Πάρε-Δώσε

Η λέξη «λαμόγιο», είναι ταυτισμένη με τον απατεώνα, τον «αβανταδόρο», τον καιροσκόπο, τον καταχραστή, αυτόν που κάνει «αρπαχτές» και τον ασυνεπή στις υποσχέσεις του. Η πράξη που τελεί το λαμόγιο, λέγεται «λαμογιά».

Η επικρατέστερη εκδοχή, οδηγεί στην ιταλική προέλευση και ετυμολογία τού όρου και πιο συγκεκριμένα στην λέξη «Λα μόγιε» (La moglie=Η γυναίκα). …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Χαρακτηριστικό στιγμιότυπο, από συνεδρίαση τής ελληνικής Βουλής, κατά την διάρκεια τής οποίας, συνέβη το πρωτοφανές και παγκόσμιας πρωτοτυπίας γεγονός, μια κυβέρνηση να ζητά ψήφο εμπιστοσύνης για να οδηγηθεί σε…παραίτηση! Και το πιο κωμικό; Τον πήρε…

Ανάλογος λοιπόν, με τον εμπαιγμό τής κυβέρνησης κι αυτός τών «εκπροσώπων τού λαού»… Ο ένας διαβάζει εφημερίδα, ο άλλος λύνει…σταυρόλεξο(!!!) και κάποιοι άλλοι χασκογελάνε (με τα χάλια τους;…).

Αλλά είπαμε… Έχουμε τούς πολιτικούς που μάς αξίζουν…

1951. Η Ελλάδα προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια της, καθώς έχει πρόσφατα βγει από τα ερείπια μιας πολυετούς εμπόλεμης κατάστασης που έχει σμπαραλιάσει τη χώρα.

Πρωθυπουργός, ο επονομαζόμενος «Μαύρος Καβαλάρης», ο Νικόλαος Πλαστήρας. Ένας άνθρωπος, τού οποίου ο πατριωτισμός, η ηθική αρετή και η εντιμότητα δύσκολα αμφισβητούνται, ακόμη κι από πολιτικούς αντιπάλους.

Το περίφημο εργοστάσιο ζυθοποιίας «ΦΙΞ», το οποίο βρισκόταν στην Λεωφόρο Συγγρού, δημοσιεύει αγγελία, ζητώντας οδηγό. Όπως ήταν φυσικό, οι υποψήφιοι που διεκδίκησαν την θέση, ήταν πολλοί.

Ο υπάλληλος τής «ΦΙΞ» που εξέταζε τις αιτήσεις, κάποια στιγμή κοιτάζει ερευνητικά, κάποιον από τούς υποψήφιους που βρισκόταν εκείνη την ώρα μπροστά του, με έναν τρόπο σαν να προσπαθεί να ξεδιαλύνει κάποιο μυστήριο…

Το επώνυμο που αναγράφεται στην αίτηση εργασίας, είναι «Πλαστήρας»…

«Τον πρωθυπουργό τί τον έχετε;», ρωτά με μια ανάλαφρη και περιπαικτική διάθεση ο υπάλληλος.

Ο μεσόκοπος υποψήφιος, μ’ ένα ύφος ντροπής και ταυτόχρονα μ’ έναν χαμηλόφωνο τόνο, αναλαμβάνει να εξηγήσει: «Είναι αδελφός μου… Είναι όμως επιθυμία, δική μου και δική του, αν υπάρχει κάποιος καταλληλότερος για τούτη τη θέση, να μην σάς επηρεάσει η σχέση αυτή…».

Εσύ, τίμιε αναγνώστη, απλά κάνε την θλιβερή σύγκριση στο μυαλό σου, τού τότε και τού τώρα…

Υπενθυμίζεται, πως ο Νικόλαος Πλαστήρας, εκτός από τις υπηρεσίες του στην πατρίδα, πρόσφερε διακριτικά τον μισθό του σε άπορους και ορφανά παιδιά, ενώ ο ίδιος πέθανε πάμφτωχος… Άφησε πίσω του την «τεράστια» περιουσία, που αποτελούνταν από τα παράσημά του, 216 δραχμές, 10 δολάρια κι ένα σιδερένιο…κρεβάτι εκστρατείας… Ακόμη και το κουστούμι τής κηδείας του, ήταν προσφορά φίλου του…

Χαρακτηριστικό δείγμα, Ελλήνων «συνειδητοποιημένων» πολιτών…

Τελικά, έχουμε τούς πολιτικούς που μάς αξίζουν και οι πολιτικοί τούς πολίτες που τούς αξίζουν…

Βεβαίως και προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, τα κομματόσκυλα, οι πορωμένοι και οι βολεψάκηδες, δεν έχουν μόνο μία πολιτική χρωματική απόχρωση. Απλά, οι συγκεκριμένοι και δεδομένων τών σημερινών συνθηκών στην Ελλάδα, δημιουργούν ένα κωμικοτραγικό σκηνικό…