Πάρε-Δώσε

Νομίζω ότι βασικό πρόβλημα αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα δεν είναι ούτε η οικονομία, ούτε η πολιτική, ούτε οτιδήποτε άλλο. Το βασικό πρόβλημα είναι η παιδεία και η εκπαίδευση. Από συζητήσεις που έχω με φίλους και γνωστούς που εργάζονται ως καθηγητές στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση ακούω φοβερά πράγματα. Ένας φίλος μου έδειξε τα γραπτά μιας τάξης του επειδή δεν τον πίστευα όταν μου έλεγε ότι πάνω από το 70% των μαθητών είναι εντελώς αγράμματοι. Είδα γραπτά μαθητών Β’ γυμνασίου που στα περισσότερα κατ’ αρχήν δεν μπορούσες να διαβάσεις τι έγραφαν. Σαν να έβλεπες γράμματα μαθητών της 3ης δημοτικού! Αλλά αν ήταν τα γράμματα και τα ορθογραφικά λάθη μόνο θα μπορούσες να πεις ότι αυτό διορθώνεται, όμως δεν έβγαινε και κανένα νόημα από τα κείμενα. Ακόμη και η απάντηση σε απλές ερωτήσεις και όχι η έκθεση ιδεών αποκάλυπτε ότι τα παιδιά δεν έχουν καμία δυνατότητα γραπτής έκφρασης. Έκανα συζητήσεις με αρκετούς που έχουν εμπειρία με το θέμα και το συμπέρασμα ήταν το ίδιο.

Άλλοι γνωστοί μου που διδάσκουν σε πανεπιστήμια μου λένε ότι μένουν άφωνοι με τις ελλείψεις των φοιτητών σε θέματα γραψίματος αλλά και βασικών γνώσεων των τομέων τους. Πολλές φορές αναγκάζονται να περνάνε χαριστικά τους φοιτητές επειδή αλλιώς θα φρακάριζε το σύστημα της «ανώτατης» εκπαίδευσης….

Επιπλέον όλων αυτών, οι περισσότεροι καθηγητές σχολείων διαμαρτύρονταν επειδή δεν μπορούσαν να κάνουν μάθημα μέσα στην τάξη. Μου παρομοιάζουν τις τάξεις τους με ζωολογικούς κήπους. Τι εκπαιδευτικές μεθόδους εφάρμοσαν, τι συμβούλια καθηγητών γίνονται, τι τηλέφωνα και συζητήσεις με γονείς, τι αποβολές….τίποτα! Τα παιδιά είναι σαν ατίθασα αγρίμια κλεισμένα σε κλουβί.

Δεν θυμάμαι να επικρατούσε πριν από 20 -25 χρόνια που ήμουν εγώ μαθητής μια τέτοια κατάσταση. Θυμάμαι βέβαια ότι υπήρχαν οι άριστοι μαθητές, οι καλοί και οι κακοί. Μάλιστα θυμάμαι ότι από όποια τάξη και αν πέρασα οι κακοί μαθητές (μέσα στους οποίους μάλλον ήμουν και εγώ) δεν θα ήταν πάνω από 4-5 στα 25 παιδιά. Ακόμη όμως και αυτοί μπορούσαν στοιχειωδώς να γράφουν καλύτερα από τον μέσο όρο που καταλαβαίνω ότι έχει διαμορφωθεί σήμερα. Επίσης ακόμη και στις ακραίες καταστάσεις θυμάμαι ότι υπήρχε ένας στοιχειώδης σεβασμός για τον καθηγητή, ακόμη και αν δεν το άξιζε 100% …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

– Πάνω που λέω να κάνω δίαιτα, βλέπω τον απεργό πείνας κ. Θεόδωρο Τενέζο και απογοητεύομαι. Σαραντατόσες μέρες «απεργία πείνας» και παραμένει θρεφτάρι. Που πάω ο Καραμήτρος γιατρέ μου;

– Όπως είδα και άκουσα στον Άλφα, κάποιοι κουκουλοφόροι τα έκαναν λαμπόγυαλο, απαιτώντας την αποφυλάκιση του «ομοϊδεάτη» τους που βρίσκεται στη φυλακή για ληστεία τράπεζας. Γιατρέ μου, αφού ο «ομοϊδεάτης» είναι στη φυλακή νομίμως, γιατί τα παλικάρια του Άλφα, δεν λένε τ’ όνομά του;

– Γιατρέ μου, πότε θα κατανοήσουν οι διάφοροι «μορφωμένοι» που εμφανίζονται στην τηλεόραση, ότι άλλο «μετέχω της ελληνικής παιδείας» και άλλο «μετέχω της ελληνικής εκπαίδευσης»; Αν εγώ δηλαδή, πάω στην Τουρκία και μάθω «φαρσί» την γλώσσα και την ιστορία της, «τσιμπήσω» και την υπηκοότητα, θεωρούμαι ως «έχων την τουρκική παιδεία» και άρα μπορώ να λογιστώ ως Τούρκος και να σηκώσω «περήφανα» την τουρκική σημαία;

– Λίγο μας απόμεινε, θα το χάσουμε κι αυτό (το «ακατοίκητο» ντε). Σκέφτονται λέει να προσλάβουν αλλοδαπούς στην ελληνική αστυνομία, για να πατάξουν την εγκληματικότητα (που φέρνουν οι μετανάστες υποθέτω). Δηλαδή γιατρέ μου, αν ο Χ αλλοδαπός ληστής δει μπροστά του κάποιον συμπατριώτη του αστυνομικό, θα τον πιάσει το πατριωτικό φιλότιμο, θα μετανιώσει για την πράξη του και θα επιστρέψει τα κλοπιμαία, ή δεν θα διανοηθεί να το κάνει καθόλου;

Η ακόλουθη δήλωση ανήκει στον Γιώργο Παπανδρέου κι έγινε στον Θωμά Σάρα, αρχισυντάκτη τηs βορειοαμερικανικήs επιθεώρησηs «Πατρίδες» και Προέδρου του Εθνικού Συμβουλίου Συντακτών του Ξενόγλωσσου Τύπου του Καναδά, το 1999, όταν ο Γιώργος Παπανδρέου ήταν Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος:
«Προσωπικά πιστεύω ότι είναι καλύτερα να έχουμε μερικά στρέμματα γης λιγότερα από εκείνα που μας ανήκουν, και να κοιμόμαστε τα βράδια ήσυχοι και ασφαλείς, παρά να έχουμε ότι μας ανήκει και να μην μπορούμε να κλείσουμε μάτι από τον κίνδυνο κάποιας ξαφνικής επίθεσης κακόβουλων γειτόνων εναντίον μας».
Όπως χαρακτηριστικά γράφει ο κύριος Τσιάρας, «Έμεινα με το στόμα ανοικτό από την απάντηση του Υπουργού».
Χρειάζεται να προσθέσει κάποιος, περισσότερα σχόλια επ’ αυτού;

Το επόμενο έτος, το 2000, έγινε μια ακόμα δήλωση του Γιώργου Παπανδρέου, ενώπιον της Αμερικανικής Εβραϊκής Επιτροπής, ο οποίος καυχήθηκε για το «έργο» του ως Υπουργός Παιδείας:
«Όταν ήμουν Υπουργός Παιδείας πριν από λίγα χρόνια, είχα σχηματίσει μια επιτροπή που είχε ως καθήκον να ψάξει σε όλα τα ελληνικά σχολικά βιβλία για την αφαίρεση τυχόν αναφορών που θα μπορούσαν να θεωρηθούν αντισημιτικές. Είμαι ευτυχής να πω ότι αυτό το έργο ολοκληρώθηκε υπό την αιγίδα μου».
Η δήλωση αυτή έγινε γνωστή από τον Αλέκο Χρυσανθακόπουλο (γνωστό από την υπόθεση με τα «φρουτάκια»), άλλοτε βουλευτή του ΠΑ.ΣΟ.Κ.
Φυσικά και γνωρίζουμε ότι η ιστορία που διδασκόμαστε είναι λογοκριμένη. Δεν πέφτουμε απ’ τα σύννεφα. Συνηθίζαμε όμως μέχρι τώρα να πιστεύουμε, ότι η λογοκρισία αυτή αφορούσε μόνο τις σκοτεινές σελίδες που αφορούσαν τους Έλληνες. Δεν γνωρίζαμε όμως ότι γίνεται λογοκρισία και για τις σκοτεινές (και πάμπολλες) σελίδες των Εβραίων, που τουλάχιστον στην ελληνική ιστορία, αποδεδειγμένα είχαν βρώμικο και ανθελληνικό ρόλο.

Το αξιοσημείωτο βέβαια και στις δυο περιπτώσεις, είναι ότι μαθαίνουμε τα πάντα με καθυστέρηση μερικών…ετών.

Το ερώτημα που προκύπτει εδώ, δεν είναι μόνο αν τέτοιες δηλώσεις είναι δυνατόν να γίνονται από τον Γιώργο Παπανδρέου ή οποιονδήποτε πολιτικό, οποιουδήποτε κόμματος. Γιατί η πρόσφατη εμπειρία μας έχει διδάξει ότι ο Γιώργος Παπανδρέου, δεν είναι ο πρώτος που είπε «Ευχαριστώ τους Αμερικανούς» ή «σε 10 χρόνια ποιος θα θυμάται το σκοπιανό;», ούτε ο τελευταίος που έβαλε χέρι στα εκπαιδευτικά βιβλία και την ιστορία (την Γιαννάκου και το «περίφημο» βιβλίο της Ρεπούση τα ξεχάσαμε;).

Το ερώτημα είναι, πως είναι δυνατόν να γίνονται τέτοιες δηλώσεις, δημόσια κι εντελώς ανερυθρίαστα, από Έλληνα πολιτικό και μάλιστα κι εν δυνάμει πρωθυπουργό της Ελλάδος…

«Είναι εκπληκτικό, πώς μέσα σε λίγα χρόνια μετά τη δημιουργία του ελληνικού κράτους η Εκκλησία κατόρθωσε να πείσει για τον δικό της πρωταγωνιστικό ρόλο στην ιδέα του έθνους και να τον επιβάλει στη διδασκαλία της ιστορίας στην εκπαίδευση. Ταυτίστηκε μάλιστα τόσο με την ιδέα αυτή ώστε να κατακεραυνώνει όσους της αμφισβητούσαν την πρωτοκαθεδρία στους εθνικούς αγώνες. Βέβαια αυτός ο εναγκαλισμός Ορθοδοξίας και εθνικισμού μετά από τον 19ο αι. και εξής συνέβη με όλες τις βαλκανικές χώρες, και δεν είναι κάτι για το οποίο πρέπει να απορούμε. Αν η Εκκλησία δεν είχε την τεχνογνωσία της προσαρμογής σε διαδοχικές εξουσίες και καταστάσεις, δεν θα είχε επιβιώσει επί δύο χιλιετίες. Και από την άποψη ενός θεσμού με δισχιλιετή ιστορία, ένα κράτος όπως το ελληνικό, που δεν συμπλήρωσε ακόμη ούτε 200 χρόνια ύπαρξης, δεν είναι παρά επεισόδιο στη ζωή του».
Αντώνης Λιάκος, καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Είναι πραγματικά παράξενος αυτός ο σφιχτός εναγκαλισμός Εκκλησίας και εθνικισμού, όπου η μία πλευρά υποστηρίζει και τροφοδοτεί την άλλη. Παράξενος, γιατί η ιστορία διδάσκει πως στα καθ’ ημάς τουλάχιστον η Εκκλησία όχι μόνο δεν «συμπλήρωσε» τον ελληνισμό, όχι μόνο δεν βοήθησε στην εθνική αφύπνιση και απελευθέρωση του ελληνικού λαού από την τυρρανία του σουλτάνου, αλλά και πολέμησε με όλες της τις δυνάμεις αυτή την αφύπνιση και απελευθέρωση, και, μετά τη δημιουργία ελληνικού κράτους, καπηλεύτηκε πρόστυχα τους αγώνες του ελληνικού λαού …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Η λέξη άσυλο, προκύπτει από το στερητικό «α» και την λέξη «σύλη», που σημαίνει αφαίρεση, απογύμνωμα, λεηλάτηση. Σημαίνει δηλαδή, κάτι το ιερό, ασφαλές κι απαραβίαστο.

Σήμερα υπάρχουν διάφορα ήδη ασύλων, όπως πολιτικό, κατοικίας κ.α.

Στο συγκεκριμένο θέμα, θα ασχοληθούμε με το ακαδημαϊκό (πανεπιστημιακό) άσυλο, αφού κάνουμε πρώτα μια αναδρομή στο παρελθόν, έτσι ώστε να γνωρίσουμε την αρχική του σημασία κι εφαρμογή.

Άσυλο, ικέτης και ικετηρία
Κατά την αρχαιότητα, άσυλο αποτελούσαν οι ναοί και οι βωμοί, δηλαδή χώρο απαραβίαστο και ιερό, προστατευμένο απ’ τους Θεούς.
Ήταν ένας θεσμός εθιμικού δικαίου, ευρύτατα διαδεδομένος στον αρχαίο κόσμο, ένας θεσμός που σε ελάχιστες μόνο περιπτώσεις αγνοήθηκε.
Εκεί προσέφευγε για να προστατευτεί ο «ικέτης». Ο «ικέτης», βεβαρημένος συνήθως με το φοβερό αδίκημα της ανθρωποκτονίας, προσέφευγε στα ιερά των θεών, γνωρίζοντας ότι εκεί δεν μπορεί κανείς να τον πειράξει, κρατώντας την «ικετηρία», ένα κλαδί ελιάς πάνω στο οποίο είχε τυλίξει μαλλί προβάτου, συνήθως λευκό. Άφηνε τον κλάδο ελιάς, την ικετηρία, πάνω στο βωμό και περίμενε εκεί για να αποφύγει την οργή των συγγενών του δολοφονημένου, οι οποίοι τον καταδίωκαν. Το κλαδί της ελιάς παρέμενε πάνω στο βωμό όσο εκκρεμούσε η αίτηση για ικεσία. Όταν ο άρχων της πόλης αποδεχόταν την αίτηση ικεσίας ο ικέτης έπαιρνε από το βωμό τον κλάδο της ελιάς και έφευγε, περιμένοντας συνήθως να εκδικαστεί η υπόθεσή του από κάποιο δικαστήριο.
Προστάτης των ικετών ήταν ο ίδιος ο Δίας, ο οποίος γι. αυτό το λόγο ονομαζόταν Ικέσιος και Καθάρσιος.

Το Κυλώνειο Άγος
Με το όνομα Κυλώνειον Άγος έμεινε γνωστή στην ιστορία μια σειρά από δεινοπαθήματα και θεομηνίες που έπληξαν την αρχαία Αθήνα και που αποδόθηκαν στην οργή των θεών για τη σφαγή των οπαδών του Κύλωνα που συνέβη κάτω από τις ακόλουθες συνθήκες: …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »