Εν αρχή ην ο δάσκαλος. Μη ο δάσκαλος η φύση θα ήταν, δε θα ήταν όμως οι κοινωνίες. Θα υπήρχε ο χρόνος, αλλά δε θα υπήρχε η ιστορία. Και στο βασίλειο των ζωντανών ήχων θα άκουγε κανείς την κραυγή, τα χουγιαχτά, τα συνθήματα. Δε θα άκουγε όμως ούτε θά ‘βλεπε τη φωνή, τα γράμματα της γραφής, τις συμφωνίες και τους χορούς.
Γιατί; Απλά, γιατί ο δάσκαλος είναι που μεταμορφώνει τον εγκέφαλο του ζώου σε νου του ανθρώπου. Αυτός κατορθώνει ώστε η ματιά του καθένα μας να μη μένει βλέμμα βοδιού, αλλά να γίνεται βιβλίο ανοιχτό να το διαβάζεις. Επεξεργάζεται το πετσί της κεφαλής μας και δημιουργεί πρόσωπο. Η δουλειά του δάσκαλου είναι ο αθέρας της βυρσοδεψίας. Και στο τέλος-τέλος ο δάσκαλος θωπεύει και μαλάζει έτσι το σώμα και την ψuχή μας, ώστε από τη στέρησή μας αποστάζεται το κλάμα, και από την πλησμονή κορφολογιέται το γέλιο μας…
Χωρίς το δάσκαλο ο λόγος θα σάπιζε άχρηστος μέσα στο έλος του κρανίου μας. Όπως σαπίζει άχρηστο το τραίνο που ρεμίζαρε για πάντα στο σταθμό… Και όπως σκεβρώνει άφτουρη η νύφη που έμεινε αγεώργητη από τον άντρα. Ο ιερός τρόμος της παρθενίας της σιγά-σιγά κακοβολεί, ωσόπου στο τέλος γίνεται ένα τεφρό δίχτυ αράχνης.
Μ’ ένα λόγο, ο δάσκαλος είναι ο ποιητής του ανθρώπου… Αν έλειπαν οι δάσκαλοι, η γη μας θά ‘ταν τυφλή. Και το σύμπαν ανυπόστατο … Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »
Ο άνθρωπος από τότε που απέκτησε την δύναμη τής συνειδήσεως και ακόμα περισσότερο την συνείδηση τού ότι έχει συνείδηση και ικανότητα δημιουργίας και αναπτύξεως πολιτισμού, απέκτησε ορισμένες «ατελεύτητες;» εμμονές και συνειδητοποίησε την φθαρτότητα και θνησιμότητά του.
Δεν είναι μόνο η εξασφάλιση των πρώτων αναγκών τροφής, στέγης, ρουχισμού, διατηρήσεως της υγείας και της διαιωνίσεως του είδους, αλλά και:
Η αγωνία, η εξιχνίαση και η γνώση του αγνώστου και ειδικά του μέλλοντος· τί κρύβει το άγνωστο και τί του επιφυλάσσει το μέλλον μαζί με την ανικανότητά του να γνωρίσει και να καταλάβει, εντός του συντόμου χρονικού διαστήματος της ενεργής ζωής του, τι ακριβώς συμβαίνει με όσα πράγματα από τον περίγυρό του τού κινούν το ενδιαφέρον, προτού απέλθει ανικανοποίητος από την σύντομη ζωή του.
Τί είναι ο θάνατος· είναι άραγε το τέρμα της υπάρξεώς του ή υπάρχει κάποια συνέχεια· αφού δεν μπορεί να έχει αθάνατη ζωή εδώ στη γη τότε μήπως μπορεί να αποκτήσει την πολυπόθητη αθανασία μετά τον θάνατο.
Η αναζήτηση των απαντήσεων στις μεταφυσικές ερωτήσεις τύπου: ποιός είναι, τί σκοπό έχει, από πού ήλθε και πού πάει, κ.λπ.
Όλα αυτά τα ερωτήματα και στοιχεία μαζί με τις διάφορες απαντήσεις που τους εδόθησαν κατά τόπους και εποχές έπαιξαν και παίζουν έναν τεράστιο ρόλο στην ψυχολογία και στην κουλτούρα όλων των ανθρώπων. Π.χ., ένας σκεπτικιστής στο ερώτημα τί σκοπό έχει η ζωή του ανθρώπου απάντησε ως εξής: «Δεν ξέρω αν και τι σκοπό έχει η ζωή του ανθρώπου, αλλά αφού υπάρχομε καλό είναι να ζήσομε αυτή την ζωή κατά τον καλλίτερο δυνατό τρόπο!».… Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »
Αυτά που συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό στην ελληνική κοινωνία είναι πράγματα πρωτόγνωρα. Κάθε μέρα που περνά βιώνουμε ή μαθαίνουμε μια νέα πικρή πραγματικότητα. Η παιδεία, η πολιτική, η οικονομία, όλα σε παρακμή.
Τα δύο πρώτα βέβαια δεν είναι καινούργια, τώρα και χρόνια, πολλοί ήταν αυτοί που το φώναζαν. Η φωνή τους βέβαια ήταν “φωνή βοώντος…”. Δυστυχώς οι αξίες του Νεοέλληνα έχουν συρρικνωθεί στο περιεχόμενο του πορτοφολιού του. Όσο αυτό ήταν γεμάτο, όλα ήταν μια χαρά. Τα άλλα ήταν λεπτομέρειες που απασχολούσαν τους συνταξιούχους στα καφενεία. Τώρα όμως που η οικονομική κρίση κτύπησε τη πόρτα μας έχει επέλθει πανικός. Τώρα βγήκαν όλα τα προβλήματα μπροστά μας. Δεν προλαβαίνουμε τις “σφαλιάρες”, έχουμε κυριολεκτικά ζαλιστεί. Οι αντιδράσεις μας είναι αντιδράσεις πανικού, μοιάζει σαν να μας κτύπησε σεισμός πολλών Ρίχτερ.
Το ερώτημα που μπαίνει είναι, τι κάνουμε; Ποιός θα μας πει την αλήθεια, γιατί μας συμβαίνουν όλα αυτά;
Ακούμε για παγκόσμια κρίση, για πρόσθετη ελληνική κρίση, ότι κλέψανε, ότι όλοι μαζί τα φάγαμε, ότι δεν παράγουμε και μόνο καταναλώνουμε.
Ακούμε ακόμη ότι όλα είναι παιχνίδια, του κεφαλαίου, των τραπεζιτών. Ακούμε ότι φανταστείς.
Έλεος! Μια αλήθεια δεν υπάρχει; Κάποιος να ξεκαθαρίσει το τοπίο, να μας δείξει ένα μπούσουλα. Γιατί πραγματικά έχουμε χάσει το μπούσουλα…
Για όποιον έχει παιδιά, μια φιλική συμβουλή…
Μάθετε στα παιδιά ιστορία. Την ιστορία του ελληνικού έθνους. Όπως έχει πει και ο Ίων Δραγούμης, «Ένας να μείνει, το έθνος θα υπάρχει…».
Προς το παρόν, για μένα υπάρχει μια κόρη που δεν έχει πάει ακόμα νήπια. Την ιστορία που θα προσπαθήσουν να της πλασάρουν στα, ξένων συμφερόντων, ιδρύματα, που λέγονται σχολεία, δεν θα τη χάψει. Θα τη χλευάσει και θα απαντά μ’ αυτή που ξέρει και θα μάθει από τις πηγές που πρέπει με τη βοήθειά μου. Ήδη, δυστυχώς που συμβαίνει, γνωρίζει όσα δεν γνωρίζουν έφηβοι επιπέδου λυκείου. Έτσι μας κατάντησαν και προσπαθούν για χειρότερα. Κρίμα για την νεολαία μας, κρίμα για το έθνος…
Παρ’ όλα αυτά ας προσπαθήσουμε όλοι να μεταδοθεί η αληθινή και ένδοξη ιστορία μας. Ο σκοπός είναι ιερός και το αποτέλεσμα θα είναι, Ελληνόπουλα με ψυχή μέσα τους και με λόγο απέναντι σε όποιο ξεφτιλισμένο υποκείμενο, τύπου Μινέικο, Δραγώνα, Δρούτσα, ΜΜΕ κ.λπ.
Δεν φτιάχνω την κόρη μου για να είμαι περήφανος γι’ αυτήν. Το κάνω για να είναι εκείνη περήφανη που γεννήθηκε Ελληνίδα. Αυτό ακριβώς που δεν αντέχουν οι προδότες του έθνους. Κάντε κι εσείς το ίδιο στα παιδιά σας, στα ανίψια σας, σε οποιοδήποτε φυτώριο της πατρίδας. Μην τα αφήσουμε να γίνουν ένα τίποτα. Έχουν πατρίδα, και είναι η πιο τιμημένη. Κάντε η γνώση της ελληνικής ιστορίας να είναι η τροφή τους. Δεν είναι δύσκολο. Άπλα δώστε τους κίνητρα. Και η ιστορία μας είναι γεμάτη από κίνητρα. θα δείτε τα μάτια τους να σπινθηρίζουν ακούγοντας για την πατρίδα μας. Εγώ το βλέπω. Το ζω. Δείτε το κι εσείς. Κόντρα σε όλα και σε όλους. «Ένας να μείνει, φτάνει».
Δάσκαλος του 2ου ΕΠΑΛ Αχαρνών, για την επέτειο της 25ης Μαρτίου:
«Σκέφτηκα να σου µιλήσω για τον Καραϊσκάκη, αλλά το µυαλό σου θα πάει στο γήπεδο.
Σκέφτηκα να σου µιλήσω για το 21, αλλά ο νους σου θα πάει στην Ορίτζιναλ.
Συλλογίστηκα πολύ για να καταλήξω, αν αξίζει να σε ταλαιπωρήσω για κάτι τόσο µακρινό, τόσο ξένο.
Δύο αιώνες πίσω κάποια γεγονότα, τι να λένε σε σένα; Σε σένα που ßιάζεσαι να φύγεις, να πας για τσιγάρο, για καφέ ή για κάτι άλλο…
Θα σου µιλήσω λοιπόν προσωπικά.
Εγώ, ο δάσκαλος που δούλεψα ένα χρόνο σ’ αυτό το σχολείο και σε δεκαπέντε µέρες φεύγω γι’ αλλού, σε σένα που είσαι εδώ ένα, δύο, τρία ή και περισσότερα χρόνια, θα σου µιλήσω σταράτα, για να σου εκφράσω δυο σκέψεις µου:
Οι µαθητές που συνάντησα µέσα στις τάξεις, οι µαθητές που δίδαξα φέτος, στη συντριπτική τους πλειονότητα µε σεßάστηκαν, αν και δεν ανταποκρίθηκαν στις απαιτήσεις του µαθήµατος. Πολλοί όµως από τους υπόλοιπους µαθητές δε µε σεßάστηκαν, µε προσέßαλλαν κατ’ επανάληψη. Με έργα, µε λόγια, µε ύßρεις. Δείχνοντας έναν χαρακτήρα κι ένα ήθος που µε σόκαρε, που µ’ έßαλε σε µελαγχολικές σκέψεις.
Αυτό το φαινόµενο αποδεικνύει πως κάτι σάπιο υπάρχει σ’ αυτό το σχολείο, πως, εκτός του γνωστικού ελλείµµατος, το συγκεκριµένο σχολείο χωλαίνει δραµατικά και στο ηθικοπλαστικό του έργο, στη διαµόρφωση δηλαδή των µαθητικών ψυχών και πνευµάτων.
Και η ευθύνη γι’ αυτή την αποτυχία είναι ευθύνη αποκλειστικά δική µας: Των δασκάλων σας και των γονιών σας. Δεν έχουµε κατορθώσει να σας δείξουµε πως, χωρίς αρχές, η ζωή σας αύριο θα είναι µια κόλαση, πως, χωρίς όνειρα και στόχους, θα χρειαστείτε υποκατάστατα, θα καταφύγετε πιθανόν σ’ επιλογές που θα σας ξεφτιλίσουν, θα σας κάνουν να σιχαίνεστε τον εαυτό σας, θα σας γεµίσουν τη ζωή πλήξη και κούραση, θα σας γεράσουν πρόωρα.
Αν όµως θέλετε µια συµßουλή από ένα δάσκαλο, σκεφτείτε το παράδειγµα του Μακρυγιάννη, που έφτασε αγράµµατος µέχρι τα πενήντα σχεδόν, για να καταλάßει τότε, πως η µόρφωση, η καλλιέργεια, ήταν το όπλο που έλειπε απ’ την προσωπική του θήκη. Και κάθισε µε πολλή δυσκολία και χωρίς δάσκαλο κι έµαθε πέντε κολλυβογράμματα, για να µας πει την ιστορία του ßίου του, το παραµύθι της επανάστασης των υπόδουλων Ρωµιών.
Αυτό το παράδειγµα είναι για σένα το πιο κατάλληλο, και µπορείς τριάντα χρόνια νωρίτερα από τον στρατηγό Μακρυγιάννη ν’ ακολουθήσεις τον δρόµο που εκείνος έδειξε, το µονοπάτι της καλλιέργειας, τον δρόµο της παιδείας, την λεωφόρο της προσωπικής σου προκοπής.
Δεν είστε σε τίποτε λιγότερο ικανοί από το µπάσταρδο γιο της καλογριάς, τον Αρßανίτη Γιώργη Καραϊσκάκη. Ήταν κι αυτός αθυρόστοµος σαν κι εσάς, αλλά είχε αυτό που από τα’ αλßανικά µάθαµε σαν «µπέσα». Ήταν πάνω απ´ όλα µπεσαλής.
Αυτό θα ‘θελα να έχετε κι εσείς: Υπευθυνότητα, µπέσα, τσίπα. Ν’ αναλαµßάνετε τις ευθύνες σας, ν’ απεχθάνεστε την υποκρισία, να σιχαίνεστε το συµφέρον, να µισείτε το ψέµα και την ευθυνοφοßία.
Η αγάπη για τον τόπο του, η λατρεία για την πατρίδα του, ήταν αυτό που χαρακτήριζε τη ζωή του Νικήτα Σταµατελόπουλου, του Νικηταρά.
Αγωνίστηκε στη διάρκεια της επανάστασης, συνέßαλε στην απελευθέρωση της πατρίδας του κι έπειτα φυλακίστηκε, για να χαθεί σ’ ένα στενοσόκακο του Πειραιά, σχεδόν τυφλωµένος, πάµπτωχος κι εγκαταλειµµένος απ’ όλους. Δε ζήτησε τίποτε από την ελεύθερη Ελλάδα. Κι όταν οι γύρω του τον παρακινούσαν ν’ απαιτήσει από την κυßέρνηση µια πλούσια σύνταξη, απαντούσε πως η πατρίδα τον αµείßει πολύ καλά, λέγοντας ψέµατα, για να µην προσßάλει την πατρίδα του.
Είναι δύσκολο, το κατανοώ, το παράδειγµα του Νικηταρά. Αλλά νοµίζω πως κι εσείς είστε ικανοί για τα δύσκολα. Μπορείτε ν’ ακολουθήσετε το δρόµο της αξιοπρέπειας. Να προσπαθήσετε τίµια και µε αγωνιστικότητα για σας και για το µέλλον της οικογένειας που αύριο θα κάνετε.
Ξέρω, καταλαßαίνω, αντιλαµßάνοµαι πως σας προτείνω µια διαδροµή ζωής δύσκολη και απαιτητική, όταν δίπλα σας κυριαρχεί ο εύκολος δρόµος των γονιών, των δασκάλων, των πολιτικών της εποχής στην οποία µεγαλώνετε.
Όµως κάθε εποχή ελπίζει στους νέους της. Περιµένει απ’ αυτούς να σηκώσουν ψηλά και µ’ επιτυχία τη σηµαία του αγώνα και να οδηγήσουν την πατρίδα τους, τον τόπο τους, σε καλύτερες µέρες, σε πιο φωτεινές σελίδες.
Κι όταν ßλέπω την εποχή µας να µαραζώνει χωµένη στην αλλοτρίωση, να ξεψυχά από την τηλεοπτική ανία, να µουχλιάζει απ’ το κυνήγι της ευκολίας, μόνο σε σας ελπίζω, στην ειλικρινή σας διάθεση ν’ αγωνιστείτε, ν’ αντισταθείτε, να πολεµήσετε, να νικήσετε..
28/02/2011 | 
Σχολιασμός 
Εν αρχή ην ο δάσκαλος. Μη ο δάσκαλος η φύση θα ήταν, δε θα ήταν όμως οι κοινωνίες. Θα υπήρχε ο χρόνος, αλλά δε θα υπήρχε η ιστορία. Και στο βασίλειο των ζωντανών ήχων θα άκουγε κανείς την κραυγή, τα χουγιαχτά, τα συνθήματα. Δε θα άκουγε όμως ούτε θά ‘βλεπε τη φωνή, τα γράμματα της γραφής, τις συμφωνίες και τους χορούς.
Ο άνθρωπος από τότε που απέκτησε την δύναμη τής συνειδήσεως και ακόμα περισσότερο την συνείδηση τού ότι έχει συνείδηση και ικανότητα δημιουργίας και αναπτύξεως πολιτισμού, απέκτησε ορισμένες «ατελεύτητες;» εμμονές και συνειδητοποίησε την φθαρτότητα και θνησιμότητά του.
Αυτά που συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό στην ελληνική κοινωνία είναι πράγματα πρωτόγνωρα. Κάθε μέρα που περνά βιώνουμε ή μαθαίνουμε μια νέα πικρή πραγματικότητα. Η παιδεία, η πολιτική, η οικονομία, όλα σε παρακμή.
Δάσκαλος του 2ου ΕΠΑΛ Αχαρνών, για την επέτειο της 25ης Μαρτίου:
