήμου. Ο όρος «Αλβανός» δεν υπήρχε τότε. Αλλά όποια καταγωγή κι αν έχουν, πολύ πηδήκουλες δεν ήταν οι Αρβανίτες κύριε Δήμου; 80.000-100.000 περίπου που κατέβηκαν κατά καιρούς, κατάφεραν κατά την γνώμη σας να «μπασταρδέψουν» τους πολυαριθμότερους Έλληνες, ενώ οι ίδιοι έμειναν αγνοί και παρθένοι; Γιατί τα σημερινά δημογραφικά στοιχεία, εμφανίζουν το πολύ 250.000, αναμεμειγμένους και μη, Αρβανίτες]

Γιατί;
Από τον Αλβανό πολέμαρχο Μπούα Σπάτα αρχιστράτηγο της Βενετίας. Ήταν πολύ πλούσιος και είχε αγοράσει όλη αυτή την περιοχή. Πιο δίπλα είχε αγοράσει ο γαμπρός του, ο Λιόπεσης. Γι’ αυτό λεγόταν Λιόπεσι, πριν το μετονομάσουμε σε Παιανία. Τα Κιούρκα είναι ένα αρβανίτικο χωριό, μην κοιτάτε που τώρα λέγονται Αφίδναι. Οι Αφίδναι είναι ένας αρχαιοελληνικός οικισμός, 10 χιλιόμετρα από εκεί –καμία σχέση με τα Κιούρκα. Ακόμα κι ο Παπαρρηγόπουλος, ο εθνικιστής ιστορικός μας, περιγράφει μια φοβερή σκηνή από την Ελληνική Επανάσταση: όταν ο Μαυροκορδάτος έγινε πρωθυπουργός ζήτησε από τον Κουντουριώτη να μαζέψει όλα τα πληρώματα του ελληνικού στόλου για να τους βγάλει λόγο. Βγάζει λόγο, λοιπόν, ο Μαυροκορδάτος και από κάτω δεν υπάρχει καμία αντίδραση. Του λέει ο Κουντουριώτης: «Μινίστρο, να τα πω τώρα εγώ και στη γλώσσα μας;» και τα είπε στα αρβανίτικα. Τότε αυτοί άρχισαν τις ζητωκραυγές. Όλοι οι άντρες του ένδοξου ναυτικού της Ελληνικής Επανάστασης ήταν Αρβανίτες. Ο Μιαούλης ήταν Αρβανίτης. Η Μπουμπουλίνα Αρβανίτισσα. Ο Μπότσαρης, ο Τζιαβέλας, Αρβανίτες. Οι Σουλιώτισσες που χορέψανε τον χορό του Ζαλόγγου Αρβανίτισσες.
[Μπράβο κύριε Δήμου, είστε τέρας ιστορικής γνώσης. Γιατί ξεφτιλίζεστε όμως; Οι Αρβανίτες που ήταν επί το πλείστον δίγλωσσοι, γιατί πανηγύριζαν; Επειδή είχαν (και έχουν) αλβανική συνείδηση, ή μήπως…ελληνική; Το γεγονός ότι αυτοχαρακτηρίζονταν Έλληνες, γιατί δεν το αναφέρετε; Το ότι δεν γνώριζαν καλά κάποιοι την ελληνική γλώσσα, σημαίνει κάτι κύριε Δήμου; Γιατί και οι πρόσφυγες από τον Εύξεινο Πόντο, όταν ήρθαν στην Ελλάδα, δεν μιλούσαν την ελληνική. Αποδεικνύει κάτι αυτό λοιπόν;]

Κι αυτές; (γέλια) …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Ο επίτιμος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Μπέρκλεϊ, Καλιφόρνια, ΗΠΑ, Stephen G. Miller, που δεν είναι Έλληνας, με βάση τη συμβατική του όρου έννοια, έγραψε και απηύθυνε την επιστολή που ακολουθεί στο αγγλόφωνο περιοδικό «Αρχαιολογία», για να βάλει τα πράγματα στη θέση τους σε σχέση με την ιστορική αλήθεια της Μακεδονίας. Οι, με τη συμβατική του όρου έννοια, Έλληνες καθηγητές, που αμείβονται με χρήματα του ελληνικού δημοσίου, άρα των Ελλήνων φορολογουμένων, τί να έπραξαν και τι συνεχίζουν να πράττουν άραγε σε αντίστοιχες διαστρεβλώσεις της ιστορίας;

Ακολουθεί αυτούσια η απάντηση, μεταφρασμένη στα ελληνικά.

22 Ιανουαρίου, 2009
Προς τον διευθυντή σύνταξης του περιοδικού «Αρχαιολογία»
36-36 33η οδός
Λονγκ Άιλαντ, Νέα Υόρκη 11106
Η.Π.Α.

Αγαπητοί Κύριοι,

Διάβασα σήμερα το τεύχος Ιανουαρίου/Φεβρουαρίου της «Αρχαιολογίας» και με ανυπομονησία περιέτρεξα τις σελίδες στο άρθρο «Ένα γράμμα από την Μακεδονία» μόνο για να ανακαλύψω ότι ήταν ένα….γράμμα από την αρχαία Παιονία –την χώρα που εκτείνεται βορείως του όρου Βαρνούς και Όρβηλος. Ο απολογισμός του Λίβι για τη δημιουργία της ρωμαϊκής επαρχίας της Μακεδονίας (45.29.7 και 12) δείχνει ξεκάθαρα ότι οι Παίονες ζούσαν βορείως αυτών των…βουνών (όπου σήμερα μορφοποιούν τα βόρεια γεωγραφικά όρια της Ελλάδος) και νοτίως των Δαρδανίων που είναι το σημερινό Κόσοβο. Ο Στράβων (7 παρ.4) είναι ακόμα πιο λακωνικός λέγοντας ότι η Παιονία ήταν βόρεια της Μακεδονίας και η μόνη σύνδεση από τον έναν στον άλλον χώρο (ακόμα και σήμερα) ήταν διαμέσου του στενού φαραγγιού που διαρρέει ο Αξιός (ή Βαρδάρης) ποταμός. Με άλλα λόγια, η περιοχή που περιγράφεται από τον Matthew Brunwasser στο «Έχοντας τον Αλέξανδρο» ήταν η Παιονία της αρχαιότητας.

Παρά το αληθές γεγονός ότι κατακτήθηκαν από τον Φίλιππο τον Β’, πατέρα του Αλέξανδρου, το 359 π.Χ. (Διόδωρος ο Σικελιώτης 16.4.2), οι κάτοικοι της Παιονίας δεν ήταν ποτέ Μακεδόνες και δεν έζησαν ποτέ στην Μακεδονία. Πράγματι ο Δημοσθένης (Ολύνθιοι 1.23) μας αναφέρει ότι είχαν «υποδουλωθεί» από τον Φίλιππο τον Μακεδόνα και ως εκ τούτου δεν ήταν Μακεδόνες. Ο Ισοκράτης (5.23) κάνει την ίδια αναφορά. Επί παραδείγματι, οι Αιγύπτιοι που κατακτήθηκαν από τον Αλέξανδρο κυβερνήθηκαν από τους Μακεδόνες, συμπεριλαμβανομένης και της γνωστής Κλεοπάτρας, αλλά δεν θεώρησαν ποτέ τους εαυτούς τους Μακεδόνες και η Αίγυπτος ποτέ δεν ονομάστηκε Μακεδονία (και μέχρι σήμερα απ’ όσο γνωρίζω δεν αναζητά τέτοιο όνομα). Φυσικά, όπως αναφέρει ο Θουκυδίδης (2.99), οι Μακεδόνες είχαν κατακτήσει μία «στενή λωρίδα της Παιονίας που εκτεινόταν κατά μήκος του Αξιού ποταμού από την εσωτερική μεριά της Πέλλας και κατέληγε στην θάλασσα». Κατ’ αυτό το τρόπο κάποιος θα μπορούσε να καταλάβει ότι κάτοικοι στην μοντέρνα δημοκρατία με κέντρο τα Σκόπια ονόμαζαν τους εαυτούς τους Παίονες και διεκδικούσαν σαν δική τους την γη που περιγραφόταν από τον Θουκυδίδη. Αλλά γιατί, αντ’ αυτού, οι σύγχρονοι άνθρωποι της αρχαίας Παιονίας προσπάθησαν να αποκαλέσουν τους εαυτούς τους Μακεδόνες και την γη τους, Μακεδονία;

Ο κύριος. Brunwasser (σελ. 55) ενώ αναφέρεται στις ελληνικές αξιώσεις «ότι αυτό υπονοεί αξιώσεις επί του ελληνικού εδάφους» και σημειώνει ότι «η βόρεια επαρχία της Ελλάδος επίσης ονομάζεται Μακεδονία», δεν λαμβάνει υπόψη του και δεν αναφέρει το γεγονός ότι η περιοχή αυτή της βόρειας επαρχίας της σύγχρονης Ελλάδος αποκαλείται συνεχώς Μακεδονία για πάνω από 2500 χρόνια (Ηρόδοτος 5.17).

Πάντως, η πιο πρόσφατη ιστορία, μας δείχνει ότι οι ελληνικές ανησυχίες δεν είναι χωρίς βάση. Επί παραδείγματι, ένας χάρτης που τυπώθηκε στα Σκόπια το 1992, απεικονίζει ξεκάθαρα ότι η Μακεδονία επεκτείνεται από τα εδάφη της Παιονίας μέχρι το όρος Όλυμπος στα νότια, πράγμα που σημαίνει ότι η αρχαία περιοχή των Παιόνων και η Μακεδονία παρουσιάζονται ως μία οντότητα. Οι ίδιες αξιώσεις εμφανίζονται σε ένα ψευδοχαρτονόμισμα που δείχνει ότι εκδόθηκε από την Κεντρική Τράπεζα της Μακεδονίας, το οποίο εμφανίζει ως «μακεδονικό» μνημείο τον Λευκό Πύργο της Θεσσαλονίκης, που ανήκει στην Ελλάδα. Υπάρχουν πολύ περισσότερα παραδείγματα σε ημερολόγια, χριστουγεννιάτικες κάρτες, αυτοκόλλητες ετικέτες για προφυλακτήρες κλπ, και όλα απεικονίζουν τις ίδιες εδαφικές αξιώσεις.

Πέραν τούτο ο κύριος Brunwasser σε άρθρο του, έχει κάνει αναφορά (International Herald Tribune 10/1/08) στο έργο του «Μακεδονικού Ινστιτούτου για Στρατηγική Έρευνα 16:9» το οποίο αναφέρει ότι «σε ένα εδάφιο της Καινής Διαθήκης ένας Μακεδόνας εμφανίζεται στον Απόστολο Παύλο ικετεύοντάς τον: “Ελάτε στην Μακεδονία και βοηθήστε μας”». Αλλά ας δούμε που πήγε ο Απ. Παύλος στην Μακεδονία: …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Ως γνωστόν, σύμφωνα με την επίσημη κρατική τοποθέτηση, μειονότητες στην Ελλάδα δεν υπάρχουν, εκτός από μία: την μουσουλμανική.

Πάντως άλλες μειονότητες –εθνοτικές, γλωσσικές, θρησκευτικές– δεν υπάρχουν: ούτε Εβραίοι, ούτε Ρομά, ούτε Βλάχοι, ούτε Αρβανίτες, ούτε Καθολικοί, Προτεστάντες ή Χιλιαστές.

Αλλά εκείνη η μειονότητα που ΔΕΝ υπάρχει ακόμα περισσότερο, είναι η ακατονόμαστη (ψιθυριστά…): μακεδονική, σλαβο-μακεδονική, ή σλαβόφωνη.

Κι όμως…
Το ελληνικό κράτος, που επί δεκαετίες αρνείται την ύπαρξη αυτής της μειονότητας, είχε τυπώσει το 1925 ένα αναγνωστικό στην (ανύπαρκτη) γλώσσα της, για να την διδάσκει στα σλαβόφωνα παιδιά της Βόρειας Ελλάδας.
Ήταν μία φωτεινή στιγμή, η συμμόρφωση προς τα άρθρα 7, 8 και 9 της «Συνθήκης των Σεβρών» που υπογράφτηκε το 1920 με την εποπτεία της «Κοινωνίας των Εθνών» (προδρόμου του ΟΗΕ).
Ειδικά το άρθρο 9 γράφει: «Σχετικά με την εκπαίδευση, η ελληνική κυβέρνηση στις πόλεις και περιοχές που κατοικεί μεγάλος αριθμός πολιτών οι οποίοι δεν ομιλούν την ελληνική, θα τους παραχωρήσει τις κατάλληλες διευκολύνσεις, ώστε να μπορούν τα παιδιά αυτών των Ελλήνων πολιτών στα δημοτικά σχολεία να μαθαίνουν την μητρική τους γλώσσα».

Το βιβλίο αυτό ήταν το Αμπετσένταρ (Abecedar/Абецедар), ένα αναγνωστικό -ο Θεός να το κάνει- προχειρογραμμένο, με ανύπαρκτο φιλολογικό και γραμματικό υπόβαθρο, το οποίο υπήρξε προϊόν συμφωνίας μεταξύ δυο κρατών, της Ελλάδας και της Βουλγαρίας.

Ποιες ήταν όμως οι συνθήκες, κάτω απ’ τις οποίες δημιουργήθηκε αυτό το αναγνωστικό; …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »