Πάρε-Δώσε

Πελατειακό κράτος. Μια φράση που ακούγεται ως κάτι το καταραμένο, εδώ και τουλάχιστον είκοσι χρόνια. Μια πραγματικότητα που όλοι την λοιδορούν και την καταριούνται ως την αιτία των δεινών της πατρίδας. Αρχές της δεκαετίας του ’90, θυμάμαι έναν βουλευτή που την προηγούμενη δεκαετία είχε διορίσει στο δημόσιο όλους τους συγχωριανούς του, και εμένα προσωπικά μου υποσχέθηκε ότι θα κατασκευάσει μια γέφυρα σε έναν άσχετο με μένα δρόμο, που απλώς τύχαινε να περνώ συχνά. Θυμάμαι λοιπόν αυτόν να καταφέρεται κατά των πελατειακών σχέσεων και να αρνείται (στα λόγια) νέους διορισμούς. Νεότερος και αφελέστερος, θυμάμαι ότι τότε σκέφτηκα: Αφού και αυτός κατάλαβε το λάθος, έχουμε ελπίδα, μπορεί τα πράγματα να αλλάξουν σε αυτόν τον τόπο και να γίνουν αξιοκρατικά.

Είκοσι χρόνια μετά, και πάλι οι πολιτικοί μας υπόσχονται ότι θα περιορίσουν το πελατειακό κράτος και θα φέρουν την διαφάνεια και την αξιοκρατία. Ή ορθότερα όλα αυτά τα χρόνια, όλοι οι πολιτικοί υπόσχονται ότι θα καταργήσουν το πελατειακό κράτος. Και τώρα ακούω υπουργό να βγαίνει στην τηλεόραση και να υπόσχεται εκ νέου την αξιοκρατία και την ίδια στιγμή πληροφορούμαι ότι αλλάζει την σειρά των κρίσεων στο υπουργείο του προκειμένου να εξυπηρετηθεί ο οικογενειακά ευνοούμενος τρίτου θεσμικού παράγοντα.

Έχω μια ξεκάθαρη άποψη που ναι μεν δεν είναι πρωτότυπη, αλλά έχω την αίσθηση ότι συνήθως την ξεχνούμε. Όταν συμβαίνει κάτι για πολύ καιρό και εκτεταμένα, υπάρχουν βαθύτεροι λόγοι. Λόγοι όχι τεχνικής φύσης αλλά θα έλεγα ανθρωπολογικής. Οι άνθρωποι που δημιουργούν, ανέχονται και συντηρούν επί μακρόν μια κατάσταση μοιράζονται κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, είναι ιδιαίτερου τύπου άνθρωποι. Και βέβαια, είναι πλέον γνωστό ότι αν μιλούμε για κοινωνικές συμπεριφορές, δεν έχει νόημα να αναζητούμε βιολογικά χαρακτηριστικά αλλά πολιτιστικά χαρακτηριστικά.

Για το πελατειακό κράτος στην Ελλάδα συνήθως ενοχοποιούνται οι πολιτικοί. Αυτονόητα έχουν ευθύνη. Έχουν όμως την κύρια ευθύνη; Είναι ένα ερώτημα που ελάχιστοι έχουν διάθεση να συζητήσουν ειλικρινά. Παρατηρώ ότι η άποψη ότι οι πολιτικοί έχουν την κύρια ευθύνη για το πελατειακό κράτος στην Ελλάδα έρχεται σε κάθετη σύγκρουση με μια άλλη ευρέως διαδεδομένη άποψη, ότι στην Ελλάδα δεν έχουμε πολιτικούς που να εμπνέουν, που να πηγαίνουν μπροστά από την κοινωνία, ότι οι πολιτικοί μας καθορίζουν τις πολιτικές με μοναδικό γνώμονα τις δημοσκοπήσεις. Αυτήν την δεύτερη άποψη είναι πολύ δύσκολο να την αντικρούσει κάποιος. Αν οι πολιτικοί έπονται της κοινωνίας, τότε και για τις πελατειακές σχέσεις την κύρια ευθύνη την φέρει η κοινωνία η οποία δεν έχει διάθεση να τις απαρνηθεί, δεν έχει διάθεση να αλλάξει στάση και συμπεριφορά για τον λόγο αυτό τις αποδίδει σε αυτούς που στην πραγματικότητα υλοποιούν τις επιθυμίες της, του πολιτικούς. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Γιάννης Νιάνιος

Η «γενιά τού ’73» που βροντοφώναζε «ψωμί, παιδεία, ελευθερία», αφού χόρτασε το πρώτο και διέλυσε το δεύτερο, αποφάσισε να ασχοληθεί πιο σοβαρά και με το τρίτο.

Από εκεί που, η ελευθερία λόγου ήταν ποθούμενο αγαθό, έχει μετατραπεί σε εφιάλτη για τους σημερινούς δικτατορίσκους. Αποφάσισαν να πάρουν δραστικά μέτρα: Να κάνουν την Ελλάδα, Κίνα.

Βασικά, έχουν ένα πολύ χονδρό πρόβλημα κι αυτό λέγεται Διαδίκτυο. Και το πρόβλημά τους έγκειται, στο ότι δεν μπορούν να το χειραγωγήσουν όπως τα παραδοσιακά ΜΜΕ και να κρύβουν τις βρομιές τους.

Έτσι, τι πιο πιο απλό, από το να θεσμοθετήσουν την φίμωση τής μη πολιτικά ορθής άποψης (υπό το πρόσχημα τού ρατσισμού και τής…εχθροπάθειας) και ουσιαστικά να επιβάλλουν την αυτολογοκρισία.

Αρνείσαι το Ολοκαύτωμα; Είσαι ρατσιστής.
Έχεις πρόβλημα με τούς λαθρομετανάστες; Είσαι ρατσιστής.
Δεν γουστάρεις τους ομοφυλόφιλους; Είσαι ρατσιστής.
Έχεις πρόβλημα με την διαφθορά των πολιτικών; Καλλιεργείς εχθροπάθεια.
Έχεις πρόβλημα με την θρησκεία; Καλλιεργείς εχθροπάθεια.
Έχεις πρόβλημα με τούς Τούρκους που κατέσφαξαν εκατομμύρια κόσμο; Καλλιεργείς εχθροπάθεια.

Ένας σωρός παρόμοιοι λόγοι θα μπορούσαν να αναφερθούν, που «φωτογραφίζει» ο «νόμος Καστανίδη», με τον οποίο ο κάθε «θιγόμενος» μπορεί να σε σέρνει στα δικαστήρια. Απλά και «δημοκρατικά» …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Στην πολιτεία Μέιν των ΗΠΑ, για ένα μικρό διάστημα στις αρχές του καλοκαιριού, οι άνθρωποι μαστίζονται από έντομα που είναι τόσο μικρά ώστε διακρίνονται με δυσκολία. Οι κάτοικοι της περιοχής δανείστηκαν το όνομα των εντόμων από την γλώσσα των Ινδιάνων, των οποίων η λέξη σε μετάφραση σημαίνει «μην τα είδατε», δηλαδή ότι κανείς δεν μπορεί να τα δει.

Θα θέλαμε να εισαγάγουμε τον όρο «μην τα είδατε» αναφερόμενοι στους πραγματευτές της ελευθερίας. Όλους αυτούς δηλαδή που πραγματεύονται της ζωές και τις τύχες των ζώων –συμπεριλαμβανομένου και του ζώου-άνθρωπος- των φυτών και γενικά οτιδήποτε έχει κάποια χρηστική αξία στον πλανήτη…

Η αναφορά μας αυτή γίνεται σε δυο κύριες ομάδες πραγματευτών. Η μια είναι οι πολιτικοί, οι οποίοι πάντα υπόσχονται επί γης ευτυχία, ευημερία, τάξη και ασφάλεια. Σε αυτούς που είναι τόσο πεπεισμένοι για την αξία τους που σε προεκλογικές περιόδους υπόσχονται τα χίλια μύρια στον λαό. Ο λαός, παθητικός στη ζωή του και χωρίς αίσθημα κοινωνικής ευθύνης, μεταβιβάζει την ευθύνη για τη ζωή του στον κάθε φωνακλά πολιτικό. Ο λαός διαλέγει τον «Φύρερ» ή τον «Μεσσία» του για να του καλύψει τα κενά του. Τελικά οι «Φύρερ» και οι «Μεσσίες» πάντα απογοητεύουν τον λαό. Η αγάπη του για αυτούς μετασχηματίζεται σε μίσος και πολλές φορές γίνονται βορά στα νύχια του λαού, αιώνες τώρα. Οι οικονομικές και κοινωνικές συγκρούσεις είναι ακριβές αντίγραφα των τότε συγκρούσεων: Αυτοκράτορες, ξένοι κυβερνήτες, υποδουλωμένο έθνος, βαρείς φόροι, εθνικό μίσος, θρησκευτικός ζήλος, συνεργασία των ηγετών του σκλαβωμένου λαού με τους κατακτητές, πονηριές, διπλωματίες κι όλα τα σχετικά.

Είναι ώρα ο λαός να σταματήσει να μεταβιβάζει την ευθύνη στο κάθε τυχάρπαστο και να δολοφονεί τον κάθε Χριστό που δεν του έδωσε τον Παράδεισο χωρίς να κουνήσει το δακτυλάκι του.

Κάποτε για όλα τα δεινά έφταιγαν οι χριστιανοί, αργότερα οι παγανιστές, στον Μεσαίωνα οι μάγισσες και κάτι τρελοεπιστήμονες σαν το Γαλιλαίο, μετά οι Ινδιάνοι, ύστερα οι κομμουνιστές, ύστερα οι καπιταλιστές, αργότερα οι φασίστες, μετά οι Εβραίοι, μετά οι μαύροι, μετά οι τσιγγάνοι και οι ομοφυλόφιλοι, κάποια στιγμή οι συσκευές οργόνης και τα βιβλία της Οργονομίας, μετά οι χίπηδες, αργότερα ο ΙRA, οι Βάσκοι αυτονομιστές και το P.L.O., αργότερα οι μασόνοι, ύστερα οι Ταλιμπάν, στις μέρες μας οι γιάπηδες και τα golden boys. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Άκουσα χθες τον υπουργό Οικονομικών, Γιώργο Παπακωνσταντίνου, να απαντά σε ερώτηση δημοσιογράφου, αν προτίθεται να βάλει χέρι στους μισθούς των ιδιωτικών υπαλλήλων, λέγοντας πως “ο ανταγωνισμός περνά και μέσα από την μείωση των μισθών του ιδιωτικού τομέα”.

Ρε παιδιά, γιατί θα χάσουμε και το μυαλό που μας έχει απομείνει, για ποιον ανταγωνισμό μας μιλά ο υπουργός; Πόσο “ιθαγενείς” μας θεωρεί;
Ο ανταγωνισμός επιτυγχάνεται μέσα από την ολική παράλυση των ήδη παραλυμένων ιδιωτικών υπαλλήλων με τους τριτοκοσμικούς μισθούς; Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι τα “έφαγαν” τα λεφτά; Αυτοί θα πληρώσουν πάλι τη νύφη;

Την εκδοχή να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα μέσα και από την μείωση του περιθωρίου κέρδους των εργοδοτών, την έχει αποκλείσει ο υπουργός; Οι πενιχροί μισθοί των ιδιωτικών υπαλλήλων ευθύνονται για την ακρίβεια που επικρατεί στην αγορά; Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι ευθύνονται για τα φαινόμενα αισχροκέρδειας; Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι ευθύνονται για το παρεμπόριο, τις κρατικές σπατάλες και “αρπαχτές” και το όργιο “μαύρου” χρήματος; Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι επιβάρυναν το δημόσιο ταμείο με προκλητικά επιδόματα;

Γιατί γαμώ το κέρατό μου κάθε φορά οι αδύναμοι να γίνονται ο σάκος του μποξ και του κασίδη το κεφάλι και οι καρχαρίες και οι επιτήδειοι να απολαμβάνουν τέτοιας προκλητικής ασυλίας και μεταχείρισης; Γιατί να γίνονται η εύκολη λύση; Ποιος από όλους αυτούς τους ινστρούκτορες έχει προσπαθήσει να ζήσει με 500-600 ευρώ τον μήνα και τα κατάφερε;

Βγάλανε νόμο, όπου με 6.000 ευρώ χρέη στο Δημόσιο (όσα δηλαδή ξόδεψε ο Πάγκαλος σε μια βραδιά σε πανάκριβο ξενοδοχείο για χλιδάτους), πας κατευθείαν στο “φρέσκο” και την ίδια στιγμή ακούμε για τρελά ποσά χρεών, εκατομμυρίων ευρώ, “επώνυμων” προσώπων να πετάνε γύρω από το κεφάλι μας και στο τέλος να διαγράφονται ως “ανεπίδεκτα εισπράξεως” και όλα αυτά τα “επιφανή” πρόσωπα να κυκλοφορούν ανάμεσά μας σαν να μην συνέβη τίποτα.

Ως πότε ρε παιδιά θα ανεχόμαστε αυτόν τον εμπαιγμό και την ατιμωρησία; Για ποια ισονομία και ισοπολιτεία μιλάμε όταν ο απλός πολίτης είναι γυμνός απέναντι στον νόμο και οι πολιτικοί καλύπτονται πίσω από τον αισχρό νόμο περί ευθύνης βουλευτών που ψήφισαν ΟΛΟΙ τους; Πότε θα τους στείλουμε στον διάολο όλους αυτούς;

Λίγη ντροπή ρε γαμώτο σας…

Έλληνας ιθαγενής