Πάρε-Δώσε

Πως έτυχε προ πολλών ήδη ετών να ενδιαφέρωμαι δι’ έναν τάφον τού παρά την Βάθειαν κοιμητηρίου, τούτο δεν ενδιαφέρει ποσώς τον αναγνώστην. Προς αποφυγήν μόνον πάσης υποψίας ότι πρόκειται περί αισθηματικής τίνος γλυκαναλατίας, δεν θεωρώ περιττόν να προσθέσω, ότι δεν αναπαύεται υπ’ αυτόν Μαρίκα τις, Ελένη ή Περσεφόνη, αλλά καλός άνθρωπος ονομαζόμενος Αντώνης. Τούτον μετέβαινα ενίοτε να επισκεφθώ όχι μόνον διότι με είχεν αφήσει καλάς αναμνήσεις, αλλά και διότι με ήρεσκεν ο περίπατος εκείνος. […] Αλλεπάλληλοι αποδημίαι και άλλαι φροντίδες μ’ έκαναν ν’ αμελήσω και σχεδόν να λησμονήσω επί πολλά έτη τον Αντώνην. Όταν και πάλιν τον ενθυμήθην, επόμενον ήτο να εύρω το άσυλον αυτού κάπως παρηλλαγμένον. Αι κυπάρισσοι, είχον μεγαλώσει, ο πληθυσμός των νεκρών ήτο τετραπλάσιος και οι σταυροί τόσον πυκνοί, ώστε ολίγος απέμενε τόπος εις τα χαμόμηλα και τας ακάνθας. Εις ταύτα πρέπει με βαρείαν συνείδησιν να προσθέσω, ότι κατά το διάστημα της μακράς εγκαταλείψεως, ο τάφος του φίλου μου είχεν ερημωθή τελείως. Τα ξύλινα κάγκελλα έκειντο κατά γης, αι γάστραι ήσαν ανεστραμμέναι και ουδ’ ίχνος απέμενεν επιγραφής επί του μαύρου σταυρού, τον οποίον είχε μεταβάλει εις κόκκινον ή σκωρία. Εζήτησα τον γέροντα νεκροθάπτην προς διόρθωσιν της αταξίας, αλλ’ ως έμαθα από την λιβανίζουσαν γειτονικών τάφον μαυροφόραν, ούτος είχε κατατεθή προ ετών εκεί όπου κατέθετε πριν τους άλλους. Υπήρχεν όμως διάδοχος αυτού, του οποίου μ’ έδειξε την κεφαλήν προβάλλουσαν κατά την στιγμήν εκείνην εκ του υπογείου της οστεοθήκης. Μετά την κεφαλήν εφάνη ο κορμός και έπειτα αι μακραί κνήμαι, των οποίων ήρκεσαν ολίγοι διασκελισμοί να μεταφέρωσι πλησίον μου τον κάτοχον αυτών.

Εις τούτον έσπευσα να εξηγήσω ότι επεθύμουν να περιφράξη και να περιποιηθή, επί δικαία αμοιβή, του φίλου μου το μνήμα. Ενώ όμως ωμίλουν και αφού ακόμη ετελείωσα, δεν έπαυεν ο νεκροθάπτης να με παρατηρή από κορυφής μέχρι ποδών, μετ’ επιμονής την οποίαν δεν ηδυνάμην να εννοήσω, αφού ουδέν βεβαίως έχει το εξαιρετικώς περίεργον ή άξιοθέατον το υποκείμενόν μου. Η απορία μου ηύξησεν έτι μάλλον, όταν αίφνης με ηρώτησε με πολλήν οικειότητα: …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Κώστας Καραμανλής: Κότα λυράτη. Ο «σκληρός» που τον έλεγαν Βιτάμ. Ο εθνικός ανάξιος.

Αντώνης Σαμαράς: Άχρωμος, άοσμος, άγευστος. Μας τα ‘παν κι άλλοι. Next please…

Ντόρα Μπακογιάννη: Το υποκριτικό χαμόγελο της Κολινός. Προσπαθεί πάντως να το κάνει φυσικό. Σήμα της το αόρατο φτυάρι.

Ανδρέας Παπανδρέου: Του ωφείλουμε πολλά… Και τα πληρώνουμε σήμερα… Τοις μετρητοίς…

Γιώργος Παπανδρέου: Δεν υπάρχουν λόγια… Είμαστε ότι ψηφίζουμε…

Θεόδωρος Πάγκαλος: Θρασύδειλο πολιτικό παχύδερμο. Δεν θα έπρεπε να πλησιάζει την ελληνική Βουλή σε απόσταση, μικρότερη των 100 χιλιομέτρων. Στην Ελλάδα είμαστε όμως…

Κώστας Σημίτης: Θα σε θυμόμαστε πάντα με…«αγάπη»… Οι «καμμένοι» του Χρηματιστηρίου, τα παιδιά των Υμίων, ο Αμπντουλάχ Οτσαλάν και οι λοιποί συγγενείς …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Στην πασαρέλα των υποψήφιων αιρετών των ημερών, φυσικά δεν έλειψε η στιβαρή παρουσία των κομμουνιστών που έκαναν κι αυτοί αισθητή την παρουσία τους με δηλώσεις, συνάξεις, “μενού” υποψηφίων και σωρούς από “έτοιμα” ψηφοδέλτια. Σε ένα από αυτά, που έφεραν με χαμόγελο και από το μαγαζί μου, ανάμεσα από τις ετικέτες με φωτογραφία και περιληπτική παρουσίαση των ηγετικών κι ένδοξων σταδιοδρομιών του καθενός, υπήρχε και η εξής:
Φωτογραφία: Άλουστο δεκαετίας μακρύ -φυσικά- μαλλί, παρομοίως αξυρισιά, και -φυσικά φυσικά- γύρω από τον λαιμό, παλαιστινιακό, τι άλλο; …
Κείμενο: “Τάδε Τάδε του Τάδε.
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι φοιτητής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας στο Τμήμα Υπολογιστών – Τηλεπικοινωνιών και Δικτύων. Συμμετείχε στο ΚΙΝΗΜΑ του άρθρου 16 ως μαθητής και στην ΕΞΕΓΕΡΣΗ του Δεκέμβρη ως φοιτητής”. (Τα κεφαλαία δικά μου).

Πείτε κάποιος και σε μένα τώρα, γιατί μάλλον έμεινα πίσω. Από πότε καταγράφηκε η, κομματικώς υποκινημένη του Δεκεμβρίου του 2008, καταστροφή του απλού Έλληνα και το πλιάτσικο του ιδρώτα του, ως ΕΞΕΓΕΡΣΗ αξιομνημόνευτης συμμετοχής κάποιου, στην προσπάθειά του εκεί που πριν έσπαγε και έκλεβε, τώρα να ζητάει ψήφο; (H δική μου αποτίμηση στην αξιοθαύμαστη εξέγερσή τους ήταν 2.600 €. Μείον…).

Και όλα αυτά με πρόφαση έναν νεαρό, θύμα κι αυτός των ίδιων συμφερόντων της “εξέγερσης”, που έπρεπε και να τον αγιοποιήσουν χάρη της κατάστασης, εφόσον “βρέθηκε” να ηγείται μιας ορδής αναρχικών (βλέπε αναπαράσταση), 2 η ώρα σε μια νύχτα συμπλοκών με την αστυνομία, πολύ μακριά από την Κηφισιά του -και που; στα Εξάρχεια. Και για όποιον αλτρουιστή ξεκινήσει να του σηκώνεται η τρίχα, λόγω της φαινομενικά σκληρής μου γλώσσας, θα ‘ταν συνετό, πρώτα να μου πει ποιές ήταν οι θέσεις του και που ήταν η συμπόνια του για τις οικογένειες των αστυνομικών (11 για το 2009!), των πιλότων και όλων των ένστολων που τους μετέτρεψαν σε κόκκινο πανί στα μάτια όλων των πιτσιρικάδων για να ρίξουν αυτοί μια κυβέρνηση.

Η απώλεια ανθρώπων πονάει. Γεγονός.
Ο πόνος πουλάει. Γεγονός.
Οι εθνομηδενιστές πουλάνε μόνο ότι συμφέρει. Γεγονός.

Θεσσαλός