Πάρε-Δώσε

«Με έπιαναν κρίσεις και δεν έβλεπα μπροστά μου. Ο καθένας στη θέση μου το ίδιο μπορεί να έκανε»,
«Θα είσαι ελεύθερη να ζήσεις τη ζωή σου, όπως εσύ το ζήτησες μαζί με τον εραστή σου με τον οποίο σκοτώσατε το Νίκο. Πληρώνω το γεγονός ότι δεν σε μαρτύρησα και βρίσκομαι στη φυλακή αν και είμαι αθώος»,
«Ο Μανώλης για μένα και για τα παιδιά μου είναι αθώος. Δύο αθώες ψυχές βρίσκονται στο χώμα και οι ένοχοι κυκλοφορούν ελεύθεροι»,
«Είμαι ένα μεγάλο κτήνος, αφού κατάφεραν τα χέρια μου με απάνθρωπο τρόπο να κάνουν αυτό που έκαναν. Για μένα δεν έπρεπε να υπάρχει ούτε σωτηρία ούτε λύπηση, μόνο βασανισμός μέχρι να πεθάνω».

Οι παραπάνω φράσεις συνιστούν μερικές μόνο από τις πολλές αντιφάσεις της υπόθεσης που ήρθε στο φως στις 31 Δεκεμβρίου 1993, στο κατώφλι του νέου έτους κι έκανε σκόνη και θρύψαλα το εορταστικό κλίμα της Πρωτοχρονιάς.

Στο Αστυνομικό Τμήμα της Ερμιόνης στην Αργολίδα προσέρχεται ανάστατος ο 40χρονος ελαιοχρωματιστής Μανώλης Δουρής, οικογενειάρχης με επτά παιδιά, προκειμένου να δηλώσει την εξαφάνιση του μικρού γιου του Νίκου, έξι ετών, ο οποίος έφυγε από το σπίτι στις το απόγευμα της ίδιας μέρας και τελικά δεν επέστρεψε ποτέ.

Οι αστυνομικοί, τα μέλη της οικογένειας και αρκετοί γείτονες βγαίνουν στο δρόμο και αναζητούν τον μικρό για ώρες στην ευρύτερη περιοχή. Ίχνος του πουθενά. Η αγωνία για την τύχη του μικρού φτάνει στα ύψη. Τελικά, ξημερώματα πρωτοχρονιάς ο ίδιος ο πατέρας μαζί με το μεγαλύτερο γιο του βρίσκει το παιδί του νεκρό και εμφανώς κακοποιημένο σωματικά και σεξουαλικά, με το πτώμα να είναι πολύ καλά κρυμμένο σε έναν μαντρότοιχο, πίσω από το σπίτι της οικογένειας. Σίγουρα, σε πρώτη σκέψη μοιάζει περίεργο μέρος για να ψάξει κανείς. Σύμφωνα με τον ιατροδικαστή, το παιδί πέθανε από ασφυξία, αφού ο δράστης του έφραξε τις αεροφόρους οδούς, δηλαδή του έκλεισε τη μύτη και το στόμα.

Η πόλη αναστατώνεται από την αγριότητα της πράξης, για πολλές μέρες μετά δεν βλέπει κανείς παιδιά να κυκλοφορούν στο δρόμο μόνα τους. Και μάλιστα, το φαινόμενο επεκτείνεται σε όλη την Ελλάδα, όσο τηλεοπτικοί σταθμοί και έντυπα βομβαρδίζουν το κοινό με αίμα και τρόμο.

Στη κηδεία οι γονείς μοιάζουν τραγικές φιγούρες. Ο πατέρας, ειδικά, κλαίει και οδύρεται συνεχώς μπροστά στις κάμερες που είχαν σπεύσει να καλύψουν το γεγονός της ταφής, παρόλο που πλέον δεν αποτελούσε είδηση.

Στο μεταξύ η αστυνομία προσπαθεί να συλλέξει κάθε είδους στοιχεία που θα την οδηγήσουν στο δράστη του εγκλήματος. Εστιάζει τόσο στον τόπο που βρέθηκε το παιδί, που ενδεχομένως να ήταν ο τόπος της τέλεσης του εγκλήματος, όσο και στις καταθέσεις πολλών και διαφόρων προσώπων, συγγενών του θύματος, γειτόνων και λοιπών. Όσο προχωρούν οι έρευνες εμφανίζεται κάτι που μπορεί να έχει τεράστια σημασία …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Το κλείσιμο της ιστορικής εφημερίδας του Ελεύθερου Τύπου αλλά και η γενικότερη κρίση στο χώρο των Μ.Μ.Ε. έφερε στην επιφάνεια τα προβλήματα που μαστίζουν το χώρο της δημοσιογραφίας. Πολλοί έχουν αρχίσει να διατυπώνουν την άποψη ότι oι παλιές καλές εποχές της δεκαετίας του 90΄(όπου οι περισσότεροι νέοι ήθελαν να μοιάσουν τηλεστάρ δημοσιογράφο), έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.

Τα blogs έχουν αρχίσει να χρεώνονται την πτώση του έντυπου τύπο, που ενώ σταδιακά κερδίζουν κομμάτι της διαφημιστικής πίτας. Οι πρώτες διαφημίσεις έχουν κάνει την εμφάνιση τους στο χώρο της μπλοκόσφαιρας πολλές εξ αυτών κρατικές, γεγονός που τους καθιστά εχθρό των εκδοτικών συμφερόντων, αυτομάτως. Συγκεκριμένα, μερικοί δημοσιογράφοι ισχυρίζονται ότι οι bloggers στερούνται κώδικα δεοντολογίας, το ύφος που χρησιμοποιούν είναι προκλητικό ενώ οι πληροφορίες που μεταφέρουν πολλές φορές είναι αναξιόπιστες αφού η είδηση που μεταφέρουν συνήθως δεν διασταυρώνεται. Η ειρωνεία της υπόθεσης είναι ότι από τους bloggers που έχει τύχει να γνωρίσω, ελάχιστοι εξ αυτών θα ήθελαν να αποκαλούν τον εαυτό τους ως δημοσιογράφο, κατά συνέπεια το επιχείρημα αυτό ως μέτρο αξιολόγησης των blogs, μάλλον είναι αδύναμο! Στην πραγματικότητα οι περισσότεροι bloggers που εγώ παρακολουθώ ασκούν αυστηρή κριτική στους δημοσιογράφους ακριβώς για τον ίδιο λόγο(!), δηλαδή για έλλειψη δεοντολογίας και ύφους αλλά και εγκυρότητας των πληροφοριών που μεταφέρεται από τους δημοσιογράφους! H διαφορά όμως είναι ότι οι bloggers κάνουν το hobby τους, ενώ οι δημοσιογράφοι οφείλουν να ελέγχουν την εκάστοτε εξουσία (όπως ορίζεται και από το σύνταγμα).

Κατά την γνώμη μου η κρίση στoν έντυπο τύπο δεν οφείλεται στα blogs. Θα ήταν λοιπόν προτιμότερο οι δημοσιογράφοι να ασχολούνται με τα του οίκου τους πάρα να ψάχνουν εξιλαστήρια θύματα ανάμεσα στους bloggers! Θα έλεγα πως το πρόβλημα δημιουργείται κυρίως από την έλλειψη εμπιστοσύνης του αναγνωστικού κοινού προς τις εφημερίδες αλλά και από την έλλειψη σεβασμού από τους νεότερους δημοσιογράφους προς τους στυλοβάτες του επαγγέλματος. Για παράδειγμα, παραδοσιακές εφημερίδες που ξεκίνησαν ως εφημερίδες των δημοσιογράφων, γρήγορα υποτάχτηκαν σε επιχειρηματικά συμφέροντα κάτι που επηρέασε την «ποιότητα της είδησης» μα πάνω από όλα κλόνισε την εμπιστοσύνη του αναγνωστικού κοινού προς τις εφημερίδες. Πολλά ρεπορτάζ παρουσιάζονται με μεροληπτικό τρόπο, ενώ οι ερωτήσεις των δημοσιογράφων σπάνια φέρνουν τον συνεντευξιαζόμενο σε δύσκολη θέση -γιατί προφανώς κάτι τέτοιο μπορεί να έχει συνέπειες…

Για να πάμε παραπέρα, το πρόβλημα δεν έγκειται στο επιχειρηματικό μοντέλο αλλά στην απόσταση που δημιούργησαν οι δημοσιογράφοι με το αναγνωστικό τους κοινό εξαιτίας του τρόπου που ασκούν το επάγγελμα, ή πιο σωστά λειτούργημά τους. Κύριο μέλημα κάθε δημοσιογράφου πρέπει να είναι η καταγραφή της αλήθειας. Σε μια περίοδο όπου η παραπληροφόρηση και η μεροληψία επικρατούν, η αντικειμενική είδηση θα προσελκύσει το αναγνωστικό κοινό και θα πουλήσει φύλλα. Όταν αυτό γίνει οι εφημερίδες θα γίνουν πάλι κερδοφόρες! Το δρόμο που έχουν χάσει οι εφημερίδες φαίνεται πως έχουν βρει τα blogs!

Oι χιλιάδες bloggers εξασφαλίζουν την πολυφωνία στην ενημέρωση προσδίδοντας με αυτό τον τρόπο το στοιχείο της αντικειμενικότητας στην πληροφόρηση, κάτι που μανιωδώς αναζητεί το κοινό! Aυτό συμβαίνει γιατί η είδηση στο σύνολο των blogs δεν μπορεί είναι κατευθυνόμενη…

Udemand (udemand.blogspot.com)

Σε κάποια ΜΜΕ και ειδικά σε κάποιες μεγαλοεφημερίδες, ως φαίνεται, δεν έχουν κατανοήσει ακόμα ότι το διαδίκτυο είναι ανεξάντλητη πηγή πληροφόρησης, αλλά και γνώσης, παρ’ όλο που και οι ίδιες «εκπέμπουν» πλέον ηλεκτρονικά (ενίοτε για να παραπληροφορούν). Οι κακές συνήθειες όμως δεν κόβονται εύκολα. Εξακολουθούν να πιστεύουν ότι μπορούν να κάνουν ακόμα την προπαγάνδα τους, παραποιώντας ή αποκρύπτοντας την αλήθεια, έχοντας την εντύπωση ότι απευθύνονται σε ηλίθιους.
Διαβάστε το παρακάτω άρθρο, που δημοσιεύτηκε στα Νέα, την Τρίτη 9 Ιουνίου 2009 και στην συνέχεια θα ακολουθήσει και η «αποκωδικοποίηση»:

«Απίστευτο κι όμως αληθινό! Την Τρίτη 16 Ιουνίου 2009 στο Α΄ Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών δικάζεται μια φωτεινή δασκάλα, η Στέλλα Πρωτονοταρίου, πρώην διευθύντρια του 132ου Δημ. Σχολείου, για δράσεις του σχολείου που είχε συναποφασίσει με τον σύλλογο διδασκόντων και που σύμφωνα με τον Συνήγορο του Πολίτη είχαν ως αποτέλεσμα «την πραγμάτωση σε σημαντικό βαθμό μιας ατμόσφαιρας αλληλοσεβασμού και συνεργασίας ανάμεσα στα μέλη της σχολικής κοινότητας, το οποίο αποτελεί ζητούμενο στο πλαίσιο λειτουργίας των σχολικών μονάδων και της επιδίωξης του παιδαγωγικού ιδεώδους.

Το 132ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών στεγάζεται στο σχολικό συγκρότημα της Γκράβας. Περισσότερο από το 75% των μαθητών του είναι αλλόγλωσσοι, προερχόμενοι από διαφορετικές εθνότητες. Λίγα χρόνια πριν, η μαθητική διαρροή κινούνταν σε υψηλά επίπεδα, ενώ φαινόμενα ρατσισμού και ξενοφοβίας ήταν συχνά. Η διευθύντρια του σχολείου, Στέλλα Πρωτονοταρίου και ο σύλλογος διδασκόντων αντιμετώπισαν συλλογικά το πρόβλημα, προχωρώντας σε μια σειρά παιδαγωγικών παρεμβάσεων, με στόχο την αντιστροφή της κατάστασης. Στα πλαίσια αυτά διοργάνωσαν μαθήματα ελληνικής γλώσσας σε μετανάστες γονείς και μαθήματα μητρικής γλώσσας σε αλλοδαπούς μαθητές (αλβανικής και αραβικής καταγωγής), εξέδιδαν τις ανακοινώσεις του σχολείου σε τρεις γλώσσες (ελληνικά, αλβανικά και αγγλικά) και ανέλαβαν πλήθος άλλων πρωτοβουλιών με σκοπό πάντα την εξυπηρέτηση των μορφωτικών αναγκών των μαθητών τους. Πολύ σύντομα εξαιτίας των παρεμβάσεων αυτών, η μαθητική διαρροή σχεδόν μηδενίστηκε, τα κρούσματα βίας εξαφανίστηκαν, οι μαθητές βελτίωσαν τις επιδόσεις τους και οι Έλληνες και οι μετανάστες γονείς ξεπέρασαν τις αναστολές και τις φοβίες τους και συμμετείχαν ενεργά στη ζωή του σχολείου.

Σύμφωνα όμως με το ΥΠΕΠΘ, η ικανοποίηση των μορφωτικών αναγκών των μαθητών δεν αποτελεί πρωταρχικό κριτήριο για τη στάση του απέναντι στις πρωτοβουλίες των εκπαιδευτικών, γι΄ αυτό την προηγούμενη σχολική χρονιά η Στέλλα Πρωτονοταρίου απομακρύνθηκε από το 132ο Δημοτικό Σχολείο. Η νέα διοίκηση επέβαλε τη διακοπή όλων των προαναφερθεισών παιδαγωγικών παρεμβάσεων, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις από τους δασκάλους και τους γονείς, καθώς και από το σύνολο της εκπαιδευτικής κοινότητας, συνδικαλιστικούς, πολιτικούς φορείς και πανεπιστημιακούς.

Η δίωξη
Σήμερα, έναν και πλέον χρόνο μετά την απομάκρυνσή της από το 132ο Δημοτικό Σχολείο, η Στέλλα Πρωτονοταρίου διώκεται ποινικά, με μοναδικό μάρτυρα κατηγορίας τον τωρινό διευθυντή του σχολείου κ. Γιουτλάκη, επειδή παραχώρησε σχολικές αίθουσες για την πραγματοποίηση μαθημάτων μητρικής γλώσσας σε αλλόγλωσσους μαθητές το διάστημα 2005- 2007, εκτός διδακτικού ωραρίου. Την ίδια στιγμή που οι σχολικοί χώροι παραχωρούνται από τον Δήμο Αθηναίων για κάθε λογής δραστηριότητες (κοπή πίτας, ενοριακές ανάγκες εκκλησιών, αθλητικούς συλλόγους κ.ά.). Για συνδρομή στο ίδιο «έγκλημα» διώκεται και η δασκάλα που δίδασκε στα προγράμματα αυτά.

Στο πλευρό της οι εκπαιδευτικοί
Η ΣΤΕΛΛΑ Πρωτονοταρίου δεν είναι μόνη της. Τη στηρίζουν οι εκπαιδευτικές Ομοσπονδίες και δεκάδες διδασκαλικοί Σύλλογοι και Ενώσεις Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης που απαιτούν την παύση κάθε δίωξης εναντίον της, καθώς πιστεύουν ότι “η επίθεση που γίνεται στη συγκεκριμένη δασκάλα είναι επίθεση απέναντι σε κάθε σύλλογο διδασκόντων και κάθε εκπαιδευτικό που με τις παιδαγωγικές του πρωτοβουλίες ξεπερνάει την κρατική παιδαγωγική και παλεύει για την ικανοποίηση των μορφωτικών αναγκών όλων των μαθητών, ανεξάρτητα από την κοινωνική ή εθνική τους προέλευση”.»
Τα Νέα (Χρήστος Κάτσικας)

ΣΧΟΛΙΑ:
1. Το 75% των αλλοδαπών μαθητών, μάλλον θα πρέπει να κρίνεται απολύτως φυσιολογικό για να περνάει «αβρόχοις ποσίν» στο άρθρο.
2. Η αναφορά στον Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων απουσιάζει παντελώς από το κείμενο και προκαλεί ερωτηματικά -για τους μη γνωρίζοντες- η απουσία του απ’ αυτούς που στηρίζουν τη δασκάλα (έχει σημασία αυτό).
3. Η έκδοση ανακοινώσεων ενός ελληνικού(;) σχολείου σε 3 γλώσσες, είναι ομολογουμένως κάτι «πρωτοποριακό». Αναρωτιέμαι μόνο, σε ποια άλλη χώρα γίνεται αυτό.
4. Η «δυσκοιλιότητα» στους ρυθμούς εκπαίδευσης που παρατηρείται σε σχολεία όπου συνυπάρχουν Έλληνες και αλλοδαποί μαθητές (και ειδικά ένα τόσο μεγάλο ποσοστό, με το πρόβλημα της γλώσσας να είναι το μεγαλύτερο αγκάθι), μένει επίσης ασχολίαστη. Αντί λοιπόν να γίνει εστίαση στο πρόβλημα των Ελλήνων μαθητών (ελληνικό δεν υποτίθεται πως είναι το σχολείο;), το βάρος δίνεται στην δυσκολία προσαρμογής των ξένων μαθητών.
5. Τελευταίο και καλύτερο: Η εφημερίδα αποσιωπά, παριστάνοντας την «έκπληκτη» για τον «σκοταδισμό» του ελληνικού κράτους, τον πραγματικό λόγο της απομάκρυνσής της, η οποία οφείλεται σε καταγγελία που έγινε αρχικά από τον Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων του συγκεκριμένου σχολικού συγκροτήματος (που έφτασε μέχρι τη Βουλή). Και ποιος ήταν ο πραγματικός λόγος; Όπως δημοσιεύθηκε στις 20 Απριλίου 2008, στην εφημερίδα «Το Παρόν» (και αναδημοσιεύτηκε κι εδώ), η κυρία Πρωτονοταρίου παραήταν «προοδευτική» και «φωτεινή δασκάλα», αφού δίδασκε παρατύπως σε Αλβανούς μετανάστες μαθητές, το επίσημο αλβανικό βιβλίο της ιστορίας, το οποίο εμφανίζει τους Έλληνες ως αδίστακτους φονιάδες των κατατρεγμένων Αλβανών! Και ποιων Αλβανών; Των Τσάμηδων!!!

Κάθονται στα σκοτεινά και σχεδιάζουν. Πίνουν και κανένα ποτάκι. Bourbon, Golan Heights Wine, Raki, θα σας γελάσω. Πού θα εφαρμόσουν τα σχέδια; Μα φυσικά στο «πεδίο βολής». Εκεί που ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα. Εκεί που βασιλεύει η χυδαιότητα, η τεμπελιά, η αναξιοκρατία, η διαφθορά, η ατιμωρησία. Εκεί που παιδεία, υγεία, τάξη, δικαιοσύνη έχουν πεθάνει (θεός συγχωρέστες). Εκεί που οι πολιτικοί είναι στη συντριπτική τους πλειοψηφία ανίκανοι ή προσκυνημένοι. Εκεί που την ενημέρωση μονοπωλούν τα νεοταξικά Μ.Μ.Ε των μεγιστάνων του πλούτου, μεταδίδοντας νυχθημερόν ψέματα. Εκεί που όλα τα σκιάζει η διαπλοκή. Εκεί που η αριστερά εκφυλίστηκε από «ψωμί-παιδεία-ελευθερία» σε «φραπέ-μπριζόλα-κόκα κόλα». Εκεί που οι «αντιεξουσιαστές» παίζουν το παιχνίδι της εξουσίας (της πλανητικής). Εκεί που κάθε ιδεολογία, του αναρχισμού συμπεριλαμβανομένου, δυσφημείται. Εκεί που ζουν απολιτικά-εγωϊστικά-λοβοτομημένα ζωντόβολα, με μόνη έννοια πώς «να περάσουν καλά» (ιδανικά πειραματόζωα δεν νομίζετε;).

Και τώρα σε παρελθόντα χρόνο.

Η εφαρμογή των σχεδίων άρχισε πριν από αρκετό καιρό. Οι πράκτορές τους είχαν στρατολογήσει τον κάθε πικραμένο. Κάθε περιθωριακό, κάθε μηδενιστή, κάθε γκρουπούσκουλο, κάθε χουλιγκάνο. Δεν χρειάστηκε να πληρώσουν. Όλοι αυτοί οι χαμένοι συναίνεσαν αμέσως, μόλις αισθάνθηκαν ότι «ο αγώνας» τους «τώρα δικαιώνεται» (μαζί και η light αριστερά). Τόσα χρόνια «στην αποκάτω»! Είχε έρθει η ώρα να πάρουν εκδίκηση. Να εφαρμόσουν στην πράξη την «κοσμοθεωρία» τους: χασίσι και παρτούζα και επιστροφή στη φύση, άρπαξε να φας, βία για τη βία κτλ κτλ.

Ο συρφετός όμως αυτός δεν ήταν αρκετός. Δεν θα τα κατάφερνε μόνος του. Όσο και να βοηθούσαν οι ντόπιοι ανεγκέφαλοι-θερμοκέφαλοι Ελληναράδες, προσφέροντας αφειδώς αφορμές για «εξέγερση», την κρίσιμη ώρα κάτι θα έλειπε. Στην πρώτη μεγάλη πρόβα «επανάστασης» είχαν φαεινή ιδέα. Επιστράτευσαν ό,τι πολυτιμότερο είχαν οι ιθαγενείς: τη νεολαία. Κανείς δεν θα τολμούσε να τα βάλει με τα παιδιά του! Μπα… άδικος κόπος. Κάτι έφηβοι με επώνυμα τζινάκια, κρατώντας κινητό-γουόκμαν Νokia όπου άκουγαν Madonna (την πρέσβειρα καλής θέλησης ντε), φώναξαν «μπάτσοι-γουρούνια-δολοφόνοι» και μετά πήγαν να κάνουν νανάκια στα πουπουλένια στρωματάκια τους. Όσο κι αν έσπρωχνε η εγχώρια προπαγάνδα (Μάκης, Λάκης κ.ά.) τίποτε. Τσσσς …τσσσσς ….τι «επαναστάτες» ήταν αυτοί. Του γλυκού νερού. Τότε έριξαν στη μάχη μπαρουτοκαπνισμένους «σκληροτράχηλους» στρατιωτικούς. Ουτσεκάδες.

Χειρότερα! Κατέβηκαν οι ηλίθιοι στην «επανάσταση» με αλβανικές σημαίες! Και κάναν και πλιάτσικο και πουλάγανε τα κλεμμένα στην Αλβανία! Ρόμπα γίνανε! Δεν ήταν να εμπιστεύεται κανείς εμπόρους ανθρώπινων οργάνων, ναρκωτικών και λευκής σάρκας!

Το επόμενο σχέδιο προέβλεπε χρήση του ιδανικού στρατού πόλεως. Παράνομων, εξαθλιωμένων, πεινασμένων, (δηλαδή έτοιμων να εκραγούν) θρησκόληπτων μεταναστών και μάλιστα μουσουλμάνων. Πέραν του ότι αποτελεί υπέρτατη ηδονή να χρησιμοποιείς τους δηλωμένους εχθρούς σου ως πιόνια, η επιστράτευση των ανθρώπων αυτών έχει πολλαπλά οφέλη:

1. Ο βασικός στόχος επιτυγχάνεται. Χάος στην Παλαιοκώσταινα. Σε κατάσταση χάους και ανασφάλειας βέβαια, οποιοσδήποτε φιλήσυχος μπορεί να συναινέσει σε περιορισμό των ελευθεριών του. Χώρια που παραδειγματίζονται πολιτικοί που πάνε να φύγουν από το μαντρί και άλλες χώρες που πάνε να το παίξουν ανεξάρτητες.

2. Στρέφεις την προσοχή των μουσουλμάνων μακριά σου και τους προσφέρεις ξένο σβέρκο για να εκτονώσουν την οργή που προόριζαν για σένα. Τους καλοπιάνεις κιόλας για να επιχειρήσεις «προσέγγιση». Δεν ήταν τελικά καλή ιδέα να τα βάλεις με το μισό πλανήτη! Καλύτερη ιδέα μοιάζει το να επιχειρήσεις δήθεν συμφιλίωση, προσφέροντας στους εχθρούς σου ως δώρο καλής θέλησης, έναν «σπαστικό» και δύστροπο φίλο σου.

3. Κάμπτεις οποιαδήποτε εσωτερική αντίσταση των ιθαγενών, αφού όποιος τολμήσει να αντιδράσει, εκτός από το υβρεολόγιο («φασίστα»-«ρατσιστή» κτλ) θα βρεθεί αντιμέτωπος όχι με έναν μεμονωμένο άνθρωπο και μάλιστα παράνομο (ληστή κτλ), αλλά με σύσσωμο τον μουσουλμανικό κόσμο, ο οποίος στη μεγάλη του πλειοψηφία είναι βαθιά θρησκευόμενος και όχι παράνομος!

4. Εμφανίζεσαι (μυστικά, μη σ’ ακούσουν οι μουσουλμάνοι) στους ντόπιους και παριστάνεις το σωτήρα: «σας τα ‘λεγα εγώ, τι τις θέλετε τις φιλίες με τους Άραβες; Να ‘στε καλά παιδιά στο εξής και τέρμα τα πάρε-δώσε με τρομοκράτες! Μόνο μαζί μου θα ‘στε ασφαλείς. Και στείλτε και στρατό στο Αφγανιστάν, να τους δείξουμε αυτών των αγρίων!

5. Εδραιώνεις τον τοποτηρητή της περιοχής, ο οποίος έντεχνα παριστάνει ότι «ισορροπεί» μεταξύ Ανατολής και Δύσης και ρίχνοντας στάχτη στα μάτια των μουσουλμάνων αυτοδιορίζεται γενικός δερβάναγας στη Μέση Ανατολή.

Η συνέχεια σε χρόνο ενεστώτα. Ορατή δια γυμνού οφθαλμού. Μόνο οι (εθελοντικά) τυφλοί δεν τη βλέπουν.

Πηγή: aristidisdikaios.blogspot.com

Αν και αποφεύγω με θρησκευτική ευλάβεια, θα κάνω μια εξαίρεση και θα ασχοληθώ με το «τηλεσκουπιδαριό» των ελληνικών ΜΜΕ και τους «ήρωες» που παράγουν. Πιστά στην θεωρία, ότι ο κόσμος διψάει για «νούμερα» (που φυσικά φέρνουν και νούμερα), συνεχίζουν αυτή την παραγωγή, με την λογική της «αποθέωσης του τίποτα».

Θα αναλογιστεί κάποιος, ότι δικαίωμα του καθενός είναι, να εκτίθεται κυριολεκτικά και μεταφορικά, στο «διψασμένο» και «αδηφάγο» κοινό, υποβάλλοντας τον εαυτό του, πολλές φορές και σε εξευτελιστικές διαδικασίες. Σωστά, έτσι είναι. Πόσο μάλλον, όταν υπάρχει και το πρόσφορο έδαφος, που παρέχουν τα ανεξέλεγκτα ΜΜΕ και οι διάφορες «κοινωνικές» εκπομπές τους (κοινώς «πρωινάδικα», «μεσημεριανάδικα» κ.ά.). Υπάρχουν όμως και κάποια όρια, τα οποία προσφάτως η κυρία Θώδη τα ξεπέρασε κατά πολύ: Δεν περιορίστηκε απλά στο να «πουλάει τρέλα» (με την υπόδειξη των «υπευθύνων» των διάφορων εκπομπών στις οποίες εμφανίζεται, όπως έχει δηλώσει η ίδια), αλλά προχώρησε κι ένα βήμα παραπέρα (με δική της πρωτοβουλία άραγε; ) και άρχισε να πουλάει και ελπίδα.

Έτσι, από εκεί που η κυρία Θώδη ήταν γνωστή (και μάλλον σεβαστή ως όνομα, έστω και σε ένα περιορισμένο σχετικά κοινό) σαν ερμηνεύτρια λαϊκοδημοτικών τραγουδιών (ατάλαντη και «άφωνη» κατ’ εμέ, που οφείλει την όποια φήμη της, περισσότερο στον πολύ καλό κλαρινίστα Γ. Δημητρόπουλο, αλλά αυτό δεν έχει και τόση σημασία) και σήμα κατατεθέν των πανηγυριών (που για κάποιες περιοχές και χωριά, εξακολουθεί να αποτελεί μια από τις ελάχιστες επιλογές διασκέδασης), εξαιτίας ενός «χάπενινγκ», όπου κλήθηκε να ερμηνεύσει με την χαρακτηριστική προφορά της το «Can’ t take my eyes off you» (I love you baby), δημιούργησε μια παράξενη αίσθηση και έγινε «διάσημη». Η συνέχεια ήταν μάλλον αναμενόμενη. Τα ΜΜΕ βρήκαν ένα ακόμα «λαβράκι» και η κυρία Θώδη, θεωρώντας ότι «έπιασε τον παπά απ’ τ’ αρχίδια» (κατά την λαϊκή ρήση), δεν άφησε αυτή την «ευκαιρία» να πάει χαμένη.

Η κυρία Θώδη προφανώς και γνώριζε απ’ την αρχή το κόστος της «διασημότητας», όταν αποφάσισε να πάρει τον «εύκολο δρόμο» της αναγνωρισιμότητας, ο οποίος στηρίζεται στην καθιερωμένη συνταγή της «επιτυχίας»: «Δεν έχει σημασία με ποιον τρόπο ασχολούνται μαζί σου, φτάνει ν’ ασχολούνται». Έτσι,στην ατέρμονη προσπάθεια διατήρησης στην επικαιρότητα, είδαμε την Θώδη σαν Κλεοπάτρα, Πετρούλα, Μαντόνα, Βουγιουκλάκη, υψίφωνο, μπαλαρίνα, τενίστρια, μαγείρισσα, διαιτολόγο, νύφη. Την είδαμε να τραγουδάει στο μπάνιο της, να «μιλάει» γαλλικά, να τα «χώνει» στον πρωθυπουργό, να χορεύει με…ψάρια, να μας εκθέτει τα «κάλλη» της σε ινστιτούτο μασάζ, να ζητάει πίσω την χαμένη της τιμή, εεε…συγνώμη, το χαμένο της…αρνί και τέλος να βρίσκεται στον…φυσικό της χώρο.

Αφού λοιπόν η κυρία Θώδη υποδύθηκε και εξάντλησε(;) όλους τους διαθέσιμους ρόλους, συνειδητοποιώντας προφανώς ότι βρίσκεται στην χώρα που ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα, όπου ότι δηλώσεις είσαι, χωρίς καμία ή σοβαρή συνέπεια, προχώρησε ένα βήμα παραπέρα: Καλεσμένη στην εκπομπή «Μπορώ», της γνωστής από την υπόθεση της «φραπελιάς», Άννας Δρούζα, δεν δίστασε να δηλώσει θαυματοποιός και θεραπεύτρια του καρκίνου. Έπεσε δηλαδή στο χαμηλότερο ίσως ηθικό επίπεδο που μπορεί να βρεθεί κάποιος. Στο χαμηλότερο επίπεδο ανευθυνότητας. Έγινε έμπορος της ελπίδας, ανθρώπων που στην απόγνωσή τους, ξέρει ότι μπορεί να πιστέψουν οτιδήποτε και οποιονδήποτε την προσφέρει. Και δεν βρέθηκε ένας εισαγγελέας να την μαζέψει αυτή την κυρία, τουλάχιστον με τις κατηγορίες της απάτης ή της διασποράς ψευδών ειδήσεων. Όπως δεν βρέθηκε κι ένα ΕΡΣ να μαζέψει όλον αυτόν τον συρφετό που διαιωνίζει αυτή την μπούρδα, μέσα από τους τηλεοπτικούς δέκτες και καλά με την μορφή «ρεπορτάζ».

Μέσα σ’ αυτή τη παραφροσύνη, ένας απ’ αυτούς που θέλησε να επαναφέρει την κυρία Θώδη στην τάξη και να της υπενθυμίσει ότι έχει ξεφύγει από τα «επιτρεπτά» όρια (ακόμα και για τα τηλεοπτικά δεδομένα), ήταν η μάνα της. Μια αγράμματη γυναίκα του χωριού, βγήκε κλαίγοντας και ζήτησε βοήθεια για το παιδί της, «γιατί τον τελευταίο καιρό δεν είναι στα καλά της». Και η απίθανη Θώδη, «έπαιξε» ακόμα και με την μάνα της για να διατηρηθεί στην δημοσιότητα. Δεν δίστασε να την διακωμωδήσει, να κάνει βαρύγδουπες δηλώσεις του τύπου «είναι τυχερή η μάνα μου που με γέννησε» και να την αποκαλέσει ούτε λίγο ούτε πολύ «χωριάτα και αμόρφωτη» (μάλιστα… μίλησε τώρα και η Υπατία).

Κυρία Θώδη (και κάθε κυρία Θώδη), να είστε βέβαιη ότι ανάμεσα στην αγνή «χωριάτα» μάνα σας που απαξιώνετε με τόση ευκολία κι ανάμεσα στην αλλοτριωμένη «πρωτευουσιάνα» Θώδη, η επιλογή του «κοινού» είναι μάλλον εύκολη. Το θέμα είναι αν είστε σε θέση να το αντιληφθείτε. Όπως είναι αμφίβολο αν μπορείτε να αντιληφθείτε, πως άλλο «τραγουδώ στα πανηγύρια» κι άλλο «είμαι για τα πανηγύρια»…